Augustine of Hippo, On Baptism, Against the Donatists, in Tamil. Book 3
புத்தகம் III
கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானத்தை மதவெறியர்களால் வழங்க முடியாது என்ற கருத்துக்கு வலு சேர்க்க அகஸ்டின், சிப்ரியன் ஜூபியானஸுக்கு எழுதிய நிருபத்திலிருந்து பெறப்பட்ட வாதங்களை மறுக்கும் முயற்சியை முன்னெடுக்கிறார்.
அத்தியாயம் 1
திருச்சபைக்குள் அமைதியையும் ஒற்றுமையையும் பேணுவதன் முக்கியத்துவத்தை ஆதரிக்க சிப்ரியனின் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தலாம் என்பது இப்போது அனைவருக்கும் தெளிவாகத் தெரிவதோடு, டோனடிஸ்டுகள் நம்புவதை விட இது மிகவும் முக்கியமானது என்றும் தோன்றுகிறது. கத்தோலிக்க திருச்சபையில் இணையும்போது மதவெறி கொண்டவர்கள் ஞானஸ்நானம் பெற வேண்டும் என்று டோனடிஸ்டுகள் நினைப்பதால், அவர்கள் கத்தோலிக்கர்களுக்கு மீண்டும் ஞானஸ்நானம் கொடுக்கிறார்கள். இருப்பினும், கத்தோலிக்க திருச்சபையிலிருந்து நாம் ஒருபோதும் பிரிந்து செல்லக்கூடாது என்ற சிப்ரியனின் போதனையை நாம் பின்பற்ற வேண்டும். இதன் பொருள், நம்மிடையே துஷ்டர் மற்றும் இறை ஊழியம் செய்பவர்கள் இருந்தாலும், நாம் எப்போதும் உலகளாவிய கிறிஸ்தவ அமைப்பின் ஒரு பகுதியாக இருக்க வேண்டும். ஞானஸ்நானம் பெறாமல் இறை ஊழியம் செய்பவர்களை ஏற்றுக்கொண்டாலும், யாரையும் ஒற்றுமையிலிருந்து விலக்க சிப்ரியன் விரும்பவில்லை. “எங்கள் கொள்கைகளில் இருந்து வேறுபட்டாலும், ஒருவர் கொண்டிருக்கும் ஒற்றுமைக்கான உரிமைக்கு எதிராக நாம் தீர்ப்பளிக்கவோ அல்லது அந்த உரிமையைப் பறிக்கவோ எமக்கு அனுமதியில்லை” என்று அவர் கூறினார்.
அத்தியாயம் 2
2. இருப்பினும், திருச்சபையின் பண்டைய நடைமுறைகளுக்கு எதிரான ஒரு வழக்கத்தை ஏற்றுக்கொள்ள, செல்வாக்கு பெற்ற அக்ரிப்பினஸ், சிப்ரியன் மற்றும் பிறரால் முன்வைக்கப்பட்ட வாதங்களில் நான் கவனம் செலுத்த வேண்டும். இந்த வாதங்கள் எந்த சபையின் அதிகாரத்தையும் விட கடிதப் பரிமாற்றங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. சில தனிநபர்களிடையே பரவலாகக் காணப்பட்ட தவறுகளை சரிசெய்து ஒற்றுமையை மேம்படுத்துவதே இதன் நோக்கம். இந்த விவாதத்தை நான் நம்பிக்கையுடன் அணுகுகிறேன். பேரவை முடிவுகள் மற்றும் சிப்ரியனின் கடிதங்களின் அடிப்படையில் கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானத்தைக் கைக்கொள்ள மதவெறியர்களை அனுமதிக்காதது குறித்த அவர்களின் வாதங்களை என்னால் மறுக்க முடியாவிட்டாலும், சிப்ரியன் தன்னுடன் உடன்படாதவர்களுடன் தான் உடன்பட்டு இருந்ததைப் போல், நானும் தொடர்ந்து திருச்சபையில் அங்கம் வகிப்பேன்.
3. இருப்பினும், ஒரு மதவெறி குழுவில் ஞானஸ்நானத்தின் செல்லுபடியை மறுத்து, அங்கிருந்து வந்த எவருக்கும் ஞானஸ்நானம் கொடுத்த சிலர் இருந்த காரணத்தால் கத்தோலிக்க திருச்சபை அப்போதும் இருந்தது தானே என்று அவர்கள் வாதிட்டால் அதன் அர்த்தம் என்ன? அக்ரிப்பினஸ் முந்தைய மரபுக்கு எதிரான இந்தப் புதிய முறையை அறிமுகப் படுத்துவதற்கு முன்பு திருச்சபை இருக்க வில்லையா? அக்ரிப்பினஸுக்குப் பிறகு, சிப்ரியன் மற்றொரு பேரவையைக் கூட்ட வேண்டியிருந்ததால் அப்போது திருச்சபை இல்லை என்று அர்த்தம் கொள்ளலாமா? எல்லா இடங்களிலும் நிலவும் வழக்கம் கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானம் செல்லுபடியாகும் என்று கருதுவதாக இருந்தாலும், அது மதவெறியர்களால் அல்லது பிரிவினைவாதிகளால் செய்யப்பட்டாலும் கூட இது சாத்தியப்படக் கூடுமா? ஆனால் அப்போது முதல் திருச்சபை ஒவ்வொரு தேசத்திலும் தொடர்ந்து வளர்ந்து வந்தபடியால், நல்லது கெட்டது இரண்டையும் இணைக்கும் அதே வழக்கத்தை கடைப்பிடிப்பது புத்திசாலித்தனம் அல்லவா? திருச்சபையே இல்லாதிருந்தால், திருச்சபைக்கு எதிரான நபர்கள் ஞானஸ்நானம் பெறாமல் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு, இது ஒரு பரவலான நடைமுறையாக மாறியிருந்தால், டொனேடஸ் எங்கிருந்து வந்தார்? அவர் எந்த நிலத்தில் பிறந்தார்? அவர் எந்தக் கடலில் இருந்து எழுந்தார்? அல்லது அவர் எந்த வானத்திலிருந்து குதித்தார்? இவ்வாறு, நான் விளக்கத் தொடங்கியபோது, அந்தத் திருச்சபையின் ஐக்கியத்தில் நாம் பாதுகாப்பைக் காண்கிறோம், அங்கு அக்ரிப்பினஸுக்கு முன்பும், அக்ரிப்பினஸுக்கும் சிப்ரியனுக்கும் இடையிலான காலத்திலும் அதன் வரலாறு முழுவதும் இருந்த அதே வழக்கம் இப்போதும் கடைபிடிக்கப் படுகிறது. இந்த ஒற்றுமையை அக்ரிப்பினஸ் அல்லது சிப்ரியன் ஒருபோதும் கைவிடவில்லை, மற்றவர்களிடமிருந்து மாறுபட்ட கருத்துக்களைக் கொண்டிருந்தாலும், தங்கள் கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொண்டவர்களை ஒருபோதும் புறக்கணித்ததில்லை. அவர்களுடன் உடன்படாதவர்களுடன் கூட அவர்கள் அனைவரும் ஒரே மாதிரியாக சமாதானத்திலும் ஒற்றுமையாகவும் இருந்தனர். டொனடிஸ்டுகள் தங்கள் உண்மையான நிலைப்பாட்டைச் சிந்திப்பது முக்கியம். திருச்சபை ஏற்கனவே ஞானஸ்நானம் பெறாமல் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட மதவெறி கொண்டவர்கள் மற்றும் பிரிவினைவாதிகளை உள்ளடக்கியதால் குறிப்பிடத்தக்க சவால்களை எதிர்கொண்டதைக் கருத்தில் கொண்டு, அவர்களின் தோற்றத்தை அடையாளம் காண அவர்கள் சிரமப் படுகிறார்கள். திருச்சபையில் ஏற்றுக்கொள்ளப் பட்டவர்கள் உட்பட, மதவெறி கொண்டவர்கள் மற்றும் பிரிவினை வாதிகளை ஏற்றுக் கொண்டவர்களுடன் தான் ஒற்றுமையைப் பேணி வந்ததாகக் கூறிய சிப்ரியனுடனும் அவர்கள் உடன்படவில்லை. இதற்கிடையில், அவர்கள், ஆப்பிரிக்காவில் அவதூறு செய்த மனிதர்களுக்கு எதிராகக் கொண்டு வந்த புனித நூல்களை ஒப்படைத்த குற்றச்சாட்டின் காரணமாக, முழு உலகத்தின் தொடர்புகளிலிருந்தும் டோனடிஸ்டுகள் தங்களைத் தூர விலக்கிக் கொண்டனர். ஆனால் ஆப்பிரிக்காவிற்கு வெளியே விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டபோது அவர்களால் இதை நிரூபிக்க முடியவில்லை. அவர்களின் குற்றச்சாட்டுகள் செல்லுபடியாகும் என்றாலும், கூறப்படும் குற்றங்கள் மதவெறி மற்றும் பிளவு போன்ற கடுமையான பிரச்சினைகளுடன் ஒப்பிடும்போது அந்தக் குற்றங்கள் செயலாற்றுப் போய்விட்டன. ஞானஸ்நானம் பெறாமல் அத்தகைய பின்னணியில் இருந்து வந்து கத்தோலிக்க திருச்சபையில் இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டவர்களுடன் தொடர்பு கொண்டாலும், இந்தப் பிரச்சினைகள் தன்னைக் கறைபடுத்த வில்லை என்று சிப்ரியன் உறுதியோடிருந்தார். அவர்கள் சிப்ரியனைப் பின்பற்றுவதாகக் கூறினாலும், மக்சிமியானஸைப் பின்பற்றுபவர்களின் ஞானஸ்நானத்தை ஏற்றுக்கொள்வது குறித்து சரியான பதிலை அவர்களால் வழங்க முடியாது. அவர்கள் முன்பு தங்கள் சொந்த சபையில் இந்த நபர்களைக் கண்டனம் செய்தபோதும், மதச்சார்பற்ற அதிகாரத்தின் தீர்ப்பாயத்தில் வழக்குத் தொடர்ந்து அதன் மூலம் அவர்கள் துன்புறுத்தப்பட்ட விதத்தைப் பார்க்கும் போதும், இது குறிப்பாகவும் தெளிவாகவும் தெரிகிறது. ஆனால் அவர்களைக் கண்டனம் செய்த அதே ஆயரின் பிரசன்னத்தின் கீழ் அவர்களை மீண்டும் தங்கள் சமூகத்திற்குள் வரவேற்றனர். எனவே, பாவத் செயல்களைச் செய்த நபர்களுடனான தொடர்பு சிப்ரியனின் காலத்தில் திருச்சபையின் வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்திருந்தால், அவர்கள் தங்கள் சொந்த ஒற்றுமையைப் பெற எந்த மூலமும் இருந்திராது. மாறாக, திருச்சபை மாறாமல் அப்படியே இருந்திருந்தால், அவர்கள் பிரிந்ததற்கான நியாயம் பற்றிக் கூற அவர்களிடம் எதுவும் இல்லை. மேலும், அவர்கள் ஒற்றுமையின் பிணைப்பைத் துண்டித்துவிட்டதால், அவர்கள் உண்மையிலேயே சிப்ரியனைப் பின்பற்றவில்லை, அதேநேரம், மாக்சிமியானசை பின்பற்றுபவர்களின் ஞானஸ்நானங்களை ஏற்றுக்கொண்ட காரணத்தால், அவர்களால் தங்கள் சொந்த சபையைப் பின்பற்றவும் முடிவதில்லை.
அத்தியாயம் 3
4. எனவே, சிப்ரியன் முன்வைத்த முன்மாதிரியைப் பின்பற்றி, இப்போது அவரது பேரவையின் பக்கம் நம் கவனத்தைத் திருப்புவோம். சிப்ரியன் என்ன சொல்கிறார் என்று பார்ப்போம்; “அன்புள்ள சகாக்களே, மதவெறியர்களால் செய்யப்படும் முறையற்ற மற்றும் புனிதமற்ற ஞானஸ்நானங்கள் குறித்த எனது தாழ்மையான கருத்தையும், நான் அவருக்கு வழங்கிய பதிலையும் கேட்டு, எங்கள் சக ஆயரான ஜுபியானஸ் எனக்கு எழுதியதை நீங்கள் கேள்விப் பட்டிருக்கிறீர்கள். திருச்சபைக்குள் வரும் மதவெறியர்கள், திருச்சபையின் ஞானஸ்நானத்தின் மூலம் புனிதப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று நாங்கள் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வரும் தீர்ப்பை மீண்டும் வலியுறுத்துகிறேன். ஜுபியானஸின் மற்றொரு கடிதத்தையும் இங்கே உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். அதில், அவரது உண்மையான நம்பிக்கை மற்றும் பக்திக்கு ஏற்ப, அவர் எங்கள் கடிதத்தில் உள்ள கருத்துக்களுடன் உடன்பட்டது மட்டுமல்லாமல், அவர் பெறுமதி மிக்க அறிவைப் பெற்றதாக ஒப்புக்கொண்டு தனது நன்றியையும் தெரிவித்தார்.” மதிப்பிற்குரிய சிப்ரியனின் இந்த வார்த்தைகளில், ஜுபியானஸ் அவரிடம் ஆலோசனை பெற்றதாகவும், அதற்கு அவர் வழங்கிய பதிலையும், அவர் பெற்ற வழிகாட்டுதலுக்கு ஜுபியானஸின் நன்றியுணர்வு குறித்தும் பிரஸ்தாபிக்கப் பட்டிருப்பதையும் காண்கிறோம். ஜுபியானசுக்கு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்திய கடிதத்தை நாம் ஆராய விரும்பினால், நாம் நியாயமற்ற முறையில் பிடிவாதமாக அதை செய்கிறோம் என்று எண்ணலாமா? ஆதலினால், எமது நம்பிக்கை உறுதிபெறும் வரை, (இதை நிரூபிக்கக்கூடிய ஏதேனும் வாதங்கள் இருந்தால்), கத்தோலிக்க ஒற்றுமையின் உரிமையைக் கொண்டு சிப்ரியன் தாமாகவே முன்வந்து நமது பாதுகாப்புக்கு உறுதி அளித்துள்ளார்.
5. அத்தோடு, அவர் இவ்வாறு தொடர்கிறார்: “இந்த விஷயத்தில் நாம் தனித்தனியாக எங்கள் கருத்தை அறிவிக்கிறோம், யாரையும் தீர்ப்பிடவோ அல்லது அவர் நம் கொள்கையில் இருந்து வேறுபட்டால் ஒருவரது ஒற்றுமைக்கான உரிமையை பறிக்கவோ மறுக்கவோ கூடாது.” எனவே, அவர் உண்மையைத் தொடர்ந்து தேடவும், ஒற்றுமைக்கான உரிமையை மறுக்காமல் தனது சொந்த நம்பிக்கைகளைக் கொண்டிருக்கவும் என்னை அனுமதிக்கிறார். “நம்மில் யாரும் தன்னை ஆயர்களின் பேராயராகவோ அல்லது கீழ்ப்படிதலின் அவசியத்திற்கு தனது சக ஊழியர்களை கட்டாயப்படுத்தவோ கூடாது” என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார். இதைவிடக் கரிசனை என்ன இருக்க முடியும்? இதைவிட அடக்கமான குணத்தை எவர்தான் கொண்டிருக்க முடியும்? உண்மை என்ன என்பதை ஆராய்வதிலிருந்து நம்மைத் தடுக்கும் எந்த அதிகாரமும் இங்கே இருக்கலாகாது. “ஒவ்வொரு ஆயரும் தனது சுதந்திரத்தையும் அதிகாரத்தையும் பயன்படுத்துவதில், தனது சொந்த கருத்துக்களை வெளிப்படுத்த உரிமை உண்டு, மேலும் அவர் தீர்ப்பளிக்கக்கும் அதிகாரத்துக்கு மேல் சென்று மற்றவர்களால் அவரது தீர்ப்பு குறித்து தீர்மானிக்க முடியாது” என்று அவர் கூறுகிறார். இது இன்னும் முழுமையாக தீர்க்கப்படாத விஷயங்களுக்கு பொருந்தும் என்று நான் நம்புகிறேன். அந்த நேரத்தில் முழு திருச்சபையையும் ஈடுபடுத்தி வந்த புனிதச் சடங்கு தொடர்பான குறிப்பிடத்தக்க விவாதங்களை அவர் அறிந்திருந்தார், மேலும் விசாரணையின் மூலம் உண்மை வெளிப்படும் வகையில் திறந்த விசாரணையை அவர் ஊக்குவித்தார். அவர் பொய்யாகப் பேசவில்லை அல்லது தனது அனுபவம் குறைந்த சக ஊழியர்களை மாறுபட்ட கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தி அவர்களைத் தடுமாற்றத்துக்கு உள்ளாக்கவும் முயற்சிக்கவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. இதனால் அவர்கள் தங்கள் கருத்துக்களுடன் முரண்படுவதாகக் காட்டிக் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும் ஒரு சூழ்நிலையில்,அவர் தனது வாக்குறுதியை மீறி, அவர்கள் வெளியேற்றப்பட வேண்டும் என்று முன்மொழியக்கூடும். மிகவும் புனிதமான ஒரு ஆன்மாவுக்கு இதுபோன்ற சபிக்கப்பட்ட துரோகம் செய்வது என்பது வெகு தொலைவில் இருத்தல் வேண்டும். ஒரு மனிதனைப் பற்றிய அத்தகைய கருத்தைப் பாராட்டத்தக்கது என்று கருதுபவர்கள், அதன் மூலம் வெறுமனே தங்கள் சொந்த குணத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். தனிப்பட்ட முறையில், ஒரு கத்தோலிக்க ஆயரும் வேதசாட்சியுமான சிப்ரியனின் மகத்துவம் அவரது மனத்தாழ்மையை மேலும் வலுவுடையதாக்கியது; இதை சீராக்
31:8 இல், “நீங்கள் எவ்வளவு பெரியவராக இருக்கிறீர்களோ, அவ்வளவு தாழ்மையுள்ளவராக இருப்பீர்கள், கர்த்தருக்கு முன்பாக நீங்கள் தயவைப் பெறுவீர்கள். பலர் உயர்ந்த இடத்தில், புகழில் உள்ளனர்: ஆனால் தேவ இரகசியங்கள் சாந்தகுணமுள்ளவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன” என்ற வார்த்தைகளுக்கிணங்க, அவரது சக பேரவையின் உறுப்பினர்களின் மதிப்பிற்குரிய ஒன்றிப்பில் அவரது உண்மையான உணர்வுகளுக்கு முரணான எதையும் வெளிப்படுத்தியிருப்பார் என்பதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அவர் மேலும் வலியுறுத்துகையில், “ஆனால் நாம் அனைவரும் நம் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் தீர்ப்புக்காக காத்திருக்க வேண்டும், அவர் மட்டுமே நம்மை அவருடைய திருச்சபையின் அரசாங்கத்தில் அமர்த்தவும், அதில் நமது செயல்களை நியாயந்தீர்க்கவும் அதிகாரம் கொண்டவர்.” அத்தகைய ஒரு கடுமையான தீர்ப்பை அவர் அவர்களுக்கு நினைவூட்டியபோது, அவர் உண்மையில் வஞ்சக செயல்களின் ஈடுபடுவதில் முன்மாதிரியாக இருப்பாரா? ஆகவே கடவுள் ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவரையும் அத்தகைய முட்டாள் தனத்திலிருந்து பாதுகாக்கட்டும்! விசேடமாக சிப்ரியனையும் அவ்வாறே பாதுகாக்கக் கடவாராக. எனவே, சிப்ரியனின் ஞானம் மிக்க மற்றும் நேர்மையான வார்த்தைகள் காரணமாக, கருத்துக்களை ஆராயும் சுதந்திரம் நமக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது.
அத்தியாயம் 4
பின்னர் அவரது சகாக்கள் தங்கள் எண்ணங்களையும் கருத்துக்களையும் பகிர்ந்து கொண்டனர். ஆனால் முதலில், அறிமுகத்தில் கூறப்பட்டபடி, ஜுபியானஸுக்கு எழுதப்பட்ட கடிதத்தைப் படிக்க, அதற்கு செவிமடுத்தார்கள். எனவே, கடவுளின் உதவியுடன், அதிலிருந்து நாம் தேவையானவற்றைக் கிரகித்து, அவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளும் வகையில் அதை நம்மிடையேயும் படிக்கட்டும். ஜூபியானஸுக்கு சிப்ரியன் எழுதிய கடிதம் குறித்து விளக்க முடியுமா என்று யாரோ ஒருவர் கேட்பது என் காதுகளில் விழுகிறது. ஆம், நான் அந்தக் கடிதத்தைப் படித்திருக்கிறேன், திருச்சபையில் உள்ள பலரின் கருத்துக்களைக் கவனத்திற் கொள்ளாமல் இருந்திருந்தால் நானும் சிப்ரியனுடன் உடன்பட்டிருப்பேன். இலத்தீன், கிரேக்கர், படிப்பறிவற்றோர் மற்றும் யூதர்கள் உட்பட பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்த உறுப்பினர்களைக் கொண்ட திருச்சபையானது பரந்துபட்ட அதிகாரம் கொண்டதாக இருக்கிறது. சிப்ரியனை உருவாக்கிய அதே மக்களும் இவர்கள் தான். இவ்வளவு அறிவும் திறனும் கொண்ட மனிதர்கள் காரணமின்றி இந்தக் கருத்தைக் கொண்டிருப்பார்கள் என்று என்னால் நம்ப முடியவில்லை. ஒரு கடினமான கேள்வியில் பலரை விட ஒரு சிலர் சரியாக இருப்பது சாத்தியமில்லை என்பதால் அல்ல, ஆனால் இந்த விஷயத்தை முழுமையாகக் கருத்தில் கொண்டு ஆராயாமல் நாம் ஒரு முடிவை எடுக்கக்கூடாது என்பதே இங்கு முக்கியமாகப் படுகிறது. ஒரே மதத்தையும் அறிவையும் பகிர்ந்து கொள்ளும் பல மக்களின் முடிவுக்கு அப்பால் சென்று, ஒரு சில தனிநபர்களின் கருத்தை நாம் ஆதரிப்பது தவறு. மேலும், மிகவும் கவனமாக விசாரித்த பிறகு, கத்தோலிக்க திருச்சபையால் தற்போது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கும் கருத்துக்கு ஆதரவாக சிப்ரியன் எழுதிய கடிதத்திற்குப் பிறகும், கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானம் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும். ஞானஸ்நானம் கொடுப்பவர்களின் தகுதிகள் தரநிலையாக இருக்கக்கூடாது, மாறாக ஞானஸ்நானம் கொடுக்கும் கிறிஸ்துவின் தகுதிகளே தரநிலையாக இருக்க வேண்டும் என்பதை இது வலியுறுத்துகிறது. “கிறிஸ்து யாரென்று நானும் அறியாமல்தான் இருந்தேன். ஆனால் தேவன் என்னைத் தண்ணீரால் ஞானஸ்நானம் கொடுக்குமாறு அனுப்பி வைத்தார். ‘நீ யார் மீது பரிசுத்த ஆவியானர் இறங்கி அமர்வதைக் காண்பாயோ, அவர்தான் பரிசுத்த ஆவியால் ஞானஸ்நானம் கொடுக்கிறவர்’ என்று தேவன் என்னிடம் கூறினார்” என்று யோவான் 1:33 இல் இதற்கான சான்று கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே, சிப்ரியன் ஜூபியானஸுக்கு எழுதிய கடிதம், ஆலோசனை பேரவையில் வாசிக்கப்பட்டது போலவே, நம் மத்தியிலும் வாசிக்கப்படுகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். அப்படியான ஒரு சூழ்நிலையில் நான் என்ன சொல்லப்போகிறேன் என்றால், அந்தக் கடிதத்தை வாசிக்க விரும்புவது மட்டுமன்றி, அதைப் படிக்கவேண்டும் என்றும் நான் பரிந்துரைக்கிறேன். இல்லையெனில் நான் சில விளைவுகளை மறைத்துவிட்டேன் என்று அவர் நினைக்கக்கூடும். அதேநேரம், முழுக் கடிதத்தையும் மேற்கோள் காட்டுவது அதிக நேரத்தை எடுத்துக் கொள்ளும் என்பதோடு நமது தற்போதைய விவாதத்திற்கு பொருத்தமற்றதாக இருக்கும் என்றும் எனக்குத் தோன்றுகிறது.
7. ஆனால் இந்தக் கேள்வியைப் பற்றி விவாதிக்கும்போது, என் மனதில் என்ன இருக்கிறது என்று யாராவது கேட்டிருந்தால், அடுத்து விவாதிக்கத் தொடங்கும் கேள்வியின் தன்மையை நான் தெளிவாகக் காணும் வரை, முதலில் நான் என்ன விதமான பதிலை என் மனதில் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று சிப்ரியனின் கடிதம் எனக்கு பரிந்துரைத்தது என்று நான் பதிலளித்திருப்பேன். அத்தோடு, கடந்த காலத்தில் ஞானஸ்நானம் பெறாமல் திருச்சபைக்கு வந்தவர்களுக்கு என்ன நடந்திருக்கும் என்ற கேள்வியை சிப்ரியன் எழுப்புகிறார். அவர்கள் உண்மையிலேயே ஞானஸ்நானம் பெறவில்லையா அல்லது அவர்கள் ஞானஸ்நானம் பெற்றதாக நம்பப்பட்டதால் அவர்கள் அனுமதிக்கப்பட்டார்களா என்பதை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். கடந்த காலத்தில், திருச்சபை ஞானஸ்நானம் பெறாமல் திருச்சபைக்கு வந்தவர்களை திருச்சபை அனுமதித்தது என்று சிப்ரியன் தெளிவாகக் கூறுகிறார்.
8. ஏனெனில், சிக்காவின் காஸ்டஸ் (Castus of Sicca) ஆலோசனைச் சபையில் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “சத்தியத்தை இகழ்ந்து, வழக்கத்தைப் பின்பற்றுவதாகக் கருதுபவர், உண்மை வெளிப்படுத்தப்பட்டதும் சகோதரர்களிடம் பொறாமைப்படுகிறார் அல்லது தீய மனப்பான்மை கொண்டவராக இருக்கிறார், அல்லது கடவுளுக்கு நன்றியற்றவராக இருக்கிறார். கடவுளின் உத்வேகத்தால் மட்டுமே அவரது திருச்சபை வழிநடத்தப்பட்டு அறிவுறுத்தப்படுகிறது” என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.
அத்தியாயம் 6
வாகாவைச் சேர்ந்த லிபோசஸ் மேலும் கூறுகையில், “கர்த்தர் நற்செய்தியில், ‘நானே சத்தியம்’ என்று கூறுகிறார்.’ இதை யோவான் 1 4:6 இல், “நானே வழி, நானே உண்மை, நானே வாழ்வு. என் மூலமாகத்தான் என் பிதாவிடம் போக முடியும்” என்ற கர்த்தரின் வார்த்தைகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. மேலும் அவர், ‘நான் வழக்கம்’ என்று கூறவில்லை. எனவே, உண்மை வெளிப்படும்போது, வழக்கம் உண்மைக்கு வழிவிட வேண்டும்.” உண்மை தெளிவாகும் இடத்தில், வழக்கம் அதற்கு வழிவிட வேண்டும் என்பது வெளிப்படையானது. இருப்பினும், நிகழ்காலத்தில் உண்மை எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது என்பதைப் பார்ப்போம். இடைக்காலத்தில் வழக்கம் எதிர் பக்கத்தில் இருந்தது என்பதையும் அவர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
அத்தியாயம் 7
10. மேலும் தாராசாவைச் சேர்ந்த சோசிமஸ் (Zosimus also of Tharassa) இதுபற்றிக் கூறுகையில்: “சத்தியம் வெளிப்படும்போது, பொய் அதற்கு அடிபணிய வேண்டும்; ஏனென்றால் ஆரம்பத்தில் விருத்தசேதனம் செய்த பேதுரு கூட, பின்னர் பவுலின் சத்திய அறிவிப்பை ஏற்றுக்கொண்டார்.” அவர் வேண்டுமென்றே அதை வழக்கத்திற்குப் பதிலாக பிழை என்று துணிந்து கூறினார்; இருப்பினும், “முதலில் விருத்தசேதனம் செய்யப்பட்ட பேதுரு கூட, பின்னர் பவுல் சத்தியத்தை அறிவித்தபோது அவருக்கு அடிபணிந்தார்” என்று குறிப்பிடுவதன் மூலம், ஞானஸ்நானம் தொடர்பான ஒரு வழக்கமான நடைமுறை அவரது நம்பிக்கைகளுடன் முரண்படுவதை அவர் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறார். மேலும், சிப்ரியன் ஞானஸ்நானம் குறித்து தனது காலத்திற்கு முன்னும் பின்னும் திருச்சபையால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட சத்தியத்திலிருந்து வேறுபட்ட ஒரு நோக்கை கொண்டிருந்திருக்கலாம் என்று அவர் நமக்கு எச்சரிக்கிறார், குறிப்பாக பேதுரு கூட அப்போஸ்தலன் பவுல் கற்பித்த சத்தியத்திலிருந்து வேறுபட்ட ஒரு கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருக்கலாம் என்பதால். கலாத்தியர் 2:11-14 இல் இது குறித்து தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.
அத்தியாயம் 8
11. அதேபோல், பஸ்லசீன் தேசத்து பீலிக்ஸ் (Felix of Buslacene) என்பவர் இதுபற்றிக் கூறுகையில்: “திருச்சபை ஞானஸ்நானம் இல்லாமல் மதவெறி கொண்டவர்களை ஏற்றுக்கொள்வது குறித்து யாரும் பகுத்தறிவு மற்றும் உண்மையைத் தவிர, வழக்கத்தை விரும்பக் கூடாது; ஏனென்றால் பகுத்தறிவும் உண்மையும் எப்போதும் வழக்கத்தை விட மேலோங்கி நிற்கின்றன.” பகுத்தறிவு என்றால், அது உண்மை என்றால், எதுவும் சிறப்பாக இருக்க முடியாது; ஆகவே, இதை நாம் தற்போது காணக்கூடியதாயிருக்கிறது. இதற்கிடையில், இந்த மனிதனின் வார்த்தைகளிலிருந்தும் வழக்கம் வேறு விதமாக இருந்தது என்பது தெளிவாகிறது.
அத்தியாயம் 9
12. அதேபோல், டூக்காவின் ஹானரட்டஸ் (Honoratus of Tucca) இவ்விடயம் பற்றிக் கூறும்போது; கிறிஸ்து சத்தியத்தின் பிரதிபலிப்பாய் இருப்பதால், பாரம்பரியத்தை விட நாம் சாத்தியத்துக்கே முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும். நமது மரபுகளை விட முன்னுரிமை பெற வேண்டிய சத்தியத்தின் தன்மை என்ன என்பது தெளிவாக நிறுவப்படும் வரை திருச்சபையின் ஒற்றுமையிலிருந்து நாம் விலக்கப்படவில்லை என்பதை இந்த அறிக்கைகள் நிரூபிக்கின்றன. இருப்பினும், அந்த மரபினால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஒழுங்குமுறையே நிலையாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை சத்தியம் எடுத்துரைக்குமானால், இந்த பாரம்பரியம் நோக்கமின்றி நிறுவப்பட்டதோ அல்லது உறுதிப்படுத்தப்பட்டதோ அல்ல என்பது தெளிவாகிறது. மேலும், இந்த விவாதங்களின் விளைவாக, கத்தோலிக்க திருச்சபையில் எப்போதும் மாறாமல் இருக்கும் இத்தகைய குறிப்பிடத்தக்க சடங்கை கவனமாகக் கடைப்பிடிப்பது, குறிப்பாக பேரவைகளின் மேம்பட்ட ஆதரவுடன் தற்போதுவரை போற்றிப் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகிறது.
அத்தியாயம் 10
13. எனவே, “எந்த வித முக்கியத்துவமும் இல்லாதவர்களாகக் கருதப்பட்டு திருச்சபையிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட மதவெறியர்களின் ஞானஸ்நானம் குறித்து,” சிப்ரியன் ஜூபியானஸுக்கு பின்வருமாறு எழுதுகிறார்: “தங்களுக்கு உரிமையோ அதிகாரமோ இல்லாத ஒரு விஷயத்தை தங்களுக்குள் கூறிக்கொள்வது அவருக்குத் தோன்றுகிறது. அதை நாங்கள் செல்லுபடியாகும் என்றோ சட்டபூர்வமானதாகவோ கருத முடியாது, ஏனெனில் அவர்கள் மத்தியிலும் கூட அது சட்டவிரோதமானது என்பது தெளிவாகிறது” என்று அவர் கூறுகிறார். மதவெறியர்களால் அல்லது திருச்சபைக்கு வெளியே உள்ள எந்தவொரு பிளவுகளிலும் ஞானஸ்நானம் பெற்ற ஒருவர் அதிலிருந்து எந்த நன்மையையும் பெறுவதில்லை என்பதையும் நாங்கள் ஒப்புக்கொள்கிறோம், ஏனெனில் அவர்கள் அந்த மதவெறியர்கள் மற்றும் பிரிவினைவாதிகளின் தவறுகளில் பங்கு கொள்கிறார்கள். மேலும், ஞானஸ்நானம் கொடுப்பவர்கள், உண்மையான சடங்கிற்கு அமைவாக நடந்துகொண்டாலும் கூட, திருச்சபைக்கு வெளியே பின்தொடர்வோரை ஈர்க்கும்போதும், அதன் போதனைகளுக்கு முரணான நம்பிக்கைகளைக் கொண்டிருக்கும் போதும், அவர்கள் சரியாகத் தான் அவர்களது கடமையைச் செய்கிறார்களா என்று எங்களால் நம்ப முடியவில்லை. ஒரு சடங்கை நடத்தும் அதிகாரத்தைக் கொண்டிருக்காததற்கும், அதை முறையற்ற முறையில் அல்லது சட்டவிரோதமாக நடத்துவதற்கும் இடையில் உள்ள வேறுபாட்டை அலசி ஆராய்ந்து பார்ப்பது முக்கியம். எனவே, மதவெறியர்கள் அல்லது பல்வேறு துன்மார்க்கர்கள் சடங்குகளை தவறாகப் பயன்படுத்தினாலும், அவை இன்னும் கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவுடையதும், திருச்சபையின் சடங்காகவுமே இருக்கின்றன. இந்த மனிதர்கள் திருந்தி அதற்காகப் பொறுப்புக்கூற வேண்டும் என்றாலும், சடங்குகள் என்றும் சடங்குகளாக இருப்பதால், அவை அங்கீகாரத்திற்கும் மரியாதைக்கும் தகுதியானவை.
14. இந்த விஷயத்தில் ஒன்று மட்டுமல்ல, பல பேரவைகள் கூட்டப்பட்டன, அதுவும், அனைத்தும் ஆப்பிரிக்காவில் தான் நடைபெற்றன என்று சிப்ரியன் குறிப்பிடுகிறார். எழுபத்தொரு ஆயர்கள் கலந்துகொண்ட கூட்டத்தை அவர் குறிப்பாகக் குறிப்பிடுகிறார். சிப்ரியனின் கண்ணோட்டத்தை நாங்கள் மதிக்கிறோம் என்றாலும், முழு திருச்சபையின் அதிகாரத்திற்கும் முன்னுரிமை அளிப்பது முக்கியம் என்றும் நாங்கள் கருதுகிறோம். அதில் சிப்ரியன் ஒரு பிரிக்க முடியாத உறுப்பினராக இருப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைந்ததாகவும் அவர் குறிப்பிடுகிறார். அதையிட்டு வேண்டிக்கொள்பவர்கள் தண்ணீரை “தீட்டுப்படுத்தியது மற்றும் விபச்சாரம்” என்று கூறினாலும், கடவுளின் பெயரில் அழைக்கப்படும் தண்ணீர் அப்படி இல்லை. தண்ணீரும் நாமமும் தூய்மையானவை என்பதே இதற்குக் காரணம். நற்செய்தியின் வார்த்தைகளால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானம், அதன் ஊழியர்களின் குறைபாடுகளைப் பொருட்படுத்தாமல் புனிதமாகவே உள்ளது. அதன் உள்ளார்ந்த புனிதத்தை எதனோடும் தரநிலைப்படுத்த முடியாது, மேலும் அதன் தெய்வீக தன்மை சடங்கிற்குள் உள்ளது. ஆகவே அதை முறையாகப் பயன்படுத்துபவர்களுக்கு இரட்சிப்பைக் கொண்டுவருகிறதா அல்லது அதைத் தவறாகப் பயன்படுத்துபவர்களுக்கு கண்டனத்தைக் கொண்டுவருகிறதா? சூரிய ஒளி அல்லது மெழுகுவர்த்தி இருள் சூழ்ந்த இடங்களில் கூட தூய்மையாக ஒளிகொடுப்பது போல, கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானம் யாருடைய பாவங்களாலும் கறைப்படுத்தப்படக்கூடியது என்று உங்களால் வாதிடக் கூடுமா? சடங்குகளின் அசல் தன்மைகளை நாம் கருத்தில் கொள்ளும்போது, அவை சிதைக்கப்படலாம் என்பது நமக்குத் தெரியும். இருப்பினும், அவை வெளிப்படுத்தும் ஆழமான அர்த்தத்தை நாம் கவனித்தால், சம்பந்தப்பட்ட நபர்கள் தங்கள் தார்மீக செயல்களுக்காக எவ்வாறு மதிப்பிடப்பட்டாலும், அவற்றின் சாராம்சம் தூய்மையாகவும் கறைபடாமலும் உள்ளது என்பது தெளிவாகிறது.
அத்தியாயம் 11
16. “நோவாஷியனைப் (Novatian) பின்பற்றுபவர்கள் கத்தோலிக்க திருச்சபையிலிருந்து தங்களிடம் வருபவர்களுக்கு மீண்டும் ஞானஸ்நானம் கொடுக்கிறார்கள்” என்ற ஜூபியானஸின் கூற்றை புறக்கணித்ததில் சிப்ரியன் சரியாகவும் நியாயமாகவும் இருந்தார். முதலாவதாக, மதவெறியாளர்கள் தவறான முறையில் என்ன செய்தாலும், கத்தோலிக்கர்கள் அதையே செய்வதால் அதைச் செய்வதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று அர்த்தமல்ல. அத்தோடு மீள்-ஞானஸ்நானம் பெறுவதைத் தவிர்ப்பதற்கான காரணங்கள் மதவெறியாளர்களுக்கும் கத்தோலிக்க திருச்சபைக்கும் இடையில் வேறுபடுகின்றன. கத்தோலிக்க திருச்சபையைப் பொறுத்தளவில், மீள்-ஞானஸ்நானம் பெறுவது பொருத்தமானதாக இருக்கலாம். ஆனால் மதவெறியர்கள் அவ்வாறு செய்வது பொருத்தமற்றதாகவே இருக்கும். ஏனெனில் கத்தோலிக்கர்கள் வெளியேறுவதற்கு முன்பு தாங்கள் பெற்றதை அவர்கள் பெறவில்லை என்று மதவெறியாளர்கள் வாதிடுகின்றனர். கத்தோலிக்க திருச்சபை, மதவெறியர்களால் ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்களுக்கு மீண்டும் ஞானஸ்நானம் வழங்குவதைத் தவிர்ப்பதற்கான காரணம், கிறிஸ்துவுக்கு மட்டுமே சொந்தமான ஒரு சக்தி அதன் உறுப்பினர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகிறது என்பதைக் குறிக்காமல் இருப்பதற்காகவே. மதவெறியர்கள் ஏற்கனவே பெற்ற ஒன்றைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்பதையும், திருச்சபையை விட்டு வெளியேறுவதன் மூலம் அவர்கள் பெற்றுக்கொண்டதை நிச்சயமாக இழக்க மாட்டார்கள் என்பதையும் இது குறிக்கிறது. யாராவது மதவெறி பிரிவிலிருந்து திரும்பினால், அவர்கள் ஞானஸ்நானம் மூலம் அல்ல, மாறாக மனந்திரும்புதலின் ஒழுக்கத்தால் திரும்ப அழைக்கப்பட வேண்டும் என்று சிப்ரியன் மற்றும் மற்றவர்கள் தெளிவுபடுத்தியுள்ளனர். அவர்கள் வெளியேறும் போது அவர்கள் முதலில் பெற்றதை இழக்கவில்லை என்பதை இது குறிக்கிறது. அவர்களின் மதவெறி, பிழை மற்றும் பிரிவினையின் புனிதம் ஆகியவை அவர்களுடையது என்பதால், அவர்கள் பெற்ற ஞானஸ்நானமும் அவர்களுடையதே. ஏனெனில் அது அடிப்படையில் கிறிஸ்துவினது என்று கூற முடியாது. எனவே, அவர்களின் தனிப்பட்ட தவறுகள் அவர்கள் மீண்டும் திரும்பும்போது தீர்க்கப்பட்டாலும், அவருடைய பிரசன்னம் அவர்களுக்கு சம்பந்தமில்லாதவற்றிலும் உள்ளது என்பதை ஒப்புக்கொள்வது அவசியம்.
அத்தியாயம் 12
17. இருப்பினும், மதிப்பிற்குரிய சிப்ரியன், தனது முடிவு புதியதோ அல்லது எதேச்சையானதோ அல்ல என்பதைக் குறிப்பிடுகிறார், ஏனெனில் இந்த நடைமுறை ஏற்கனவே அக்ரிப்பினஸின் காலத்தில் காணப்பட்டது. “மதிப்பிற்குரிய அக்ரிப்பினஸின் கீழ் குறிப்பிடத்தக்க சில ஆயர்கள் கூடி, இந்த விஷயத்தைப் பற்றி விவாதித்து பல ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன” என்று அவர் குறிப்பிடுகிறார். எனவே, அக்ரிப்பினஸின் காலத்தில் வேண்டுமானால் இந்த நடைமுறை புதுமையானது என்று கூறலாம். இருப்பினும், சிப்ரியன் “அந்தக் காலத்திலிருந்து இப்போது வரை, நமது பிராந்தியங்களில் உள்ள எண்ணற்ற மதவெறியர்கள், நமது திருச்சபைக்கு மாறியதால், எந்தவிதத் தயக்கத்தையும் வெறுப்பையும் காட்டவில்லை. மாறாக, முழு மன உடன்பாட்டுடனும் விருப்பத்துடனும், வாழ்க்கையின் தூய்மைநிலை மற்றும் இரட்சிப்புக்கான ஞானஸ்நானத்தின் கிருபையின் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்டனர்” என்று கூறும்போது அது எனக்கு குழப்பமாக இருக்கிறது. இது அவர் சொன்ன அர்த்தம் பற்றிய கேள்விகளை எழுப்புகிறது, குறிப்பாக “அந்தக் காலத்திலிருந்து இப்போது வரை” என்ற சொற்றொடர், அக்ரிப்பினஸ் பேரவையின் படி, திருச்சபையில் ஞானஸ்நானம் பெற்றதிலிருந்து, மீள்-ஞானஸ்நானம் பெற்ற எவரையும் பற்றி எந்தப் பிரச்சினையும் இருக்கவில்லை என்பதைக் குறிக்கிறது. மதவெறியாளர்களிடமிருந்து வந்தவர்களுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுக்கும் வழக்கம் அக்ரிப்பினஸ் காலத்திலிருந்து சிப்ரியன் காலம் வரை நடைமுறையில் இருந்திருந்தால், இந்த விஷயத்தில் சிப்ரியன் ஏன் புதிய பேரவைகளைக் கூட்டியிருக்க வேண்டும்? இந்த ஜூபியானஸிடம், தான் புதிதாகவோ அல்லது திடீரெனவோ எதையும் செய்யவில்லை, ஆனால் அக்ரிப்பினஸால் நிறுவப்பட்டதை மட்டுமே செய்கிறார் என்று ஏன் கூறவேண்டும்? அக்ரிப்பினஸ் முதல் சிப்ரியன் வரை திருச்சபையின் தொடர்ச்சியான நடைமுறையாக இது இருந்தால், அக்ரிப்பினஸின் அதிகாரத்தால் திருப்தி அடைய வேண்டிய புதுமை பற்றிய கேள்வியால் ஜூபியானஸ் ஏன் தொந்தரவுக்குள்ளாக வேண்டும்? இறுதியாக, அவரது சக ஊழியர்கள் பலர் வேறுவிதமாகச் செயல்பட விரும்புபவர்கள் உண்மைக்கும் வழக்கத்திற்கும் முரணாகச் செயல்படுகிறார்கள் என்று கூறுவதற்குப் பதிலாக, வழக்கத்தை விட பகுத்தறிவு மற்றும் உண்மைக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று ஏன் வலியுறுத்தினர்?
அத்தியாயம் 13
18. பாவமன்னிப்பு குறித்து பேசும்போது, குறிப்பாக மதவெறியாளர்களால் வழங்கப்படும் ஞானஸ்நானம் மூலம் அப்படியான பாவமன்னிப்பு வழங்கப்பட முடியுமா என்பது குறித்து, இந்த விஷயத்தில் எனது எண்ணங்களை நான் முன்பு பிறிதொரு புத்தகத்தில் பகிர்ந்து கொண்டேன். இருப்பினும், எனது கருத்துக்களை இங்கே சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன். ஞானஸ்நானம் எனும் புனிதச் சடங்கு உண்மையில் பாவமன்னிப்பை வழங்கிய போதும், மதவெறி அல்லது பிளவு போன்றவற்றை தொடர்ந்து கடைப்பிடிப்பது அந்த பாவங்களை மீண்டும் கட்டிக்கொள்ள அனுமதிக்கிறது. இதன் விளைவாக, இந்த மனிதர்கள் மதவெறியர்களாகவும் பிரிவினை வாதிகளாகவும் இருப்பதைக் கைவிட கத்தோலிக்க திருச்சபையின் ஒற்றுமைக்குத் திரும்ப வேண்டும். இதனால் அவர்கள் தாங்களாகவே செய்த பாவங்களை ஒற்றுமையை வளர்க்கும் அன்பின் மூலம் கழுவ முடியும். மதவெறியாளர்கள் மற்றும் பிரிவினைவாதிகள் இன்னும் அவர்கள் பெற்றுக்கொண்ட கிறிஸ்துவின் அதே ஞானஸ்நானத்தைக் கொண்டிருந்தாலும், தற்போதுள்ள முரண்பாடு மற்றும் பாவச்செயல்கள் காரணமாக பாவ மன்னிப்பை ஏற்படுத்த முடியாது என்றால், இந்த ஞானஸ்நானம் அவர்கள் திருச்சபையின் அமைதியைத் தழுவும்போது மட்டுமே பாவ மன்னிப்புக்கு பயனுள்ளதாக மாறும். இதன் அர்த்தம், ஏற்கனவே உண்மையிலேயே மன்னிக்கப்பட்ட பாவங்களைப் புறக்கணிக்க வேண்டும் என்பதோ, அல்லது மதவெறியாளர்களால் நிர்வகிக்கப்படும் ஞானஸ்நானம் வேறு நம்பிக்கையைச் சேர்ந்தது என்று நிராகரிக்கப்பட வேண்டும் என்றோ அல்லது அது நம்முடைய சொந்தத்திலிருந்து அடிப்படையில் வேறுபட்டது என்றோ, இரண்டாவது முறையாக மீள்-ஞானஸ்நானம் தேவை என்றோ அர்த்தமல்ல. மாறாக, திருச்சபைக்கு வெளியே கருத்துவேறுபாடு காரணமாக அழிவை ஏற்படுத்திய அதே ஞானஸ்நானம், உள்ளுக்குள் அமைதியின் காரணமாக இரட்சிப்பை ஏற்படுத்தவும் உதவக்கூடும். “நாம் எல்லா இடங்களிலும் கிறிஸ்துவின் இனிய வாசனையாக இருக்கிறோம்” என்று அப்போஸ்தலன் கூறும்போது அவர் விவரிக்கும் அதே சாரத்தை இது உண்மையிலேயே பிரதிபலிக்கிறது. இரட்சிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் தொலைந்து போனவர்களுக்கும் இது உண்மை என்று அவர் விளக்குகிறார். “இரட்சிக்கப்பட்டோருக்கு இடையிலும் கெட்டுப் போவோரிடையேயும் நாங்கள் கிறிஸ்துவின் நறுமணமாக இருக்கிறோம். இதுவே நாங்கள் தேவனுக்குத் தரும் காணிக்கை. கெட்டுப்போவோர் இடையே இறப்புக்கு ஏதுவான மரணத்தின் வாசனையாக இருக்கிறோம். இட்சிக்கப்படுகிறவர்களுக்குள்ளே வாழ்க்கைக்கு ஏதுவான ஜீவ வாசனையாக இருக்கிறோம். இவைகளை செயல்படுத்தத் தகுதியானவன் யார்?” என்று 2 கொரிந்தியர் 2:15-16 இல் ஒரு கேள்வியை முன்வைக்கிறார். அவர் ஆரம்பத்தில் இந்த வார்த்தைகளை வேறொரு சூழலில் பேசியிருந்தாலும், அது கொண்டுவந்த நன்மை அதை முறையாக ஏற்றுக்கொள்பவர்களுக்கு உயிரைக் கொடுக்கும், ஆனால் அதைத் தவறாகப் பயன்படுத்துபவர்களுக்கு மரணத்திற்கும் வழிவகுக்கும் என்பதை விளக்கவே நான் அவற்றை இங்கே மாற்றியமைத்துள்ளேன்.
அத்தியாயம் 14
19. பெறுநரின் நம்பிக்கை மற்றும் விசுவாசம் போன்ற சடங்கின் உண்மைத்தன்மை மற்றும் புனிதத்தன்மையில் எந்தத் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தாது. அவை இரட்சிப்புக்கு முக்கியமானவை என்றாலும், சடங்கைப் பற்றிய கேள்வியைப் பொறுத்தவரை இது முற்றிலும் முக்கியமற்றது. பரிசுத்த திரித்துவம், உயிர்த்தெழுதல் அல்லது பிற விஷயங்களைப் பற்றிய தவறான நம்பிக்கைகளைக் கொண்ட ஒருவர், மதக் கோட்பாட்டை நம்புவது போல, ஒருவருக்கு உண்மையான புனிதச் சடங்கு குறித்த நம்பிக்கை இருக்க முடியும், அதேவேளை, அது சிதைந்த நம்பிக்கையாகக் கூட இருக்க முடியும். கத்தோலிக்க திருச்சபைக்குள் கூட, கடவுள் மற்றும் அவரது படைப்புகள் பற்றிய உண்மையுடன் முழுமையாக ஒத்துப்போகும் நம்பிக்கை இருப்பதும் சவால்கள் நிறைந்ததாகக் காணப்படுகிறது. கத்தோலிக்க திருச்சபையில் ஞானஸ்நானம் பெற்ற ஒருவர், கடவுளின் வெளிப்பாட்டின் மூலம் அவர்கள் முன்பு தவறான நம்பிக்கையைக் கொண்டிருந்தனர் என்பதை உணர்ந்தால், அவர்கள் மீண்டும் ஞானஸ்நானம் பெற வேண்டுமா? இருப்பினும், மக்கள் தங்கள் சொந்த எதேச்சையான எண்ணங்களால் தவறான வழியில் செல்வதும், கடவுளின் உண்மையான இயல்பைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்வதும் பொதுவானது. ஞானஸ்நானம் பெற்றிருந்தாலும், ஒரு சாமான்ய மனிதன் ஆன்மீக விஷயங்களைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்று அப்போஸ்தலன் கூறும்போது அவர் உண்மையாகவே பேசுகிறார். இதை 1 கொரிந்தியர் 2:14 இல், “ஆன்மீக வாழ்க்கையில் ஈடுபடாத மனிதன் தேவனுடைய ஆவியானவரிடமிருந்து வரும் வார்த்தைகளை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. அவன் அவற்றை மடமையாகக் கருதுகிறான். அவன் ஆவியானவர் கருதுவனவற்றை புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஏனெனில் அவை ஆன்மீகமாகவே புரிந்துகொள்ளக் கூடும்” என்கிறது. “கிறிஸ்துவைப் பலவகைக் குழுக்களாகப் பிரித்துப் பார்க்கமுடியாது! சிலுவையில் பவுல் உங்களுக்காக மரித்தானா? இல்லை. பவுலின் பெயரால் நீங்கள் ஞானஸ்நானம் அடைந்தவர்களா? இல்லை” என்கிறது 1 கொரிந்தியர் 1:13. எனவே, இந்த மனிதர்கள் ஞானஸ்நான சடங்கில் பங்கேற்க முடிந்தது; இருப்பினும், அவர்களின் அறிவு அவர்களின் உடல்சார் உணர்வுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்ததால், “இயற்கையான மனிதன் கடவுளின் ஆவியின் விஷயங்களைப் பெறுவதில்லை” என்பதைத் தவிர வேறு எந்த நம்பிக்கையையும் அவர்கள் எப்படி தன்னகத்தே கொண்டிருக்க முடியும்? “நான் உங்களிடம் ஆன்மீக ரீதியாகப் பேச முடியாது, ஆனால் சரீர ரீதியாக பேச முடியும். கிறிஸ்து வாசம் செய்யும் குழந்தைகளிடம் கூட பேச முடியும்” என்று அவர் அத்தகைய மக்களிடம் கூறுகிறார். 1 கொரிந்தியர் 3:1-3 இல் கூறப்பட்டுள்ளதை மேற்கோள் காட்டுவது இங்கே சாலவும் பொருத்தமாக இருக்கும். “சகோதர சகோதரிகளே, கடந்த காலத்தில்ஆன்மீகமானவர்களிடம் பேசுவதைப் போல நான் உங்களிடம் பேச முடியாமல் போயிற்று. கிறிஸ்துவில் குழந்தைகளைப் போன்று, உலகின் சாதாரண மக்களிடம் பேசுவதைப் போன்று உங்களிடம் பேச வேண்டியதாயிற்று. நான் உங்களுக்குக் கற்பித்தவை பாலைப் போன்றது, திட உணவைப் போன்றவை அல்ல. ஏனெனில் திட உணவை உட்கொள்ளுமளவிற்கு நீங்கள் பக்குவம் பெறவில்லை. இப்போதும்கூட திட உணவை ஏற்கும் தகுதியை நீங்கள் பெறவில்லை. நீங்கள் இன்னும் ஆன்மீகமான மக்கள் அல்ல. உங்களுக்குப் பொறாமையும், வாதாடுகிற குணமும் உண்டு. இது நீங்கள் ஆன்மீகமானவர்கள் அல்ல என்பதைக் காட்டுகிறது. உலகின் சாதாரண மக்களைப் போலவே நீங்களும் நடந்துகொள்கின்றீர்கள்” என்கிறது அந்த வாசகம். ஆகவே, நான் ஆழமான உண்மைகளுடன் அல்ல, உங்களுக்குள் அடிப்படை போதனைகளையே வளர்த்துள்ளேன், ஏனென்றால் நீங்கள் அப்போது அவற்றுக்குத் தயாராக இல்லை, இப்போதும் நீங்கள் தயாராக இல்லை. நீங்கள் உலக இச்சைகளுக்கு அடிமையானவர்களாகவே இருக்கிறீர்கள். எனவே மேலே எழுதப்பட்டபடி, இதுபோன்றவர்கள் ஒவ்வொரு புதிய யோசனையாலும் எளிதில் திசைதிருப்பப்படுகிறார்கள், “நாம் இன்னும் குழந்தைகள் போல் இருப்பதை நிறுத்த வேண்டும். அலைகளால் அலைக்கழிக்கப்படும் கப்பலைப்போல சிலர் அடிக்கடி மனம் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். நாம் அவர்களைப் போன்று இருப்பதையும் நிறுத்த வேண்டும். நம்மைத் தந்திரமாகச் சிக்கவைக்க சிலர் முயலும்போது நாம் அவர்கள் பின்னால் போகக் கூடாது” என்று எபேசியர் 4:14 இல் கூறப்பட்டுள்ளது. இந்த நபர்கள் ஆன்மீக ரீதியாக முதிர்ச்சியடைந்து, கடவுளைப் பற்றிய அவர்களின் முந்தைய நம்பிக்கைகள் காரணமாக எவ்வாறு தவறாக வழிநடத்தப்பட்டனர் என்பதைப் புரிந்துகொண்டால், அவர்கள் மீண்டும் ஞானஸ்நானம் பெற வேண்டுமா என்பதைக் குறித்த ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது: ஒரு கத்தோலிக்க போதனைகளைக் கற்பவர், ஒரு மதவெறியரின் எழுத்துக்களில் உண்மையிலிருந்து பொய்யைப் பகுத்தறியும் திறன் இல்லாமல் கத்தோலிக்க போதனைகளுக்கு முரணான நம்பிக்கைகளை ஏற்றுக்கொள்ள முடியுமா? அல்லது மதக் கோட்பாடு என்ற காரணத்தால் அவர் கண்டிக்கப்படாமல் இருக்க முடியுமா? உதாரணமாக, இந்தக் கற்றவர் ஒரு மரியாதைக்குரிய கத்தோலிக்க எழுத்தாளரின் படைப்புக்களை படிப்பதாகத் தவறாக நினைத்து, அந்தப் புரிதலுடன் ஞானஸ்நானம் பெற்றார். ஆனால் பின்னர் கத்தோலிக்க நம்பிக்கையின் உண்மையை உணர்ந்து, அல்லது அவர் கற்றுக்கொண்டு அதை ஒப்புக்கொள்வதற்கு முன்பு அத்தகைய கருத்தைக் கொண்டிருப்பதாகக் கண்டறியப்பட்டு, அவர் எதை நம்ப வேண்டும், எதை நிராகரிக்க வேண்டும் என்று அவருக்குக் கற்பிக்கப்பட்டு, ஞானஸ்நானத்தின் போது அவர் இந்த தவறான நம்பிக்கையைக் கொண்டிருந்தார் என்பது தெரியவந்தால், அவர் மீண்டும் ஞானஸ்நானம் பெற வேண்டுமா என்ற கேள்வியும் இங்கே முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. நாம் இதற்கு நேர்மாறான பார்வையை கொண்டிருக்க வேண்டும், ஏனென்றால் நற்செய்தியில் கூறப்பட்டுள்ளபடி, புனிதத்தின் புனிதத்தன்மை என்பது இறை ஊழியரிடமிருந்து ஒருவர் அதைப் பெற்றதைப் போலவே, கொடுத்தவரிடமும் அப்படியே இருக்கும். அவர் ஞானஸ்நானம் பெற்ற நேரத்தில் தனது உலக இச்சை போன்ற தவறான நம்பிக்கைகளில் ஆழமாக வேரூன்றியிருந்தாலும், புனிதமானது அதன் புனிதத் தன்மையை இழந்துவிடாது. முழுமையான ஞானஸ்நானம் பெற்றிருக்கும் போதும் கூட ஒருவர் குறைவான நம்பிக்கையைக் கொண்டிருக்க வாய்ப்புள்ளது என்பதை இது காட்டுகிறது. எனவே, மதவெறியாளர்கள் பற்றிய விவாதங்கள் பொருத்தமற்றவை. ஒவ்வொரு தனிநபரும் தங்கள் சொந்த குறைபாடுகளை நிவர்த்தி செய்துகொள்ள வேண்டும், அவர்கள் தங்கள் திருத்தத்தை வழிநடத்துபவர் அடையாளம் கண்டபடி அவை அமைந்திருக்க வேண்டும். குறைபாடுள்ளவை மீட்டெடுக்கப்பட்டு நிவிர்த்தி செய்யப்பட வேண்டும். இல்லாதவை குறைநிரப்பப்பட்டு முழுமையடையச் செய்தல் வேண்டும். மிக முக்கியமாக, கிறிஸ்தவத்துக்கே உரித்தான அன்பு மற்றும் சமாதானம் மிகவும் அவசியம்; அது இல்லாமல், மற்றைய என்ன இருந்தும் அதில் எவ்வித பயனுமில்லை. அதேவேளை மற்றைய காரணிகளும் முக்கியம், அவற்றை நாம் உதாசீனம் செய்தலாகாது. அதற்கு பதிலாக, அவை ஒருவருக்கு தீங்கு விளைவிப்பதற்குப் பதிலாக நன்மை செய்து உதவுவதை உறுதி செய்ய வேண்டும். இது உண்மையான அமைதி பிணைப்பையும் தூய்மையான இரக்கத்தையும் ஊக்குவிக்கிறது.
அத்தியாயம் 15
20. அதன்படி, “பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவியின் நாமத்தில்” என்ற (மத்தேயு 28:19) நற்செய்தியின் வார்த்தைகளுடன் மார்சியன் ஞானஸ்நான சடங்கை அர்ப்பணித்திருந்ததால் அந்த சடங்கு முழுமையானதாக இருந்தது. இருப்பினும், அதே வார்த்தைகளின் கீழ் வெளிப்படுத்தப்பட்ட அவரது நம்பிக்கை முழுமையடையவில்லை, ஏனெனில் அவர் கத்தோலிக்க விசுவாசத்தால் கற்பிக்கப்படாத நம்பிக்கைகளைக் கொண்டிருந்தார், மேலும் கட்டுக்கதைகளின் பொய்யால் அது கறைபடிந்து காணப்பட்டது. “பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவியின் நாமத்தில்” என்ற அதே வார்த்தைகளின் கீழ், மார்சியன், வாலண்டினஸ், ஏரியஸ் அல்லது யூனோமியஸ் மட்டுமல்ல, திருச்சபையின் சரீரப்பிரகாரமான குழந்தைகளும் (அவர்களிடம் அப்போஸ்தலன், “நான் உங்களிடம் ஆன்மீக ரீதியாகப் பேச முடியாது, ஆனால் சரீரப்பிரகாரமாகப் பேச முடியும்” என்று கூறினார் என்பதை மேலே விளக்கியுள்ளேன்). ஆகவே அப்போஸ்தலரின் கூற்றுப்படி, அவர் அவர்களை ஆன்மீக படைப்புக்கள் என்று குறிப்பிட முடியவில்லை, மாறாக உலக இச்சைகளுக்கு அடிமையான மனிதர்கள் என்றும் குறிப்பிட முடியவில்லை. “இயற்கையான மனிதன் கடவுளின் ஆவியின் விஷயங்களை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை” என்பதால், இந்த மக்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் தங்கள் நம்பிக்கைகள் பற்றி விளக்கச் சொன்னால், பரந்த அளவிலான விளக்கங்களைக் காணக்கூடியதாக இருக்கும். இதன் காரணமாக அவர்கள் சடங்கை முழுமையாகப் பெறவில்லை என்று கூற முடியுமா? அல்லது அவர்கள் வளர்ந்து தங்கள் தவறான கருத்துக்களைத் திருத்திக் கொண்டால், அவர்கள் ஏற்கனவே பெற்றவற்றை மீண்டும் பார்க்க வேண்டும். ஒவ்வொரு நபரும் தங்கள் சொந்த நம்பிக்கையின்படியே தமக்கு வேண்டியதைப் பெறுகிறார்கள்; இருப்பினும், கடவுளின் கருணையால் அவர்கள் எவ்வளவு பெறுகிறார்கள் என்பது குறித்து, அப்போஸ்தலன் நமக்கு இவ்வாறு உறுதியளிக்கிறார், “ஆன்மீகத்தில் வளர்ந்து முழுமை அடைந்துள்ள நாம் அனைவரும் இத்தகைய வழியில் எண்ண வேண்டும். நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத வகையில் மேற்கூறிய விஷயங்களில் ஏதேனும் இருந்தால் தேவன் அதை உங்களுக்குத் தெளிவுபடுத்துவார்” என்று பிலிப்பியர் 3:15 மேற்கோள் காட்டுகிறது. மதவெறியாளர்கள் மற்றும் பிரிவினைவாதிகளால் அமைக்கப்படும் கண்ணிகள் குறிப்பாக உலக விஷயங்களில் கவனம் செலுத்துபவர்களுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும். ஏனென்றால், அவர்களின் தவறான நம்பிக்கைகள் கத்தோலிக்க படிப்பினைகளுக்கு எதிராக சரிபார்க்கப்படும்போது அவர்களின் முன்னேற்றம் தடைபடுகிறது. மேலும் அவர்களது பிரிவுகளின் தவறான தன்மை கத்தோலிக்க நம்பிக்கையின் ஒற்றுமைக்கு எதிரான அவர்களின் எதிர்ப்பை வலுப்படுத்த மட்டுமே உதவுகிறது. இருப்பினும், சடங்குகள் அப்படியே தான் மாறாமல் இருக்கின்றன. மேலும் அவை தவறான புரிதலுடன் பிரிவினைக்கான கருவிகளாக தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டாலும் கூட, எல்லா இடங்களிலும் முழுமையாக பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்று கூற முடியாது. இதேபோல், நற்செய்தி வாசகங்கள் சீரானதாக இருந்தாலும் அவற்றின் உண்மையான அர்த்தத்தை சிதைக்கும் எண்ணற்ற வழிகளில் தவறான பல மேற்கோள்கள் காட்டப்படலாம். “நான் ஏன் இன்னும் காயத்துக்கு உள்ளாகிறேன் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. எனது காயங்கள் ஏன் இன்னும் குணமாகவில்லை? அல்லது குணப்படுத்த முடியவில்லை என்பது எனக்குப் புரியவில்லை. கர்த்தாவே! நீர் மாறியிருக்கிறீர் என நினைக்கிறேன். நீர், ஊற்று வறண்டு போனதுபோல இருக்கிறீர். நீர், ஊற்று ஒன்று நின்றுவிட்டது போல இருக்கிறீர்” என்ற எரேமியாவின் வார்த்தைகளைப் பொறுத்த வரை, “தண்ணீர்” என்ற சொல் ஞானஸ்நானத்தைக் குறிக்க ஒரு அடையாள அர்த்தத்தில் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தால், எரேமியாவின் நோக்கத்தைப் புரிந்து கொள்வது கடினமாக இருக்கும். இருப்பினும், வெளிப்படுத்துதல் 17:15 இல் உள்ள “தண்ணீர்” என்பது “மக்களை” தெளிவாகக் குறிப்பதால், “உறுதியற்ற வறண்டு போகக்கூடிய தண்ணீர்” என்பது எந்த உறுதியும் இல்லாமல் இருப்பதால், “மக்களை”, “நான் நம்ப முடியாத போலி மக்களை” ஏன் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் போகிறது என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
அத்தியாயம் 16
21. ஆகையால், “நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பரிசுத்த ஆவியினால் தேவனுடைய அன்பு நம் இருதயங்களில் ஊற்றப்படுகிறது. கத்தோலிக்க திருச்சபையை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் மட்டுமே பரிசுத்த ஆவி வழங்கப்படுகிறது” என்று அப்போஸ்தலரின் கூற்றை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நம் முன்னோர்கள் நினைத்தார்கள் என்று நான் கருதுகிறேன். இதைத்தான் ரோமர் 5:5: “இந்நம்பிக்கை எப்போதும் நம்மை ஏமாற்றத்துக்குள்ளாக்காது. தோற்கவும் செய்யாது. ஏனென்றால் தேவன் நமது இதயங்கள் நிறைய தன் அன்பைப் பொழிந்திருக்கிறார். பரிசுத்த ஆவியானவரின் மூலமாகத் தன் அன்பைக் கொடுத்தார். தேவனிடமிருந்து வந்த பெரிய வரமே பரிசுத்த ஆவியானவர்” என்று எமக்கு விளக்கமளிக்கிறது. கத்தோலிக்க திருச்சபையின் ஒற்றுமையிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட அனைவரிடமும் இல்லாத அன்பு இதுதான். “மனிதர்களுடையதும், தேவ தூதர்களுடையதுமான வெவ்வேறு மொழிகளை ஒருவன் பேசக்கூடும். ஆனால் அன்பு இல்லையானால் அவை யாவும் வெறும் ஒலியை எழுப்பும் மணியைப் போலவும், தாளமிடும் கருவியைப் போலவும் தான் இருக்கும். தீர்க்கதரிசனம் உரைக்கும் வரம் கூட எம்மிடம் இருக்கலாம். தேவ இரகசியங்களை நாம் உணரவும், சகலவற்றையும் அறிந்திருக்கவும், மலைகளை அசைக்க வல்ல அரிய விசுவாசமும் எம்மிடம் இருக்கவும் கூடும். ஆனால் இவை எல்லாம் இருந்தும் எம்மிடம் அன்பு இல்லையானால் மேற்கண்ட செய்கைகளைச் செய்வதால் அதில் எவ்வித பயனுமில்லை. மக்களுக்கு உணவு கொடுக்க எம்மிடமுள்ள எல்லாவற்றையும் நாம் கொடுக்கக்கூடும். என் சரீரத்தையே கூட காணிக்கையாய்க் கொடுக்கவும் கூடும். ஆனால் எம்மிடம் அன்பு இல்லாவிடில் இக்காரியங்களைச் செய்வதன் மூலம் அதில் எவ்வித பலனும் இல்லை” என்று 1 கொரிந்தியர் 13:1-3 இல் இதுகுறித்து மிகவும் அருமையாக விளக்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், திருச்சபையின் ஒற்றுமையைப் பற்றி கவலைப்படாத மக்கள் கடவுளின் அன்பில் குறை காண்கிறார்கள். இதன் விளைவாக கத்தோலிக்க திருச்சபையில் மட்டுமே பரிசுத்த ஆவியைப் பெற முடியும் என்று நாம் நம்புவது சரியானது. பரிசுத்த ஆவியானவர் ஆரம்பத்தில் ஒரு புதிய விசுவாசத்தின் அடித்தளமாகவும், திருச்சபையின் ஆரம்பகால வளர்ச்சியை ஆதரிப்பதற்காகவும் அருளப்பட்டார். எனவே, அவரது பிரசன்னம் வெறும் கைகளை வைப்பதன் மூலம் காணக்கூடிய அற்புதங்களுடன் அருளப் படுவதில்லை. இந்த நாட்களில் பரிசுத்த ஆவியைப் பெறுவதற்காக தங்கள் மீது கைகள் வைக்கப்படுபவர்கள் உடனடியாக அந்நிய பாஷைகளில் பேசத் தொடங்குவார்கள் என்று எதிர்பார்க்க முடியாதிருக்கிறது. எனினும், நுட்பமான மற்றும் கண்ணுக்குத் தெரியாததாக இருந்தாலும், தெய்வீக அன்பு சமாதானப் பிணைப்பின் மூலம் அவர்களின் இதயங்களில் ஊற்றப்படுவது புரிந்துகொள்ளத் தக்கது. இதனால் “நமக்கு அருளப்பட்ட பரிசுத்த ஆவியினால் தேவனுடைய அன்பு நம்முடைய இருதயங்களில் ஊற்றப்படுகிறது” என்று அவர்களால் கூற முடியும். அதே அப்போஸ்தலன் பரிசுத்த ஆவியின் பல்வேறு செயல்பாடுகளை எடுத்துக்காட்டி அவற்றை விரிவாகக் கூறுகிறார், “ஒரே ஆவியானவரே இவற்றையெல்லாம் செய்கிறார். ஒவ்வொருவனுக்கும் எதனைக் கொடுக்கவேண்டும் என்பதை ஆவியானவரே தீர்மானிக்கிறார்” என்று 1 கொரிந்தியர் 12:11 எடுத்துரைக்கிறது. எனவே, ‘சடங்கு என்பது சைமன் மேகஸால் கூட பெறக்கூடிய ஒன்று’ என்று அப்போஸ்தலர் 8:13 கூறுவதைக் காணலாம். ஆவியின் செயல்பாடுகள் தனித்துவமானவை, மேலும் சவுலின் தீர்க்கதரிசன வரத்தில் காணப்படுவது போல், துன்மார்க்கரிடமும் கூட இருக்கலாம். மேலும், ஆவியின் செயல்பாட்டின் மூன்றாவது அம்சம் நீதிமான்களுக்கு மட்டுமே பிரத்தியேகமானது, அது “தூய்மையான இதயம், நல்ல மனசாட்சி மற்றும் உண்மையான விசுவாசத்திலிருந்து வரும் அன்பு” என்று 1 தீமோத்தேயு 1:5 இல் கூறப்பட்டுள்ளது. எனவே, மதவெறியாளர்கள் மற்றும் பிரிவினைவாதிகளால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டாலும், ஏராளமான பாவங்களை உள்ளடக்கிய அன்பு கத்தோலிக்க ஒற்றுமை மற்றும் அமைதியின் தனித்துவமான ஒரு வெகுமதியாகும். இந்தப் பிணைப்பில் உள்ள அனைவரும் அதைக் கொண்டிருக்கவில்லை, ஏனெனில் அதன் ஒரு பகுதியாக இருக்கும் அனைவரும் உண்மையிலேயே அதற்குச் சொந்தமானவர்கள் அல்ல. முன்னோக்கிச் செல்லும்போது அதை நாம் மேலும் ஆராய்வோம். இறுதியில், இந்தப் பிணைப்புக்கு வெளியே, அன்பு செழிக்க முடியாது; அது இல்லாமல், மற்ற எல்லா நற்பண்புகளும், ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டாலும், ஒருவரை உண்மையிலேயே பாவத்திலிருந்து பயனடையவோ அல்லது விடுவிக்கவோ முடியாது. மேலும், திருச்சபையுடன் சமரசம் செய்ய முயற்சிப்பது ஞானஸ்நானம் போன்றது அல்ல, அதை மீண்டும் செய்ய முடியாது; இது வெறுமனே ஒரு மனிதனுக்காக செய்யப்படும் பிரார்த்தனை மட்டுமே.
அத்தியாயம் 17
22. ” பரலோக இராஜ்யத்தின் திறவு கோல்களை உனக்குத் தருவேன். நீ இப்பூலோகத்தில் வழங்கும் நியாயத்தீர்ப்பு, (மெய்யாகவே) தேவனின் நியாயத்தீர்ப்பாகும். இப்பூலோகத்தில் நீ வாக்களிக்கும் மன்னிப்பு, தேவனின் மன்னிப்பாகும்” என்று கர்த்தர் பேதுருவை நோக்கி சொன்னதை, மத்தேயு 16:19 இல் மேற்கண்டவாறு விளக்குகிறார். அதேநேரம், உண்மையைப் பொறுத்தவரை, ஒற்றுமை என்பது ஒரு குறைபாடற்ற புறா என்று உன்னதப்பாட்டு 6:9 இல் குறிப்பிடப் பட்டிருப்பது தெளிவாகிறது. அது இவ்வாறு கூறுகிறது: “எனது புறாவே, நீயே எனது பரிபூரணமானவள், அவளே தன் தாய்க்கு மிகவும் பிரியமான மகள்” என்று. அதே கத்தோலிக்க திருச்சபையில் இருக்கும் அனைத்து பேராசைக்காரர்களும், சிப்ரியன் மிகவும் விரக்தியுடன் புலம்பிய அதே புறாவைப் போன்றவர்கள் தான் என்பது ஏற்றுக் கொள்ளக்கூடியதா? வேட்டையாடும் பறவைகளைப் பொறுத்தவரை, அவர்களைப் புறாக்கள் என்று அழைக்க முடியாது, மாறாக பருந்துகள் என்று அழைக்கலாம் என்று நான் நம்புகிறேன். ஞானஸ்நானம் என்பது அந்த தூய்மையான மற்றும் சரியான புறா போன்ற இதயத்தை உடையவர்களால் வழங்கப்பட வேண்டும். இது நல்லொழுக்கம் உள்ளவர்களிடையே ஒற்றுமையைக் குறிக்கிறது என்றால், வஞ்சகமாக சொத்துக்களைக் கொள்ளையடித்து, அதிகப்படியான வட்டியின் மூலம் கொள்ளை லாபம் ஈட்டியவர்களுக்கு அவர்கள் எப்படி ஞானஸ்நானம் கொடுத்திருக்க முடியும்? திருச்சபைக்குள் உள்ள புனிதர்களின் பிரார்த்தனைகள் மூலம், அதாவது, புறாவைப் பற்றிய நிலையான துக்கத்தைப் போல, அதேநேரம் புறாவால் அல்லாமல், அவர்கள் கத்தோலிக்க ஒற்றுமையின் உணர்வில் அந்த சடங்கை பெற முயன்றிருந்தால், பருந்தால் ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்களுக்கு பாவ மன்னிப்பு வழங்கமுடியுமா? அப்படியானால், ஒவ்வொரு நபரும் மதங்களுக்கு எதிரான கொள்கை அல்லது பிளவிலிருந்து கத்தோலிக்க திருச்சபையின் அமைதிக்கு மாறும்போது, அந்த பிரார்த்தனைகள் மூலம் அவர்களின் பாவங்கள் மன்னிக்கப் படுகின்றன என்பதை ஏன் அவர்கள் உணரக்கூடாது? ஆயினும்கூட, சடங்கின் புனிதத்தன்மை உலகளவில் அங்கீகரிக்கப் பட்டுள்ளது, இருப்பினும் அது திருச்சபையின் ஒற்றுமைக்கு வெளியே பாவங்களுக்கான முழுமையான மன்னிப்புக்கு உத்தரவாதம் அளிக்கவில்லை. மதங்களுக்கு எதிரான கொள்கையிலோ அல்லது பிளவுகளிலோ உள்ள ஒருவருக்கு, சில சமயங்களில் புறாவின் முனகல்கள் என்று குறிப்பிடப்படும் புனிதர்களின் ஜெபங்களால் உதவ முடியாது. அதேபோல், புறாவின் பக்தியுள்ள ஊழியத்தால் ஞானஸ்நானம் பெற்றிருந்தாலும், ஒரு துன்மார்க்க வாழ்க்கையின் காரணமாக தங்கள் பாவங்களின் சுமையைச் சுமக்கும் திருச்சபை உறுப்பினருக்கு அவர்களால் உதவ முடியாது.
அத்தியாயம் 18
23. “சமாதானம் உங்களோடு இருக்கட்டும். பிதா என்னை அனுப்பினார். அதே விதமாக நான் இப்பொழுது உங்களை அனுப்புகிறேன்” என்றார். இயேசு அதைச் சொன்ன பிறகு, அவர் சீஷர்கள்மேல் ஊதினார். “பரிசுத்த ஆவியைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் மக்களது பாவங்களை மன்னித்தால் அவை மன்னிக்கப்படும். நீங்கள் மக்களது பாவங்களை மன்னிக்காவிட்டால் அவை மன்னிக்கப்படாது” என்று கர்த்தர் கூறியதை யோவான் தனது 20:21-23 வாசகங்கள் வழியாக எடுத்தியம்புகிறார். ஆகையால், அவர்கள் திருச்சபையைப் பிரதிநிதித்துவப் படுத்தியிருந்தால், இது திருச்சபையைப் பற்றி அவர்களிடம் கூறப்பட்டிருந்தால், திருச்சபையின் அமைதி பாவங்களை விடுவிக்கிறது, மேலும் திருச்சபையிலிருந்து விலகி இருப்பது அவற்றைத் தக்க வைத்துக் கொள்கிறது, மனிதர்களின் விருப்பத்தின்படி அல்ல, மாறாக கடவுளின் விருப்பத்தின்படியும், ஆன்மீகப் புனிதர்களின் ஜெபங்களின்படியும் என்று 1 கொரிந்தியர் 2:15 கூறுகிறது. பாறை தக்கவைத்துக்கொண்டும், விட்டுக்கொடுத்துக்கொண்டும், புறா தக்கவைத்துக்கொண்டும், விட்டுக்கொடுத்துக்கொண்டும், ஒற்றுமை தக்கவைத்துக்கொண்டும், விட்டுக்கொடுத்துக் கொண்டும் இருக்கிறது. அது ஏற்கனவே ஆன்மீகத்தில் இருப்பவர்களிடமோ அல்லது கீழ்ப்படிதல் மற்றும் நல்லிணக்கம் மூலம் ஆன்மீக விஷயங்களை நோக்கி முன்னேறுபவர்களிடமோ காணப்படுகிறது. ஆனால் அது கெட்டவர்களிடம் காணப்படுவதில்லை. அவர்கள் தங்கள் தவறுகளை ஒப்புக்கொண்டு, அவர்கள் தகுதியற்ற முறையில் ஞானஸ்நானத்திற்கு வந்ததாக ஒப்புக்கொண்டால், அவர்கள் மீண்டும் ஞானஸ்நானம் பெறுவதில்லை. அதற்கு பதிலாக, அவர்கள் புறாவின் இயல்பைக் கொண்டவர்களாக, அதன் பரிந்துரைகள் மூலம் அவர்களின் தக்கவைக்கப்பட்ட பாவங்கள் மன்னிக்கப்படுகின்றன, அவை அவளுடைய அமைதியிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்தவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன. அதேபோல், திருச்சபைக்கு வெளியே அதிகமாகத் தெரியும், அதே சடங்குகளைப் பெற்றிருந்தால், இரண்டாவது ஞானஸ்நானம் மூலம் திருச்சபையின் ஒற்றுமைக்குத் திரும்பும்போது அவர்கள் தங்கள் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவதில்லை. மாறாக, அன்பு மற்றும் ஒற்றுமையின் அதே கொள்கையின் மூலம் அவர்கள் மன்னிப்பைக் காண்கிறார்கள். “திருச்சபையால் நியமிக்கப் பட்டு, சுவிசேஷத்தின் சட்டத்தால் நிறுவப்பட்டு, கர்த்தரால் நியமிக்கப்பட்ட நியமனம் பெற்றவர்கள் மட்டுமே ஞானஸ்நானம் பெற முடியும்” என்றால், சட்டவிரோதமாக, வஞ்சனை மூலம் சொத்துக்களைப் பெற்றவர்கள் மற்றும் அதிகப்படியான வட்டி அறவிட்டு அதன்மூலம் லாபம் ஈட்டியவர்களை நாம் உண்மையில் அத்தகைய நியமனம் பெற்ற நபர்களாகக் கருத முடியுமா? இல்லை என்று நினைக்கிறேன். ஏனென்றால், அப்போஸ்தலன் ஒரு தரத்தை நிர்ணயிக்கும் போது குறிப்பிடுவது போல, உண்மையிலேயே கர்த்தரால் நியமிக்கப்பட்டவர்கள். தீத்து 1:7 இல் கூறப்பட்டுள்ளபடி, “ஒரு மறைமூப்பர் தேவனுடைய பணியைக் கவனிக்கும் கடமையை உடையவர். எனவே, அவருக்குத் தவறு செய்தோம் என்ற குற்ற உணர்வு இருக்கக் கூடாது. தற்பெருமையும், சுயநலமும், முன் கோபமும் இல்லாதவராக இருக்கவேண்டும். அவர் குடிகாரனாக இருக்கக் கூடாது. சண்டைப் பிரியனாக இருக்கக் கூடாது. பிறரை ஏமாற்றிச் செல்வம் சேர்ப்பவராகவும் இருக்கக்கூடாது” என்று தேவ ஊழியம் செய்ய நியமனம் பெற்றவர்கள் குறித்து விளக்குகிறது. ஆனால் இந்த வகையான மனிதர்கள் தான் சிப்ரியனின் காலத்தில் ஞானஸ்நானம் கொடுத்தார்கள்; மேலும் அவர் கடுமையான உள்ளக்குமுறல்களோடு அப்படியானவர்கள் தனது சக ஆயர்கள் என்றும் வேதனையுடன் ஒப்புக்கொள்கிறார். ஆதலால், அவர்களிடம் அதிகமான சகிப்புத்தன்மையுடன் நடந்து கொண்டார். இருப்பினும், யார் ஞானஸ்நானம் கொடுத்தாலும், அது புறாவின் முனகல்கள் போன்ற புனிதர்களின் பரிந்துரையின் மூலம் வரும் பாவ மன்னிப்பு வழங்கும் அதிகாரம் அவர்களுக்கு இல்லை. அதைப் பெறுபவர்கள் அவளுடன் இணக்கமாக இருந்திருந்தால், திருடர்களிடமும், கடன் கொடுப்பவர்களிடமும், “நீங்கள் எவருடைய பாவங்களை மன்னிக்கிறீர்களோ, அவை உங்களுக்கு மன்னிக்கப்படாது” என்று கர்த்தர் அறிவித்திருக்க மாட்டார். திருச்சபைக்கு வெளியே, அந்த செயல்களைச் செய்ய யாரும் இல்லாததால், எதையும் உண்மையில் கட்டவோ கட்டவிழ்க்கவோ முடியாது. இருப்பினும், ஒரு நபர் புறாவுடன் சமாதானம் செய்தவுடன் விடுவிக்கப்பட்டவராகக் கருதப்படுகிறார். அவர்கள் வெளிப்படையாக வெளியே இருக்கிறார்களா அல்லது உள்ளே இருப்பது போல் தோன்றுகிறார்களா என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல், புறாவுடன் சமாதானம் செய்யாதவர்கள் கட்டவிழ்க்கப்பட்டவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள்.
24. எண்ணாகமம் 16 இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, தாதான், கோரா, அபிராம் ஆகியோர் பலிகளைச் செலுத்தும் பாத்திரத்தை ஏற்க முயன்றனர், இது கடவுளுடைய ஜனங்களின் ஒற்றுமைக்கு எதிரானது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்கிறோம். அத்தோடு, பலிபீடத்தின் மீது அங்கீகரிக்கப்படாத அக்கினியை மூட்டிய ஆரோனின் குமாரன் (லேவியராகமம் 10:1-2) தங்கள் செயல்களுக்கான விளைவுகளை எதிர்கொண்டனர். பொறுப்பானவர்கள் தங்கள் வழிகளைத் திருத்திக் கொள்ளத் தவறினால், குறிப்பாக ரோமர் 2:4 இல் விவரிக்கப் பட்டுள்ளபடி “தேவன் உன்னிடம் மிகக் கருணையோடும் பொறுமையாகவும் இருக்கிறார். அவரிடம் திரும்பி வருவாய் எனக் காத்திருக்கிறார். ஆனால் அவரது கருணையைத் தெரிந்துகொள்ளாமல் இருக்கிறாய். ஏனென்றால் உன் இதயத்தையும் வாழ்வையும் நல் வழியில் திருப்பும் அவரது நோக்கத்தை நீ உணர்ந்துகொள்ள வில்லை” என்ற வாசகத்தினூடாக, கடவுளின் பொறுமை, அவர்கள் மனந்திரும்ப வாய்ப்பளிக்கும் வரை இந்த வகையான தவறுகள் தண்டிக்கப்படாமல் போகாது என்பதையும் நாங்கள் ஒப்புக்கொள்கிறோம்.
அத்தியாயம் 19
25. திருச்சபைத் தலைவரான பிலிப்பால் ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்கள் மீது மட்டுமே கைகள் வைக்கப்பட்டன என்பதைக் குறிப்பிட்டு, ஞானஸ்நானம் மீண்டும் கொடுக்கவோ பெறவோ கூடாது என்று வாதிடுபவர்கள் (அப்போஸ்தலர் 8:5-17) முக்கிய விஷயத்தைத் தவறவிடுகிறார்கள். சத்தியத்தைத் தேடுவதில், அத்தகைய வாதங்களைத் தவிர்க்க வேண்டும். எனவே, கிறிஸ்துவின் திருச்சபையிலிருந்து அவர்கள் பெற்றதாகக் கூறுவது உண்மையிலேயே அவர்களுடையது அல்ல என்று நாம் வலியுறுத்தினால், “மதவெறியர்களுக்கு அடிபணிய” நாம் இன்னும் குறைவாகவே விரும்புகிறோம். விசுவாசத்தைக் கைவிட்டவர்களின் தவறான செயல்கள் காரணமாக நமது தளபதியின் தரநிலைகளை நாம் நிராகரிக்கக்கூடாது. உண்மையில், “நம்முடைய தேவனாகிய கர்த்தர் பொறாமையுள்ள தேவன்” (“ஏனென்றால், உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தர் தம் ஜனங்கள் அந்நிய தெய்வங்களை தொழுதுகொள்வதை வெறுக்கிறார். அழிக்கும் அக்கினியாகவும் கர்த்தர் விளங்குவார்” (உபாகமம் 4:24) என்பதால், விசுவாசத்திற்கு வெளியே உள்ள எவரும் தனக்குச் சொந்தமானதைக் கோருவதை மறுப்பதில் நாம் இன்னும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும். கடவுளின் ஆழ்ந்த அன்பு பெரும்பாலும் ஒரு துணையின் தீவிர பக்தியுடன் ஒப்பிடப்படுகிறது. ஒருவர் அந்த அன்பை காட்டிக் கொடுக்கும்போது, அது ஒரு மனைவி விபச்சாரம் செய்வது போன்றது – இது ஒரு ஆழமான துரோகம். கடவுளிடமிருந்து விலகிச் செல்வதன் தீவிரத்தை இந்த ஒப்புமை எடுத்துக்காட்டுகிறது. வழிதவறிச் செல்பவர்கள் கடவுளுக்கு மட்டுமே உரியதை மற்றவர்களுக்குக் கொடுத்து, பின்னர் உண்மையில் கடவுளின் பரிசுகளாக இருக்கும் மற்றவர்களிடமிருந்து பொருட்களை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்று இந்தப் பகுதி அறிவுறுத்துகிறது. இது ஆன்மீக துரோகத்தின் சக்திவாய்ந்த உருவகம். இதைப் பற்றி யோசித்துப் பார்த்தால், கடவுள் நமக்கு ஞானஸ்நானத்தின் பரிசைத் தருகிறார், இது நற்செய்திகளில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள ஒரு புனித சடங்கு. கடவுளின் போதனைகளை நிராகரிப்பவர்கள், எப்படியாவது இந்த புனிதச் செயலுக்கு உரிமை கோர முடியும் என்று நாம் எப்போதாவது சொல்ல முடியுமா? அவர்களின் செயல்கள் உண்மையிலேயே மிகவும் புனிதமான ஒன்றைக் கறைப்படுத்தக் கூடுமல்லவா? கடவுளின் அன்பைப் புறக்கணிக்க முயன்றால் அவர்கள் கடவுளின் வெகுமதியைத் தங்கள் வெகுமதியென்று சொந்தமாக்கிக் கொள்ள முடியுமா? நிச்சயமாக இல்லை. மற்றவர்கள் அவற்றை எவ்வாறு கோர முயன்றாலும் அல்லது தவறாகப் பயன்படுத்த முயற்சித்தாலும், கடவுளிடம் இருந்து கிடைக்கும் வெகுமதியானது கடவுளுக்கே உரியது என்பதை இந்தப் பகுதி வலியுறுத்துகிறது. காட்டிக் கொடுப்பின் போதும் கூட, கடவுளின் அன்பும் கிருபையும் சக்திவாய்ந்ததும் நீடித்ததுமாக இருப்பதே இங்கு மேலான விடயமாகப் பார்க்கப்படுகிறது.
26. “என் அப்பத்தையும், தண்ணீரையும், என் கம்பளியையும், என் தானியங்களையும், எனக்குப் பொருத்தமான எல்லாவற்றையும் எனக்குத் தருகிற என் காதலர்களைப் பின்தொடர்வேன்” என்று ஓசியா தீர்க்கதரிசி சுட்டிக்காட்டிய அந்த விபச்சாரப் பெண் யார்? இவ்வாறு வழிதவறிச் சென்ற யூதர்களின் மக்களைப் பற்றியும் நாம் அறிந்துகொள்வோம்; போலி கிறிஸ்தவர்கள் போலி இஸ்ரவேலர்களைப் பின்பற்றுகிறார்கள். உண்மையான இஸ்ரவேலர்களும் இருந்தார்கள் என்று கர்த்தர் தாமே உறுதிப்படுத்தினார். ஏனென்றால், கர்த்தர் தாமே நதானியேலுக்கு சாட்சியமளிக்கும் விதமாக, “நதானியேல் தன்னிடம் வந்துகொண்டிருப்பதை கர்த்தரான இயேசு கண்டவுடன், “இதோ வந்துகொண்டிருக்கிற இவன் உண்மையாகவே தேவனின் மக்களில் ஒருவன். இவனிடம் எந்த வஞ்சனையும் இல்லை” என்று கூறினார்” என்று யோவான் 1:47 கூறுகிறார். மீண்டும், யோவான் 14:21 இல், “ஒருவன் எனது கட்டளைகளைத் தெரிந்துகொண்டு, அவற்றுக்குக் கீழ்ப்படிந்தால் அவன் உண்மையாகவே என்னை நேசிக்கிறான். என்னை நேசிக்கிறவனை என் பிதாவும் நேசிப்பார். அதோடு நானும் அவனை நேசிப்பேன். நான் என்னை அவனிடம் வெளிப்படுத்துவேன்” என்ற கர்த்தரின் வார்த்தைகளை வெளிப்படுத்துகிறார். ஆகவே அன்பில் நிலைத்திருப்பதைத் தவிர வேறு என்ன விதமாக அவருடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொள்ள வேண்டும்? கர்த்தர் வெளிப்படுத்திய இந்த அன்பைக் குறித்து யோவான் தனது யோவான் 13:34-35 வாசகங்களில்; “நான் உங்களுக்கு ஒரு புதிய கட்டளையைத் தருகிறேன். நீங்கள் ஒருவரை ஒருவர் நேசியுங்கள். நான் உங்களை நேசித்ததுபோன்று நீங்களும் ஒருவரை ஒருவர் நேசியுங்கள். நீங்கள் ஒருவரை ஒருவர் நேசித்தால் அனைத்து மக்களும் உங்களை என் சீடர்களென அறிந்து கொள்வர்” என்று கூறுகிறார். அதேபோல், அவர் அவர்களுடன் இருந்தபோது, அவருடைய வார்த்தைகளை மானிட செவிகளின் வழியாகக் கேட்டவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, அவர் பரலோகத்தில் தம்முடைய சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும்போதும், சுவிசேஷத்தின் மூலம் அவருடைய வார்த்தைகளைக் கற்றுக்கொள்பவர்களுக்கும் இது சொல்லப்பட்டது என்பது குறித்து எவரேனும் சந்தேகிக்க முடியுமா? அத்தோடு மத்தேயு மத்தேயு 5:17 இல், “மோயீசனின் சட்டங்களையோ அல்லது தீர்க்கதரிசிகளின் போதனைகளையோ அழிப்பதற்காக நான் வந்துள்ளதாக நினைக்காதீர்கள். அவர்களது போதனைகளை அழிப்பதற்காக நான் வரவில்லை. அவர்களின் போதனைகளின் முழுப் பொருளையும் நிறைவேற்றவே வந்துள்ளேன்” என்றும், “அன்பானது மற்றவர்களுக்குத் தவறு செய்யாதது. எனவே, அன்பு சட்டவிதியின் நிறைவேறுதலாய் இருக்கிறது” என்று ரோமர் 13:10 இலும் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது. இதில் சிப்ரியன் மிகவும் வளமானவராக இருந்தார். ஞானஸ்நானம் குறித்து அவருக்கு வேறுபட்ட நோக்கு இருந்தபோதிலும் அவர் திருச்சபையின் ஒற்றுமையை கைவிடவில்லை. மேலும் உறுதியாக வேரூன்றிய கர்த்தருடைய திராட்சைக் கொடியில் ஒரு கிளையாக இருந்தது மட்டுமன்றி, கனிகளைத் தந்தார், தேவ இரக்கத்தின் அதிபதியான அவர் துன்பத்தின் கத்தியால் அதைச் சுத்திகரித்தார், அப்போது தான் அது அதிக பலனைத் தரும் என்று யோவான் 15:1-5 இல் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “நானே உண்மையான திராட்சைச் செடி, எனது பிதாவே தோட்டக்காரர். அவர், கனிகொடுக்காத எனது கிளைகள் எவையோ அவற்றை வெட்டிப் போடுகிறார். கனிகொடுக்கிற கிளைகளை மேலும் கனி கொடுக்கும்படி அவர் சுத்தம் பண்ணுகிறார்” என்றும், “நான்தான் திராட்சைச் செடி. நீங்கள் கிளைகள், எவனொருவன் என்னிடம் நிரந்தரமாக இருக்கிறானோ, எவனொருவனிடம் நான் நிரந்தரமாக இருக்கிறேனோ, அவன் கனிதரும் கிளையாக இருப்பான். ஆனால் அவன் நான் இல்லாமல் எதுவும் செய்ய இயலாது” என்ற கர்த்தரின் வார்த்தைகளை மேற்கோள் காட்டுகிறார். இந்த சகோதர அன்பின் எதிரிகள், அவர்கள் வெளிப்படையாகவோ அதற்கு எதிராகவோ இருந்தாலும் அல்லது அதன் ஒரு பகுதியாகத் தோன்றினாலும், பொய்யான கிறிஸ்தவர்களும் அந்துக்கிறிஸ்துக்களும் ஆவர். அவர்கள் ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது வெளியேறுகிறார்கள். “தன் நண்பர்களிடமிருந்து தன்னைப் பிரித்துக் கொள்ள விரும்பும் ஒரு மனிதன் வாய்ப்புகளைத் தேடிய வண்ணமே இருப்பான்” என்று கூறப்படுவது போல், தெளிவான சந்தர்ப்பங்கள் கிடைக்காவிட்டாலும், நம்முடன் இருப்பது போல் தோன்றுபவர்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாத அன்பின் பிணைப்பிலிருந்து துண்டிக்கப்படுகிறார்கள். இதனால்தான் புனித யோவான் 1 யோவான் 2:19 இல் “நமது குழுவிலேயே கிறிஸ்துவின் பகைவர்கள் இருந்தனர். ஆனால் அவர்கள் நம்மை விட்டுச் சென்று விட்டனர். அவர்கள் நம்மோடு சேர்ந்தவர்களாக வாழவில்லை. உண்மையிலேயே நம் குழுவில் உள்ளவர்களாக அவர்கள் இருந்திருந்தால், அவர்கள் நம்மோடு தங்கியிருப்பார்கள். ஆனால் அவர்கள் நம்மைப் பிரிந்தனர். அவர்களில் ஒருவர் கூட நம்மோடு உண்மையாகச் சேர்ந்திருந்ததில்லை என்பதை இது காட்டுகிறது” என்று கூறுகிறார். அவர்கள் நம்மைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல என்பதால் அவர்கள் வெளியேறினர், வெளியேறுவதன் மூலம் நம்மைச் சேர்ந்தவர்களாக இருப்பதை நிறுத்திவிட்டார்கள் என்று அவர் கூறுகிறார். சத்தியத்தைப் பற்றித் தவறு செய்ததால் சிலரின் நம்பிக்கையை அழித்துக் கொண்டிருந்த சில மனிதர்களைப் பற்றியும் அப்போஸ்தலன் பவுல் குறிப்பிடுகிறார், அவர்களின் வார்த்தைகள் புற்றுநோயைப் போல பரவின என்றும் அவர் குறிப்பிட மறக்கவில்லை. ஆயினும்கூட, அவை தவிர்க்கப்பட வேண்டும் என்று கூறும்போது, அவை அனைத்தும் ஒரே பெரிய கூரையின் கீழ் இருந்தபோதும், அவமதிப்பை ஏற்படுத்தவல்ல பாத்திரங்களாகவே இருந்தன என்று அவர் தெரிவிக்கிறார் – ஏனெனில் அவை இன்னும் வெளியேறவில்லை என்று நினைக்கிறேன். அப்படியே அவை ஏற்கனவே வெளியேறி இருந்தாலும் கூட, அவர்கள் மரியாதைக்குரிய பாத்திரங்களுடன் ஒரே பெரிய கூரையின் கீழ்தான் இருந்தார்கள் என்று அவர் எப்படிச் சொல்ல முடியும்? மதவெறியாளர்களது பிளவுபட்ட கூட்டங்களில் கூட மாறாமல் இருக்கும் சடங்குகளின் காரணமாகவே, பிளவுபட்ட கூட்டங்களில் கூட மாறாமல் இருக்கும் சடங்குகள் காரணமாக இது இருக்கலாம். எனவே, அவர் அனைவரையும் ஒரே குடும்பத்தின் ஒரு பகுதியாகக் குறிப்பிடுகிறார், இருப்பினும் அவர்கள் வெவ்வேறு அளவுகளில் மரியாதை செலுத்துகிறார்கள், சில மரியாதைக்குரியவை, சில அவமரியாதைக்கு உரியவை. தீமோத்தேயுவுக்கு எழுதிய கடிதத்தில், பவுல் வெற்றுப் பேச்சுக்கும் அர்த்தமற்ற வாதங்களுக்கும் எதிராக எச்சரிக்கிறார். இந்த வகையான பேச்சு மேலும் துன்மார்க்கத்திற்கு மட்டுமே வழிவகுக்கிறது, அழிவுகரமான நோயைப் போல பரவுகிறது என்று அவர் விளக்குகிறார். இமெனேயுவையும் பிலேத்துவையும் உதாரணங்களாகப் பயன்படுத்துகிறார்; அவர்கள் உயிர்த்தெழுதல் ஏற்கனவே நடந்துவிட்டது என்று கூறி, மற்றவர்களின் நம்பிக்கையைக் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தினர். இருப்பினும், கடவுளின் சத்தியம் அசைக்க முடியாதது என்று பவுல் தனது வாசகர்களுக்கு உறுதியளிக்கிறார். கடவுளின் அடித்தளம் உறுதியானது; உண்மையில் யார் அவருக்குச் சொந்தமானவர் என்பது அவருக்குத் தெரியும். இது தவறான போதனைகளுக்கு மத்தியில் நம்பிக்கை மற்றும் உறுதியின் செய்தி. தவறான கருத்துக்கள் பரவக்கூடும் என்பதே முக்கிய செய்தி. இதுபற்றி 2 தீமோத்தேயு 2:16-21 இல் “தேவனிடமிருந்து பெறப்படாத, பயன் இல்லாத காரியங்களைப் பேசுவோரிடமிருந்து விலகி இருங்கள். அவ்வகை பேச்சுகள் ஒருவனை மேலும் தேவனுக்கு எதிராக்கும். அவர்களின் தீய போதனைகள் சரீரத்துக்குள் நோய் பரவுவது போன்று பரவும். இமெநேயுவும், பிலேத்துவும் இத்தகையவர்ளே. அவர்களின் போதனைகள் உண்மையிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கின்றன. மரணத்திலிருந்து எழுங்காலம் ஏற்கெனவே நடந்து முடிந்துபோனது என்று அவர்கள் போதிக்கிறார்கள். அந்த இருவரும் சில மனிதர்களின் விசுவாசத்தை அழித்துவிட்டார்கள். ஆனால் தேவனின் பலமான அத்திவாரம் அப்படியே தொடர்ந்து உள்ளது. அத்திவாரத்துக்கு “கர்த்தருக்குத் தன்னைச் சேர்ந்தவர்கள் எவரென்று தெரியும்.” “கர்த்தரில் விசுவாசம் கொள்கிற ஒவ்வொருவரும் தவறு செய்வதை நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு பெரிய வீட்டில் பொன்னாலும், வெள்ளியாலும் செய்யப்பட்ட பொருட்கள் உள்ளன. அதோடு மரத்தாலும், மண்ணாலும் செய்யப்பட்ட பொருட்களும் உள்ளன. சில பொருட்கள் சில விசேஷ நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. மற்றவை பிற காரியங்களுக்காக பயன்படுத்தும் பொருட்டு உள்ளன. எவனொருவன் தீய காரியங்களில் ஈடுபடாமல் விலகி தன்னைத்தானே சுத்தமாக வைத்துக்கொள்கிறானோ அவன் புனித நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்தப்படுவான். அவன் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டு எஜமானுக்குப் பயன்படுபவனாக இருப்பான். அவன் எவ்வித நற்பணி செய்யவும் தயாராக இருப்பான்” என்று மிகவும் அழகாக விளக்குகிறது. இத்தகையவர்களிடமிருந்து தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்வது என்பது அக்கிரமத்திலிருந்து விலகுவதாகும், “கிறிஸ்துவின் நாமத்தைச் சொல்லுகிற எவனும் அக்கிரமத்தைவிட்டு விலகக்கடவன்” என்று அவர் முன்பு கூறியது போல். ஒருவர் அவர்களுடன் ஒரே வீட்டில் இருப்பதால், அவர்களுடன் சேர்ந்து அழிந்து போவார்கள் என்று அர்த்தமல்ல என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். யார் தனக்குச் சொந்தமானவர்கள், குறிப்பாக அவமானத்திற்காகச் செய்யப்பட்ட பாத்திரங்களிலிருந்து தங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்பவர்கள் என்பதை கர்த்தர் அறிவார். பெரிய வீட்டில், பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டியவர்களுடன் சேர்ந்து அவர்கள் அழிந்து போவதைத் தடுப்பதே இதன் பொருள்.
27. ஆகையால், துஷ்ட, துன்மார்க்கம் நிறைந்த, சரீர மற்றும் மாமிச இச்சைகளுக்கு அடிமையான, பிசாசின் வழிசெல்பவர்கள், தாங்கள் வஞ்சகர்களின் கைகளிலிருந்து பெறும் வெகுமதியை கடவுளின் கைகளில் இருந்து பெறும் வெகுமதிகள் என்று நினைக்கிறார்கள். இதில் சடங்குகள் மற்றும் இரட்சிப்பு தொடர்பான பிற ஆன்மீக அனுபவங்களும் அடங்கும். இருப்பினும், இந்த நபர்களுக்கு கடவுள் மீது உண்மையான அன்பு இல்லை. மாறாக, பெருமைக்காக அவற்றை கையாளும் மக்களின் கைகளில் அவர்கள் சிக்கியுள்ளனர். அவர்களின் நடத்தை ஒரு துரோகதன்மை வாய்ந்த வாழ்க்கைத் துணையின் நடத்தையைப் போன்றது. ஒசீயா என்ற ஒரு தீர்க்கதரிசி விவரிக்கையில், “எனக்கு உணவு, பானம், உடை மற்றும் எனக்குத் தேவையான அனைத்தையும் வழங்கும் என் காதலர்களைப் பின்தொடர்ந்து செல்வேன்” என்று ஒரு விபச்சாரி கூறியதாகக் கூறுகிறார். சுருக்கமாக, அவர்கள் உலக வசதிகளையும், கடவுளுடனான உண்மையான உறவையும் விட, அவர்களைப் புகழ்ந்து பேசுபவர்களின் கவனத்தை ஈர்க்கவே விரும்புகிறார்கள். உண்மையான ஆன்மீக வளர்ச்சி மற்றும் தெய்வீகத் தொடர்பைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் சடுதியாகக் கிடைக்கும் திருப்தியால் மயங்குகிறார்கள். சில நேரங்களில், கடவுள் மீதான அன்பில் வேரூன்றாத மக்கள், தங்கள் சொந்த ஆசைகளின் பின்செல்ல முடிவு செய்து, “நான் என் காதலர்களைப் பின்பற்றுவேன்” என்று அர்த்தப்பட கூறும்போது, அங்கே கருத்து வேறுபாடுகள் மற்றும் பிளவுகள் எழுகின்றன. அவர்கள் தங்கள் நம்பிக்கையிலிருந்து விலகிச் செல்லலாம் அல்லது அதிக பெருமை கொண்டவர்களாய் தீங்கு விளைவிக்கும் அபாயத்தின் பின் செல்லவும் கூடும். இருப்பினும், தவறான கருத்துக்களுடன் போராடி, சவால்களை எதிர்கொண்டு, இறுதியில் அதனால் ஏற்படும் வேதனையை உணர்ந்தவர்களுக்கு நம்பிக்கை கைகொடுக்கிறது. கடவுளிடம் உண்மையாகத் திரும்பி, முழு மனதுடன் அவரைத் தேடுபவர்களுக்கு வழிகாட்டுதல் மற்றும் பாதுகாப்புக்கான வாக்குறுதி கிடைப்பது உறுதி. கடவுள் கூறுகிறார் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “இந்த தீங்கு விளைவிக்கும் பாதையில் நீங்கள் தொடர்ந்து செல்வதைத் தடுக்க நான் தடைகளையும் முட்டுக் கட்டைகளையும் உருவாக்குவேன்.” இது ஒரு தண்டனை அல்ல, மாறாக அவர்களை அமைதிக்கும் கடவுளுடனான வலுவான உறவை நோக்கி மீண்டும் வழிநடத்தும் ஒரு அன்பான தலையீடு மாத்திரமே. திரும்பிச் செல்லும் பாதை கடினமாக இருக்கலாம், ஆனால் கடவுளின் ஆதரவு மற்றும் வழிகாட்டுதலின் வாக்குறுதி அங்கு நிச்சயமாக உள்ளது. “அவள் தன் காதலர்களைப் பின்தொடர்வாள், ஆனால் அவர்களைப் பிடிக்க மாட்டாள். அவள் அவர்களைத் தேடுவாள், ஆனால் அவர்கள் கண்ணில் படாமல் இருப்பார்கள். பின்னர் அவள் உணர்வாள், “நான் என் முதல் கணவரிடமே திரும்பிச் செல்வேன், ஏனென்றால் இப்போது இருப்பதை விட அப்போது எனக்கு வாழ்க்கை சிறப்பாக இருந்தது” என்பாள். பின்னர், அவர்கள் தங்கள் வஞ்சகர்களிடம் தங்களிடம் உள்ளதை, சத்தியக் கோட்பாட்டிலிருந்து பெறப்பட்டதை, தங்கள் சொந்தக் கோட்பாடுகள் மற்றும் கருத்து வேறுபாடுகளின் பொய்மைக்கு வழிவகுத்து, அவர்களை வழிதவறச் செய்யக்கூடாது என்பதற்காகவும்; அவற்றில் உள்ள நன்மை அவர்களுக்குச் சொந்தமானது என்று அவர்கள் நினைக்கக்கூடாது என்பதற்காகவும், அவர் மேலும் கூறினார், “நான் அவளுக்கு தானியத்தையும், திராட்சை இரசத்தையும், எண்ணெயையும் கொடுத்து அவளுடைய செல்வத்தைப் பெருக்கினேன் என்பதை அவள் அறியவில்லை; ஆனால் அவளோ பாகாலுக்கு தங்கம் மற்றும் வெள்ளிப் பாத்திரங்களைச் செய்து கொண்டிருந்தாள்.” “எனக்கு வேண்டியதை வழங்கும் என் காதலர்களைப் பின்தொடர்வேன்” என்று அவள் முன்பு கூறியிருந்தாள், அவளை மயக்குபவர்கள் வைத்திருப்பதாகக் கூறும் அனைத்தும் உண்மையில் கடவுளால் நியமிக்கப்பட்டவை, மனிதர்களால் அல்ல என்பதை அவள் முற்றிலும் அறியாமல் இருந்தாள். ஒரு தவறான குழுவால் அவர்கள் தவறான வழியில் வழிநடத்தப்படாவிட்டால், அவர்களும் இந்தக் கூற்றுக்களை தாங்களாகவே வலியுறுத்தியிருக்க மாட்டார்கள். மக்கள் அவர்கள் மீது நம்பிக்கை வைத்து அவர்களுக்கு மரியாதை அளிக்கும்போது, அது அவர்களுக்கு அத்தகைய கூற்றுகளை வலியுறுத்துவதற்கான வாய்ப்பை வழங்குகிறது. இது அவர்களின் தவறுகள் உண்மை எனவும் நியாயமானது என்று ஏற்றுக்கொள்ள வழிவகுக்கிறது. இவை அனைத்தும் அவர்கள் பின்பற்றும் சடங்குகள் மற்றும் ஆச்சாரங்களே காரணமாகும். அவை உண்மையான இரட்சிப்புக்கு பதிலாக தோற்றத்தில் மாத்திரமே அதிக மதிப்புடையதாகத் தெரிகிறது. அதன்படி, அதே விபச்சாரப் பெண்ணை எசேக்கியேல் 16:17-19 இல் இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்: “நீ உன் அழகான, நான் கொடுத்த நகைகளை எடுத்து, வெள்ளியாலும் தங்கத்தாலும் ஆன அந்நகைகளை ஆண் உருவங்களைச் செய்யப் பயன்படுத்தினாய். நீ அவர்களோடு பாலின உறவு வைத்துக்கொண்டாய். பிறகு நீ உனது அழகான ஆடைகளை எடுத்து அச்சிலைகளுக்குப் பயன்படுத்தினாய். நான் உனக்குக் கொடுத்த நறுமணப் பொருட்களையும் தூபவர்க்கத்தையும் அவ்வுருவச் சிலைகளுக்கு முன்னால் வைத்தாய். நான் உனக்கு அப்பம், தேன், எண்ணெய் ஆகியவற்றைக் கொடுத்தேன். ஆனால் நீ அவற்றை அந்த விக்கிரகங்களுக்கு கொடுத்தாய். உனது பொய்த் தெய்வங்களை மகிழ்ச்சிப்படுத்த நீ இனிய மணப்பொருட்களை வழங்கினாய்! அப்பொய்த் தெய்வங்களிடம் நீ ஒரு வேசியைப்போன்று நடந்துகொண்டாய்!” என்று. அவள் அனைத்து சடங்குகளையும், புனித நூல்களிலிருந்து வரும் வார்த்தைகளையும் அவளுடைய சொந்தமாக வடிக்கப்பட்ட சிலைகளின் பிரதிநிதித்துவங்களாக மாற்றுகிறாள், அவளுடைய உலக இச்சைகள் அவற்றை அனுபவிக்கின்றன. இருப்பினும், இந்த உருவங்கள் பொய்யானவை மற்றும் 1 தீமோத்தேயு 4:1-2 இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, “வருங்காலத்தில் சிலர் உண்மையான போதனையை நம்புவதை நிறுத்திவிடுவார்கள் என்று தூய ஆவியானவர் கூறி இருக்கிறார். அவர்கள் பொய் சொல்லும் ஆவிகளுக்குத் தலைவணங்குவார்கள். அவர்கள் பிசாசுகளின் போதனைகளைப் பின்பற்றுவார்கள். பொய்யும், தந்திரமும் உடையவர்கள் மூலம் அத்தீய போதனைகள் வருகிறது. அந்த மக்கள் சரி எது, தவறு எது என்று பார்க்கமாட்டார்கள். அவர்களுடைய புரிந்துகொள்ளும் தன்மை, சூடு போடப்பட்டு, அழிக்கப்பட்டதைப் போன்றது” என்கிறார். அதன் நிமித்தம் அத்தகைய பொய்களுடன் தொடர்புடையவை என்று அர்த்தமல்ல. “என் தங்கம், என் வெள்ளி, என் தையல் அலங்கார ஆடைகள், என் எண்ணெய், என் தூபம், என் மாமிசம்” என்று கர்த்தர் அறிவிக்கிறார். அவரே, “நான் அவளுக்குத் தானியத்தையும், திராட்சரசத்தையும், எண்ணெயையும் கொடுத்து, அவளுடைய செல்வத்தைப் பெருக்கினேன் என்பதை அவள் அறியவில்லை” என்று கூறும்போது.அந்தத் தவறு செய்பவர்கள், இவை தங்கள் வஞ்சகர்களுக்குச் சொந்தமானவை என்று நினைப்பதால், அவை உண்மையில் யாருடையவை என்பதை நாம் அடையாளம் காணமுடியாமற் போகுமா? காரணம், அவள் ஒரு விபச்சாரி என்பதால் அவளிடம் இந்தப் பொருட்கள் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்று அவர் சொல்லவில்லை; ஆனால் அவள் அவற்றை வைத்திருந்ததாகவே கூறப்படுகிறது. மேலும் அது அவளுக்கோ அல்லது அவளுடைய காதலர்களுக்கோ சொந்தமானது அல்ல, அது கடவுளுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது, அவர் மட்டுமே அதன் உரித்தாளர். எனவே, அவள் விபச்சாரியாக இருந்து, அவள் செய்த துரோகத்திற்கு மத்தியிலும், அவள் பயன்படுத்திய பொருட்கள் – அந்தப் பொருட்களைப் பெறுபவராகவோ அல்லது மயக்கத்தைத் தூண்டுபவராகவோ இருந்தாலும் – அது அவளுக்கு அல்ல, கடவுளுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது. யூத தேசத்தின் சூழலில், வேதபாரகரும் பரிசேயரும் தங்கள் சொந்த மரபுகளை நிலைநிறுத்த கடவுளின் கட்டளைகளை நிராகரித்தபோது, அவர்கள் ஒரு வகையில், கடவுளுடனான தங்கள் உறவைக் காட்டிக் கொடுத்தனர். இருந்த போதிலும், மக்களிடையே விபச்சாரம் பற்றிய பிரச்சினையை கர்த்தர் அம்பலப்படுத்தியது, தேவ இரகசியங்கள் அவர்களுக்குச் சொந்தமானது என்று அர்த்தமல்ல; அந்த இரகசியங்கள் கடவுளுக்கு மட்டுமே சொந்தமானவை. விபச்சாரியிடம் பேசும்போது, இவை அனைத்தும் தன்னுடையவையே என்று கர்த்தர் வலியுறுத்தினார். அத்தோடு, அவர் தொழுநோயிலிருந்து குணப்படுத்தியவர்கள் தங்களுக்காக குருமாருக்கு பலிகளை செலுத்துமாறு அவர் அறிவுறுத்தினார். ஏனெனில் அவர்கள் செலுத்திய பலிகள் இன்னும் அவர்களுக்கு பலனளிக்கவில்லை. இந்தச் செயல் பின்னர் அனைவராலும் திருச்சபையில் நினைவுகூரப்பட வேண்டும் என்ற நோக்கத்தைக் கொண்டதாக இருந்தது. கடவுள் தாமே இந்த நற்செய்தியை அனைவருடனும் பகிர்ந்து கொண்டாலும் கூட, நாம் இன்னும் கவனமாக இருக்க வேண்டாமா? மதவெறியர்கள் அல்லது திருச்சபையிலிருந்து பிரிந்தவர்கள் மத்தியில் புதிய ஏற்பாட்டின் சடங்குகளை நாம் சந்திக்கும் போது, அவற்றை வைத்திருப்பதற்காக நாம் அவர்களைக் குறை கூறக்கூடாது, குறிப்பாக சடங்குகளையே கண்டிக்கக்கூடாது. இதை இப்படி யோசித்துப் பார்த்தால், ஒரு கணவர் தந்த வெகுமதி ஒரு துரோகியான மனைவியின் கைகளில் இருந்தாலும் கூட நாம் அத அங்கீகரிக்க வேண்டும். அதேபோல், நம் இரக்கமுள்ள கடவுளுக்குச் சொந்தமான வெகுமதிகளை விமர்சிப்பதை விடுத்து, சத்தியத்தின் மூலம் தவறுகள் மற்றும் துரோகங்களை சரிசெய்வதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். விசுவாசத்தின் வெளிப்புற அறிகுறிகளை மதிப்பிடுவதற்குப் பதிலாக, கடவுளுடனான சரியான உறவை மீட்டெடுப்பதில் கவனம் செலுத்துவோம். சடங்குகள் கடவுளின் வெகுமதிகள், எதிர்பாராத சூழ்நிலைகளில் கூட, அவற்றின் இருப்பு என்பது அவரது கிருபையையும் நீடித்த அன்பையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
28. இந்தக் கருத்தில் இருந்து மட்டுமல்ல, இதுபோன்ற கருத்துக்களிலிருந்து, நமது முன்னோர்கள் சிப்ரியன் மற்றும் அக்ரிபின்னஸின் காலத்திற்கு முன்பு மட்டுமல்ல அதற்குப் பிறகும் கூட மிகவும் ஆரோக்கியமான வழக்கத்தைக் கையாண்டனர். எந்தவொரு மதவெறி அல்லது பிளவுகளுக்கு மத்தியிலும் தெய்வீக மற்றும் சட்டபூர்வமான எதிலும் உண்மையான நோக்கம் எஞ்சியிருப்பதைக் கண்டால், அதை அவர்கள் மறுப்பதற்குப் பதிலாக அங்கீகரித்தனர்; ஆனால் அந்தத் தவறான கோட்பாடு அல்லது பிரிவினைக்கு அந்நியமானது மற்றும் விசித்திரமானது என்று அவர்கள் கண்டறிந்த எதையும், அவர்கள் சத்தியத்தின் வெளிச்சத்தில் கண்டறிந்து, நிவிர்த்தி செய்தனர். இருப்பினும், ஜூபியானஸின் கடிதத்தில் எழுப்பப்பட்ட பிரச்சினைகள், இந்தப் புத்தகத்தின் நோக்கத்தைக் கருத்தில் கொண்டு ஒரு புதிய தொடக்கத்துடன் அணுகப்பட வேண்டும் என்று நான் நம்புகிறேன்.
முதல் புத்தகம் (Book 1)
புத்தகம் II (Book 2)
புத்தகம் III (Book 3)
புத்தகம் IV (Book 4)
புத்தகம் V (Book 5)
புத்தகம் VI (Book 6)
புத்தகம் VII (Book 7)