Saint Augustine, De peccatorum meritis et remissione, et de baptismo parvulorum. “On the merits and remission of sins, and on the baptism of infants,” in Sinhala. Book 2.
1 පරිච්ඡේදය [I.]— මෙතෙක් සාකච්ඡා කර කාරණා; සහ මෙම පොතේ ආමන්ත්රණය කරන කාරණා
මගේ ආදරණීය මාර්සෙලිනස්, කලින් පොතේදී, ළදරු බෞතීස්මය යන මාතෘකාව අප ප්රමාණවත් තරම් දීර්ඝ ලෙස සාකච්ඡා කළ බව මම විශ්වාස කරමි – එය ළදරුවන්ට දෙවියන් වහන්සේගේ රාජ්යයට ඇතුළු වීමට මාර්ගයක් ලෙස පමණක් නොව, ඔවුන්ට ගැලවීම සහ සදාකාල ජීවනය ලබා ගැනීමට මාර්ගයක් ලෙසද ලබා දෙන්නේ කෙසේද යන්න අපි සාකච්ඡා කළෙමු. දෙවියන් වහන්සේගේ රාජ්යයේ නොසිට සහ ගැලවුම්කරුවාණන් වහන්සේ වන ක්රිස්තුස් වහන්සේ සමග එක්සත් නොවී, උන් වහන්සේගේ රුධිරයෙන් අප මුදා නොගෙන කිසිවෙකුටත් මේ දේවල් ලබා ගත නොහැකිය. මෙම වර්තමාන පොතේ, දෙවියන් වහන්සේ සහ මනුෂ්යත්වය අතර එකම මැදිහත්කරුවාණන් වහන්සේ වන, සියල්ලන් උදෙසා මිදීමේ මිලයක් ලෙස තමන්ම දුන් මිනිසා වන ක්රිස්තුස් යේසුස් වහන්සේ හැරුණුකොට, අතීතයේ ජීවත් වූ, වර්තමානයේ ජීවත් වන හෝ අනාගතයේ ජීවත් වන්නට යන හෝ සම්පූර්ණයෙන්ම පාපයෙන් තොරව කිසිවෙකු සිටීද යන ප්රශ්නය භාරගෙන පැහැදිලි කිරීමට මම අදහස් කරමි. (1 තිමෝති 2:5–6) දෙවියන් වහන්සේ මට ලබා දෙන ආකාරයේ මහත් සැලකිල්ලෙන් සහ හැකියාවෙන් යුතුව මම මෙය ගවේෂණය කරමි. මෙම සාකච්ඡාව අතරතුර, ළදරුවන්ගේ බෞතීස්මය හෝ පාපය පිළිබඳ කිසියම් ප්රශ්නයක්, අවශ්යතාවයකින් හෝ අහම්බෙන් මතු වුවහොත්, මම පුදුම නොවන්නෙමි. නැතිනම් ඒවා වළක්වා නොගනිමි. ඒ වෙනුවට, එම ගැටලුව අවධානයට ලක්වන සෑම අවස්ථාවකම, මට හැකි උපරිමයෙන් කල්පනාකාරී ලෙස සහ නිවැරදි පිළිතුර ලබා දීමට මම මගේ උපරිමය සිදු කරමි.
2 වන පරිච්ඡේදය [II.]— සමහර අය මිනිසාගේ නිදහස් කැමැත්ත කෙරෙහි ඕනෑවට වඩා විශ්වාසය තබති; නොදැනුවත්කම සහ දුර්වලතාවය පිළිබඳ
අප දිනපතා යාච්ඤා කරන දේ නිසා, නොමඟ යැවීමෙන් හෝ වැරදි ගැන නොදැනුවත්කම හේතුවෙන් – යමෙකුට කිසිදා පාපයට නොවැටී ජීවිතයක් ගත කළ හැකිද යන ප්රශ්නය අපි සැබවින්ම ගවේෂණය කළ යුතු වෙමු. මිනිස් නිදහස් කැමැත්ත කෙරෙහි එතරම්ම විශ්වාසයක් තබන සමහර අය සිටිති, දෙවියන් වහන්සේගෙන් කිසිදු උදව්වක් අවශ්ය නොවී, පුද්ගලයෙකුට තනිවම පාපයෙන් වැළකී සිටිය හැකි යැයි ඔවුහු සිතති. එහිදී සෑම අවස්ථාවකදීම නිවැරදි තීරණ ගැනීමට මිනිස් ස්වභාවය පමණක් ශක්තිමත් බව ඔවුහු විශ්වාස කරති. එය සත්ය නම්, “අප පරීක්ෂාවට නොපමුණුවා නපුරාගෙන් අප ආරක්ෂා කරන්න,” යනුවෙන් යාච්ඤා කිරීමට අපට අවශ්ය නොවනු ඇත. එම යාච්ඤාව නොදැනුවත්කම හෝ දුර්වලකම නිසා පාපයට නොවැටී සිටීමට අපට උපකාර කරන ලෙස දෙවියන් වහන්සේගෙන් ඉල්ලා සිටින්නේය. එහෙත් අපට ඇත්තටම උදව් අවශ්ය නොවූයේ නම්, ස්වාමීන්ගේ යාච්ඤාවේ එම කොටස නිෂ්ඵල වනු ඇත. එය විශ්වාස කිරීම ක්රිස්තුස් වහන්සේ තුළ අපගේ ගැලවීමට හානිකර වනවා පමණක් නොව, ක්රිස්තියානි ඇදහිල්ලට සහ දෙවියන් වහන්සේගේ සැබෑ නමස්කාරයට සම්පූර්ණයෙන්ම විරුද්ධ වනු ඇත. දෙවියන් වහන්සේගෙන් උපකාර ඉල්ලීම නැවැත්වීම හෝ ස්වාමින්ගේ යාච්ඤාවේ එම ඉල්ලීම, අප පරීක්ෂාවට නොපමුණුවා නපුරාගෙන් අප ආරක්ෂා කරන්න, (මතෙව් 6:13) යන්න අනවශ්ය දෙයක් ලෙස සැලකීම කොතරම් භයානකද යන්න මගේ වචනවලින් විස්තර කිරීමට පවා අපහසුය.
3 වන පරිච්ඡේදය [III.]— දෙවියන් වහන්සේ කළ නොහැකි දේ අණ නොකරන ආකාරය; පාපයට පිළියම් ලෙස දයාවේ ක්රියාවන් සිදු කිරීම
යමෙකු පව් කරන්නේ තමන් කැමති නම් පමණක් බවත්, යමෙකු පව් කිරීමට අකමැති නම් ඔවුන් එසේ නොකරන බවත්, එසේම දෙවියන් වහන්සේ මිනිසුන්ට කළ නොහැකි දෙයක් කිරීමට අණ නොකරන බවත් (එය අප අතරින් කවරෙකුවත් නොදන්නා සේ) තර්ක කරන විට සමහර අය සිතන්නේ ඔවුන් දක්ෂ බවයි. එහෙත් ඔවුන් තේරුම් නොගන්නා දෙය නම්, නපුරු ආශාවක හෝ වැරදි ලෙස සිතාගත් බියක වස්තූන් වන ඇතැම් පාපයන් ජය ගැනීම සඳහා මිනිසුන් දැඩි උත්සාහයක් දැරිය යුතු බවයි. ඒ සඳහා සැබෑ කැමැත්තේ ශක්තිය අවශ්ය වේ. එසේ වුවද, අපි බොහෝ විට සම්පූර්ණයෙන්ම එසේ කිරීමට අසමත් වෙමු. අනාගතවක්තෘවරයා විසින් පවසන ලද ප්රකාශයක් සත්ය ලෙසම කිරීමට කැමති වූ උන්වහන්සේ කලින් දුටු සේක: ඔබ ඉදිරියෙහි ජීවත් වන කිසිවෙක් ධර්මිෂ්ඨ නොවන්නේය. එම නිසා ස්වාමින් වහන්සේ අප කොතරම් දුර්වල විය හැකිදැයි දැනගෙන, අප බෞතීස්මයට පසුව පව් කළ විට පවා සුවය සොයා ගැනීමට බලවත් ක්රම අපට ලබා දුන් සේක. විශේෂයෙන් දයාවේ ක්රියාවන් තුළින්. උන් වහන්සේ: නුඹලාගේ පියාණන්වහන්සේ දයාවන්තව සිටින්නාක්මෙන් නුඹලාත් දයාවන්තව සිටින්න. විනිශ්චය නොකරන්න, එවිට නුඹලාත් විනිශ්චයකරනු නොලබන්නහුය. වරදට පත් නොකරන්න; එවිට නුඹලාත් වරදට පත්කරනු නොලබන්නහුය. මුදාහරින්න, එවිට නුඹලාත් මුදාහරිනු ලබන්නහුය, යනුවෙන් පැවසුවේ එහෙයිනි. (ලූක් 6:37–38) මන්ද, එම ශුද්ධලියවිල්ල සලකන විට සදාකාලික ගැලවීම ලබා ගැනීමේ ඕනෑම බලාපොරොත්තුවක් ඇතිව තමාගේ ජීවිතය අවසන් කළ හැකි වන්නේ කාටද? මක්නිසාද යමෙක් මුළු ව්යවස්ථාව රක්ෂාකොට, එක අණක් කඩකළේ නම්, ඔහු සියල්ල ගැන වරදකාරයෙක්වී සිටී. (යාකොබ් 2:10) එයට පසුව එහි මෙලෙස සඳහන් වේ: නිදහස්කමේ ව්යවස්ථාවකින් විනිශ්චයකරනු ලබන්ට සිටින තැනැත්තන් මෙන් කථාකරන්න, ක්රියාකරන්න. මක්නිසාද දයාව නොපෙන්වූ තැනැත්තාට විනිශ්චය දයාව නැතුව පැමිණෙන්නේය. දයාව වනාහි විනිශ්චයට විරුද්ධව ජයනාදකරන්නේය. (යාකොබ් 2:12–13) එහි මෙලෙස සඳහන් වේ.
4 වන පරිච්ඡේදය [IV.]— කාමාශාවන් අප තුළ කෙතරම් දුරට පවතීද යන්න; බෞතීස්ම වූ පුද්ගලයින් එයට එකඟ නොවන්නේ නම් කාමාශාවන්ගෙන් ඔවුන්ට හානියක් සිදු නොවේ
එබැවින්, මෙම මරණ ශරීරයේ සාමාජිකයන් තුළ පවතින පාපයේ නීතිය, එනම් කාමාශාව ළදරුවන් සමගම උපත ලබයි. බෞතීස්ම වන ළදරුවන් තුළ, මෙම අභ්යන්තර ප්රවණතාවය පවතී, එහෙත් එහි වරදකාරිත්වය ඉවත් කරනු ලැබේ. එය හෙළා දැකීමට ඔවුන්ට ඉතිරිව නැත. එහෙත් ඔවුන්ට ජීවිතයේ එයට එරෙහිව අරගල කළ හැකිය. එම අරගලය ආරම්භ වීමට පෙර ඔවුන් මිය ගියහොත්, ඔවුන් හෙළා නොදකිනු ලැබේ. කෙසේ වෙතත්, බෞතීස්ම නොවන ළදරුවන් තුළ, කාමාශාවන් වරදකාරිත්වය ගෙන එන අතර ඔවුන් ළදරු වියේදී මිය ගියත් ඔවුන් දෙවියන් වහන්සේගේ විනිශ්චයට යටත් කෙරෙයි. කෙසේ වෙතත්, බෞතීස්ම වූ වැඩිහිටියන් තුළ, හේතු ඇතිව, පාපයේ පැවරීම සඳහා ඔවුන්ගේ මනස මෙම කාමාශාවට ලබා දෙන ඕනෑම කැමැත්තක් ඔවුන්ගේම කැමැත්තෙන් කරන ක්රියාවකි. සියලු පාප මකා දමා, ස්වභාවයෙන්ම මිනිසුන් ජයග්රාහී තත්වයකට පත් කළ එම වරද අවලංගු කළ පසුව, එය තවමත් පවතී – එහෙත් මරණය ජයග්රහණයෙන් ගිල ගන්නා තුරු, 1 කොරින්ති 15:54 සඳහන් වන පරිදි නීති විරෝධී ක්රියාවන් සඳහා එයට එකඟ නොවන අයට කිසිදු ආකාරයකින් රිදවීමට නොවේ. එසේම එම සාමයේ පරිපූර්ණත්වය තුළ, ජය ගැනීම පිණිස කිසිවක් ඉතිරිව නැත. කෙසේ වෙතත්, නීති විරෝධී ක්රියාවන් සඳහා එයට එකඟ වීම මගින් එයින් වරදකරුවෙකු ලෙස සලකනු ලැබේ. එසේම පසුතැවිල්ලේ ඖෂධය තුළින් සහ දයාවේ ක්රියා තුළින්, සහ ස්වර්ගීය උත්තම පූජකයා අප වෙනුවෙන් මැදිහත් වීමෙන් ඔවුහු සුවය නොලබන්නෝ නම්, එය අප දෙවන මරණයට සහ සම්පූර්ණ හෙළා දැකීමට ගෙන යයි. මේ නිසා, ස්වාමීන්වහන්සේ අපට යාච්ඤා කිරීමට උගන්වන විට, වෙනත් ඉල්ලීම්වලට අමතරව, අපට මෙසේ පැවසීමට උපදෙස් දුන් සේක: අප අපගේ ණයගැතියන්ට සමාව දෙන ආකාරයටම අපගේ ණය අපට කමා කළ මැනව; අප පරීක්ෂාවට නොපමුණුවා නපුරෙන් අප ගලවා ගත මැනව. (මතෙව් 6:12-13) මක්නිසාද නපුර අපගේ මාංසය තුළ පවතී, එය දෙවියන් වහන්සේ සහ ප්රඥාවෙන් මිනිසා මවන ලද ස්වභාවය නිසා නොව, ඔහු තමාගේම කැමැත්තෙන් වැටුණු වරද නිසාය. අපගේ කැමැත්ත පාපයෙන් දුර්වල වී ඇති නිසා, අපට අපම තුවාල කර ගත් තරම් පහසුවෙන් සුව කර ගත නොහැකිය. මෙම නපුර ගැන ප්රේරිතවරයා මෙසේ පවසයි: මාගේ මාංසයේ කිසි යහපත් දෙයක් වාසය නොකරන බව මම දනිමි; (රෝම 7:18) තවද ඔහු අපට උපදෙස් දෙන්නේ එම නපුරට කීකරු නොවීමටය. එබැවින් නුඹලා නුඹලාගේ මරණීයවූ ශරීරයේ තෘෂ්ණාවලට කීකරුවන ලෙස පාපය එහි අධිපතිකම් නොකෙරේවා. (රෝම 6:12) එබැවින්, අපගේ කැමැත්තේ නීති විරෝධී නැඹුරුවකින් මෙම මාංසයේ ආශාවන්ට එකඟ වූ විට, මෙම වරද සුව කිරීම සඳහා අපි මෙසේ කියමු: අපගේ ණය අපට කමා කළ මැනව; (මතෙව් 6:12) ඒ සමගම “අපි අපගේ ණයගැතියන්ට සමාව දෙන ලෙසටම,” යනුවෙන් අපි දයාවේ ක්රියාවකින් එයට පිළියම යොදන්නෙමු. කෙසේ වෙතත්, අපට එවැනි කැමැත්තකට යටත් නොවීම පිණිස උපකාරය ඉල්ලා යාච්ඤා කර, “අප පරීක්ෂාවට නොපමුණුවන්න,” යැයි අපි කියමු;— යමෙකු පරීක්ෂා කරනු ලබන කල: මම දෙවියන්වහන්සේගෙන් පරීක්ෂා කරනු ලබමියි නොකියාවා. මක්නිසාද දෙවියන්වහන්සේ නපුරෙන් පරීක්ෂා කරනු ලබන්ට නුපුළුවන, උන්වහන්සේම කිසිවෙකු පරීක්ෂා නොකරන සේක. (යාකොබ් 1:13) සඳහන් වන පරිදි, එසේ වූවත් අපගේ කාමාශාවන්ගේ පරීක්ෂාව ඉහළ යන බව අපට දැනෙන සෑම අවස්ථාවකම, උන් වහන්සේගේ උපකාරය ඉල්ලීමෙන් අපි ඈත් වී නොයා යුතු වෙමු. එසේ අපට එයින් ජය ගැනීමට හැකි වන අතර, පෙලඹවීමෙන් අප එයට ඇදී නොයනු ඇත. ඉන්පසු අපි අවසානයේ දී පරිපූර්ණ කළ යුතු දේ සඳහා අපගේ ඉල්ලීම එකතු කරමු, එවිට මරණය ජීවනයෙන් ගිල දමනු ලැබේ (2 කොරින්ති 5:4) එහෙත් නපුරෙන් අප ගලවා ගත මැනව. (මතෙව් 6:13) මක්නිසාද එවිට අපට විරුද්ධව සටන් කිරීමට සහ විරුද්ධ වීමට අණ කර ඇති කිසිදු පාපකාරී තෘෂ්ණාව අප තුළ තවදුරටත් නොතිබෙනු ඇත. එබැවින්, ස්වාමින් වහන්සේගේ යාච්ඤාවේ මෙම කොටස් තුනෙහි සම්පූර්ණ අර්ථය මෙසේ සාරාංශ කළ හැකිය: අප පව්කාර කාමාශාවට යටත් වූ කාරණාවලට අපට සමාව දෙන්න; නැවත කාමාශාවන්ට යටත් නොවීමට අපට උදව් කරන්න; කාමාශාවන් අපෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම ඉවත් කරන්න.
5 වන පරිච්ඡේදය [V.]— මිනිසාගේ කැමැත්තට දෙවියන් වහන්සේගේ උපකාරය අවශ්ය වේ
පාපයක් සිදු කිරීමට අපට දෙවියන් වහන්සේ කෙරෙන් කිසි උපකාරයක් නොපැමිණෙන නමුත්, අප ධර්මිෂ්ඨ ලෙස ජීවත් වීමට සහ ධර්මිෂ්කමේ ව්යවස්ථාව සෑම අංශයකින්ම ඉටු කිරීමට නම් අපට දෙවියන් වහන්සේගේ උපකාරය නැතිව සිදු කළ නොහැකිය. මන්ද, ශාරීරික ඇසට ආලෝකය නොමැතිව නොපෙනේ. ආලෝකය ඔබේ ඇස් වසා තිබේද නැතහොත් ඉවතට හැරී ඇත්දැයි බැලීමට බල නොකරයි, එහෙත් එය පෙනීම ලබා දෙයි. එසේම අභ්යන්තර මිනිසාගේ ආලෝකය වන දෙවියන් වහන්සේ අපගේ මානසික පෙනීමට උපකාර කරන සේක, ඒ අපගේම කාරණා ඉටු කිරීම උදෙසා නොව, උන් වහන්සේගේ ධර්මිෂ්ඨකමට අනුව අපට යම් යහපතක් කළ හැකි වන පිණිසය. එහෙත් අප උන් වහන්සේගෙන් ඈත් වුවහොත්, එය අපගේම ක්රියාවකි; එවිට අපි මාංසයට අනුව ප්රඥාවන්ත අය වෙමු, එවිට ව්යවස්ථා විරෝධී ක්රියාවන් කිරීම උදෙසා මාංසයේ තෘෂ්ණාවට අපි එකඟ වෙමු. එබැවින් අප උන් වහන්සේ වෙත හැරෙන විට, දෙවියන් වහන්සේ අපට උපකාර කරන සේක; අප උන් වහන්සේගෙන් ඈත් වන විට, උන් වහන්සේ අප අත්හරින සේක. එහෙත් පසුව උන් වහන්සේ වෙත හැරීමට පවා උන් වහන්සේ අපට උපකාර කරන සේක. එසේ මෙම කාරණය නිසැක ලෙසම, ශරීරයේ ඇස් උදෙසා ආලෝකය නොකරන දෙයකි. එබැවින්, උන්වහන්සේ අපට “මා වෙතට හැරී එන්න, එවිට මම නුඹලා වෙතට හැරී එන්නෙමි,” යන වචනවලින් අණ කරන විට, (සෙකරියා 1:3) අපි උන්වහන්සේට “අපගේ ගැලවීමේ දෙවියන්වහන්ස, අප ඔබ වහන්සේ වෙත හැරෙව්ව මැනව,” කියා මෙන්ම, නැවතත් “සේනාවල දෙවියන්වහන්ස, අප හැරෙව්ව මැනව,” යයි පවසමු. එහිදී ඔබ වහන්සේ අණ කරන දේ දෙන්න, යන්න හැරුණුකොට අපි වෙන කුමක් කියමුද? “ජනතාව අතර සරල මනුෂ්යයෙනි, දැන් තේරුම් ගන්න,” යයි උන්වහන්සේ අපට අණ කරන විට, “ඔබ වහන්සේගේ ආඥා ඉගෙන ගන්නා පිණිස මට අවබෝධය දුන මැනව,” යයි අපි පවසන්නෙමු. එහිදී ඔබ වහන්සේ අණ කරන දේ දෙන්න, යන්න හැරුණුකොට අපි වෙන කුමක් කියමුද? උන්වහන්සේ අපට “ඔබගේ තෘෂ්ණාවන් අනුව නොයන්න,” සිරාක් 18:30 යයි අණ කරන විට, අපි උන්වහන්සේට මෙසේ කියමු. “දෙවියන් වහන්සේ ඔහුට එය ලබා දෙන්නේ නම් මිස, කිසිවෙකුට තෘෂ්ණාව පාලනය කළ නොහැකිය.” ප්රඥාව 8:21 එහිදී ඔබ වහන්සේ අණ කරන දේ දෙන්න, යන්න හැරුණුකොට අපි වෙන කුමක් කියමුද? “යුක්තිය ඉටු කරන්න,” (යෙසායා 56:1) උන් වහන්සේ පවසන විට, අපි මෙසේ ප්රතිචාර දක්වන්නෙමු. “ස්වාමින් වහන්ස, ඔබ වහන්සේගේ විනිශ්චයන් මට ඉගැන්නුව මැනව.” එහිදී ඔබ වහන්සේ අණ කරන දේ දෙන්න, යන්න හැරුණුකොට අපි වෙන කුමක් කියමුද? ඒ ආකාරයෙන්ම උන් වහන්සේ, “ධර්මිෂ්ඨකමට කුසගින්නෙන් සහ පිපාසයෙන් සිටින අය භාග්යවන්තයෝය, මක්නිසාද ඔවුහු තෘප්තිමත් වන්නෝය,” යනුවෙන් පවසන කල, (මතෙව් 5:6) ධර්මිෂ්ඨකමේ ආහාර සහ පාන ලැබීම උදෙසා සෙවිය යුත්තේ කුසගින්න සහ පිපාසය ඇති අයට තමන් වහන්සේගේ පූර්ණත්වය පොරොන්දු වන තැනැත්තාගෙන් මිස අන් කවරෙකුගෙන්ද?
6 වන පරිච්ඡේදය.— ඵරිසිවරයා දෙවියන් වහන්සේට ස්තුති කළ විට ඔහු පව් කළේය; දෙවියන් වහන්සේගේ කරුණා අනුග්රහයට අපගේම කැමැත්ත ක්රියාත්මක කිරීම එකතු කළ යුතුය
එසේ නම්, අපගේම නිදහස් කැමැත්තේ අධිෂ්ඨානය පිළිගත යුතු බවත්, පව් නොකිරීමට අපට උපකාර කරන ලෙස දෙවියන් වහන්සේට යාච්ඤා නොකළ යුතු බවත් පවසන අයගේ අදහස අපි ප්රතික්ෂේප කරමු. මෙවැනි අන්ධකාරයෙන් ඵරිසිවරයා පවා අන්ධ නොවීය; මන්ද ඔහුගේ ධර්මිෂ්ඨකමට අමතර දෙයක් අවශ්ය නොවන බව සිතමින් ඔහු වැරදි කළත්, තමා ධර්මිෂ්ඨකමින් බහුල ලෙස සංතෘප්ත වී ඇතැයි සිතුවත්, තමා අනෙක් මිනිසුන් මෙන්, අසාධාරණ, කප්පම්කරුවන්, කාමමිථ්යාචාරිකයන් හෝ අයකැමියෙකු මෙන් හෝ නොවන නිසා ඔහු දෙවියන් වහන්සේට ස්තුති කළේය. මන්ද ඔහු සතියට දෙවරක් නිරාහාරව සිටි අතර, ඔහු සතුව තිබූ සියල්ලෙන් දසයෙන් කොටස දුන්නේය. (ලූක් 18:11-12) ඔහු සැබවින්ම කැමති වූයේ, තමාගේම ධර්මිෂ්ඨකමට මිස අන් කිසිවකට නොවේය. එහෙත් දෙවියන් වහන්සේට ස්තුති කිරීමෙන්, ඔහු තමා සතුව තිබූ සියල්ල උන් වහන්සේගෙන් ලැබුණු බව ඔහු ප්රකාශ කළේය. කෙසේ වෙතත්, ඔහු දැනටමත් පිරී සිටි ආකාරයට, ඔහු තවදුරටත් ධර්මිෂ්ඨකමේ ආහාර ඉල්ලා නොසිටි නිසාත්, ඔහු උඩඟු ලෙස ධර්මිෂ්ඨකමට කුසගින්නේ හා පිපාසයෙන් සිටි අයකැමියාට වඩා තමාම උසස් කරගත් නිසාත්, ඔහු අනුමත නොකරන ලදී. එසේ නම්, ඔවුන්ට ධර්මිෂ්ඨකමක් හෝ ධර්මිෂ්ඨකමේ සම්පූර්ණත්වය නොමැති බව පිළිගෙන, එය තමන්ගෙන් පමණක් ලබා ගත යුතු බවත්, ඔවුන්ගේ මැවුම්කරුවාණන් වහන්සේ වන ධර්මිෂ්ඨකමේ ගබඩාව සහ උල්පත වන තැනැන් වහන්සේගෙන් ඉල්ලා සිටිය යුතු නැති බවත් සිතන අය ගැන කුමක් කිව හැකිද? එහෙත් මෙය, අපගේ කැමැත්තෙහි ශක්තියද දැඩි ලෙස එකතු නොකළ යුතු සේ, යාච්ඤාවන් පිළිබඳ ප්රශ්නයක් පමණක් නොවේය. දෙවියන් වහන්සේ අපගේ උපකාරකාරයාණන් වහන්සේ යැයි කියනු ලැබේ; එහෙත් තමාගේම කැමැත්තෙන් යම් උත්සාහයක් නොගන්නා කිසිවෙකුට උදව් ලැබිය නොහැකිය. මන්ද, දෙවියන් වහන්සේ ඉන්ද්රිය නොවන ගල්වල හෝ ස්වභාවධර්මය තර්කයක් හෝ කැමැත්තක් තබා නැති ජීවීන් තුළ ක්රියා කරනවාක් මෙන් අප තුළ අපගේ ගැලවීම ක්රියාත්මක නොකරන සේක. කෙසේ වෙතත්, උන් වහන්සේ එක් මිනිසෙකුට උදව් කරන්නේ සහ තවත් කෙනෙකුට උදව් නොකරන්නේ මන්ද; නැතහොත් එක් මිනිසෙකුට මෙතරම්, සහ තවත් කෙනෙකුට මෙතරම් යනුවෙන් උදව් කරන්නේ මන්ද; නැතහොත් එක් මිනිසෙකුට එක් ආකාරයකින් සහ තවත් අයෙකුට තවත් ආකාරයකින් උදව් කරන්නේ මන්ද – එය උන් වහන්සේ තමන් වහන්සේගේම රහසිගත ධර්මිෂ්ඨකමේ ක්රමයට අනුව සහ උන් වහන්සේගේ බලයේ විශිෂ්ටත්වයට අනුව තමෙන් වහන්සේම වෙන් කර ගන්නා සේක.
7 වන පරිච්ඡේදය [VI.]— ධර්මිෂ්ඨකමේ පරිපූර්ණත්වය පිළිබඳ ප්රශ්න හතරක්: (1.) මිනිසෙකුට මේ ජීවිතයේ පාපයෙන් තොරව සිටිය හැකිද යන්න
දැන් මිනිසෙකුට මේ ජීවිතයේ පාපයෙන් තොරව ජීවත් විය හැකි බව විශ්වාස කරන අයට නොසැලකිලිමත් ලෙස වහාම විරුද්ධ නොවිය යුතුය; මක්නිසාද අපි එම හැකියාව ප්රතික්ෂේප කරන්නෙමු නම්, එය කළ හැකි බව අප ප්රතික්ෂේප කළහොත්, මිනිසුන් මිනිස් නිදහස් කැමැත්තට සැබවින්ම ආශා කරන බැවින් මිනිස් නිදහස් කැමැත්ත සහ දෙවියන් වහන්සේගේ බලය හෝ දයාව යන දෙකම අප අඩපණ කරන්නෙමු, මන්ද එය උන් වහන්සේගේ උපකාරයෙන් සිදු කෙරෙන බැවිනි. එහෙත් එය එක් ප්රශ්නයකි, එනම් ඔහුට පැවතිය හැකිද යන්නයි; එසේම තවත් ප්රශ්නයක් ඇත. එනම් ඔහු පවතීද යන්නයි. නැවතත්, එය තවත් එක් ප්රශ්නයකි, ඔහුට පැවතිය හැකි විට ඔහු පවතින්නේ නැති නම්, ඔහු නොපවතින්නේ ඇයි; එසේම තවත් ප්රශ්නයක් ඇත. ඒ කිසිදා පව් නොකළ එවැනි මිනිසෙකු දැන් පවතින්නට හැකිද, එපමණක් නොව, කිසි දිනක හෝ පැවතීමට හැකිද, නැතහොත් කවදා හෝ පැවතිය හැකිද යන්නයි. දැන්, මෙම ප්රශ්න කිරීමේ යෝජනා මාලාවේ සිව් වැදෑරුම් අනුපිළිවෙල අනුව, මගෙන් අසන [1 වැන්න] අසනු ලැබ ඇත. එනම්, මේ ජීවිතයේ මිනිසෙකුට පාපයෙන් තොරව ජීවත් විය හැකිද? දෙවියන් වහන්සේගේ කරුණා අනුග්රහය සහ මිනිසාගේම නිදහස් කැමැත්ත තුළින් එසේ කළ හැකි බව වන හැකියාව මම පිළිගනිමි. එහිදී නිදහස් කැමැත්ත දෙවියන් වහන්සේගේ කරුණාව අනුග්රහයට ආරෝපණය කළ හැකි බවට මා සැක නොකළ යුතුය; වෙනත් වචනවලින් පවසන්නේ නම්, වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, මෙය දෙවියන් වහන්සේගේ දීමනා ගැන සඳහන් කරයි – ඒවා පවතින බව පමණක් නොව, ඒවා යහපත් බවත්, එයින් අදහස් කරන්නේ ඒවා දෙවියන් වහන්සේගේ ආඥාවලට කීකරු වීම දෙසට සංවර්තනය වීමකට මඟ පෙන්වන බවයි. මේ අනුව, දෙවියන් වහන්සේගේ කරුණා අනුග්රහය කළ යුතු දේ පෙන්වීමට පමණක් නොව, එයින් පෙන්වන දේ කිරීමට ඇති හැකියාවටද උපකාරී වේ. අපට ලැබී නැති දේ අපට ඇත්ත වශයෙන්ම තිබේද? (1 කොරින්ති 4:7) යෙරෙමියා මෙසේ පවසයි: ස්වාමීන්වහන්ස, මනුෂ්යයාගේ මාර්ගය ඔහුට අයිති නැති බව දනිමි. ගමනෙහි යෙදෙන මනුෂ්යයාට තමාගේ ගමන නියම කිරීම අයිති නැත. (යෙරෙමියා 10:23) ඒ අනුව, ගීතාවලියෙහි යමෙකු දෙවියන් වහන්සේට ඔබ වහන්සේ මට ඔබ වහන්සේගේ නියෝග කඩිසරව පිළිපැදීමට අණ කළ සේක, ඔහු එකවරම තමා ගැනම විශ්වාසයක් ඇති කර නොගෙන මෙම නියෝග පිළිපැදීමට හැකි වීම උදෙසා ආශාවක් එක් කරයි: අහෝ, මගේ මාර්ග ඔබ වහන්සේගේ නීති පිළිපැදීමට යොමු කර ඇත, යයි ඔහු පවසයි! එසේ නම්, ඔබ වහන්සේගේ සියලු ආඥාවලට මා ගරු කරන විට, මම ලජ්ජාවට පත් නොවන්නෙමි. දැන් තමන් දැනටමත් සම්පූර්ණයෙන්ම පාලනය කර ඇති දෙයක් සාක්ෂාත් කර ගැනීමට තවත් උදව් අවශ්ය නොවන තරමට එය ලබා ගැනීමට ආශා කරන්නේ කවුද? කෙසේ වෙතත්, ඔහු තම කැමැත්ත යොමු කරන්නේ කවුරුන් වෙතද – දෙවියන් වහන්සේ හැරුණුකොට වාසනාවට හෝ ඉරණමට හෝ වෙනත් කෙනෙකුට හෝ නොවේය – ඔහු පහත සඳහන් වචනවලින් ප්රමාණවත් පැහැදිලිකමකින් මෙය පෙන්වා දෙයි, එහිදී ඔහු මෙසේ පවසයි: ඔබ වහන්සේගේ වචනයෙන් මගේ පියවර හැඩගැස්වුව මැනව; මා කෙරෙහි කිසිම අයුතුකමක් ආණ්ඩු නොකෙරේවා. මේ විනාශකාරී ආධිපත්යයේ වහල්භාවයෙන් ඔවුන් නිදහස් කරනු ලැබේ, ස්වාමින් වන යේසුස් වහන්සේ ඔවුන්ට දෙවියන් වහන්සේගේ පුත්රයන් වීමට බලය ලබා දුන් සේක. (යොහන් 1:12) ඔවුන් මෙතරම් භයානක ආධිපත්යයකින් නිදහස් කිරීමට නියමිතව තිබුණි. උන් වහන්සේ ඔවුන්ට මෙසේ කියන සේක: පුත්රයාණන් වහන්සේ ඔබ නිදහස් කරන සේක් නම්, ඔබ සැබවින්ම නිදහස් වනු ඇත. (යොහන් 8:36) මේවායින් සහ තවත් මෙවැනි වූ බොහෝ සාක්ෂිවලින්, දෙවියන් වහන්සේ මිනිසාට කළ නොහැකි ආඥාවක් ලබා දී නැති බවත්; දෙවියන් වහන්සේගේ ආධාරයෙන් සහ උපකාරයෙන්, සියල්ලම සිදු කළ හැකි බවත්, උන් වහන්සේ අණ කරන දේ හැඩගස්වන බවත් මට නිසැකය. මේ ආකාරයෙන් මිනිසෙකුට, ඔහු කැමති නම්, දෙවියන් වහන්සේගේ උපකාරයෙන් පාපයෙන් තොරව ජීවත් විය හැකිය.
8 වන පරිච්ඡේදය [VII.]— (2) මේ ලෝකයේ පාපයෙන් තොර මිනිසෙකු සිටීද යන්න පිළිබඳ
[2 වන.] කෙසේ වෙතත්, මා යෝජනා කළ දෙවන ප්රශ්නය – පව් රහිත මිනිසෙකු සිටීද යන්න සම්බන්ධයෙන් – එවැනි කිසිවෙකුත් ජීවත් නොවේය යන්න මම විශ්වාස කරමි. මන්ද මම ශුද්ධලියවිල්ල විශ්වාස කරමි, එහි මෙසේ සඳහන් වේ: ඔබගේ සේවකයා විනිශ්චය නොකරන්න. මක්නිසාද ඔබ වහන්සේ ඉදිරියෙහි ජීවත්ව සිටින කිසිවෙක් ධර්මිෂ්ඨ නොවන්නේය. නිදහස්කමේ ව්යවස්ථාවකින් විනිශ්චය කරනු ලබන්ට සිටින තැනැත්තන් මෙන් කථාකරන්න, ක්රියා කරන්න. (යාකොබ් 2:13) මක්නිසාද දයාව නොපෙන්වූ තැනැත්තාට විනිශ්චය දයාව නැතුව පැමිණෙන්නේය. දයාව වනාහි විනිශ්චයට විරුද්ධව ජයනාදකරන්නේය. (යාකොබ් 2:13) තවද අනාගතවක්තෘවරයා මෙසේ පවසයි, මාගේ පාපය ඔබට ප්රකාශකෙළෙමි, මාගේ අයුතුකම නොසැඟවීමි. මාගේ වරද ස්වාමීන්ට කියාදෙන්නෙමියි කීමි; ඔබද මාගේ පාපයේ අයුතුකම කමා කළසේක. පසුව ඔහු වහාම මෙසේ පවසයි, එසේ හෙයින් ඔබ සම්බවිය හැකි ප්රස්තාවයකදී සෑම භක්තිවන්තයාම ඔබට යාච්ඤාකෙරේවා. එය ඇත්ත වශයෙන්ම සෑම පව්කාරයෙකුම නොව සෑම භක්තිවන්තයාම එනම් ශුද්ධවන්තයාම යන්නයි. මෙසේ පවසන්නේ ශුද්ධවන්තයින්ගේ හඬයි, අපට පාපයක් නැතැයි අපි කියමු නම්, අපි අපම රවටා ගනිමුව, සත්යයද අප තුළ නැත. (1 යොහන් 1:8) එම අපොස්තුළුවරයාගේම එළිදරව් පොතේ අපි මෙසේ කියවමු. ස්ත්රීන්ගෙන් කිලුටු නුවූවෝ මොව්හුය; මක්නිසාද මොව්හු බ්රහ්මචාරීහුය. ඔවුන්ගේ මුඛයේ බොරුවක් සම්බ නොවීය. ඔව්හු නොකැළැල්ව සිටිති. (එළිදරව් 14:3-5) ඇත්ත වශයෙන්ම, ඔවුන් නොකැළැල්ව සිටියේ නිසැකවම මේ හේතුව නිසාය – මන්ද ඔවුන් සැබවින්ම තමන් තුළම වරදක් සොයා ගත් බැවිනි; මේ හේතුව නිසා, ඔවුන්ගේ මුඛයේ කිසිදු වංචාවක් සම්බ නොවීය – මන්ද ඔවුන් තමන් තුළ පාපයක් නොමැති බව පැවසුවහොත්, ඔවුන් තමන්ම රවටා ගත් අයව සිටි අතර සත්යය ඔවුන් තුළ නොතිබුණි. (1 යොහන් 1:8) ඇත්ත වශයෙන්ම, සත්යය නොමැති වූ තැන, වංචාව ඇති වනු ඇත; ධර්මිෂ්ඨ මිනිසෙකු තමාටම චෝදනා කරමින් ප්රකාශයක් ආරම්භ කරන විට, ඔහු සැබවින්ම බොරු නොකියන්නේය.
9 වන පරිච්ඡේදය.— නැවතත් අලුත් කිරීමේ ආරම්භය; නැවත නැඟිටීම ලෙස හඳුන්වනු ලබන නැවත උත්පාදනය; ඔවුහු ජීවිතයේ නවතාවට සුදුසු ජීවිත ගත කරන දෙවියන් වහන්සේගේ පුත්රයෝ වෙති
එබැවින්, දෙවියන්වහන්සේගෙන් ඉපදී සිටින කිසිවෙක් පව්කරන්නේ නැත, මක්නිසාද ඔහු තුළ උන්වහන්සේගේ බීජය පවතින්නේය. (1 යොහන් 3:9) එසේම ඒ හා සමාන වැදගත්කමක් ඇති අනෙකුත් සෑම කොටසකදීම, ශුද්ධලියවිල්ල ප්රමාණවත් ලෙස සලකා බැලීමෙන් ඔවුහු තමන්ම රවටා ගනිති. මක්නිසාද යත්, මිනිසුන් ආත්මයේ නවතාවයකින් ජීවත් වීමට පටන් ගන්නා විට සහ ඔවුන් මැවූ තැනැන් වහන්සේගේ ස්වරූපයට අනුව අභ්යන්තර මිනිසා ලෙස අලුත් වීමට පටන් ගන්නා විට, මිනිසුන් ක්රමයෙන් දෙවියන් වහන්සේගේ පුත්රයන් බවට පත්වන බව ඔවුන් නිරීක්ෂණය කිරීමට අපොහොසත් වන බැවිනි. මන්ද, පුද්ගලයෙකු බෞතීස්ම වූ මොහොතේම ඔහුගේ පැරණි දුර්වලතා සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ වීම ආරම්භ නොවේ; ඒ වෙනුවට, අලුත් කිරීම ආරම්භ වන්නේ ඔහුගේ සියලු පාපවලට සමාව දීමෙනි – එතැන් සිට, ඔහු සැබවින්ම ආත්මික ප්රඥාවෙන් ජීවත් වන තරමට පමණක් ඔහු ආත්මිකව ප්රඥාවන්ත වේ. කෙසේ වෙතත්, මේ දේවල් යථාර්ථයක් වන තෙක් අප බලා සිටින විට, අනෙක් සියල්ල සිදුවන්නේ බලාපොරොත්තුවෙන්ය. විශේෂයෙන් මළවුන්ගේ නැවත නැඟිටීමේදී අපට ලැබෙන වඩා හොඳ අමරණීයභාවය සහ නොදිරන තත්ත්වයෙන් අපගේ ශරීර අලුත් කිරීම සිදුවන්නේ බලාපොරොත්තුවෙන්ය. මෙයද ස්වාමින් වහන්සේ පුනර්ජීවනයක් ලෙස හඳුන්වන සේක – ඇත්ත වශයෙන්ම, බෞතීස්මය තුළින් සිදුවන දෙයක් නොවේය, එහෙත් එය ආත්මයෙන් දැන් ආරම්භ වී ඇති දේ ශරීරය තුළ පරිපූර්ණත්වයට ගෙන එනු ලබන පුනර්ජීවනයකි. උන් වහන්සේ මෙසේ පවසන සේක. සැබවක් නුඹලාට කියමි-අලුත් උත්පාදයේදී මනුෂ්ය පුත්රයා තමන්ගේ තේජසේ සිංහාසනය පිට වැඩහිඳින කල, මා අනුව ආවාවූ නුඹලාත් ඉශ්රායෙල්ගේ ගෝත්රයන් දොළොස විනිශ්චයකරමින් සිංහාසන දොළොසක් පිට හිඳින්නහුය. (මතෙව් 19:28) මක්නිසාද, බෞතීස්මයේදී පව් සමාව දීම කොතරම් සමස්ත හා සම්පූර්ණ වුවත්, කෙසේ වෙතත්, එය එකවරම සිදු වූයේ නම්, මිනිසා ඔහුගේ සදාකාලික අලුත් බවට සමස්ත හා සම්පූර්ණ වෙනසක් සිදු වූයේ නම් – මෙයින් මා අදහස් කරන්නේ ඔහුගේ ශරීරයේ වෙනසක් ඇති වීම නොවේය, එය දැන් වඩාත් පැහැදිලිවම පැරණි දූෂණයට සහ මරණයට නැඹුරු වෙමින් පවතී, ඉන්පසු එය සම්පූර්ණ හා සැබෑ අලුත් බවට අලුත් කළ යුතුය – එහෙත්, ශරීරය පසෙකලා, බෞතීස්මයේදී ආත්මය තුළම – අභ්යන්තර පුද්ගලයා තුළම – සම්පූර්ණ අලුත් කිරීමක් සිදුවී ඇත්නම්, ප්රේරිතවරයා මෙසේ නොකියනු ඇත: අපගේ බාහිර මිනිසා විනාශ වුවද, අභ්යන්තර මිනිසා දිනෙන් දින අලුත් කරනු ලැබේ. (2 කොරින්ති 4:16) දැන්, නිසැකවම, දිනෙන් දින අලුත් වන තැනැත්තා තවමත් සම්පූර්ණයෙන්ම අලුත් වී නැත; ඔහු තවමත් සම්පූර්ණයෙන්ම අලුත් වී නැති තාක් දුරට, ඔහු තවමත් ඔහුගේ පැරණි තත්වයේ සිටී. එසේ නම්, මිනිසුන් බෞතීස්ම වූ පසුවත්, තවමත් යම් දුරකට ඔවුන්ගේ පැරණි තත්වයේ සිටින බැවින්, ඔවුහු ඒ අනුව තවමත් මේ ලෝකයේ දරුවෝ වෙති; එසේ වූවත් ඔවුන් නව තත්වයකට ඇතුළත් කර ඇති තරමට, එනම්, ඔවුන්ගේ පව්වලට සමස්ත ලෙස හා පරිපූර්ණ ලෙස සමාව ලබා දීමෙන්, සහ ඔවුන් ආත්මික මනසක් සහිතව සිටින තාක් දුරට සහ ඊට අනුරූපව හැසිරෙන තාක් දුරට, ඔවුහු දෙවියන් වහන්සේගේ දරුවෝය. අභ්යන්තරව අපි පැරණි මිනිසා ඉවත් කර අලුත් මිනිසා පැලඳ ගනිමු; මක්නිසාද අපි එතැන් සිට බොරු කීම පසෙකලා, සත්යය කතා කර, ප්රේරිතවරයා පැරණි මිනිසා ඉවත් කර අලුත් දේ පැලඳීමට සලස්වන අනෙකුත් දේවල් කරන්නෙමු, එම අලුත් මිනිසා සැබෑවේ ධර්මිෂ්ඨකමින්ද ශුද්ධකමින්ද දෙවියන්වහන්සේට සමානව මවන ලදී. (එපීස 4:24) දැන් ඔහු මෙය කිරීමට අනුශාසනා කරන්නේ බෞතීස්ම වී විශ්වාසවන්තව සිටින මනුෂ්යයින්ටයි – නිරපේක්ෂ හා පරිපූර්ණ වෙනසක් දැනටමත් සිදු වී තිබේ නම්, එය ඔවුන්ට නුසුදුසු අනුශාසනාවකි. එහෙත්, එය එසේ සිදු විය. මන්ද අප සැබවින්ම ගැලවී සිටියේ එවක සිටය; මන්ද උන්වහන්සේ නැවත ඉපදීමේ සේදීම තුළින් අප ගලවා ගත් සේක. (තීතස් 3:5) කෙසේ වෙතත්, තවත් කොටසක ඔහු මෙය සිදු වූ ආකාරය පැහැදිලි කරයි: එපමණක් නොව ආත්මයාණන්වහන්සේ නැමති ප්රථම ඵල ලැබූ අපිද අපේ ශරීරයේ මිදීම, එනම් පුත්රකමට පිළිගනු ලැබීම, බලා සිටිමින් අප තුළෙහිම කෙඳිරිගාමුව. මක්නිසාද අප ගළවනු ලැබුවේ බලාපොරොත්තුවෙන්ය. නුමුත් පෙනෙන බලාපොරොත්තුවක් බලාපොරොත්තුවක් නොවේය. මක්නිසාද තමාට පෙනෙන දෙයක් ගැන බලාපොරොත්තුවෙන්නේ කවරෙක්ද? නුමුත් අපි නොපෙනෙන දේ ගැන බලාපොරොත්තුවෙමු නම් ඉවසිල්ලෙන් ඒ ගැන බලා සිටිමුව. (රෝම 8:23-25)
10 වන පරිච්ඡේදය [VIII.]— පරිපූර්ණත්වය, සාක්ෂාත් කරගත යුත්තේ කවදාද
එසේ නම්, දරුවන් ලෙස අපගේ සම්පූර්ණ දරුකමට හදා ගැනීම සිදුවන්නේ අපගේ ශරීරයේ මුදනු ලැබීමේදීය. එබැවින් එය දැන් අප සතුව ඇති ආත්මයාණන් වහන්සේගේ ප්රථම ඵල වන අතර, එයින් අප දැනටමත් සැබවින්ම දෙවියන් වහන්සේගේ දරුවන් බවට පත් කරනු ලැබ ඇත; අන් අය උදෙසා, ඇත්ත වශයෙන්ම, අප ගලවනු ලැබ අලුත් කරනු ලැබ ඇත්තේ බලාපොරොත්තුව කරණකොටගෙනය. එසේ කර ඇත්තේ අප දෙවියන් වහන්සේගේ දරුවන් වන පිණිසය. එහෙත් අප තවමත් සැබවින්ම ගැලවී නොමැති බැවින්, අප තවමත් සම්පූර්ණයෙන්ම අලුත් වී ද නැත, නැතහොත් දෙවියන් වහන්සේගේ සම්පූර්ණ පුත්රයෝ නොවෙමු, එහෙත් අපි ලෝකයේ දරුවෝ වෙමුව. එබැවින් අපි ජීවිතයේ අලුත් කිරීම සහ ශුද්ධකම තුළ ඉදිරියට යමින් සිටින්නෙමු – අප දෙවියන් වහන්සේගේ දරුවන් වන්නේ මේ කරණකොටගෙන වන අතර, මේ නිසා අපට පාපය සිදු කළ නොහැකිය – අවසානයේ අප තවමත් මේ ලෝකයේ දරුවන් ලෙස තබා ඇති සියල්ල මෙයට වෙනස් වන තුරු – මක්නිසාද යත් අපට තවමත් පව් කිරීමට හැකි වන්නේ මේ නිසාය. එම නිසා දෙවියන්වහන්සේගෙන් ඉපදී සිටින කිසිවෙක් පව්කරන්නේ නැත, (1 යොහන් 3:9) එසේම, අපට පාපයක් නැතැයි කියමු නම්, අපි අපම රවටා ගනිමුව. සත්යයද අප තුළ නොතිබෙනු ඇත. (1 යොහන් 1:8) එවිට අප මාංසයේ සහ ලෝකයේ දරුවන් ලෙස තබා ගන්නා අප තුළ ඇති දෙයට අවසානයක් ලැබෙනු ඇත; අප දෙවියන් වහන්සේගේ දරුවන් බවට පත් කරන සහ උන්වහන්සේගේ ආත්මයෙන් අප අලුත් කරන අනෙක් කාරණය පරිපූර්ණ වනු ඇත. ඒ අනුව, එම යොහන්ම මෙසේ පවසයි, ප්රේමවන්තයෙනි, දැන් අපි දෙවියන්වහන්සේගේ දරුවෝය, අපි කොයි ආකාර අය වන්නෙමුදැයි තවම ප්රකාශවී නැත. (1 යොහන් 3:2) දැන්, අපි, සහ අපි වන්නෙමු යන ප්රකාශනවල මෙම විවිධත්වයේ තේරුම කුමක්ද – අපි බලාපොරොත්තුවෙන් සිටිමු, අපි යථාර්ථයේ සිටින්නෙමු? මක්නිසාද ඔහු තවදුරටත් මෙසේ කියයි: උන්වහන්සේ ප්රකාශවුණාම අපි උන්වහන්සේට සමානවන බව දනිමුව; මක්නිසාද උන්වහන්සේ සිටින ආකාරයටම අපි උන්වහන්සේ දකින්නෙමුව. (1 යොහන් 3:2) එබැවින් අපි දැන් පවා ආත්මයේ පළමු ඵල ඇතිව, උන් වහන්සේ මෙන් වීමට පටන් ගෙන ඇත්තෙමු; එහෙත් පැරණි ස්වභාවයේ අප තුළ ඉතිරිව පවතින කොටස් නිසා අපි තවමත් උන් වහන්සේට සමාන නොවෙමු. එසේ නම්, අපි උන් වහන්සේ මෙන් වන තරමට, මෙතෙක්, අපි නැවත උත්පාදනය කරන ආත්මයාණන් වහන්සේ කරණකොටගෙන, දෙවියන් වහන්සේගේ පුත්රයෝ වෙමුව; එහෙත් අප උන් වහන්සේට වඩා වෙනස් වන තාක් දුරට, අපි මාංසයේ සහ ලෝකයේ දරුවන් වෙමුව. එක් පැත්තකින්, අපට පව් කළ නොහැකිය; එහෙත්, අනෙක් පැත්තෙන්, අපට පාපයක් නැතැයි පැවසුවහොත්, අපි අපම රවටා ගනිමුව – අප දරුකමට හදා ගැනීමට සම්පූර්ණයෙන්ම පිවිසෙන තුරු, පව්කාරයා තව දුරටත් නැති වන තුරු, ඔබ ඔහුගේ ස්ථානය සොයන නමුත් එය සොයා ගන්නට නොලැබෙනු ඇත.
11 වන පරිච්ඡේදය [IX.]— පෙලෙගියානුවන්ගේ විරෝධයක්: ධර්මිෂ්ඨ මිනිසෙකු ධර්මිෂ්ඨ මිනිසෙකු බිහි නොකරන්නේ මන්ද?
එසේ නම්, ඔවුන්ගෙන් සමහරෙක් මේ ආකාරයට නිෂ්ඵල ලෙස තර්ක කරති: පව්කාරයෙකු විසින් පව්කාරයෙක් බිහි කරනු ලබන්නේ නම්, ඔහුගේ ළදරු පුත්රයා බව්තීස්මය ලබා ගැනීමෙන් මුල් පාපයේ වරද ඉවත් කරන ලද විට, ඒ ආකාරයෙන්ම ධර්මිෂ්ඨ මිනිසෙකු විසින් ධර්මිෂ්ඨ පුත්රයෙකු බිහි කරනු ලැබිය යුතුය. මිනිසෙකු තම අවයවවල ඇති රාගයෙන් පෙලඹීමෙන් නොව, ඔහුගේ ධර්මිෂ්ඨකම නිසා මාංසයෙන් දරුවන් බිහි කළාක් මෙන්, පාපයේ ව්යවස්ථාව ඔහුගේ මනසෙහි නීතිය මගින් ප්රජනන අරමුණ සඳහා යොදවනු ලැබේ. එබැවින්, ඔහුගේ දරුවන් බිහි කිරීමෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ ඔහු තවමත් මේ ලෝකයේ දරුවන් අතර පැරණි ස්වභාවය රඳවාගෙන සිටින බවයි; එය දෙවියන් වහන්සේගේ දරුවන් අතර ජීවිතයේ නවත්වයට උසස් වීමේ කාරණයෙන් පැන නගින්නේ නැත. මේ ලෝකයේ දරුවෝ උපදිති, උපත ලබා දෙති. (ලූක් 20:34) එබැවින් ඔවුන්ගෙන් උපදින දේ ද ඔවුන් හා සමාන වේ; මක්නිසාද මාංසයෙන් උපදින දේ මාංසිකය. (යොහන් 3:6) කෙසේ වෙතත්, දෙවියන් වහන්සේගේ දරුවෝ පමණක් ධර්මිෂ්ඨ වෙති; එහෙත් ඔවුන් දෙවියන් වහන්සේගේ දරුවන් වන තාක් දුරට, ඔවුන් මාංසමය වශයෙන් උපදින්නේ නැත, මන්ද ඔවුන් උපත ලබන්නේ මාංසයෙන් නොව ආත්මයාණන් වහන්සේගෙන්ය, මන්ද ඔවුන්ම උපත ලබා ඇත. එහෙත් ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් දෙමාපියන් බවට පත්වන විට, ඔවුන් බලා සිටින පරිපූර්ණ ප්රතිසංස්කරණය සඳහා ඔවුන්ගේ පැරණි ස්වභාවයේ සම්පූර්ණ අවශේෂ තවමත් ඉවත් කර නොමැති තත්වයෙන් දරුවන් උපදවති. එබැවින්, තම පියාගේ ස්වභාවයට අනුව මෙම පැරණි හා දුර්වල තත්වයේ උපත ලබන සෑම පුතෙකුටම එම පැරණි හා දුර්වල තත්වයම බෙදාගැනීමට අවශ්ය වේ. එසේ නම්, ඔහු නැවත ඉපදීමට නම්, ඔහුගේ පාපයට සමාව දීම තුළින් ආත්මයාණන් වහන්සේ විසින්ම අලුත් කරනු ලැබිය යුතුය; එසේ මෙම වෙනස ඔහු තුළ සිදු නොවන්නේ නම්, ඔහුගේ ධර්මිෂ්ඨ පියාගෙන් ඔහු කිසිදු ප්රයෝජනයක් නොලබයි. මක්නිසාද ඔහු ධර්මිෂ්ඨ වන්නේ ආත්මයාණන් වහන්සේ කරණකොටගෙනය. එහෙත් ඔහු තම පුත්රයා බිහි කළේ ආත්මයාණන් වහන්සේ කරණකොටගෙන නොවේය. අනෙක් අතට, මෙම වෙනස ඔහුට සිදුවුවහොත්, අධර්මිෂ්ඨ පියෙකුගෙන් ඔහුට හානියක් සිදු නොවනු ඇත: මක්නිසාද ඔහු සදාකාලික අලුත්කමේ බලාපොරොත්තුවට ඇතුළු වී ඇත්තේ ආත්මයාණන්ගේ කරුණා අනුග්රහයෙන් වන නිසාය; තමාගේ ලෞකික මනස නිසා ඔහුගේ පියා සම්පූර්ණයෙන්ම පැරණි ස්වභාවයේම රැඳී සිටියේය.
12 වන පරිච්ඡේදය [X.]— ඔහු ශුද්ධලියවිල්ලේ සමහර කොටස් එකතු කර අනුකූල බවට පත් කරයි
එබැවින්, දෙවියන් වහන්සේගෙන් උපන් තැනැත්තා පව් නොකරයි, 1 යොහන් 3:9 යන ප්රකාශය දෙවියන් වහන්සේගෙන් උපන් අය විසින් ප්රකාශ කරන ලද පදයට පරස්පර නොවේ, අපට පාපයක් නැතැයි කියමු නම්, අපි අපම රවටා ගනිමු, සත්යයද අප තුළ නැත. (1 යොහන් 1:8) මක්නිසාද, මිනිසෙකුගේ වර්තමාන බලාපොරොත්තුව කෙතරම් සම්පූර්ණ වුවත්, ඔහුගේ ස්වභාවයේ එම කොටසෙහි ආත්මික නැවත උත්පාදනය මගින් ඔහුගේ අලුත් කිරීම කෙතරම් සැබෑ වුවත්, ඔහු තවමත්, ඒ සියල්ල සඳහා, දූෂිත වූ සහ ඔහුගේ ආත්මය යටපත් කරන කරන ශරීරයක් උසුලාගෙන සිටියි; මෙය එසේ වන තාක් කල්, එකම පුද්ගලයා තුළ පවා එක් එක් ක්රියාවන්හි සම්බන්ධතාවය සහ මූලාශ්රය වෙන්කර හඳුනාගත යුතුය. දැන්, දෙවියන් වහන්සේගේ ශුද්ධලියවිල්ලේ, උන් වහන්සේගේ සේවකයන් තිදෙනා වන නෝවා, දානියෙල් සහ යෝබ් ගැන ලියා ඇති දේ තරම් බැරෑරුම් සාක්ෂියක් සොයා ගැනීම පහසු නැතැයි මම සිතමි. දෙවියන් වහන්සේගේ උදහසින් මිදීමට හැකි වූ එකම මිනිසුන් ලෙස එසකියෙල් අනාගතවක්තෘවරයා ඔවුන් විස්තර කරයි. (එසකියෙල් 14:14) මෙම මිනිසුන් තිදෙනා තුළ ඔහු නිසැකවම ගැලවීම ලැබිය යුතු මිනිස් වර්ගයාගේ ආකාර තුනක් නිරූපණය කරයි: නෝවා තුළ, මා සිතන පරිදි, සභාවේ වර්ගයක් ලෙස ඔහුගේ නැව ආණ්ඩු කිරීම නිසා ජාතීන්ගේ ධර්මිෂ්ඨ නායකයින් නිරූපණය කෙරේ; දානියෙල් තුළ, සංයමයෙන්, නිර්මල බවින් ධර්මිෂ්ඨ මිනිසුන් නිරූපණය කෙරේ; යෝබ් තුළ, විවාහය තුළ ධර්මිෂ්ඨ අය නිරූපණය කෙරේ; – බයිබල් කොටස පිළිබඳ වෙනත් කිසිදු දෘෂ්ටියක් ගැන කිසිවක් නොකියාම, දැන් සලකා බැලීම අනවශ්යය. කෙසේ වෙතත්, අනාගතවක්තෘවරයාගේ මෙම සාක්ෂියෙන් සහ වෙනත් දේවානුභාවයෙන් ප්රකාශ කරන ලද ප්රකාශවලින්, මෙම ධර්මිෂ්ඨකමට සුදුසු අය කෙතරම් ශ්රේෂ්ඨද යන්න පැහැදිලිය. එහෙත්, උදාහරණයක් ලෙස, බීමත්කම එතරම් යහපත් මිනිසෙකු අබිබවා ගියද බීමත්කම පාපයක් නොවන බව පැවසීමට කිසිවෙකු ඔවුන්ගේ ඉතිහාසය විසින් මෙහෙයවිය යුතු නැත. මක්නිසාද නෝවා වරක් බීමත්ව සිටි බව අපි කියවා ඇත්තෙමු, (උත්පත්ති 9:21) එහෙත් ඔහු පුරුද්දක් ලෙස බේබද්දෙකු යැයි සිතීම දෙවියන් වහන්සේ තහනම් කරන සේක්වා.
13 වන පරිච්ඡේදය.— පෙලේජියානුවන්ගේ උපක්රමයක්
ඇත්ත වශයෙන්ම, දානියෙල් දෙවියන් වහන්සේ ඉදිරියෙහි වැගිරවූ යාච්ඤාවෙන් පසුව, සැබවින්ම තමා ගැනම මෙසේ පවසයි. මා කථාකර යාච්ඤාකරමින්ද, මාගේ පාපය සහ මාගේ සෙනඟවූ ඉශ්රායෙල්වරුන්ගේ පාපයත් කියාදෙමින්ද, මාගේ දෙවියන්වහන්සේගේ ශුද්ධවූ කන්ද උදෙසා මාගේ දෙවිවූ ස්වාමීන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි මාගේ කන්නලව්ව ඔප්පුකරමින්ද සිටින අතර, දානියෙල් 9:20 සදහන් වන පරිදි, මා වරදවා වටහා නොගත්තොත්, ඉහත සඳහන් කළ අනාගතවක්තෘ එසකියෙල්හි එක්තරා උඩඟු පුද්ගලයෙකුගෙන් ‘ඔබ දානියෙල්ට වඩා ප්රඥාවන්තද?’ කියා අසන්නේ මේ හේතුව නිසාය. එසකියෙල් 28:3 සදහන් වන පරිදි, මේ කාරණය සම්බන්ධයෙන් ස්වාමීන්වහන්සේගේ යාච්ඤාවට පටහැනිව සමහරු තර්ක කරන දෙයක් පැවසිය නොහැකිය: මක්නිසාද යත්, ඔවුන් පවසන්නේ, ප්රේරිතයන් ශුද්ධ හා පරිපූර්ණ වූ පසු, ඔවුන්ට කිසිදු පාපයක් නොතිබූ විට එම යාච්ඤාව ඔප්පු කළ නමුත්, එසේ කළේ ඔවුන් වෙනුවෙන්ම නොව, අසම්පූර්ණ හා තවමත් පව්කාර මිනිසුන් වෙනුවෙන්, ‘අපේ ණයකාරයින්ට අප සමාව දෙන ආකාරයටම, අපේ ණයත් අපට කමා කළ මැනව’ කියා පැවසූ බවයි. ඔවුන් “අපගේ” යන වචනය භාවිත කළේ, තවමත් පාප ඇති අය සහ දැනටමත් පාපයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම නිදහස් වූ තමන් යන දෙපාර්ශ්වයම එක ශරීරයක අන්තර්ගත වන බව පෙන්වීමට බව ඔවුහු පවසති. දැන් මෙය නිසැකවම දානියෙල් සම්බන්ධයෙන් කිව නොහැකිය, ඔහු (මා සිතන පරිදි) අනාගතවක්තෘවරයෙකු ලෙස මෙම උඩඟු මතය කලින් දුටුවේය, එසේ ඔහු තම යාච්ඤාවේදී බොහෝ විට “අපි පව් කර ඇත්තෙමු” යයි පැවසීය. එසේම ඔහු මෙය පැවසුවේ මන්දැයි අපට පැහැදිලි කළේය, ඒ අප ඔහුගෙන් එය ඇසූ නිසා නොවේය. මා කථාකර යාච්ඤාකරමින්ද, මාගේ පාපය සහ මාගේ සෙනඟවූ ඉශ්රායෙල්වරුන්ගේ පාපයත් කියාදෙමින්ද, … සිටින අතර, යනුවෙන් එක ශරීරයක සහයෝගීතාවය නිසා ඔහු කීවාද යන්න පැහැදිලි නොවන ආකාරයට, වෙනස තවමත් ව්යාකූල කර නැත; එහෙත් ඔහුම වෙනස ගැන සම්පූර්ණයෙන්ම දැන සිටියාක් මෙන් සහ විශේෂයෙන් අපගේ අවධානය ඒ වෙත යොමු කිරීමට අවශ්ය වූවාක් මෙන් ඔහු ඉතා පැහැදිලි හා නිරවද්ය භාෂාවකින් කතා කරයි. “මාගේ පාපය” සහ “මාගේ සෙනඟවූ ඉශ්රායෙල්වරුන්ගේ පාපය” යනුවෙන් ඔහු පවසයි. තමා සිතිය යුතු දේ සොයා ගැනීමට වඩා තමා සිතන දේ ආරක්ෂා කිරීමට සතුටු වන තැනැත්තාට මිස මෙවැනි සාක්ෂි ප්රතික්ෂේප කළ හැක්කේ කාටද?
14 වන පරිච්ඡේදය. — යෝබ් පාපයෙන් තොර අයෙකු නොවීය
එහෙත් යෝබ්ගේ ධර්මිෂ්ඨකම පිළිබඳ දෙවියන් වහන්සේගේ ශ්රේෂ්ඨ සාක්ෂියෙන් පසු, යෝබ්ට තමා ගැනම පැවසීමට ඇත්තේ කුමක්ද යන්න අපි බලමු. ඔහු මෙසේ පවසයි: ඒ එසේම යයි මම සැබවින් දනිමි. නුමුත් මනුෂ්යයා දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි ධර්මිෂ්ඨවන්නේ කෙසේද? උන්වහන්සේ ඔහු සමග විවාද කරන්ට කැමති වුණොත්, උන්වහන්සේට දහසකින් එකකටවත් උත්තර දෙන්ට ඔහුට බැරිය. යෝබ් 9:2-3 සදහන් වන පරිදි, ඉන්පසු ඔහු මෙසේ අසයි: විනිශ්චය ගැන නම් මට කාලයක් නියමකරන්නේ කවරෙක්ද? මම ධර්මිෂ්ඨයයි කීවත් මාගේ මුඛය මා වරදට පත්කරන්නේය, මම නිදොස්යයි කීවත් එය මා වරදකාරයෙක් බව ඔප්පුකරන්නේය. යෝබ් 9:19-20 සදහන් වන පරිදි, නැවතත්, ඔහු තවදුරටත් මෙසේ කියයි: මාගේ සියලු දුක්වලට භයෙන් සිටිමි, ඔබ මා නිර්දෝෂ කොට ගණන් නොගන්න බව දනිමි. මම වරදකාරයෙක් වන්නෙමි; එබැවින් නිෂ්ඵලයේ කුමට වෙහෙසෙම්ද? මා හිම දියෙන් නාගන, මාගේ අත් කොපමණ පවිත්රකර ගත්තත්, ඔබ මා මඩ වළේ හෙළනසේක. යෝබ් 9:28-30 හි, ඔහුගේ තවත් කතාවකදී ඔහු මෙසේ කියයි: මක්නිසාද ඔබ මට විරුද්ධව කර්කශ කාරණා ලියනසේක, මාගේ යෞවන කාලයේ අයුතුකම්ද මගේ ගණනට තබනසේක. ක්ෂයවෙන්නාවූ දිරාගිය දෙයක් මෙන්ද කාවුන් කෑ වස්ත්රයක් මෙන්ද වෙම් නුමුත්, ඔබ මාගේ පාද දඬුකදේ දමා, මාගේ සියලුම මාවත් රැකසිටිනසේක; ඔබ මාගේ පතුල්වලට මායිම් තබනසේක. ස්ත්රියගෙන් උපන් මනුෂ්යයා ස්වල්ප දවසක් පවතින්නාවූ කරදරයෙන් පූර්ණවූ කෙනෙක්ය. ඔහු මලක් මෙන් හටගෙන පහවීයන්නේය, ඔහු නොපැවතී සෙවණැල්ල මෙන් පලායන්නේය. එබඳු අයෙකු දෙස ඔබගේ ඇස් අරිනසේක්ද? මා ඔබ හමුයෙහි විනිශ්චයට පමුණුවනසේක්ද? අපවිත්ර දෙයකින් පවිත්ර දෙයක් උපදවන්ට කාට පුළුවන්ද? කාටවත් බැරිය. ඔහුගේ දවස් නියමව, ඔහුගේ මාස ගණන ඔබ වෙත තිබේ. ඊට මඳ වේලාවකට පසු ඔහු මෙසේ කියයි: එසේ නුමුත් දැන් ඔබ මාගේ පියවර ගණන්කරනසේක; ඔබ මාගේ පාපය ගැන රැකසිටිනවා නොවේද? මාගේ වරද මල්ලක දමා මුද්රාකර තිබේ; ඔබ මාගේ අපරාධය වහලා තබනසේක. යෝබ් 14:16-17 හි, යෝබ් ද තම පාප පාපොච්චාරණය කරන ආකාරය බලන්න, එසේ ස්වාමින් වහන්සේ ඉදිරියෙහි ධර්මිෂ්ඨයෙකු නොමැති බව ඔහු කොතරම් නිසැක ලෙස විශ්වාස කරනවාද යයි බලන්න. එබැවින් ඔහු මේ ගැනද නිසැකව විශ්වාස කරයි, එනම් අපි පාපයක් නැතැයි කියමු නම්, සත්යය අප තුළ නොමැත. එබැවින්, දෙවියන් වහන්සේ මිනිස් හැසිරීම්වල ප්රමිතියට අනුව, ධර්මිෂ්ඨකම පිළිබඳ උන් වහන්සේගේ උසස් සාක්ෂිය ඔහුට ලබා දෙන සේක. යෝබ්ම, දෙවියන් වහන්සේ තුළ තමාට හැකි තරම් හොඳින් දකින ධර්මිෂ්ඨකමේ රීතියෙන් තම මිනුම ලබා ගනිමින්, එය එසේ බව සත්යයක් දනී. ඔහු එකවරම මෙසේ කියයි: එසේනම් මනුෂ්යයා දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි ධර්මිෂ්ඨවන්නේ කොහොමද? මක්නිසාද උන්වහන්සේ ඔහු සමග විනිශ්චයට ඇතුළු වුවහොත්, ඔහුට ඔහුට කීකරු වීමට නොහැකි වනු ඇත; වෙනත් වචනවලින් කිවහොත්, විනිශ්චය සඳහා කැඳවනු ලැබූ විට, දෙවියන් වහන්සේ හෙළා දැකිය හැකි කිසිවක් ඔහු තුළ සොයාගත නොහැකි බව ඔප්පු කිරීමට ඔහුට අවශ්ය නම්, ඔහුට උන්වහන්සේට කීකරු වීමට නොහැකි වනු ඇත, මන්ද පාප පාපොච්චාරණය කළ යුතු බව උගන්වන තැනැත්තාට කීකරු වීමට ඔහුට හැකි වන කීකරුකම පවා ඔහුට නොමැති බැවිනි. ඒ අනුව [ස්වාමින්වහන්සේ] ඇතැම් මිනිසුන්ට තරවටු කරමින් මෙසේ පවසන සේක, “ඔබ විනිශ්චයේදී මා සමග වාද කරන්නේ මන්ද?” යෙරෙමියා 2:29 හි, මෙය මෙසේ පවසමින් [ගීතිකාකරු] වළක්වයි. එනම්, ඔබගේ මෙහෙකරුවා විනිශ්චයකිරීමට නොපැමුණුණ මැනව; මක්නිසාද ජීවත්වෙන කිසිවෙක් ඔබ ඉදිරියෙහි නිදොස් නොවන්නේය. මේ අනුව, යෝබ් මෙසේ අසයි: විනිශ්චය ගැන නම් මට කාලයක් නියම කරන්නේ කවරෙක්ද? මම ධර්මිෂ්ඨ යයි කීවත් මාගේ මුඛය මා වරදට පත්කරන්නේය, මම නිදොස් යයි කීවත් එය මා වරදකාරයෙක් බව ඔප්පු කරන්නේය. එහි තේරුම මෙයයි: උන් වහන්සේගේ විනිශ්චයට පටහැනිව, මා මා ගැනම ධර්මිෂ්ඨ අයෙකු යැයි කියා ගන්නේ නම්, උන් වහන්සේගේ ධර්මිෂ්ඨකමේ පරිපූර්ණ පාලනය මා අධර්මිෂ්ඨ බව ඔප්පු කරන විට, මගේ මුඛය සත්යයක් ගැන අපහාසාත්මක ලෙස කතා කරනු ඇත, මන්ද එය දෙවියන් වහන්සේගේ සත්යයට විරුද්ධව කතා කිරීම වනු ඇත.
15 වන පරිච්ඡේදය.— මුල් පාපය නිසා මාංසික පරම්පරාව හෙළා දකිනු ලැබේ
ලෞකික පරම්පරාවේ මෙම නිරපේක්ෂ දුර්වලතාවය හෝ වඩාත් නිවැරදි ලෙස හෙළා දැකීම මුල් පාපයේ අකීකරුකම නිසා බව ඔහු පෙන්වා දෙයි. ඔහු තමාගේම පාප සම්බන්ධයෙන් දක්වමින්, ඔහු ඒවායේ හේතු ලෙස එම පාප පෙන්වන අතර, ස්ත්රියකගෙන් උපන් මිනිසාට ජීවත් වීමට ඇත්තේ කෙටි කාලයක් පමණක් බවත්, එම කාලය උදහසින් පිරී ඇති බවත් පවසයි. ඔවුන් මාංසයේ සහ මේ ලෝකයේ ආශාවේ දරුවන් වන බැවින්, ප්රේරිතවරයා පවසන පරිදි, ස්වභාවයෙන්ම, එනම්, සම්භවය අනුව, සියල්ලන්ම උදහසේ දරුවන් වීම, එපීස 2:3 හි, මිස එය අන් කුමන උදහසක්ද? මෙම උදහසටම මිනිසාගේ මරණයද අදාළ වන බව ඔහු තවදුරටත් පෙන්වා දෙයි. මන්ද ස්ත්රියගෙන් උපන් මනුෂ්යයා ස්වල්ප දවසක් පවතින්නාවූ කරදරයෙන් පූර්ණවූ කෙනෙක්ය, යනුවෙන් පැවසීමෙන් පසු, ඔහු තවදුරටත් මෙසේ පැවසීය: ඔහු මලක් මෙන් හටගෙන පහවීයන්නේය, ඔහු නොපැවතී සෙවණැල්ල මෙන් පලායන්නේය. පසුව ඔහු මෙලෙසින් එකතු කරයි: ඔබ වහන්සේ ඔහු ඔබ හමුයෙහි විනිශ්චයට පමුණුවනසේක්ද? අපවිත්ර දෙයකින් පවිත්ර දෙයක් උපදවන්ට කාට පුළුවන්ද? කාටවත් බැරිය. ඔහුගේ දවස් නියමව, ඔහුගේ මාස ගණන ඔබ වෙත තිබෙන නිසාත්, ඔහු පිටතට නොයන හැටියට ඔබ ඔහුගේ මායිම් පිහිටුවා තිබෙන නිසාත්, ඔහු තමාගේ දවස කුලීකාරයෙකු මෙන් භුක්තිවිඳ නිමවෙන තුරු, ඔහු නිෂ්කලංකය ලබන පිණිස, ඔබගේ ඇස් ඔහු කෙරෙන් හරවාගත මැනව. මේ වචනවලින් ඔහු ඇත්තටම පවසන්නේ මෙයයි, ඔබ වහන්සේ මිනිසා මත, ඔහු කෙටි කාලෙයකට ජීවත් වූවත්, ඔබ වහන්සේ සමග විනිශ්චයට පැමිණීමේ හැකියාව ලබා දී ඇති සේක. ඔහුගේ ජීවිතය කෙතරම් කෙටි වුවත් – එය එක් දිනක් පමණක් පැවතුණත් – ඔහුට අපිරිසිදුකමෙන් පිරිසිදු විය නොහැකිය; එබැවින් පරිපූර්ණ යුක්තියෙන් ඔහු ඔබ වහන්සේගේ විනිශ්චයට යටත් විය යුතුය. ඉන්පසු, ඔහු නැවතත් මෙසේ පවසයි: එසේ නුමුත් දැන් ඔබ මාගේ පියවර ගණන්කරනසේක; ඔබ මාගේ පාපය ගැන රැකසිටිනවා නොවේද? මාගේ වරද මල්ලක දමා මුද්රාකර තිබේ; ඔබ මාගේ අපරාධය වහලා තබනසේක. සතුටට ආකර්ෂණය වීමෙන් නොව, කරදර, වේදනාව හෝ මරණය වළක්වා ගැනීම සඳහා කරන ලද පාපයන් පවා යුක්ති සහගත ලෙස ආරෝපණය කර ඇති බව ප්රමාණවත් තරම් පැහැදිලි නොවේද? දැන් මෙම පාපද යම් අවශ්යතාවයක් යටතේ සිදු කර ඇති බව කියනු ලැබේ, එහෙත් ඒවා සියල්ලම ප්රේමයෙන් හා ධර්මිෂ්ඨකමේ සතුටෙන් ජය ගත යුතුය. නැවතත්, ඔහු එම වාක්ය ඛණ්ඩයෙන් පැවසූ දේ මෙයයි, ඔබ මා අකමැත්තෙන් කළ දේ සලකුණු කර ඇත. එය පැහැදිලිවම පහත දැක්වෙන කියමන සමග සම්බන්ධ විය හැකිය: මක්නිසාද මා කරන දේ මම නොදනිමි. මා කරන්නේ මා කැමති දේ නොව මා ද්වේෂකරන දේය. රෝම 7:15 සදහන්වේ.
16 වන පරිච්ඡේදය – යෝබ් ක්රිස්තුස් වහන්සේ දුක් විඳීමට පැමිණෙන බව කලින් දුටුවේය; පරිපූර්ණ අය තුළ පවතින නිහතමානීකමේ මාර්ගය
දැන් ස්වාමින් වහන්සේම ශුද්ධලියවිල්ලෙහි ප්රකාශ කර ඇති යෝබ් පිළිබඳ සාක්ෂිය, එනම් දෙවියන් වහන්සේගේ ආත්මයාණන් වහන්සේ විසින් යෝබ්ට ලබා දෙනු ලැබීමෙන් පසු, එනම් ඔහුට සිදු වූ සියලු දේවලදී ඔහු තම තොල්වලින් ස්වාමින් වහන්සේ ඉදිරියෙහි පව් නොකළ බව, යෝබ් 1:22 පරිච්චේදයේ, පැවසීමෙන් පසුව ඔහුට තරවටු කරමින් කතා කරන සේක. යෝබ්ම පවසන පරිදි එය මෙසේය: මට අවවාද ලැබෙද්දීත්, ස්වාමීන්වහන්සේගේ තරවටු අසද්දීත්, මම තවමත් කන්නලව් කරන්නේ මන්ද? යෝබ් 39:34 හි, දැන් කිසි මිනිසෙකුට තරවටු කරනු ලබන්නේ ඔහු තුළ සාධාරණ ලෙස තරවටු ලැබීමට සුදුසු දෙයක් ඇති නම් පමණි. [XI.] මෙය කුමන ආකාරයේ තරවටුවක්ද? – එපමණක් නොව, අපගේ ස්වාමීන් වහන්සේ වන ක්රිස්තුස් වහන්සේගේ පුද්ගලයාණන් වහන්සේගෙන් පැමිණෙන බව තේරුම් ගත හැකිය. ඔහු උන් වහන්සේගේ බලයේ සියලු දිව්යමය ක්රියාකාරකම් ඔහුට සම්බන්ධ කරයි, මෙම අදහස යටතේ ඔහුට තරවටු කරමින් උන් වහන්සේ ඔහුට මෙසේ පවසන බව පෙනේ. මට සිදු කළ හැකි මේ සියලු බලවත් ක්රියා ඔබට කළ හැකිද? එහෙත් මේ සියල්ල යෝබ්ට තේරුම් ගැනීම පිණිස මිස වෙන කුමක් සඳහාද (මක්නිසාද මෙම උපදෙස් ඔහුට දේවානුභාවයෙන් දී ඇත්තේ ක්රිස්තුස් වහන්සේගේ දුක් විඳීම පිණිස පැමිණීම කලින් දැන ගැනීමටය) – ඔහු තමා මුහුණ දුන් සියල්ල කොතරම් ඉවසිලිවන්තව විඳ දරාගත යුතුද යන්න ඔහුට තේරුම් ගත හැකිය. මන්ද ක්රිස්තුස් වහන්සේ අප වෙනුවෙන් මිනිසෙකු වූ විට උන් වහන්සේ සම්පූර්ණයෙන්ම පාපයෙන් තොර වූ නමුත්, දෙවියන් වහන්සේ ලෙස උන් වහන්සේට එතරම් විශාල බලයක් තිබුණද, මරණයට පවා කීකරු වීම කිසිසේත් ප්රතික්ෂේප නොකළ බැවිනි. යෝබ් මෙය වඩාත් පිරිසිදු හදවතකින් තේරුම් ගත් විට, ඔහු තමාගේම පිළිතුරට මෙම වචන එකතු කළේය: මා ඔබ ගැන කනින් අසා තිබුණේය; නුමුත් දැන් මාගේ ඇසින් ඔබ දකිමි. එබැවින් මම මටම පිළිකුල්කොට, දූවිල්ලෙත් අලුවලත් හිඳ පශ්චාත්තාපවෙමියි කීවේය. යෝබ් 42:5-6 පරිච්චේදයේ, ඔහු තමා ගැනම මෙතරම් දැඩි ලෙස අප්රසාදයට පත් වූයේ මන්ද? දෙවියන් වහන්සේගේ ක්රියාව, ඔහු මිනිසෙකු වූ බැවින්, ඔහුව අප්රසාදයට පත් කිරීමට සාධාරණ හේතුවක් නොතිබුණි, මන්ද දෙවියන් වහන්සේටම, ඔබ වහන්සේම අත්වල ක්රියාව හෙළා නොදකින්න, යනුවෙන් පවසා ඇත. ඔහු තමාගේම අධර්මිෂ්ඨකම හඳුනාගත් දෙවියන් වහන්සේගේ එම ධර්මිෂ්ඨකම නිසාම, ඔහු තමාම පිළිකුල් කර, දිය වී ගොස්, තමා දූවිලි හා අළු ලෙස සැලකුවේය – ඔහුගේ මනසෙහි ක්රිස්තුස් වහන්සේගේ ධර්මිෂ්ඨකම දුටුවේය, උන් වහන්සේගේ දේවත්වය සම්බන්ධයෙන් පමණක් නොව, උන් වහන්සේගේ ආත්මය හා මාංසය තුළද කිසිදු පාපයක් තිබිය නොහැකිය. දෙවියන් වහන්සේගේ මෙම ධර්මිෂ්ඨකම නිසාම, ප්රේරිත පාවුල් ව්යවස්ථාවේ ධර්මිෂ්ඨකම සම්බන්ධයෙන් නිර්දෝෂී වුවද, සියල්ල අලාභයක් ලෙස පමණක් නොව, ඒවා කුණු ලෙස පවා සැලකුවේය. (පිලිප්පි 3:6-8)
17 වන පරිච්ඡේදය [XII.]— සියල්ලෙහිදී ධර්මිෂ්ඨ කිසිවෙක් නැත
එබැවින්, යෝබ්ට ප්රශංසා කරන ලද දෙවියන් වහන්සේගේ එම කීර්තිමත් සාක්ෂිය, ජීවත්වන කිසිවෙක් ඔබ වහන්සේ ඉදිරියෙහි ධර්මිෂ්ඨ නොවේය, යනුවෙන් පවසන කොටසට පරස්පර නොවේය; මන්ද, ඔහු තුළ සැබවින්ම හෝ ස්වාමින් වහන්සේ විසින් හෝ නිවැරදිව දොස් පවරනු ලැබිය හැකි කිසිවක් නොතිබූ බව අපට උපකල්පනය කිරීමට එය මඟ පාදන්නේ නැත, එහෙත් ඒ සමගම ඔහු ධර්මිෂ්ඨ මිනිසෙකු බවත්, දෙවියන් වහන්සේට අවංක ලෙස නමස්කාර කරන්නෙකු බවත්, සෑම නපුරු ක්රියාවකින්ම තමාම ආරක්ෂා කර ගත් බවත් අසත්යයකින් තොරව පැවසිය හැකිය. මක්නිසාද ඔහු ගැන දෙවියන් වහන්සේගේ වචන මේවාය: ඔබ මාගේ මෙහෙකරුවූ යෝබ් ගැන කල්පනාකෙළෙහිද? ඔහු මෙන් නිර්දෝෂවූ, අවංකවූ, දෙවියන්වහන්සේ කෙරෙහි භය ඇත්තාවූ, නපුරෙන් වැලකී සිටින්නාවූ මනුෂ්යයෙක් පොළොවෙහි නැතැයි කීසේක. යෝබ් 1:8 පරිච්චේදයේහි පළමුවෙන්ම, පොළොවේ සිටින සියලුම මිනිසුන් හා සසඳන විට ඔහුගේ විශිෂ්ටත්වය ගැන ඔහු මෙහිදී ප්රශංසා කරනු ලැබේ. එබැවින් ඔහු එකල ජීවත් වූ පොළොවේ ධර්මිෂ්ඨ වීමට හැකි වූ සියල්ලන්ටම වඩා උසස් කරනු ලැබීය; එහෙත්, ධර්මිෂ්ඨකමෙන් අන් අයට වඩා වන මෙම උසස් බව නිසාවෙන් ඔහු සම්පූර්ණයෙන්ම පාපයෙන් තොර අයෙකු නොවීය. ඔහු ඊළඟට නිර්දෝෂී අයෙකු යැයි කියනු ලැබේ – ඔහුගේ ජීවිතය සම්බන්ධයෙන් කිසිවෙකුට ඔහුට එරෙහිව සාධාරණ චෝදනාවක් ඉදිරිපත් කළ නොහැකි විය; ධර්මිෂ්ඨ – ඔහු සදාචාරාත්මක නිරවද්යතාවයෙන් බොහෝ දුරට දියුණු වී සිටි අතර, කිසිවෙකු ඔහු හා සමාන ආකාරයෙන් සඳහන් කළ නොහැකි විය; ඔහු මෙන් නිර්දෝෂවූ, අවංකවූ, දෙවියන්වහන්සේ කෙරෙහි භය ඇත්තාවූ, – එයට හේතුව ඔහු තමාගේම පාප අවංක ලෙස හා නිහතමානීව පාපොච්චාරණය කරන්නෙකු වූ නිසාය; නපුරෙන් වැලකී සිටින්නාවූ මනුෂ්යයෙක් – මෙය සෑම නපුරු වචනයකින්ම සහ සිතුවිල්ලකින්ම යනුවෙන් තවදුරටත් විස්තාරණය කර තිබුණි නම් එය අපූරු වනු ඇත. යෝබ් කොතරම් ශ්රේෂ්ඨ මිනිසෙකු වීද යන්න අපට පවසා නැත; එහෙත් ඔහු ධර්මිෂ්ඨ මිනිසෙකු බව අපි දනිමු; දරුණු දුක් වේදනා සහ පරීක්ෂාවන් විඳ දරාගැනීමේදී ඔහු ශ්රේෂ්ඨ අයෙකු වූ බවද අපි දනිමු; ඔහුගේ පාප නිසා නොව, ඔහුගේ ධර්මිෂ්ඨකම පෙන්වීමේ අරමුණින්, ඔහුට මෙතරම් දුක් විඳීමට සිදු වූ බව අපි දනිමු. එහෙත් ස්වාමින් වහන්සේ යෝබ්ට ප්රශංසා කරන භාෂාව, අභ්යන්තර මනුෂ්යයාගේ ප්රකාරයට මම දෙවියන්වහන්සේගේ ව්යවස්ථාවට ප්රියවෙමි. නුමුත් මාගේ සිතේ ව්යවස්ථාවට විරුද්ධව යුද්ධකරන්නාවූ, මාගේ අවයව තුළ තිබෙන පාපයාගේ ව්යවස්ථාව යටතෙහි මා වහල්කමට පමුණුවන්නාවූ අන්ය ව්යවස්ථාවක් මාගේ අවයව තුළ තිබෙන බව මට පෙනේ, (රෝම 7:22-23) යනුවෙන් පවසන මිනිසා සම්බන්ධයෙන්ද යොමු වන බව පෙැහැදිලි වේ. විශේෂයෙන් ඔහු පවසන පරිදි, මක්නිසාද මම කැමති යහපත නොකර අකමැති නපුර කරමි. ඉඳින් මම කැමති නැති දේ කරම් නම්, ඒක කරන්නේ මා නොව මා තුළ වාසය කරන පාපයය. (රෝම 7:19-20) අභ්යන්තර මනුෂ්යයාගේ ප්රකාරයට ඔහුත් සෑම නපුරු ක්රියාවකින්ම වෙන්ව සිටින ආකාරය නිරීක්ෂණය කරන්න. මන්ද එවැනි නපුරු ක්රියාවක් ඔහුම සිදු නොකරයි, එහෙත් එසේ සිදු කරන්නේ ඔහුගේ මාංසයේ වාසය කරන නපුරයි; එහෙත්, දෙවියන් වහන්සේගේ කරුණා අනුග්රහය හැරුණුකොට දෙවියන් වහන්සේගේ ව්යවස්ථාවෙන් ප්රීති වීමට ඔහුට හැකියාවක් නැති බැවින්, ඔහු තවමත් ගැලවීමක් නොමැතිව, මෙසේ කියයි: අනේ, මම කාලකණ්ණි මනුෂ්යයෙක්ය! මේ මරණයේ ශරීරයෙන් මා මුදන්නේ කවුද? අපගේ ස්වාමිවූ යේසුස් ක්රිස්තුස්වහන්සේ කරණකොටගෙන දෙවියන්වහන්සේගේ කරුණා අනුග්රහයයි! (රෝම 7:24-25)
18 වන පරිච්ඡේදය [XIII.]— සර්වසම්පූර්ණ මානව ධර්මිෂ්ඨකම අසම්පූර්ණය
එසේ නම්, පොළොවේ ධර්මිෂ්ඨ මිනිස්සු සිටිති, ශ්රේෂ්ඨ මිනිස්සු සිටිති, නිර්භීත, විචක්ෂණශීලී, නිර්මල, ඉවසිලිවන්ත, භක්තිමත්, දයානුකම්පික, ධර්මිෂ්ඨකම උදෙසා සන්සුන් මනසකින් සියලු ආකාරයේ ලෞකික නපුර විඳ දරාගන්නා මිනිස්සු සිටිති. කෙසේ වෙතත්, සත්යයක් තිබේ නම් – නැත, සත්යය ඇති බැවින් – මෙම වචනවලින්, අපට පාපයක් නැතැයි අපි කියමු නම්, අපි අපම රවටා ගනිමුව, 1 යොහන් 1:8 පරිච්චේදයේහි, එසේම මේ වචනවලින්ද එය පැවසේ. ජීවත්වන කිසිවෙක් ඔබ ඉදිරියෙහි ධර්මිෂ්ඨ නොවන්නේය, ඔවුහු පාපයෙන් තොර අය නොවෙති; එසේම ඔහු බොහෝ පාපයන් කර ඇති නිසා, ස්වාමින් වහන්සේගේ යාච්ඤාව තමාට අවශ්ය යැයි නොසිතන තරම් ආඩම්බර සහ අඥාන කෙනෙකු ඔවුන් අතර නැත.
19 වන පරිච්ඡේදය.— පව්කාරයන් වන සෙකරියා සහ එලිසබෙත්
දැන් මේ ප්රශ්නය සම්බන්ධයෙන් සාකච්ඡාවලදී අපට විරුද්ධව බොහෝ විට චෝදනා නැඟී එන සෙකරියා සහ එලිසබෙත් ගැන අප කුමක් කිව යුතුද? ශුද්ධලියවිල්ලේ, ලූක් 1:6-9 පරිච්චේදයේහි, සෙකරියා නායක පූජකයන් අතර කීර්තිමත් ධර්මිෂ්ඨ මිනිසෙකු බවත්, පැරණි ගිවිසුමේ පූජා ඔප්පු කිරීම ඔහුගේ යුතුකම වූ බවත් සඳහන් පැහැදිලි සාක්ෂි තිබේ. කෙසේ වෙතත්, හෙබ්රෙව්වරුන්ට ලියන ලද ලිපියේ, මගේ පෙර පොතේ මා දැනටමත් උපුටා දක්වා ඇති කොටසක අප මෙසේද කියවමු. එබඳුවූ ශුද්ධවූ, නිවැරදිවූ, නොකිලුටුවූ, පව්කාරයන්ගෙන් වෙන්වූ, ස්වර්ගවලට වඩා උසස්වී සිටින්නාවූ උත්තම පූජකයෙක් අපට යෝග්යවූයේය. ඒ උත්තම පූජකයන් මෙන් පළමුකොට තමුන්ගේම පව් උදෙසාත් පසුව සෙනඟගේ පව් උදෙසාත් දවස්පතා පූජාවල් ඔප්පුකරන්ට උන්වහන්සේට වුවමනාවක් නැත. (හෙබ්රෙව් 7:26-27) මෙහි සඳහන් පූජකයන් අතර සෙකරියාස්, ඔවුන් අතර පිනෙහාස්, එසේම, ආරොන්ද වූහ. මෙම පූජකත්වය ආරම්භ වූයේ ආරොන්ගෙන්ය. එසේම මෙම පූජකත්වය තුළ ප්රශංසනීය හා ධර්මිෂ්ඨ ලෙස ජීවත් වූ වෙනත් අයද සිටියහ; එහෙත් මේ සියල්ලෝම, පළමුවෙන්ම, තමන්ගේම පාප සඳහා පූජා ඔප්පු කිරීමේ අවශ්යතාවය යටතේ සිටියහ – ක්රිස්තුස් වහන්සේ, ඔහුගේ අනාගත පැමිණීමේ වර්ගයක් වූ අතර, අපවිත්ර නොවන පූජකයෙකු ලෙස එවැනි අවශ්යතාවයක් ඇතිව නොසිටි එකම තැනැන් වහන්සේ වූ සේක.
20 වන පරිච්ඡේදය.— අපෝස්තුළුවරුන්ගේ කුමාරයා වීමට සුදුසු අයෙකු වන පාවුල්තුමා පව්කාරයෙකි
කෙසේ වෙතත්, සෙකරියාස් සහ එලිසබෙත්ට ලබා දෙන ප්රශංසාව, ක්රිස්තුස් වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාස කිරීමට පෙර ප්රේරිතවරයා තමා ගැන පැවසූ දෙයින් තේරුම්ගත නොහැකිද? ව්යවස්ථාවෙන් පැමිණෙන ධර්මිෂ්ඨකම ගැන නම්, නිර්දෝෂව සිටියෙමි, ඔහු පැවසීය. පිලිප්පි 3:6 පරිච්චේදයේහි, ඔවුන් ගැනත් එම කාරණයම කියනු ලැබේ: ඔවුන් දෙදෙනාම ස්වාමීන්වහන්සේගේ සියලු ආඥා හා නියෝගවල නිර්දෝෂව හැසිරෙමින්, දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි ධර්මිෂ්ඨව සිටියෝය. ඔවුන් තුළ තිබූ ඕනෑම ආකාරයේ ධර්මිෂ්ඨකමක් මිනිසුන් ඉදිරියේ මවාපෑමක් නොවූ නිසා එලෙස පවසන ලදී. ඒ අනුව ඔවුහු ස්වාමීන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි ගමන් කළහ. එහෙත් සෙකරියා සහ ඔහුගේ බිරිඳ ගැන ලියා ඇති දේ, එනම් ඔවුන් දෙදෙනාම ස්වාමීන්වහන්සේගේ සියලු ආඥා හා නියෝගවල නිර්දෝෂව හැසිරෙමින්, යන්න අපෝස්තුළුවරයා ව්යවස්ථාවෙන් පැමිණෙන, යන වදන්වලින් කෙටියෙන් දක්වා ඇත. මක්නිසාද ශුභාරංචිය ලැබීමට පෙර ඔහුට එක ව්යවස්ථාවක් සහ ඔවුන්ට තවත් ව්යවස්ථාවක් නොවීය. එය එකම නීතියක් වූ අතර, අප කියවන පරිදි, මෝසෙස් විසින් ඔවුන්ගේ පියවරුන්ට දෙන ලද ව්යවස්ථාව එය විය. ඒ ව්යවස්ථාවට අනුව, සෙකරියා පූජකයෙකු වූ අතර, ඔහුගේ වාරයෙහිදී පූජා ඔප්පු කළේය. එහෙත්, ඒ හා සමාන ධර්මිෂ්ඨකමෙන් යුක්ත වූ ප්රේරිතවරයා තවදුරටත් මෙසේ කියයි: ජ්වලිතකම ගැන නම්, සභාවට පීඩාකෙළෙමි; ව්යවස්ථාවෙන් පැමිණෙන ධර්මිෂ්ඨකම ගැන නම්, නිර්දෝෂව සිටියෙමි. එසේවී නුමුත් මට ලාභව තිබුණු යම් යම් දේම ක්රිස්තුස්වහන්සේ නිසා අලාභයයි සිතීමට පැමිණියෙමි. එසේය, මාගේ ස්වාමිවූ ක්රිස්තුස් යේසුස්වහන්සේ ඇඳිනගැනීමේ උතුම්කම නිසා සියල්ල අලාභයයි සලකමි. උන්වහන්සේ නිසා සියලු දේ මට නැතිවී ගියා පමණක් නොව; ඒවා කුණුයයි සලකමි. එසේ කරන්නේ මම ක්රිස්තුස්වහන්සේ ලබාගන්නා පිණිසත්, ව්යවස්ථාවෙන් පැමිණෙන මාගේම ධර්මිෂ්ඨකම නොව, ක්රිස්තුස්වහන්සේ කෙරෙහි ඇදහිල්ල කරණකොටගෙන, ඇදහිල්ල නිසා දෙවියන්වහන්සේගෙන් පැමිණෙන ධර්මිෂ්ඨකම ඇතුව ක්රිස්තුස්වහන්සේ තුළ සිටින පිණිසත්, යම් අන්දමකින් මළවුන්ගෙන් නැගිටීමට පැමිණෙන ලෙස, උන්වහන්සේ සහ උන්වහන්සේගේ නැවත-නැගිටීමේ බලයත් උන්වහන්සේගේ දුක්වල පංගුකාරකමත් දැනගන්නා පිණිසත්ය. (පිලිප්පි 3:7-11) එසේ නම්, ශුද්ධලියවිල්ලේ ඔවුන් පිළිබඳ විස්තර කර ඇති වචනවලින්, සෙකරියාස් සහ එලිසබෙත් කිසිදු පාපයකින් තොරව පරිපූර්ණ ධර්මිෂ්ඨකමක් ලබා ඇති බව අප සිතිය යුතු බව සත්යයෙන් තොර වූවක්ද? එම රීතියට අනුව, අපොස්තුළුවරයා පවා පරිපූර්ණ නොවන බව සැලකිය යුතුය. එසේ ඔහු ඔවුන් සමග බෙදාගත් ව්යවස්ථාවේ ධර්මිෂ්ඨකම තුළ පමණක් නොව, ඔහු තම ශ්රේෂ්ඨ ප්රේරිතකමේ ප්රමුඛත්වය ලබා ගත් ශුභාරංචිය තුළම ක්රිස්තුස් වහන්සේගේ ඇදහිල්ලෙන් ලැබෙන එම විශිෂ්ටතම ධර්මිෂ්ඨකමට සාපේක්ෂව ඔහු අලාභයක් සහ කුණු ලෙස සලකයි. දැන් මා ඔහු අවිශ්වාස කිරීම ඉතා වැරදි ලෙස නොසැලකුවා නම්, මම මෙය පැවසීමට එඩිතර නොවෙමි. අප උපුටා දැක්වූ කොටස තවදුරටත් විස්තර කරමින් ඔහු මෙසේ කියයි: මා දැනට ලබාගෙන සිටිනවාවත් දැනටම සම්පූර්ණ වී සිටිනවාවත් නොවේ. නුමුත් යමක් පිණිස ක්රිස්තුස් යේසුස්වහන්සේ මා අල්ලාගත්සේක්ද, ඒක අල්ලාගන්ට වීර්යකරමින් මමත් දුවගෙන යමි. සහෝදරයෙනි, මම තවමත් අල්ලාගත්තෙමියි නොසිතමි. නුමුත් එකක් කරමි, එනම්, පස්සෙන් තිබෙන දේ මතක නැති කොට, ඉස්සරහට තිබෙන ඒවා දෙසම බලාගන යමින්, ක්රිස්තුස් යේසුස්වහන්සේ තුළ දෙවියන්වහන්සේගේ උතුම් කැඳවීමේ දිනුම පිණිස දිනුම්පළ කරා දුවමි. (පිලිප්පි 3:12-14) මෙහිදී ඔහු ප්රකාශ කරන්නේ ඔහු තවමත් ලබාගෙන නැති බවත්, ක්රිස්තුස් වහන්සේ තුළ ලබා ගැනීමට ආශා කළ ධර්මිෂ්ඨකමේ පූර්ණත්වයෙන් තවමත් පරිපූර්ණ නොවන බවත්ය; එහෙත් ඔහු තවමත් සලකුණ දෙසට ඉදිරියට යමින් සිටින බවත්, අතීතයේ තිබූ දේ අමතක කර, ඔහු ඉදිරියෙහි ඇති දේ වෙත ළඟා වෙමින් සිටින බවත් පවසයි. එසේ නම්, ඔහු වෙනත් ස්ථානයකදී ඔහුම පිළිබඳ පවා පවසන දේ සත්යය බව අපට නිසැකය: අපේ පිටත මනුෂ්යයා ක්ෂයවෙන නුමුත්, අපේ ඇතුල් මනුෂ්යයා දවසින් දවස අලුත්කරනු ලබන්නේය. (2 කොරින්ති 4:16) ඔහු ඒ වන විටත් පරිපූර්ණ සංචාරකයෙකු වුවද, ඔහු තවමත් ඔහුගේ ගමනේ පරිපූර්ණ අවසානයට ළඟා වී නොතිබුණි. ඔහු කැමති එවැනි ආකාරයේ සියල්ලන්ම ඔහුගේ ගමන් මගෙහි සහකරුවන් ලෙස රැගෙන යාමටයි. අපගේ පෙර උපුටා දැක්වීමෙන් පසුව එන වචනවලින් ඔහු මෙය ප්රකාශ කරයි: එබැවින් අපෙන් යම් පමණ දෙනෙක් සම්පූර්ණව සිටිද්ද, ඔව්හු ඒ ආකාරයෙන් කල්පනාකරත්වා. නුඹලා යම් කාරණයක් ගැන වෙන අභිප්රායක් ඇත්තාහු නම්, ඒකත් දෙවියන්වහන්සේ නුඹලාට එළිදරව්කරනවා ඇත. නුමුත් අපි යම් ස්වභාවකට පැමිණ සිටිමුද, ඒ ප්රකාරයට හැසිරෙමුව. (පිලිප්පි 3:15-16) මෙම හැසිරීම නැතිනම් ගමන් කිරීම සිදු කරනු ලබන්නේ ශරීරයේ කකුල්වලින් නොව, ආත්මයේ සෙනෙහස සහ ජීවිතයේ චරිතය සමගිනි, එවිට ධර්මිෂ්ඨකම ඇති අයට පරිපූර්ණත්වයට පැමිණිය හැකිය, ඔවුන් දිනෙන් දින ඇදහිල්ලේ සෘජු මාර්ගය ඔස්සේ ඔවුන්ගේ අලුත් කිරීම ඉදිරියට ගෙන යමින්, මේ කාලය වන විට එම ධර්මිෂ්ඨකමේම සංචාරකයින් ලෙස පරිපූර්ණ බවට පත් වී ඇත.
21 වන පරිච්ඡේදය [XIV.]— සියලු ධර්මිෂ්ඨ මිනිස්සු පව්කාරයෝ වෙති
එලෙසම, තම ජීවිතවල යහපත් කැමැත්ත පෙන්වන සහ ධර්මිෂ්ඨ ක්රියා කරන අය ලෙස ශුද්ධලියවිල්ලේ විස්තර කර ඇති සියලු දෙනාම – සහ ශුද්ධලියවිල්ලේ ඔවුන් ගැන සඳහන් නොකළත් එතැන් සිට ඔවුන් මෙන් ජීවත් වූ අනෙක් සියල්ලන්ම; නැතහොත් දැන් ඒ ආකාරයෙන් ජීවත් වන හෝ අනාගතයේදී එසේ ජීවත් වීමට යන සියල්ලන්ම – මේ සියලු දෙනා ශ්රේෂ්ඨ අය වෙති, සියල්ලෝම ධර්මිෂ්ඨ අය වෙති, සියල්ලෝම සැබවින්ම ප්රශංසාව ලැබිය යුතු අය වෙති. එහෙත්, ඔවුන්ගෙන් කිසිවෙකුත් සම්පූර්ණයෙන්ම පාපයෙන් තොර නොවේය. මන්ද, ඔවුන්ගේ ගුණධර්ම විශ්වාස කිරීමට අප යොමු කරන එම ශුද්ධලියවිල්ලම අපට උගන්වන්නේ ජීවත් වන කිසිවෙකු දෙවියන් වහන්සේ ඉදිරියෙහි ධර්මිෂ්ඨ නොවන බවයි. දෙවියන් වහන්සේ තම සේවකයන් විනිශ්චයට පත් නොකරන ලෙස සැම දෙනාම යාච්ඤා කරන්නේ එබැවිනි. තවද, පොදුවේ සියලුම ඇදහිලිවන්තයන්ට පමණක් නොව, ඔවුන් එක් එක් පුද්ගලයාට තනි තනිව, ස්වාමින් වහන්සේගේ යාච්ඤාව අවශ්ය වන අතර, එය උන්වහන්සේ තම ගෝලයන්ට ඉගැන්වූ සේක.
22 වන පරිච්ඡේදය [XV.]— පෙලේජියානුවන්ගේ විරෝධයක්; පරිපූර්ණත්වය සාපේක්ෂය; ඔහු ධර්මිෂ්ඨකමෙහි බොහෝ ප්රගතියක් ලබා ඇති බැවින් ඔහු ධර්මිෂ්ඨකමෙන් පරිපූර්ණ බව නිවැරදිව කියනු ලැබේ
එහෙත් ඔවුහු මෙසේ පවසති, ස්වාමින් වහන්සේ පවසන සේක. එබැවින් නුඹලාගේ ස්වර්ගීය පියාණන්වහන්සේ සම්පූර්ණව සිටින්නාක් මෙන් නුඹලාත් සම්පූර්ණව සිටින්න. (මතෙව් 5:48) මෙය උන් වහන්සේ අණ කළ දේ කළ නොහැකි බව උන් වහන්සේ දැන සිටියා නම් උන් වහන්සේ ලබා නොදෙන ආඥාවකි. දැන්, වර්තමාන ප්රශ්නය වන්නේ මේ ජීවිතයේදී ඒ අරමුණ සඳහා පරිපූර්ණත්වය ලැබෙන්නේ නම් කෙනෙකුට පාපයෙන් තොරව සිටිය හැකිද යන්න නොවේය – මන්ද දැනටමත් එසේ හැකියාව තිබේද යන කාරණය අපි සාකච්ඡා කර ඇත්තෙමු. දැන් අප සලකා බැලිය යුත්තේ යමෙකු ඇත්ත වශයෙන්ම එවැනි පරිපූර්ණත්වයක් අත්කර ගන්නේද යන්නයි. කෙසේ වෙතත්, ඉහත දීර්ඝ ලෙස උපුටා දක්වා ඇති ශුද්ධලියවිලිවල සාක්ෂිය ප්රකාශ කරන පරිදි, එසේ කිරීමට ඉල්ලා සිටින තරම් ඒ සඳහා කිසිවෙකුත් කැමැත්තක් නොදක්වන බව අපි දැනටමත් හඳුනාගෙන ඇත්තෙමු. පරිපූර්ණත්වය යම් පුද්ගලයෙකුට ආරෝපණය කළ විට, ඔවුන් පරිපූර්ණ යැයි කියන දෙය අපි ප්රවේශමෙන් පරීක්ෂා කළ යුතු වෙමු. මන්ද, ඔහු තවමත් උත්සාහ කරමින් සිටි ධර්මිෂ්ඨකමේ පරිපූර්ණත්වයට ළඟා වී නොමැති බව ඔහු ප්රකාශ කරන කොටසක් මම දැන් ඉහත උපුටා දැක්වුවෙමි. එහෙත් ඔහු එයට ක්ෂණයකින් මෙසේ එකතු කරයි: එබැවින් අපෙන් යම් පමණ දෙනෙක් සම්පූර්ණව සිටිද්ද, ඔව්හු ඒ ආකාරයෙන් කල්පනාකරත්වා. දැන් ඔහු එක් දෙයකින් පරිපූර්ණ නොවී තවත් දෙයකින් පරිපූර්ණ නොවී සිටියේ නම්, ඔහු නිසැකවම මෙම වාක්ය දෙක ප්රකාශ නොකරනු ඇත. නිදසුනක් වශයෙන්, ප්රඥාව ලුහුබැඳීමේදී යමෙකු ශිෂ්යයෙකු ලෙස පරිපූර්ණ විය හැකිය: මම නුඹලා දැඩි කෑමෙන් නොව කිරෙන් පෝෂණයකෙළෙමි; එසේ කළේ නුඹලා ඒවා දරන්ට බැරිව සිටි නිසාය. එසේය, දැනුත් බැරිය, (1 කොරින්ති 3:2), යනුවෙන් ප්රේරිතවරයා පැවසූ අය සම්බන්ධයෙන් මෙය තවමත් කිව නොහැකි දෙයකි. එහෙත් එය පැවසිය හැකි අයට ඔහු මෙසේ කියයි. එසේවී නුමුත් සම්පූර්ණ තැනැත්තන් අතරෙහි අපි ප්රඥාව කථාකරමුව. එයින් ඔහු අදහස් කළේ තේරුම් ගත හැකි පරිපූර්ණ සිසුන්ය. එබැවින්, මා පවසා ඇති පරිදි, පුද්ගලයෙකු ශිෂ්යයෙකු ලෙස පරිපූර්ණ විය හැකිය, එහෙත් ප්රඥාවේ ගුරුවරයෙකු ලෙස තවමත් පරිපූර්ණ නොවී සිටිය හැකිය; නැතහොත් ඉගෙන ගන්නෙකු ලෙස පරිපූර්ණ විය හැකිය, එහෙත් ධර්මිෂ්ඨකම් කරන්නෙකු ලෙස තවමත් පරිපූර්ණ නොවිය හැකිය; නැතහොත් තම සතුරන්ට ප්රේම කිරීමේදී පරිපූර්ණ විය හැකිය, එහෙත් ඔවුන්ගෙන් වන වැරදි විඳ දරාගැනීමේදී තවමත් පරිපූර්ණ නොවිය හැකිය. සියලුම මිනිසුන්ට ප්රේම කරන තරමට පරිපූර්ණ කෙනෙකු සම්බන්ධයෙන් පවා, ඔහුගේ සතුරන්ට පවා ප්රේම කිරීමට පටන් ගත් පසුව, එම ප්රේමයෙන් ඔහු පරිපූර්ණද යන්න තවමත් ප්රශ්නයක්ව පවතී; වෙනත් වචනවලින් කිවහොත්, සත්යයේ නොවෙනස් වන ප්රේමය මගින්, ප්රේම කළ යුතු අය කෙරෙහි ක්රියාත්මක කිරීමට නියම කර ඇති පරිදි, ඔහු ප්රේම කරන අයට ඔහු එතරම් ප්රේම කරන්නේද යන්න ප්රශ්නයකි. එමනිසා, ශුද්ධලියවිල්ලේ යමෙකු පරිපූර්ණ බව අප කියවන සෑම අවස්ථාවකදීම, ඔවුන් එසේ පරිපූර්ණ යැයි කියනු ලබන්නේ කුමන ආකාරයෙන්ද යන්න අපි ප්රවේශමෙන් සලකා බැලිය යුතුය. මන්ද, යම් විශේෂිත ආකාරයකින් පරිපූර්ණ යයි හඳුන්වන ලද පමණින් යමෙකු සම්පූර්ණයෙන්ම පාපයෙන් තොර බව අප උපකල්පනය නොකළ යුතුය. පරිපූර්ණ යන යෙදුම භාවිත කළ හැක්කේ මිනිසෙකුට පරිපූර්ණත්වය කරා ළඟා වීමට තවදුරටත් කිසිදු කරුණක් ඉතිරිව නොමැති බව පෙන්වීමට නොව, ඇත්ත වශයෙන්ම ඔහු ඉතා විශිෂ්ට මාර්ගයක ප්රගතියක් ලබා ඇති බවත්, එම නිසා පරිපූර්ණ යයි පැවසීමට සුදුසු යැයි සැලකිය හැකි බවත් පෙන්වීමටද මෙම යෙදුම භාවිත කළ හැකිය. එලෙසම, පුද්ගලයෙකු නොදන්නා දේවල් තවමත් තිබුණත්, ඔහු නීති විද්යාව පිළිබඳ දැනුමෙන් පරිපූර්ණ ලෙස හැඳින්විය හැකිය. එසේම, ප්රේරිතවරයා ඇතැම් පුද්ගලයින් පරිපූර්ණ ලෙස හැඳින්වූ නමුත්, ඒ සමගම ඔහු ඔවුන්ට මෙසේ පැවසීය. නුඹලා යම් කාරණයක් ගැන වෙන අභිප්රායක් ඇත්තාහු නම්, ඒකත් දෙවියන්වහන්සේ නුඹලාට එළිදරව්කරනවා ඇත. නුමුත් අපි යම් ස්වභාවකට පැමිණ සිටිමුද, ඒ ප්රකාරයට හැසිරෙමුව. පිලිප්පි 3:15 සදහන්වේ.
23 වන පරිච්ඡේදය [XXI.]— දෙවියන් වහන්සේ තමන් දන්නා කාරණා කිසිවෙකුට දැනගත නොහැකි බව පවසන්නේ මන්ද?
ධර්මිෂ්ඨකම කිරීමෙන් අප පරිපූර්ණ විය යුතු බවත්, කිසිසේත්ම පාපයක් නොකළ යුතු බවත් දෙවියන් වහන්සේ අණ කළ බව අප ප්රතික්ෂේප නොකළ යුතුය. දැන්, එය කුමක් වුවත්, දෙවියන් වහන්සේ එය නොකළ යුතු බව අණ කර නොමැති නම් එය පාපයක් විය නොහැකිය. එසේ නම්, ජීවත්ව සිටින කිසිවෙකු ඉටු නොකරන බව උන් වහන්සේ දන්නා දේ දෙවියන් වහන්සේ අණ කරන්නේ මන්දැයි ඔවුහු අසති. මේ ආකාරයෙන්, උන් වහන්සේ දෙදෙනෙකු පමණක් සිටි පළමුවන මිනිසුන්ට ඔවුන් කීකරු නොවන බව උන් වහන්සේ දැන සිටි කාරණා අණ කළේ මන්ද? මන්ද, ඔවුන් එසේ නොකළහොත්, අපෙන් සමහරෙකුට එයට කීකරු වීමට හැකි වන පරිදි උන්වහන්සේ එම ආඥාව දුන් බව පැවසිය යුතු නැත. මන්ද දෙවියන් වහන්සේ එම නිශ්චිත ගසේ ඵල අනුභව නොකළ යුතු බවට ආඥාව දුන් අතර, උන්වහන්සේ එය ඔවුන්ට පමණක් ලබා දුන් අතර, ඔවුන් හැරුණුකොට වෙන කිසිවෙකුට එය නොකී සේක. මක්නිසාද යත්, ඔවුන් කොපමණ ධර්මිෂ්ඨකමක් කිරීමට අසමත් වේද යන්න උන්වහන්සේ දැන සිටියාක් මෙන්, ඔවුන් සම්බන්ධයෙන් තමන් විසින්ම අනුගමනය කිරීමට අදහස් කළ ධර්මිෂ්ඨ ක්රියාමාර්ග මොනවාද යන්න උන්වහන්සේ දැන සිටි සේක. එලෙසම, කිසිවෙකුත් අණ ඉටු නොකරන බව උන්වහන්සේ කලින් දැන සිටියත්, උන්වහන්සේ සියලු මිනිසුන්ට පාපයක් නොකරන ලෙස අණ කරන සේක; උන්වහන්සේගේ ආඥා අභක්තිකව හා සුදුසු ලෙස හෙළා දකින සියල්ලන් සම්බන්ධයෙන් උන්වහන්සේ සාධාරණ ලෙස ක්රියා කරන පිණිස, උන්වහන්සේම ඔවුන්ගේ හෙළා දැකීමේදී යුක්තිසහගතව ක්රියා කරන සේක; තවද, උන්වහන්සේ අණ කළ සියල්ල සම්පූර්ණයෙන් පිළිපැදීමට අපොහොසත් වුවද, කීකරුව හා භක්තිමත්ව උන්වහන්සේගේ ආඥා පිළිපැදීමට උත්සාහ කරන සියල්ලන් සම්බන්ධයෙන්, තමන්ටම සමාව ලබා ගැනීමට කැමති පරිදි අන් අයට සමාව දෙන සියල්ලන් සම්බන්ධයෙන්, උන්වහන්සේ ඔවුන්ගේ පවිත්ර කිරීමේදී යහපත් ලෙස ක්රියා කරන සේක. මක්නිසාද පාපයක් නොමැති නම්, සමාව දෙන අයට දෙවියන් වහන්සේගේ දයාවෙන් සමාව ලබා දෙන්නේ කෙසේද? නැතහොත් පාපයක් තිබේ නම්, දෙවියන් වහන්සේගේ යුක්තියෙන් තහනම ලබා නොදෙන්නේ කෙසේද?
24 වන පරිච්ඡේදය.— පෙලේජියානුවන්ගේ විරෝධයක්. ප්රේරිත පාවුල් ජීවත් වූ තාක් කල් පාපයෙන් නිදහස් වූ අයෙකු නොවීය
එහෙත්, මම යහපත් යුද්ධයෙහි යුද්ධකළෙමි, මම දිවීම කෙළවරකළෙමි, මම ඇදහිල්ල රක්ෂා කළෙමි. මෙතැන් පටන් ධර්මිෂ්ඨකමේ ඔටුන්න මට තබා තිබේ (2 තිමෝති 4:7) යයි ප්රේරිතවරයා පවසන ආකාරය බලන්න. ඔහුට පාපයක් තිබුණා නම් ඔහු එය නොකියනු ඇත යනුවෙන් ඔවුහු පවසති. එසේ නම්, ඔහු ඉදිරියේ මහා ගැටුම තවමත් තිබියදී – ඔහු දැන් පැවසූ දුක් වේදනාවල භයානක හා අතිමහත් බර ඔහු එනතුරු බලා සිටියදී, 2 තිමෝති 4:6 හි, ඔහුට මෙය කෙසේ පැවසිය හැකිදැයි පැහැදිලි කිරීම ඔවුන්ගේ වගකීමයි. ඔහුගේ දිවීම අවසන් කිරීම සඳහා තවමත් කුඩා දෙයක් පමණක් අඩු වී තිබුණු අතර, ඇත්ත වශයෙන්ම දුක් විඳීමට ඉතිරිව තිබුණේ වඩාත් දරුණු හා කුරිරු සතුරෙකු සමගද? කෙසේ වෙතත්, ඔහුගේ දුක් විඳීමේ අධික බව ඔහුට එළිදරව් කරන ලද තැනැන් වහන්සේ විසින් ඔහුට විශ්වාසයෙන් හා ආරක්ෂිත බවක් ලබා දී ඇති නිසා, ඔහු එවැනි ප්රීතිමත් වචන කතා කළේ නම්, ඔහු මෙම වචන කතා කළේ එය ඉටුවීමේ පූර්ණත්වය අවබෝධ කරගැනීමෙන් නොව, බලාපොරොත්තුවේ ස්ථිරභාවයෙන්ය. එසේ ඔහු පුරෝකථනය කරන දේ දැනටමත් සිදුවී ඇති ආකාරයට කථා කරයි. එබැවින්, ඔහු එම වචනවලට තවදුරටත් “මට තවදුරටත් පාපයක් නැත” යන ප්රකාශය එකතු කළේ නම්, අප ඔහු තේරුම් ගත යුත්තේ ඉටු වූ කරුණක් සම්බන්ධයෙන් පවසන ආකාරයට නොව, අනාගත අපේක්ෂාවකින් පැන නගින පරිපූර්ණත්වයක් ගැන ඔහු කතා කරන බවයි. මන්ද, ඔහු මෙම වචන පැවසූ විට සම්පූර්ණ වූ බව ඔවුන් සිතන පාපයක් නොතිබීම ඔහුගේ ගමන් මග අවසන් කිරීමට අයත් විය; ඒ ඔහුගේ දුක් විඳීමේ තීරණාත්මක ගැටුමේදී ඔහුගේ විරුද්ධවාදියාට එරෙහිව ඔහු ජයග්රහණය කළාක් මෙනි; ඔවුන්ම පිළිගත යුතු පරිදි, ඔහු මෙම වචන පැවසූ විට මෙය තවමත් ඉටු කර ගත යුතුව තිබුණි. එමනිසා, මේ සියල්ල තවමත් ඉටුවීමට බලා සිටි බව අපි ප්රකාශ කරමු, ඒ වන විටත් දෙවියන් වහන්සේගේ පොරොන්දුව කෙරෙහි පූර්ණ විශ්වාසයකින් යුතුව, ප්රේරිතවරයා ඒ සියල්ල ඉටු වී ඇති ආකාරයට කතා කළේය. මන්ද ඔහු තමාට විරුද්ධව පව් කළ අයගේ පාපවලට සමාව දුන් අතර, ඔහුගේම පාපවලට ඒ ආකාරයෙන්ම සමාව ලැබෙන ලෙස යාච්ඤා කළේ ඔහුගේ ගමන් මග අවසන් වීම ගැන සඳහන් කරමිනි. තවද, ඔහුගේ විශ්වාසය තුළ ඔහු ඒ ගැන දැනටමත් සම්පූර්ණ කර ඇති බව කතා කළත්, ස්වාමින් වහන්සේගේ මෙම පොරොන්දුව කෙරෙහි ඔහුට තිබූ නිසැක විශ්වාසය වූයේ, අනාගතයේදී ඔහුට කිසිදු පාපයක් නොතිබිය යුතු බව ඔහු විශ්වාස කළ බවයි. දැන්, අනෙකුත් සියලු සලකා බැලීම් නොසලකා හරිමින්, ඔහු පාපයක් නොමැති බව ඇඟවුම් කරන වචන ප්රකාශ කරන විට, මාංසයේ උල ඔහුගෙන් දැනටමත් ඉවත් කර තිබේද යන්න මම කල්පනා කරමි, මන්ද එය ඉවත් කරන මෙන් ඔහු තුන් වරක් ස්වාමින් වහන්සේගෙන් අයැද සිටි අතර මෙම පිළිතුර ලැබුණි: මාගේ කරුණාව නුඹට සෑහේය. මක්නිසාද දුර්වලකමේදී මාගේ බලය සම්පූර්ණ වෙන්නේ යයි මට කීසේක. (2 කොරින්ති 12:8-9) මක්නිසාද යත් මෙතරම් ශ්රේෂ්ඨ මිනිසෙකු පරිපූර්ණත්වයට ගෙන ඒමේදී, සාතන්ගේ දූතයා – ඔහුට පහර දීමට නියමිතව සිටි තැනැත්තා – ඉවත් නොකිරීම අවශ්ය විය, එවිට ඔහුගේ එළිදරව් කිරීම් බහුල වීම නිසා ඔහු ඕනෑවට වඩා ආඩම්බර නොවනු ඇත. (2 කොරින්ති 12:7) මේ ජීවිතයේ බර දරාගත යුතු ඕනෑම පුද්ගලයෙකු සියලු පාපවලින් සම්පූර්ණයෙන්ම තමා නිදහස් යැයි සිතීමට හෝ පැවසීමට තරම් නිර්භීත කෙනෙකු සිටීද?
25 වන පරිච්ඡේදය.— දෙවියන් වහන්සේ කෝපයෙන් හා දයාවෙන් දඬුවම් කරන සේක.
දෙවියන් වහන්සේ තම වලාකුළු ටැඹෙන් ඔවුන්ට කතා කරන තරමට ධර්මිෂ්ඨකමෙන් කැපී පෙනෙන සමහර මිනිස්සු සිටියහ. එනම් උන් වහන්සේගේ පූජකයන් අතර මෝසෙස් සහ ආරොන් සහ උන් වහන්සේගේ නාමයට අයැදින අය අතර සාමුවෙල් වැනි අය සිටියහ. සාමුවෙල් ඔවුන්ගේ අන්තිමයා වූ අතර ඔහු කුඩා කල සිටම ඔහුගේ භක්තිය සහ නිර්මලකම වෙනුවෙන් සත්ය ශුද්ධලියවිල්ලෙහි බෙහෙවින් ප්රශංසා කරනු ලැබ ඇත, ඔහුගේ මව ඇගේ භාරය ඉටු කිරීම සඳහා ඔහු දෙවියන් වහන්සේගේ මාලිගාවේ තබා ස්වාමින් වහන්සේට ඔහුගේ සේවකයා ලෙස කැප කළාය. එහෙත් එවැනි මිනිසුන් ගැන පවා මෙසේ ලියා ඇත: අපේ දෙවිවූ ස්වාමිනි; ඔබ ඔවුන්ට උත්තරදුන්සේක. ඔබ ඔවුන්ගේ ක්රියාවලට පළිගත් නුමුත්, ඔවුන්ට කමාව දුන් දෙවිකෙනෙක් වූසේක. දැන් උදහසේ දරුවන්ට දෙවියන් වහන්සේ කෝපයෙන් දඬුවම් කරන සේක; එහෙත් දෙවියන් වහන්සේ කරුණාවෙන් උන් වහන්සේගේ කරුණා අනුග්රහයේ දරුවන්ට දඬුවම් කරන සේක; මන්ද උන් වහන්සේ ප්රේම කරන තැනැත්තා උන් වහන්සේ විසින් නිවැරදි කරනු ලබන අතර, උන් වහන්සේ පිළිගන්නා සෑම පුත්රයෙකුටම පහර දෙන සේක. කෙසේ වෙතත්, තමාට පහර දුන් තැනැත්තාට තමාගේ පිට පිළියෙළ කළ තැනැන් වහන්සේ සම්බන්ධයෙන් හැරුණුකොට, අන් අයට පාපය නිසා මිස දෙවියන් වහන්සේගෙන් දඬුවම්, නිවැරදි කිරීම්, කස පහරවල් ලැබෙන්නේ නැත. එසේ උන් වහන්සේ පහර ලැබුවේ පාපයකින් තොරව අපගේ සමානත්වයෙන් සියල්ල අත්විඳීම පිණිසය. ශුද්ධවන්තයින් වෙනුවෙන් මැදිහත් වන ශුද්ධ පූජකයාණන් වහන්සේ වීම පිණිසය, ශුද්ධවන්තයින් වෙනුවෙන් පවා මැදහත්කම් කරමින්, සත්යයේ කැපකිරීමක් නොමැතිව, එකිනෙකා තමා වෙනුවෙන් පවා මෙසේ කියන පිණිසය: අපට විරුද්ධව වැරදි කරන අයට අප සමාව දෙන ආකාරයටම, අපගේ වැරදිත් අපටත් කමා කළ මැනව. එමනිසා, මෙම විවාදයේ සිටින අපගේ විරුද්ධවාදීන් පවා, ඔවුන් නිර්මලව ජීවත් වුවද, එසේම ප්රශංසනීය චරිතයෙන් යුක්ත වුවද, සදාකාල ජීවනය ලබා ගැනීම ගැන තමන්ගෙන් ඉල්ලා සිටි ධනවතාට ස්වාමින් වහන්සේ අණ කළ දේ කිරීමට ඔවුන් පසුබට නොවුවද, – එනම් ධනවත් මිනිසා උන් වහන්සේගේ පළමු ප්රශ්නයට පිළිතුරු වශයෙන් ව්යවස්ථාවේ සියලු ආඥා දැනටමත් සම්පූර්ණයෙන්ම පිළිපැද ඇති බව පැවසීමෙන් පසුව, ඔහුට සම්පූර්ණ වීමට අවශ්ය නම්, ඔහු සතුව තිබූ සියල්ල විකුණා, දුප්පතුන්ට දිය යුතු බවත්, එවිට ඔහුට ස්වර්ගයේ වස්තුව ඇති වනු ඇති බවත්, (මතෙව් 19:12) පවසන ලද තැනැත්තා – කෙසේ වෙතත්, මේ අය පවා තමන් පාපයෙන් තොරව ජීවත් වන බව පැවසීමට එඩිතර වන්නේ නැත. එහෙත් අපි විශ්වාස කරන්නේ ඔවුන් රැවටිලිකාර චේතනාවෙන් මෙය පැවසීමෙන් වැළකී සිටින බවයි; ඔවුන් බොරු කියන්නේ නම්, එම ක්රියාවෙන්ම ඔවුහු පාපය වැඩි කිරීමට හෝ පාපය සිදු කිරීමට හෝ පටන් ගනිති.
26 වන පරිච්ඡේදය [XVII.] — (3) මේ ජීවිතයේදී කිසිවෙකු පාපයෙන් තොර නොවන්නේ මන්ද යන කාරණය
[3d.] අපගේ තුන්වන විමසීම ලෙස මා සඳහන් කළ කරුණ අපි දැන් සලකා බලමු. මිනිස් කැමැත්තට උපකාර කරන දිව්යමය කරුණා අනුගහය ඇති නිසා මිනිසා මේ ජීවිතයේදී පාපයෙන් තොරව පැවතිය හැකි බැවින්, ඔහු එසේ නොකරන්නේ ඇයි? මෙම ප්රශ්නයට මට ඉතා පහසුවෙන් සහ සත්යවාදීව පිළිතුරු දිය හැකිය: එයට හේතුව මිනිසුන් එසේ කිරීමට අකමැති නිසාය. එහෙත් ඔවුන් අකමැති ඇයි කියා මගෙන් ඇසුවොත්, අපට එහිදී දීර්ඝ ප්රකාශයක් කිරීමට සිදු වේ. එහෙත්, පූර්ව නිගමනයකින් තොරව වඩාත් ප්රවේශමෙන් අගතියකින් තොරව, මට කෙටියෙන් මෙසේ පැවසිය හැකිය: මිනිසුන් හරි දේ කිරීමට අකමැති වන්නේ, හරි දේ ඔවුන්ට නොදන්නා නිසා හෝ එය කිරීම ඔවුන්ට අප්රසන්න නිසාය. මක්නිසාද යත්, අපි යම් දෙයකට වඩාත් දැඩි ලෙස ආශා කරන්නේ, එහි යහපත්කම ගැන අපට වැඩි වැඩියෙන් නිසැකකමක් ඇති වන තරමට සහ එයින් අපි ගැඹුරින් සතුටට පත්වන තරමටය. එසේ නම්, නොදැනුවත්කම සහ දුර්වලකම යනු කැමැත්ත ක්රියා කිරීමෙන් වළක්වන දෝෂ වේ. මෙය යහපත් දේ කිරීමේදී හෝ නපුරෙන් වැළකී සිටීමේදී හෝ සිදු වේ. එහෙත් සැඟවුණු දේ එළිදරව් වීම සහ අප්රසන්න දේ ප්රසන්න වීම, දෙවියන් වහන්සේගේ කරුණා අනුග්රහයෙන් පැමිණෙන්නේ මිනිසුන්ගේ කැමැත්තට උපකාරී වීම පිණිසය. ඔවුන්ට දෙවියන් වහන්සේගේ කරුණා අනුග්රහයෙන් උදව් නොලැබුණේ නම්, එයට හේතුව ඇත්තේ දෙවියන් වහන්සේ තුළ නොව ඔවුන් තුළමය. එය ඔවුන්ගේ උඩඟුකමේ පාපිෂ්ඨකම නිසා ඔවුන් හෙළා දැකීම පිණිස පූර්වයෙන් නියම කර තිබේද, නැතහොත් ඔවුන් දයාවේ දරුවන් නම්, එම උඩඟුකමට එරෙහිව විනිශ්චය කර නිවැරදි කළ යුතුද යන්න මතය. එබැවින්, යෙරෙමියා, ස්වාමීන්වහන්ස, මනුෂ්යයාගේ මාර්ගය ඔහුට අයිති නැති බව දනිමි. ගමනෙහි යෙදෙන මනුෂ්යයාට තමාගේ ගමන නියම කිරීම අයිති (යෙරෙමියා 10:23) නැත යනුවෙන් පැවසීමෙන් පසු, වහාම එයට මෙසේ එකතු කරයි: ස්වාමීන්වහන්ස, ඔබ මා කිසිත් නැතිකමට නොපමුණුවන පිණිස ඔබගේ උදහසින් නොව නිසි ප්රමාණයෙන් මට දඬුවම් කළ මැනව. (යෙරෙමියා 10:24) එසේ කියන කල මේ ආකාරයෙන් කියන්නා වැනිය. මගේ ජීවිතය නිවැරදි කිරීම සඳහා, මගේ පියවර පරිපූර්ණ ලෙස යොමු කිරීමට මට ඔබ වහන්සේගෙන් ලැබෙන සොය ඉතා අල්ප බව මම දනිමි: එහෙත් මේ කාරණයේදී ඔබ වහන්සේ දුෂ්ටයන් හෙළා දැකීමට තීරණය කරන විට ඔබ වහන්සේ උදහසේ ප්රමාණයෙන් මා සම්බන්ධයෙන් ක්රියා නොකරන්න; එහෙත් ඔබ වහන්සේගේ දරුවන්ට අහංකාර නොවන්නට උගන්වන ඔබ වහන්සේගේ විනිශ්චයේදී මෙන් ඔබ වහන්සේ ක්රියා කළ මැනව. තවත් කොටසක මෙසේ සඳහන් වේ: ඔබ වහන්සේගේ විනිශ්චයන් මට උපකාර කරනු ඇත.
27 වන පරිච්ඡේදය. – උඩඟුකම සඳහා වන දිව්යමය පිළියම.
එබැවින් ඔබට කිසිදු මිනිස් වරදක් උදෙසා වන හේතුව දෙවියන් වහන්සේට ආරෝපණය කළ නොහැකිය. මන්ද, සියලු මිනිස් වැරදිවලට හේතුව වන්නේ උඩඟුකම නිසාය. මෙය ඒත්තු ගැන්වීම සහ ඉවත් කිරීම සඳහා ශ්රේෂ්ඨ පිළියමක් ස්වර්ගයෙන් පැමිණේ. දෙවියන් වහන්සේ දයාවෙන් තමන්ම යටත් කරගන්නා සේක, ඉහළින් බැස වඩින සේක, මිනිසුන්ට ප්රකාශ වන සේක, උඩඟුකමෙන් තොරව, පිරිසිදු හා පැහැදිලි කරුණා අනුග්රහයෙන් යුත්තව මනුෂ්යයෙකු බවට පත් වී, උන් වහන්සේ මනුෂ්ය ස්වභාවයට පංගුකාරයන් වන අය කෙරෙහි ඇති අතිමහත් ප්රේමය නිසා එය ලබා ගත් සේක. මන්ද, දෙවියන් වහන්සේගේ වචනයට එතරම් එකඟව ක්රියා කළ මේ තැනැන් වහන්සේ පවා එම එකමුතුව තුළින් උන් වහන්සේ එකවරම දෙවියන් වහන්සේගේ එකම පුත්රයාණන් වහන්සේ සහ එකම මනුෂ්ය පුත්රයා බවට පත් වූ සේක. උන් වහන්සේගේම කැමැත්තේ පෙර කුසලතා මත ක්රියා උන් වහන්සේ කළේ නැත. නිසැකවම, උන් වහන්සේ එක් කෙනෙකු වීම අවශ්යම විය; මක්නිසාද දෙදෙනෙකු හෝ තිදෙනෙකු හෝ වැඩි ගණනක් වූ සේක් නම්, එවැනි දෙයක් කළ හැකිව තිබුණේ නම්, එය දෙවියන් වහන්සේගේ පිරිසිදු හා සරල දීමනාවෙන් නොව, මිනිස් නිදහස් කැමැත්තෙන් සහ තෝරා ගැනීමෙන් පැමිණෙන්නට ඉඩ තිබුණි. එසේ නම්, මෙය විශේෂයෙන් ප්රශංසාවට ලක් කිරීම උදෙසා අප ඉදිරියේ තබා ඇත; මෙය, මා සිතීමට එඩිතර වන තාක් දුරට, ක්රිස්තුස් වහන්සේ තුළ සැඟවී ඇති ප්රඥාව සහ දැනුමේ නිධානයන් තුළ විශේෂයෙන් උගන්වා ග්රහණය කරගත් දිව්යමය සත්යයයි. එබැවින්, අපි සෑම කෙනෙක්ම දැන් දැනගෙන දැන් නොදැන සිටිමු – දැන් ප්රීති වන අතර දැන් ප්රීති නොවී සිටිමු – අපගේ යහපත් ක්රියාව ආරම්භ කිරීම, දිගටම කරගෙන යාම සහ සම්පූර්ණ කිරීම සිදු කරමු, එවිට අප එසේ කළේ එය අපගේම කැමැත්ත නිසා නොව දෙවියන් වහන්සේගේ දීමනාව නිසා බව අපට දැනගත හැකිය. එසේ අපට දැනගැනීමට හෝ ප්රීති වීමට හැකි වන පිණිසය. මේ ආකාරයෙන්, ඔහු ඔසවා තැබූ නිෂ්ඵලකමෙන් ඔහු සුවය ලබන අතර, එය මේ භූමික දේශයෙන් නොව, ආත්මික එකක් බව පවසා තිබීම කොතරම් සත්යයක් දැයි අපි දැන ගන්නෙමු. ස්වාමින් වහන්සේ කරුණාව සහ මිහිරි කරුණා අනුග්රහය ලබා දෙන සේක, අපගේ දේශය ඇයගේ ඵල දරනු ඇත. එපමණක් නොව, යහපත් ක්රියාවක්, දෙවියන් වහන්සේ උසස්ම, වෙනස් කළ නොහැකි යහපත සහ සියලු ආකාරයේ යහපත් දේවල කර්තෘවරයාණන් වහන්සේ ලෙස වැඩි වැඩියෙන් ප්රේම කරන තරමට, වැඩි ප්රීතියක් ගෙන එයි. දෙවියන් වහන්සේට ප්රේම කරන පිණිස, උන් වහන්සේගේ ප්රේමය අපගේ හදවත් තුළට වගුරුවන ලද්දේය. එය සිදු කරන ලද්දේ අප විසින් නොව, අපට දී ඇති ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේ විසිනි. (රෝම 5:5)
28 වන පරිච්ඡේදය [XVIII.]— යහපත් කැමැත්ත පැමිණෙන්නේ දෙවියන් වහන්සේ කෙරෙන්ය.
කෙසේ වෙතත්, මිනිස්සු අපගේම කැමැත්ත තුළ සැබවින්ම දෙවියන් වහන්සේ අපට ලබා දී නැති එහෙත් අපගේම වූ යහපත් දෙයක් සොයා ගැනීමට උත්සාහ කරති. එහෙත් එය කෙසේ සොයාගත හැකිද යන්න මට සිතාගත නොහැකිය. මිනිසුන්ගේ යහපත් ක්රියා ගැන කතා කරන විට, ප්රේරිතවරයා මෙසේ පවසයි, නුඹට ලැබුණ දේ හැර නුඹට ඇත්තේ කිමෙක්ද? ඉදින් එය ලැබුණානම් නොලැබුණාක්මෙන් පාරට්ටුකරගන්නේ මක්නිසාද? (1 කොරින්ති 4:7) එහෙත් ඊට අමතරව, අප වැනි පුද්ගලයින්ට එවැනි කාරණාවලදී ඇගයීමට ලක් කළ හැකි තර්කය පවා – අපගේ විමසීම්වලදී අප සෑම කෙනෙකුම දැඩි ලෙස වළක්වයි. එවිට අපි නිදහස් කැමැත්ත ඉවත් කරන බව පෙනෙන ආකාරයෙන් කරුණා අනුග්රහය ආරක්ෂා නොකරමු. අනෙක් අතට, අපගේ අහංකාර අධර්මිෂ්ඨකම තුළ, දෙවියන් වහන්සේගේ කරුණාවට අකෘතඥ ලෙස විනිශ්චය කිරීමට නිදහස් කැමැත්ත ප්රකාශ කළ නොහැකිය.
29 වන පරිච්ඡේදය.— පෙලේජියානුවන්ගේ කුමන්ත්රණයක්.
දැන්, මා දැන් උපුටා දැක්වූ ප්රේරිතවරයාගේ කොටස සම්බන්ධයෙන්, සමහර අය තර්ක කිරීමට උත්සාහ කරන්නේ පුද්ගලයෙකුට ඇති යහපත් කැමැත්ත කොපමණ ප්රමාණයක් දෙවියන් වහන්සේට ආරෝපණය කළ යුතුද යන්නයි: එනම්, එයට හේතුව ඔහු මිනිසෙකු නොවූයේ නම් මෙම ප්රමාණය පවා ඔහු තුළ තිබිය නොහැකි බැවිනි. දැන්, පුද්ගලයෙකුගේ ඕනෑම කෙනෙකු ලෙස වන පැවැත්ම සහ මනුෂ්යත්වය දෙවියන් වහන්සේගෙන් පමණක් පැමිණෙන බැවින්, ඔහු සතුව ඇති යහපත් කැමැත්ත දෙවියන් වහන්සේට ආරෝපණය නොකළ යුත්තේ මන්ද? මන්ද එම යහපත් කැමැත්ත එය වාසය කරන පුද්ගලයෙකු නොමැති නම් පැවතිය නොහැකි බැවිනි. එහෙත් එම තර්කයම භාවිත කරමින්, නරක කැමැත්තක් එහි මූලාශ්රය ලෙස දෙවියන් වහන්සේට ආරෝපණය කළ යුතු බව කෙනෙකුට ප්රකාශ කළ හැකිය. මන්ද එම නරක කැමැත්ත පැවති මිනිසෙකු නොවූයේ නම්, මිනිසා තුළ පවා එය පැවතිය නොහැකි බැවිනි. මිනිසෙකු ලෙස ඔහුගේ පැවැත්මේ කර්තෘවරයාණන් වහන්සේ දෙවියන් වහන්සේ වන බැවින්, ඔහු තුළ පවතින අයහපත් කැමැත්තේ කර්තෘවරයාණන් වහන්සේද උන් වහන්සේ වනු ඇත. එහෙත් මේ ආකාරයෙන් තර්ක කිරීම දේව අපහාසයකි.
30 වන පරිච්ඡේදය.— සියලු කැමැත්ත යහපත් වන අතර, එවිට එය ධර්මිෂ්ඨකමට ප්රිය කරයි, නැතහොත් එය නපුරු කැමැත්තයි. එය ධර්මිෂ්ඨකමට ප්රිය නොකරන විට එය නපුරු කැමැත්තයි
එබැවින්, අපට කැමැත්ත ප්රකාශ කිරීමේ හැකියාව පමණක් නොලැබෙන තෙක්, එය එක් ආකාරයකින් හෝ වෙනත් ආකාරයකින් නිදහසේ නැඹුරු වන අතර, දුෂ්ට මිනිසෙකුට පවා වැරදි ලෙස භාවිත කළ හැකි ස්වාභාවික දීමනා අතරට ගණන් ගනු ලැබේ. එහෙත් යහපත් කැමැත්තක්ද ලැබෙන්නේ නම් මිස, එය වැරදි ලෙස භාවිතා කළ නොහැකි ආශීර්වාද අතරට ගණන් ගනු ලැබේ, එසේම එය අනිසි ලෙස භාවිත කිරීමට ඇති නොහැකියාවම දෙවියන් වහන්සේගෙන් ලැබුණු තෑග්ගක් නොවේ නම්, ප්රේරිතවරයාගේ වචනවල සත්යය තහවුරු කරන්නේ කෙසේදැයි මම නොදනිමි: නුඹට ලැබුණ දේ හැර නුඹට ඇත්තේ කිමෙක්ද? මන්ද අපට දෙවියන් වහන්සේගෙන් හොඳ හෝ නරක විය හැකි නිදහස් කැමැත්තක් ලැබී තිබේ නම්, එහෙත් එම යහපත් කැමැත්ත පැමිණෙන්නේ අප කෙරෙන්ම නම්, එසේ නම් අප විසින්ම නිපදවන දෙය දෙවියන් වහන්සේගෙන් අපට ලැබුණු දෙයට වඩා යහපත් වේ. එහෙත් එසේ පැවසීම සම්පූර්ණයෙන්ම විකාරයක් වන බැවින්, යහපත් කැමැත්තක් පවා දෙවියන් වහන්සේගෙන් අපට පැමිණෙන බව ඔවුන් පිළිගත යුතුය. ඇත්ත වශයෙන්ම, කැමැත්ත හොඳ හෝ නරක නොවී එය යම් ආකාරයක මධ්යස්ථ තත්වයක පැවතිය හැකි නම් එය අමුතු දෙයක් වනු ඇත; මක්නිසාද අපි ධර්මිෂ්ඨකමට ප්රේම කරන්නෙමු, එවිට කැමැත්ත යහපත් වේ. එසේම අපි එයට වැඩියෙන් ප්රේම කරන්නෙමු නම්, කැමැත්ත වඩා යහපත් වේ; එයට අඩුවෙන් ප්රේම කරන්නෙමු නම්, එය අඩු යහපත් කැමැත්ත වේ. නැතහොත් අපි එයට කිසිසේත් ප්රේම නොකරමු නම්, එවිට කැමැත්ත යහපත් නොවේ. කැමැත්ත කිසිසේත්ම ධර්මිෂ්ඨකමට ප්රිය නොකරන විට, එය නරක කැමැත්තක් පමණක් නොව, සම්පූර්ණයෙන්ම දූෂිත කැමැත්තක් බව තහවුරු කිරීමට පසුබට වන්නේ කවරෙක්ද? එබැවින්, කැමැත්ත හොඳ හෝ නරක වන බැවින්, සහ අපට පැහැදිලිවම දෙවියන් වහන්සේගෙන් නපුරු කැමැත්ත නොලැබෙන බැවින්, අපට දෙවියන් වහන්සේ කෙරෙන් යහපත් කැමැත්ත ඇති වන බව එයින් කියවේ. එසේ නොමැතිනම්, අපගේ යුක්තිසහගත කිරීම ඒ මත රඳා පවතින බැවින්, අපට නිවැරදිව ප්රීති විය හැකි දෙවියන් වහන්සේගෙන් ලැබෙන වෙනත් දීමනාව කුමක්දැයි මම නොදනිමි. මේ නිසා, මම මෙසේ විශ්වාස කරමි. කැමැත්ත ස්වාමින් වහන්සේ විසින් පිළියෙළ කරනු ලැබ ඇත. හිතෝපදේශ 8:35, එසේම ගීතාවලියෙහි මෙසේ සඳහන් වේ: මනුෂ්යයෙකුගේ ගමන් ස්වාමීන් කරණකොටගෙන ස්ථිරවෙයි; උන්වහන්සේ ඔහුගේ මාර්ගය ගැන ප්රීතිවනසේක. තවද ප්රේරිතවරයා ඒ පිළිබඳ පවසන දේ මෙයයි: මක්නිසාද තමන්වහන්සේගේ යහපත් කැමැත්ත නිසා, කැමතිවෙන්ටත් වැඩකරන්ටත් නුඹලා තුළ ක්රියාකරන්නේ දෙවියන්වහන්සේමය. (පිලිප්පි 2:13)
31 වන පරිච්ඡේදය.— කරුණා අනුග්රහය සමහර මිනිසුන්ට දයාවෙන් ලබා දෙනු ලැබේ; කරුණා අනුග්රහය යුක්තිය සහ සත්යය තුළ තවත් අයගෙන් වළක්වනු ලැබේ
මක්නිසාද යත්, දෙවියන් වහන්සේගෙන් අප ඉවත් වීම අපගේම ක්රියාවක් වන අතර, මෙය නපුරු කැමැත්තක් වේ; එහෙත් දෙවියන් වහන්සේ වෙත අපගේ යොමු වීම උන් වහන්සේ අපට අවදි කර අපට උපකාර කරන තුරු කළ නොහැකි දෙයකි. මෙය යහපත් කැමැත්ත වේ, – නුඹට ලැබුණ දේ හැර නුඹට ඇත්තේ කිමෙක්ද? ඉදින් එය ලැබුණානම් නොලැබුණාක්මෙන් පාරට්ටුකරගන්නේ මක්නිසාද? එබැවින්, ගරුකම් කියන තැනැත්තා ස්වාමින් වහන්සේ තුළ පාරට්ටු කර ගත යුතු බැවින්, එය පැමිණෙන්නේ උන් වහන්සේගේ දයාවෙන් මිස ඔවුන්ගේම කුසලතාවයෙන් නොවේය. දෙවියන් වහන්සේ මෙය සමහරුන්ට දීමට කැමති නමුත් උන් වහන්සේ එය තවත් අයට දීමට අකමැති වූයේ උන් වහන්සේගේ සත්යය කෙරෙන්ය. මක්නිසාද පව්කාරයන්ට දඬුවම් සාධාරණ ලෙස ලැබිය යුතුය, මන්ද ස්වාමින් වහන්සේ වන දෙවියන් වහන්සේ දයාව සහ සත්යයට ප්රේම කරන සේක. එසේම දයාව සහ සත්යය එකට හමු වේ; එසේම ස්වාමින්වහන්සේගේ සියලුම මාර්ග දයාව සහ සත්යය වේ. ශුද්ධලියවිල්ල මෙම ගුණාංග දෙක ඒකාබද්ධ කරන ගණන් කළ නොහැකි තරම් අවස්ථා කවරෙකුට නම් කිව හැකිද? සමහර විට පහත සඳහන් කොටසේදී මෙන්, පද වෙනස් කිරීමෙන්, කරුණා අනුග්රහය යන්න දයාව යන්න සඳහා යොදනු ලැබේ. තවද වාක්යයාණෝ මාංසවත්වී, කරුණාවෙන්ද සත්යයෙන්ද පූර්ණව, අප අතරෙහි වාසයකළසේක. පියාණන්වහන්සේ වෙතින් වූ ඒකජාතක පුත්රයාණන්වහන්සේගේ මහිමය වැනි උන්වහන්සේගේ මහිමය දුටිමුව. (යොහන් 1:14) සමහර විට විනිශ්චය යන්න සත්යය යන්න වෙනුවට යෙදේ. එය පහත කොටසේ සඳහන් වන්නාක් මෙනි. කරුණාවද විනිශ්චයද ගැන ගී කියන්නෙමි. ස්වාමිනි, ඔබට ප්රශංසා ගී කියන්නෙමි.
32 වන පරිච්ඡේදය.— දෙවියන් වහන්සේගේ කරුණා අනුග්රහය තුළ ඇති දෙවියන් වහන්සේගේ ස්වාධිපත්යය
දෙවියන් වහන්සේ සමහර අය සංවර්තනය කිරීමට සහ අනෙක් අය උන් වහන්සේ වෙතින් හැරී යාම පිළිබඳ දඬුවම් කිරීමට කැමති වීමට හේතුව විමසන කල – කරුණාවන්ත තැනැන් වහන්සේ තමන් වහන්සේගේ ආශිර්වාදය ලබා දීම සම්බන්ධයෙන් කිසිවෙකුට සාධාරණ ලෙස විවේචනය කළ නොහැකි වුවද, සත්යවාදී තැනැන් වහන්සේ උන් වහන්සේගේ දඬුවම ලබා දීම සම්බන්ධයෙන් කිසිවෙකුට සාධාරණ ලෙස චෝදනා කළ නොහැකිය. (කුලීකරුවන් පිළිබඳ උපමාවේදී, සමහරුන්ට එකඟ වූ වැටුපක් සහ තවත් සමහරුන්ට පොරොන්දු නොවූ තෑග්ගක් ලබා දීම සම්බන්ධයෙන් කිසිවෙකුට උන් වහන්සේට සාධාරණ ලෙස දොස් පැවරිය නොහැකි ආකාරයටය. (මතෙව් 20:1-16) එහෙත්, සියල්ලට පසුව, උන්වහන්සේගේ වඩාත් සැඟවුණු විනිශ්චයේ අරමුණ උන්වහන්සේගේම බලය තුළ පවතී. [XIX.] අපට ලබා දී ඇති තාක් දුරට, අපට ප්රඥාව ලැබේවා, යහපත් ස්වාමින් වහන්සේ සමහර විට තමන් වහන්සේගේ ශුද්ධවන්තයන්ගෙන් පවා නිශ්චිත දැනුමක් හෝ යහපත් ක්රියාවක ජයග්රාහී ප්රීතිය වළක්වන බව අපි තේරුම් ගනිමු. එමඟින් ඔවුන්ට වැටහෙනු ඇත්තේ ඔවුන්ගෙන් නොව, ඔවුන්ගේ අන්ධකාරය දුරු කරන ආලෝකය සහ ඔවුන්ගේ භූමිය එහි ඵල නිපදවන මිහිරි කරුණා අනුග්රහය ඔවුන් උන් වහන්සේගෙන් ලබා ගන්නා බවයි.
33 වන පරිච්ඡේදය.— කරුණා අනුග්රහය තුළින් අපට යහපත පිළිබඳ දැනුම සහ එයින් ලබා දෙන සතුට යන දෙකම ඇත්තේය
එහෙත් ධර්මිෂ්ඨකම කිරීමට සහ සම්පූර්ණ කිරීමට අපට දෙවියන් වහන්සේගේ උපකාරය ලබා දෙන ලෙස ඉල්ලා අප උන් වහන්සේට යාච්ඤා කරන විට, සැඟවුණු දේ විවෘත කරන පිණිසත්, සතුටක් ලබා නොදුන් දේට මිහිරි බව ලබා දෙන පිණිසත් මිස අප උන් වහන්සේට යාච්ඤා කරන්නේ අනු කුමකටද? මන්ද අප උන්වහන්සේට යාච්ඤා කිරීමේ මෙම යුතුකම පවා අපි උන්වහන්සේගේ කරුණා අනුග්රහයෙන් ඉගෙනගෙන ඇත්තෙමු, එය කලින් අපෙන් සැඟවී තිබිණි; උන්වහන්සේගේ කරුණා අනුග්රහයෙන් අපි එයට ප්රේම කළෙමු, එහෙත් කලින් අප එයට ප්රිය කළේ නැත – එබැවින් පුරසාරම් දොඩන තැනැත්තා තමා තුළ නොව ස්වාමින්වහන්සේ තුළ පුරසාරම් දොඩන්නේය. ඇත්ත වශයෙන්ම, උඩඟුකමින් ඔසවා තැබීම දෙවියන් වහන්සේගේ ක්රියාකාරීත්වයේ ප්රතිඵලයක් නොව, මිනිසුන්ගේම කැමැත්තේ ප්රතිඵලයක් වේ; මන්ද එවැනි දෙයකට දෙවියන් වහන්සේ අප පොලඹවන්නේ හෝ අපට උදව් කරන්නේ හෝ නැත. පළමුවෙන්ම උඩඟුකම තුළින් අකීකරු වීම පිණිස මිනිසාගේ කැමැත්ත තුළ තමන්ගේම බලයේ යම් ආශාවක් ඇති වේ. මෙම ආශාව නොතිබුණේ නම්, ඇත්ත වශයෙන්ම, කිසිවක් අපහසු නොවනු ඇත; මිනිසා එයට කැමැත්ත ඇති කරගත් සෑම අවස්ථාවකම, ඔහුට අපහසුවකින් තොරව ප්රතික්ෂේප කළ හැකිය. කෙසේ වෙතත්, එවැනි දෝෂයකට යුක්ති සහගත ලෙස ලැබිය යුතු දඬුවමෙන්, එතැන් සිට ධර්මිෂ්ඨකමට කීකරු වීම දුෂ්කර කාර්යක් විය; කරුණා අනුග්රහට සහාය වීමෙන් මෙම දුර්වලතාවයෙන් ජය නොගතහොත්, කිසිවෙකුත් ශුද්ධකම දෙසට හැරෙන්නේ නැත; ඵලදායී කරුණා අනුග්රහයෙන් එය සුව කරනු නොලැබුවහොත්, කිසිවෙකුත් ධර්මිෂ්ඨකමේ සාමය භුක්ති විඳින්නේ නැත. එහෙත් ජය ගන්නේ සහ සුව කරන්නේ කාගේ කරුණා අනුග්රහයෙන්ද, මෙම යාච්ඤාව යොමු කරනු ලැබ ඇත්තේ උන් වහන්සේ වෙතය: අපේ ගැලවීමේ දෙවියන්වහන්ස, අප හැරෙවුව මැනව, අප කෙරෙහි වූ ඔබගේ කෝපය නැවැත්වුව මැනව. උන්වහන්සේ මේ කාරණා දෙකම සිදු කරන්නේ නම්, උන්වහන්සේ එය කරන්නේ දයාවෙන් වන අතර, ඒ නිසා උන්වහන්සේ ගැන මෙලෙස කියනු ලැබේ, උන්වහන්සේ අපේ පාපවල ප්රකාරයට අප කෙරෙහි ක්රියා නොකළසේක, අපේ අයුතුකම්වල ප්රකාරයට විපාක නුදුන්සේක. උන්වහන්සේ කිසිවෙකුට මෙය කිරීමෙන් වැළකී සිටින විට, උන්වහන්සේ වැළකී සිටින්නේ විනිශ්චය ලබා දීමෙන්ය. ඔබ කළේ කුමක්ද, යනුවෙන් උන්වහන්සේට පවසන්නේ කවුද? ශුද්ධවන්තයින් කරුණාවද විනිශ්චයද ගැන ප්රශංසා ගී කියන කල, භක්තිමත් මනසකින් ගායනා කරන විට එසේ පවසන්නේ කවුරුන්ද? එබැවින් උන්වහන්සේගේ ශුද්ධවන්තයන් සහ විශ්වාසවන්ත සේවකයන් සම්බන්ධයෙන් පවා, උන්වහන්සේ ඔවුන්ගේ ඇතැම් වැරදි සඳහා ප්රමාද වී සුවය අදාළ කරන සේක. එසේ කරන්නේ ඔවුන් මෙම කාරණාවල පැටලී සිටියදී, සැඟවී ඇති හෝ ප්රකාශයට පත් වී ඇති හෝ ඔවුන් කරන ඕනෑම යහපතකින් ඔවුන්ට අඩු සතුටක්, ධර්මිෂ්ඨකමේ සම්පූර්ණ ඉටුවීමට ප්රමාණවත් තරම් අඩු සතුටත් භුක්තිවිඳිය හැකි වන පිණිසය; එවිට, උන්වහන්සේගේ සමානාත්මතාවය සහ සත්යය පිළිබඳ වඩාත්ම පරිපූර්ණ ප්රමිතියට අනුව, කිසිම ජීවමාන පුද්ගලයෙකු උන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි යුක්ති සහගත විය නොහැකිය. සැබවින්ම උන්වහන්සේ තුළ, අප හෙළා දැකීමට උන් වහන්සේ කැමති නොවන සේක. එහෙත් අප නිහතමානී වනවාට උන් වහන්සේ කැමති වන සේක; එසේ උන්වහන්සේ අප සැමට උන්වහන්සේගේම එකම කරුණා අනුග්රහය දක්වන සේක. කෙසේ වෙතත්, අප සෑම දෙයකින්ම හැකියාවක් ලබා ගත් පසුව, සැබවින්ම උන්වහන්සේගේ වන දේ අපගේම යැයි අපි නොසිතමු; මක්නිසාද එය සැබෑ ආගමට සහ භක්තියට වඩාත්ම පටහැනි වැරැද්දක් වන නිසාය. උන්වහන්සේගේ කරුණා අනුග්රහය නිසා, අප අපගේ පැරණි පාපවල රැඳී සිටිය යුතු යැයි අපි නොසිතමු; එහෙත්, මේ දේවල් නිසා අප නිහතමානී වී සිටින ඒ උඩඟුකමට එරෙහිව, සියල්ලටම වඩා, අප උන්වහන්සේ වෙත යොමු වීමට සෝදිසියෙන් උත්සාහ කර, උනන්දුවෙන් උන් වහන්සේට යාච්ඤා කරමු. ඒ සමගම උන්වහන්සේගේ දීමනාව තුළින් අපට මේ ආකාරයෙන් සෝදිසියෙන් උත්සාහ කර උන්වහන්සේ වෙත යොමු වීමට සහ උන් වහන්සේට යාච්ඤා කිරීමට හැකියාව ඇති බව දැනගෙන, එසේ කරමු. එවිට සෑම අවස්ථාවකදීම, අප අප දෙසම නොබලා, එහෙත් අපගේ හදවත් ඉහළ ඇති කාරණාවලට ඔසවන විට, අපට අපගේ දෙවියන් වහන්සේ වන ස්වාමින් වහන්සේට ස්තුති කළ හැකිය. එසේම අප මහිමයට පත් වන සෑම අවස්ථාවකම, උන්වහන්සේ තුළ පමණක් මහිමයට පත් විය හැකි වන පිණිසය.
34 වන පරිච්ඡේදය [XX.]— (4) ක්රිස්තුස් වහන්සේ හැරුණුකොට, පාපයෙන් තොරව කිසිවෙකුත් කිසිදා ජීවත් වී නැත, නැතහොත් පාපයෙන් තොරව කිසිවෙකුටත් ජීවත් විය නොහැකිය
[4 වන.] දැන් අපගේ සිව්වන කාරණය ඉතිරිව තිබේ, දෙවියන් වහන්සේ අපට උපකාර කරන පරිදි, එය පැහැදිලි කිරීමෙන් පසුව, අපගේ මෙම දීර්ඝ නිබන්ධනය අවසන් කළ හැකිය. එය මෙසේය: කිසිදා පාපයක් නොතිබූ හෝ කිසිදා පාපයක් නොකරන මිනිසෙකු, දැන් මනුෂ්ය පුත්රයන්ගෙන් කෙනෙකු ලෙස ජීවත් වනවා පමණක් නොව, ඕනෑම කාලයක ජීවත්ව සිටිය හැකිද, නැතහොත් අනාගතයේදී ජීවත් වනු ඇත්ද? දෙවියන් වහන්සේ සහ මිනිසුන් අතර එකම මැදිහත්කරුවාණන් වහන්සේ, ක්රිස්තුස් යේසුස් වහන්සේ වන මනුෂ්යයා හැරුණුකොට එවැනි මිනිසෙකු දැන් ජීවත් නොවන බවත්, කලින් ජීවත් වී නැති බවත්, අනාගතයේ කිසිදා ජීවත් නොවන බවත් දැන් සම්පූර්ණයෙන්ම නිසැකය. ළදරුවන්ගේ බෞතීස්මය පිළිබඳ අපගේ අදහස් දැක්වීමේදී අපි දැනටමත් මේ විෂය පිළිබඳ ඉතා හොඳින් කාරණා පවසා ඇත්තෙමු; මක්නිසාද ළදරුවන්ට පාපයක් නොමැති නම්, වර්තමානයේ පමණක් නොව, පාපයක් නොමැති ගණන් කළ නොහැකි තරම් පුද්ගලයින් කලින් ජීවත්ව සිට ඇති අතර අනාගතයේදීද ජීවත් වනු ඇත. දැන් අපි දෙවන මාතෘකාව යටතේ සාකච්ඡා කළ කරුණ සැබවින්ම තහවුරු වී ඇත්නම් – එනම් ඇත්ත වශයෙන්ම පාපයෙන් තොර මිනිසෙකු නොමැති බව – එසේ නම්, ඇත්ත වශයෙන්ම, ළදරුවෝ පවා පාපයෙන් තොර අය නොවෙති. මෙයින් පහත නිගමනය පැන නගියි, එනම් පාපයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම නිදහස් වූ ශුද්ධ ජීවිතයේ පරිපූර්ණ සම්පූර්ණත්වයට ළඟා වීමට තරම් ගුණධර්මයෙන් දියුණු වූ වර්තමාන ජීවිතයේදී මිනිසෙකුට පැවතිය හැකි යැයි සිතුවත්, ඔහු තවමත් නිසැකවම පෙර පව්කාරයෙකු වී ඇති බවත්, එම පව්කාර තත්වයේ සිට මෙම පසුකාලීන ජීවිතයේ නව්යතාවයට පරිවර්තනය වී ඇති බවත්ය. දැන් අප දෙවන මාතෘකාව ගැන සාකච්ඡා කරන විට, මෙම සිව්වන මාතෘකාව යටතේ අප ඉදිරියේ ඇති ප්රශ්නයට වඩා වෙනස් ප්රශ්නයක් අප ඉදිරියේ තිබුණි. එහිදී අප සලකා බැලීමට තිබූ කාරණය වූයේ මෙයයි. මේ ජීවිතයේදී ඕනෑම මිනිසෙකුට දෙවියන් වහන්සේගේ කරුණා අනුග්රහය කරණකොටගෙන, තමාගේම කැමැත්තේ හෘදයාංගම ආශාව මගින් පාපයෙන් තොරව සම්පූර්ණයෙන්ම පරිපූර්ණත්වයට ළඟා විය හැකිද යන්නයි. මේ සිව්වන ස්ථානයේදී දැන් යෝජනා කර ඇති ප්රශ්නය වන්නේ මෙයයි. මනුෂ්ය පුත්රයන් අතර, සැබවින්ම පාපයෙන් මතු වී පරිපූර්ණ ධර්මිෂ්ඨකමට ළඟා නොවූ, නමුත් කිසි විටෙකත්, කිසි කලෙකත්, පාපයේ වහල්භාවයට යටත් නොවූ මිනිසෙකු සිටිය හැකිද, නැතහොත් කවදා හෝ සිටිය හැකිද, නැතහොත් ඉදිරියේදී සිටිය හැකිද යන්නයි. එබැවින්, ළදරුවන් සම්බන්ධයෙන් අප මෙතරම් දීර්ඝ ලෙස කළ ප්රකාශ සත්ය නම්, අපගේ පාප නිසා ඇති වූ සතුරුකම ඉවත් කිරීම තුළින් අපට දෙවියන් වහන්සේ සමග සංහිඳියාවක් ඇති කර ගැනීමට සහ අප ධර්මිෂ්ඨ කිරීමට හැකි වන එකම මැදිහත්කරුවාණන් වහන්සේ හැරුණුකොට මනුෂ්ය පුත්රයන් අතර එවැනි මිනිසෙකු නැත, කලින් සිටියේද නැත, අනාගතයේදීද නොසිටිනු ඇත. එබැවින්, මානව වර්ගයාගේ ආරම්භයේ සිටම, වර්තමාන විෂයට අවශ්ය බව පෙනෙන තාක් දුරට, සලකා බැලීම් කිහිපයක් නැවත සලකා බැලීම නුසුදුසු නොවනු ඇත. එසේ කිරීම මගින් පාඨකයාගේ මනසට බාධා කළ හැකි සමහර විරෝධතාවලට පිළිතුරු දීමෙන් දැනුවත් කිරීමට සහ ශක්තිමත් කිරීමට හැකි වනු ඇත.
35 වන පරිච්ඡේදය [XXI.]— ආදම් සහ ඒව; දෙවියන් වහන්සේ මිනිසාට දැඩි ලෙස අණ කළ කීකරුකම.
පළමුවන මනුෂ්යයින් – එක් මිනිසෙකු වූ ආදම් සහ ඔහුගෙන් ගන්නා ලද ඔහුගේ බිරිඳ ඒව – දෙවියන් වහන්සේගෙන් ඔවුන් වෙත ලැබුණු ආඥාවට කීකරු නොවීමට තෝරා ගත් විට, සාධාරණ හා එයට සුදුසු දඬුවමක් ඔවුන් මතට පැමිණියේය. තහනම් පලතුර අනුභව කළ දිනයේදී ඔවුන් නිසැකවම මිය යන බව ස්වාමින් වහන්සේ ඔවුන්ට අනතුරු ඇඟවූ සේක. (උත්පත්ති 2:17) දැන්, දෙවියන් වහන්සේ පාරාදීසයේ වැඩෙන ඕනෑම ගසකින් කෑමට ඔවුන්ට අවසර දී තිබූ බැවින්, ඒ අතර දෙවියන් වහන්සේ ජීවන වෘක්ෂය සිටෙවූ සේක. එහෙත් යහපත හා නපුර දැනගැනීමේ ගස ලෙස හැඳින්වෙන එක් ගසකින් කෑමට ඔවුන්ට තහනම් කර තිබුණි. මෙම නාමයෙන් අදහස් වන්නේ ඔවුන් අණ පිළිපැදීමෙන් ඔවුන්ට ලැබෙන යහපත හෝ එය බිඳ දැමීමෙන් ඔවුන්ට ලැබෙන නපුර කුමක්දැයි ඉගෙන ගැනීමේ ප්රතිඵලය දැක්වීමයි: නිසැකවම, යක්ෂයාගේ දුෂ්ට පෙලඹවීමට පෙර ඔවුන් තහනම් ගසේ ගෙඩි කෑමෙන් වැළකී සිටි බවත්, ඔවුන්ට අවසර දී තිබූ සියලුම ගස්වලින් කෑ බවත් නිවැරදිව විශ්වාස කෙරේ. එබැවින්, අනෙක් සියලුම ගස් අතර, සහ අනෙක් සියල්ලටම පෙර පවා, ඔවුහු ජීවන වෘක්ෂයෙන් කෑහ. මක්නිසාද යත්, ඔවුන් වෙනත් ගස්වල ඵලවලින් කොටසක් අනුභව කළ බවත්, ඔවුන්ට ලබා දී ඇති අනෙකුත් ගස් සමග එක හා සමානව ලැබුණු ඒවායින් කොටසක් නොවූ බවත්, එහි විශේෂ ගුණාංගයෙන්, ඔවුන්ගේ සත්ව ශරීර පවා වයසට යාමෙන් සහ වයසට යාමෙන් පසුව මරණයට පත්වීමෙන් වළක්වා, තමන්ගේම ශරීරයෙන් මෙම ප්රතිලාභය මිනිසාගේ ශරීරයට යොදමින්, සහ (එය සංකේතවත් කළ) තාර්කික ආත්මයට ප්රඥාව මගින් ලබා දී ඇති දේ අබිරහසක් ලෙස පෙන්නුම් කරන බවත්, එහි ඵලයෙන් ප්රාණවත් වූවත්, එය නපුරේ ක්ෂය වීම හා මරණය බවට වෙනස් නොකළ යුතු බවත් සිතීමට වඩා විකාරයක් තවත් තිබේද? මක්නිසාද යත්, ප්රඥාව ගැන නිවැරදිව මෙලෙස කියනු ලැබේ. ඈ අල්ලාගන්නන්ට ඈ ජීවන වෘක්ෂයක්ය. (හිතෝපදේශ 3:18) එක් ගසක් ශාරීරික පාරාදීසය සඳහා වූවාක් මෙන්, අනෙක් ගස ආත්මික පරාදීසය සඳහා වන්නේය: එකක් බාහිර මිනිසාගේ ඉන්ද්රියන්ට ශක්තිය ලබා දුන් අතර අනෙක අභ්යන්තර මිනිසාගේ ඉන්ද්රියන්ට ශක්තිය ලබා දුන්නේය. එම ශක්තිය කාලයත් සමග කිසිදු පිරිහීමකින් තොරව පවතියි. එබැවින් ඔවුන් දෙවියන් වහන්සේට සේවය කළේ, එම කීකරුකමේ ක්රියාව ඔවුන්ට ලබා දී ඇති නිසා, එමගින් පමණක් දෙවියන් වහන්සේට නිවැරදිව නමස්කාර කළ හැකි බැවිනි. තවද, කීකරුකමේ ආවේණික වැදගත්කම හෝ තාර්කික සත්වයා මැවුම්කරුවාණන් වහන්සේ යටතේ ආරක්ෂිතව තබා ගැනීමට එහි ඇති එකම ප්රමාණවත් බව, නපුරු නොවන ගසක් තහනම් කිරීමෙන් වඩා සුදුසු ලෙස දැනගත හැකි දෙයක් නොවේය. මන්ද, සියල්ල නිර්මාණය කර ඒවා ඉතා යහපත් බව දුටු, (උත්පත්ති 1:31) යහපත් දේවල මැවුම්කරුවාණන් වහන්සේ එම භෞතික පාරාදීසයේ ඵලදායිතාවය මධ්යයේ ඕනෑම ආකාරයේ නපුරක් සිටවනු ඇතැයි අපට සිතිය නොහැකිය. කෙසේ වෙතත්, එවැනි ස්වාමියෙකුට යටත් වීම ඉතා ප්රයෝජනවත් වන මිනිසාට, කීකරුකමට පමණක් කොපමණ යහපතක් හිමි වේද යන්න පෙන්වීමට (උන් වහන්සේ තමන් වහන්සේගේ සේවකයාගෙන් ඉල්ලා සිටියේ මෙය පමණයි, මෙය ස්වාමියාගේ ස්වාමිත්වයට නොව සේවකයාගේ ලාභයට එතරම්ම වාසියක් වනු ඇත), ඔවුන්ට ගසක් භාවිත කිරීම උන් වහන්සේ විසින් තහනම් කරන ලදී. එම තහනම් කිරීම නොවූයේ නම්, ඔවුන්ට කිසිදු අයහපත් ප්රතිඵලයක් නොලබා එය භාවිත කළ හැකිව තිබුණි; මෙම තත්වයෙන් පැහැදිලිව තේරුම් ගත හැක්කේ, තහනම නොතකා ඔවුන් එය භාවිත කළ නිසා ඔවුන් තමන් මතට ගෙන ආ නපුර කුමක් වුවත්, ගස එහි ඵලයේ කිසිදු හානිකර හෝ විනාශකාරී ගුණාංගයකින් නිපදවූයේ නැත, එහෙත් එසේ වූයේ සම්පූර්ණයෙන්ම ඔවුන් කීකරුකම උල්ලංඝනය කිරීම නිසාය.
36 වන පරිච්ඡේදය [XXII.]— වැටීමට පෙර මිනිසාගේ තත්වය
මෙසේ ආදම් සහ ඒව අකීකරු වීමට පෙර, ඔවුන්දෙවියන් වහන්සේට ප්රසන්න වූ අතර දෙවියන් වහන්සේද ඔවුන්ට ප්රසන්න වූ සේක. ඔවුන් භෞතික ශරීරවල ජීවත් වුවද, ඔවුන් තුළ කැරලිකාර ආශාවන් අත්විඳ තිබුණේ නැත. මෙය ධර්මිෂ්ඨකමේ නියමයක් විය, එසේ ඔවුන්ගේ ආත්මය ස්වාමින් වහන්සේගෙන් සේවකයා උදෙසා වන ශරීරය ලබාගෙන තිබූ බැවින්, ආත්මය ස්වාමින් වහන්සේට කීකරු වන තාක් කල්, ශරීරය ආත්මයට කීකරු වී, එයට ලබා දී ඇති ජීවිතයට අනුකූලව, ප්රතිරෝධයකින් තොරව සේවය කළේය. ඒ නිසා ඔවුන් දෙදෙනාම නිර්වස්ත්රව සිටි නමුත් ඔවුන්ට ලජ්ජාවක් දැනුණේ නැත. (උත්පත්ති 2:25) තාර්කික ආත්මයට දැන් ස්වභාවිකවම ලජ්ජාවක් දැනේ, මන්ද ආත්මයට ඒ කෙරෙහි බලය ලබා දී ඇතත් එයට තවදුරටත් ශරීරය කෙරෙහි සම්පූර්ණ පාලනයක් නැති බැවිනි. දැන් අබිරහස් දුර්වලතාවයක් ඇති බැවින්, ඒ හේතුව නිසා ආත්මයට තම කැමැත්තට එරෙහිව පවා ශාරීරික අවයව අවදි වීම වැළැක්විය නොහැකිය. එසේම ආත්මයට අවශ්ය විටදී ශරීරය ක්රියා කිරීමට පොලඹවා ගත නොහැකිය. මේ හේතුව නිසා, මෙම ශරීර කොටස් සියලුම නිහතමානී මිනිසුන් තුළ pudenda/පුදෙන්දා (ලැජ්ජා සහගත කොටස්) ලෙස නිවැරදිව හඳුන්වනු ලැබේ. මන්ද, ඔවුන් තමන් කැමති පරිදි, ඔවුන් පාලනය කළ යුතු මනසට පටහැනිව – ඔවුන් තමන්ගේම ස්වාමිවරුන් මෙන් – තමන් විසින්ම අවදි කරනු ලබන අතර; ගුණධර්මයේ සංයමය තවමත් ඔවුන් කෙරෙහි ඇති එකම පාලනය නම් අපිරිසිදු හා නීති විරෝධී ක්රියාවන්හි යෙදීමෙන් ඔවුන් තමන්ම වළක්වා ගැනීමයි. උද්යෝගය තුළම පවතින මෙවැනි මාංසයේ අකීකරුකමක්, ක්රියාත්මක වීමට ඉඩ නොදෙන විට පවා, පළමු පුරුෂයා සහ ස්ත්රිය නිරුවතින් සිටියදී සහ ලජ්ජාවට පත් නොවී සිටියදී ඔවුන් තුළ නොතිබුණි. මක්නිසාද යත්, තමන්ගේම සේවකයාගේ කැරැල්ල තමන් මතට ගෙන ඒමට අන්යෝන්ය දඬුවම් මගින්, තමන්ටම ඇති කර ගැනීමට නොහැකි වූ ව්යාකූලත්වය සහ කරදර පිළිබඳ හැඟීම සමග දෙවියන් වහන්සේට තමන්ගේම අකීකරුකම නිසා, ඒ වන විට මාංසය පාලනය කරන තාර්කික ආත්මය තවමත් එහි ස්වාමින් වහන්සේට එරෙහිව කැරලි ගසා නොතිබුණි. මක්නිසාද අපි දෙවියන් වහන්සේට කීකරු නොවන විට දෙවියන් වහන්සේට ලජ්ජාවක් හෝ කරදරයක් හෝ සිදු නොවේ. එසේම අප කෙරෙහි උන්වහන්සේගේ අතිමහත් බලය අඩු කිරීමට අපට කිසිසේත් නොහැකිය; එහෙත් මාංසය අපගේ ආණ්ඩු බලයට යටත් නොවීම ගැන අපි ලජ්ජාවට පත්ව සිටිමු. එහි ප්රතිඵලයක් ලෙස අප පව් කිරීමෙන් උපයා ගත් දුර්වලතාවයෙන් ඇති වන අතර එය අපගේ අවයව තුළ වාසය කරන පාපය ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. එහෙත් මෙම පාපය එවැනි ගති ලක්ෂණවලින් යුක්ත වන අතර එය පාපයේ දඬුවමයි. ඇත්ත වශයෙන්ම, එම වරද සිදු වූ වහාම, අකීකරුකමේ ආත්මය තම ස්වාමින් වහන්සේගේ ව්යවස්ථාවෙන් ඈත් වූ විට, එහි සේවකයා වන ශරීරය ආත්මයට එරෙහිව අකීකරුකමේ ව්යවස්ථාවක් ක්රියාත්මක කිරීමට පටන් ගත්තේය; එවිට ඔවුන්ට කලින් දැනී නොතිබූ මාංසයේ කැරලිකාර හැසිරීම සංජානනය වූ කල පුරුෂයා සහ ස්ත්රිය ඔවුන්ගේ නිරුවත ගැන ලජ්ජාවට පත් වූහ. එසේම එම සංජානනය ඔවුන්ගේ ඇස් විවෘත කිරීම ලෙස හැඳින්වේ; (උත්පත්ති 3:7) පරිච්චේදයේහි, මක්නිසාද යත්, ඇත්ත වශයෙන්ම, ඔවුන් ඇස් වසාගෙන ගස් අතරේ ඇවිද ගියේ නැත. හාගර් සම්බන්ධයෙන්ද එම දෙයම කියා ඇත: ඇගේ ඇස් විවෘත වූ අතර ඇය ළිඳක් දුටුවාය. (උත්පත්ති 21:19) එවිට පුරුෂයා සහ ස්ත්රිය ඔවුන්ගේ ලජ්ජාවේ කොටස් ආවරණය කළහ. ඒවා දෙවියන් වහන්සේ ඔවුන් වෙනුවෙන් සාමාජිකයන් ලෙස සෑදූ නමුත් ඔවුන් ඒවා ලජ්ජාවේ කොටස් බවට පත් කර තිබුණි.
37 වන පරිච්ඡේදය [XXIII.]— ස්වභාවධර්මයේ දූෂණය පාපයෙන් සිදු වේ, එය ප්රතිසංස්කරණය කරන ලද්දේ ක්රිස්තුස් වහන්සේ විසිනි
මෙම පාපයේ ව්යවස්ථාවෙන් පාපයේ මාංසය උපත ලබා ඇත. එයට පව්කාර මාංසයේ ස්වරූපයෙන් පැමිණි උන්වහන්සේගේ සක්රමේන්තුව තුළින් පවිත්ර කිරීම අවශ්ය වේ. එසේ පැමිණියේ පාපයේ ශරීරය විනාශ වන පරිදිය. එය මෙම මරණයේ ශරීරය ලෙසද හැඳින්වේ, එයින් අපගේ ස්වාමින් වහන්සේ වන යේසුස් ක්රිස්තුස් වහන්සේ තුළින් දෙවියන් වහන්සේගේ කරුණා අනුග්රහයෙන් පමණක් කාලකන්නි මිනිසා මුදා ගැනේ. (රෝම 7:24-25) මක්නිසාද යත්, මරණයේ ආරම්භය වන මෙම ව්යවස්ථාව, පළමු යුවළගෙන් ඔවුන්ගේ පරම්පරාවට සම්ප්රේෂණය වූ අතර, එය පොළොවේ සියලු මිනිසුන් වෙහෙස මහන්සි වී වැඩ කරන ආකාරය සහ දරු ප්රසූතියේදී ප්රසව වේදනාව නිසා කාන්තාවන් විඳින වේදනාවෙන් දැකිය හැකිය. ඔවුන් පාපයට වරදකරුවන් වූ විට දෙවියන් වහන්සේගේ විනිශ්චය අනුව මෙම දුක් වේදනා ලැබීමට ඔවුහු සුදුසු වූහ; තවද මෙම දුක් වේදනා ඔවුන් තුළ පමණක් නොව, ඔවුන්ගේ පරම්පරාව තුළද සිදු වන බව අපට පෙනේ. ඒවා සමහරුන් තුළ වැඩියෙන්ද, අනෙක් අය තුළ අඩුවෙන්ද පවතින නමුත් තවමත් සෑම කෙනෙකු තුළම එම දුක් වේදනා පවතී. කෙසේ වෙතත්, ආරම්භයේදී, පළමුවන මිනිසුන්ගේ ධර්මිෂ්ඨකම දෙවියන් වහන්සේට කීකරු වීම සහ ඔවුන්ගේ මනසේ ව්යවස්ථාවට පටහැනි පව්කාර ආශාවේ ව්යවස්ථාවක් ඔවුන්ගේ ශරීර තුළ නොතිබීම තුළ පැවතුණි. එහෙත් දැන්, ඔවුන්ගේ වැටීමෙන් පසු, පව්කාර මාංසයෙන් උපත ලැබූ ඔවුහු දෙවියන් වහන්සේට කීකරු වන විට, – පව්කාර ආශාවන්ගෙන් නිදහස් වීමෙන් නොව, ඒවාට යටත් නොවීමෙන් මහත් ආශීර්වාදයක් ලබා ගනිති. ඒ වෙනුවට, ඔවුන් මාංසය එහි ආශාවන් හා තෘෂ්ණාවන් සමග මරණයට පත් කර ඇත. එසේ කළේ ඔවුන්ට යේසුස් ක්රිස්තුස් වහන්සේට අයත් විය හැකි වන පිණිසය, උන් වහන්සේ මෙය උන් වහන්සේ කුරුසියේ සිටියදී සංකේතවත් කළ අතර, උන් වහන්සේගේ කරුණා අනුග්රහයෙන් ඔවුන්ට දෙවියන් වහන්සේගේ දරුවන් වීමට බලය ලබා දුන් සේක. මන්ද එය ලබා දුන්නේ සියලුම මිනිසුන්ට නොවේය. එහෙත් උන් වහන්සේ පිළිගත් බොහෝ දෙනෙකුටය. ඔවුන් ලෝකයට මාංසයෙන් උපන් පසුව, ආත්මයාණන් වහන්සේගෙන් නැවත ඉපදීමේ බලය දෙවියන් වහන්සේ ඔවුන්ට ලබා දී ඇති සේක. මේ අය පිළිබඳ සැබවින්ම මෙසේ ලියා ඇත: නුමුත් යම් පමණ දෙනෙක් උන්වහන්සේ පිළිගත්තෝද, එනම් උන්වහන්සේගේ නාමය කෙරෙහි අදහාගන්නෝද, ඔවුන්ට දෙවියන්වහන්සේගේ දරුවන්වෙන්ට උන්වහන්සේ බලය දුන්සේක. ඔව්හු ලෙයෙන්වත් මාංසයේ කැමැත්තෙන්වත් මනුෂ්යයාගේ කැමැත්තෙන්වත් නොව දෙවියන්වහන්සේගෙන් උපන්නෝය. (යොහන් 1:12-13)
38 වන පරිච්ඡේදය [XXIV.]— වාක්යාණන් මාංසවත් වීම මගින් අපට ලබා දී ඇති ප්රයෝජනය කුමක්ද; මාංසයෙන් ක්රිස්තුස් වහන්සේගේ උපත, එය අපගේම උපතට සමාන වන ආකාරය සහ වෙනස් වන ආකාරය
ඔහු තවදුරටත් මෙසේ පවසයි, තවද වාක්යයාණෝ මාංසවත්වී, … අප අතරෙහි වාසයකළසේක. (යොහන් 1:14) ඔවුන් අතර සැබවින්ම ශ්රේෂ්ඨ දෙයක් සිදු කර ඇත. එනම්, ඔවුන් දෙවියන් වහන්සේගෙන් දෙවියන් වහන්සේට නැවත උපත ලබා ඇත, දෙවියන් වහන්සේ විසින්ම නිර්මාණය කරන ලද නමුත් ඔවුන් මීට පෙර මාංසයෙන් ලෝකයට උපත ලබා තිබුණි. එහෙත් ඊටත් වඩා පුදුම සහගත දෙයක් සිදු කර ඇත. එනම් ඔවුන් මාංසයෙන් උපත ලැබුවේ ස්වභාවයෙන්ම වුවද, ඔවුන් දෙවියන් වහන්සේගෙන් උපත ලැබුවේ දිව්යමය යහපත්කමෙනි. එසේ වූයේ ඔවුන්ට එතරම්ම විශාල ප්රතිලාභයක් ලබා දීම උදෙසාය. උන් වහන්සේගේම ස්වභාවයෙන්ම සිටි උන් වහන්සේ දෙවියන් වහන්සේගෙන් උපත ලැබූ සේක, එසේම උන් වහන්සේ දයාවෙන් මාංසයෙන් උපත ලැබීමට යටත් වූ සේක – වාක්යාණෝ මාංසවත් වී අප අතර වාසය කළ සේක, යන කොටසින් අදහස් කළේ ඊට වඩා අඩු දෙයක් නොවේ. මෙයින්, ඔහු පවසන්නේ, මාංසය ලෙස මාංසයෙන් ඉපදුණු අප, පසුව ආත්මයාණන් වහන්සේගෙන් උපත ලැබීමෙන්, ආත්මය වී දෙවියන් වහන්සේ තුළ වාසය කළ හැකි වන පරිදි එය සිදු කර ඇති බවයි; මන්ද, දෙවියන් වහන්සේගෙන් ඉපදුණු දෙවියන් වහන්සේ, පසුව මාංසයෙන් ඉපදීමෙන්, මාංසවත් වී අප අතර වාසය කළ බැවිනි. මක්නිසාද මාංසය බවට පත් වූ වාක්යාණෝ පටන්ගැන්මෙහිදී වාක්යයාණෝ සිටිසේක, වාක්යයාණෝ දෙවියන්වහන්සේ හා සමඟ සිටිසේක, වාක්යයාණෝ දෙවියන්වහන්සේව සිටිසේක. (යොහන් 1:1) එහෙත් ඒ සමගම, අපගේ පහත් තත්වයට වන උන්වහන්සේගේ සහභාගීත්වය, උන්වහන්සේගේ උසස් තත්වයට අපගේ සහභාගීත්වය සඳහා වූවක් විය. එය උන්වහන්සේගේ මාංසයේ උපතේදී යම් ආකාරයක මාධ්යයක් ලෙස තිබිණි; එසේ වූයේ අප සැබවින්ම පව්කාර මාංසයෙන් උපත ලබා ඇති නමුත්, උන්වහන්සේ පව්කාර මාංසයේ ස්වරූපයෙන් උපත ලැබූ සේක – අප මාංසයෙන් හා රුධිරයෙන් උපත ලැබුවා පමණක් නොව, මිනිසාගේ කැමැත්තෙන් සහ මාංසයෙන්ද උපත ලබා ඇත. එහෙත් උන්වහන්සේ මාංසයෙන් හා රුධිරයෙන් පමණක් උපත ලැබූ සේක, මිනිසාගේ කැමැත්තෙන් උපත නොලැබූ සේක. එසේම මාංසයේ කැමැත්තෙන් උපත නොලැබූ සේක. ඒ වෙනුවට දෙවියන් වහන්සේගෙන් උපත ලැබූ සේක: එබැවින්, අපි පාපය නිසා මැරෙන්නෙමු; උන් වහන්සේ පාපයක් නොමැතිව අප වෙනුවෙන් මැරෙන්නට පැමිණි සේක. එසේම, උන්වහන්සේ අප වෙතට බැසගත් උන්වහන්සේගේ පහළ තත්වය, උන්වහන්සේ අප මෙහි සොයා ගත් අපගේ පහළ තත්වයට සෑම විස්තරයකින්ම හරියටම සමාන නොවූවාක් මෙන්ම; ඒ හා සමානව අප උන්වහන්සේ වෙතට නැඟී යන අපගේ ඉහළ තත්වය, උන්වහන්සේගේ ඉහළ තත්වයට හරියටම සමාන නොවනු ඇත, එහිදී අප උන්වහන්සේ සොයා ගත යුතුය. මක්නිසාද උන්වහන්සේගේ කරුණා අනුග්රහයෙන් අප දෙවියන් වහන්සේගේ පුත්රයන් බවට පත් කළ යුතු අතර, එසේ උන්වහන්සේ ස්වභාවයෙන්ම දෙවියන් වහන්සේගේ පුත්රයාණන් වහන්සේ වන සේක; අප සංවර්තනය වූ විට, දෙවියන් වහන්සේට ඇලී සිටිනු ඇත. එහෙත් උන්වහන්සේ හා සමාන අය ලෙස නොවේය; උන්වහන්සේ කිසි විටෙකත් දෙවියන් වහන්සේගෙන් ඉවතට හැරී නොගිය අතර, සැම විටම දෙවියන් වහන්සේ හා සමානව සිටි සේක; අපි සදාකාල ජීවනයේ කොටස්කරුවෝ වෙමු, උන්වහන්සේ සදාකාල ජීවනය වන සේක. එබැවින්, උන් වහන්සේ මිනිසෙකු බවට පත් වූ නමුත් තවමත් දෙවියන් වහන්සේ ලෙස සිටින උන් වහන්සේ වෙත කිසිදා පාපයක් නොතිබුණි, උන් වහන්සේ මාතෘ පාප මාංසයකින් උපත ලැබුවද පාප මාංසයක් ලබාගත්තේ නැත. ඉන්පසු උන්වහන්සේ මාංසයෙන් ගත් දෙය සඳහා, උන් වහන්සේ එය ගැනීම සඳහා පවිත්ර කළ සේක, නැතහොත් එය ගැනීමෙන් එය පවිත්ර කළ සේක. එබැවින්, උන් වහන්සේගේ කන්යා මව, ඇගේ පිළිසිඳ ගැනීම පව්කාර මාංසයේ ව්යවස්ථාවට අනුව සිදු නොවීය (වෙනත් වචනවලින් කිවහොත්, ලෞකික කාම රාගයේ උද්දීපනයෙන් සිදු නොවීය), එහෙත් ඇගේ ඇදහිල්ලෙන් ඇය තුළ ශුද්ධ බීජය සෑදීමට සුදුසු කවුද – උන් වහන්සේ ඇය තෝරා ගැනීමට ඇය නිර්මාණය කළ අතර, ඇයගෙන් සෑදීම සඳහා ඇයෙ තෝරා ගත් සේක. එසේ නම්, පාපයෙන් තොර මාංසය අනුකරණය සඳහා ආදර්ශයක් සැපයීමට බෞතීස්ම වූ විට, විනිශ්චයෙන් බේරීමට පව්කාර මාංසය බෞතීස්ම වීම කොපමණ අවශ්යද?
39 වන පරිච්ඡේදය [XXV.]— පෙලෙගියානුවන්ගේ විරෝධයක්
පව්කාරයෙකු විසින් පව්කාරයෙකු බිහි කරනු ලැබ ඇත්නම්, ධර්මිෂ්ඨයෙකු විසින්ද ධර්මිෂ්ඨ මිනිසෙකු බිහි කරනු ලැබිය යුතුය, යනුවෙන් පවසන අයට අපි දැනටමත් පිළිතුරු ලබා දී ඇත්තෙමු, බෞතීස්ම වූ මිනිසෙකුගෙන් උපන් කෙනෙකු දැනටමත් බෞතීස්ම වූ බව සැලකිය යුතු යැයි තර්ක කරන අයට පිළිතුරු වශයෙන් අපි දැන් කරුණු ඉදිරිපත් කරමු. මන්ද, හෙබ්රෙව්වරුන්ට ලියන ලද ලිපියට අනුව, ලෙවීට ආබ්රහම්ගේ ඇළයේ සිටියදී දසයෙන් කොටස ගෙවීමට හැකි වූ විට, ඔහුගේ පියාගේ ඇළයේ සිටියදී බෞතීස්ම වීමට නොහැකි වූයේ මන්දැයි ඔවුහු අසති. මෙම තර්කය ඉදිරිපත් කරන අය නිරීක්ෂණය කළ යුත්තේ, ලෙවී මේ හේතුව නිසා, පසුව දසයෙන් කොටස ගෙවීමෙන් වැළකී සිටියේ ඔහු ඒ වන විටත් ආබ්රහම්ගේ ඇළයේ සිටියදී ඒවා ගෙවා තිබූ නිසා නොවන බවත්; ඒ වෙනුවට ඔහු පූජක තනතුරට පත් කරන ලද්දේ ඒවා ලබාගැනීමට මිස ඒවා ගෙවීමට නොවන බවත්ය. එසේ නොවුවහොත්, ඔහුට දසයෙන් කොටස දුන් ඔහුගේ සහෝදරයන් සියලු දෙනාද දසයෙන් කොටස ලබා නොදෙනු ඇත. මන්ද ඔවුන්ද ආබ්රහම්ගේ ඇළයේ සිටියදී මෙල්කිසදෙක්ට දසයෙන් කොටස ගෙවා තිබුණි.
40 වන පරිච්ඡේදය.— අපේක්ෂා කරන තර්කයක්.
ආබ්රහම්ගෙන් පැවත එන්නන් තම මුතුන්මිත්තන්ගේ ඇළයේ සිටියදී දසයෙන් කොටස ගෙවා තිබුණත්, ඔවුන් නිවැරදිව දසයෙන් කොටස ගෙවා ඇති බවට කිසිවෙකු තර්ක නොකළ යුතුය. මන්ද දසයෙන් කොටස ගෙවීම එක් එක් පුද්ගලයා විසින් නිරන්තරයෙන් නැවත නැවතත් සිදු කිරීම අවශ්ය වන ආකාරයේ බැඳීමක් වූ බැවිනි. ඉශ්රායෙල්වරුන් සෑම වසරකම තම ජීවිත කාලය පුරාම ලෙවීවරුන්ට එවැනි දායක මුදල් ගෙවීමට පුරුදුව සිටියාක් මෙන්, සියලු වර්ගවල නිෂ්පාදනවලින් විවිධ දසයෙන් කොටස ගෙවිය යුතු විය. බෞතීස්මය යනු එක් වරක් ලබා දෙන ආකාරයේ සක්රමේන්තුවක් වන අතර, යමෙකු තම පියා තුළ සිටියදී එය දැනටමත් ලබාගෙන තිබේ නම්, ඔහු දැනටමත් බෞතීස්ම වූ මිනිසෙකුගෙන් උපත ලැබූ බැවින්, ඔහු දැනටමත් බෞතීස්ම වූ අයෙකු ලෙස සැලකිය යුතුය. හොඳයි, මේ ආකාරයෙන් තර්ක කරන ඕනෑම අයෙකු (කාරණය විස්තරාත්මකව සාකච්ඡා නොකර මම සරලව මෙසේ කියමි,) චර්මච්ඡේදනය සලකා බැලිය යුතුය, එය සියල්ලටම එක් වරක් ලබා දුන් අතර, එක් එක් පුද්ගලයාට වෙන වෙනම ලබා දෙන ලදී. එබැවින්, චර්මච්ඡේදනය වූ මිනිසෙකුගේ පුත්රයා චර්මච්ඡේදනය වීම සඳහා එම පුරාණ සක්රමේන්තුව යටතේ අවශ්ය වූ පරිදි, දැන් බෞතීස්ම වූ මිනිසෙකුගේ පුත්රයාද බෞතීස්ම විය යුතුය.
41 වන පරිච්ඡේදය.— අපොස්තුළු තුමා විසින් ඇදහිලිවන්තයන්ගේ දරුවන් පවිත්ර අය ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ
නුඹලාගේ දරුවෝ අපවිත්රව සිටියහ. නුමුත් දැන් ඔව්හු ශුද්ධයයනුවෙන් (1 කොරින්ති 7:14) ප්රේරිතවරයා සැබවින්ම පවසයි. එබැවින් ඇදහිලිවන්තයන්ගේ දරුවන්ට බෞතීස්ම වීමට අවශ්යතාවයක් නොතිබූ බව ඔවුහු නිගමනය කරති. මුල් පාපය ආදම්ගෙන් සම්ප්රේෂණය වී ඇති බව ප්රතික්ෂේප කරන පුද්ගලයින් විසින් එවැනි භාෂාවක් භාවිත කිරීම ගැන මම පුදුමයට පත් වෙමි. මක්නිසාද යත්, ඇදහිලිවන්තයන්ගේ දරුවන් ශුද්ධ වූ තත්වයක උපත ලබන බවට ඔවුහු අදහස් කරන්නෝ නම්, ඔවුන්ම බෞතීස්ම වීමට තිබූ අවශ්යතාවය ගැන ඔවුන්ට පවා සැකයක් නැත්තේ කෙසේද? අවසානයේදී, ශුද්ධ දෙමාපියෙකුගෙන් යම් ශුද්ධකමක් ලැබෙන්නේ නම්, ඕනෑම මුල් පාපයක් පව්කාර දෙමාපියෙකුගෙන් ලැබුණු බව පිළිගැනීම ඔවුන් ප්රතික්ෂේප කරන්නේ ඇයි? දැන්, ශුද්ධ දරුවන් විශ්වාසවන්ත දෙමව්පියන්ගෙන් උපත ලැබුවද, අපගේ විරුද්ධවාදීන් විසින්ම ඔවුන්ට එරෙහිව ස්වර්ග රාජ්යය වසා දැමූවත්, ඔවුන් සැබෑ හෝ මුල් පාපයෙන් තොර බව තවමත් අවධාරණය කරන අතරම, බෞතීස්ම නොවන්නේ නම්, ඔවුන් ශාපයට පත් වන බව අප පවසන විට, එය අපගේ ප්රකාශයට පටහැනි නොවේ. නැතහොත්, ශුද්ධවන්තයන් ශාපයට ලක්වීම නුසුදුසු යැයි ඔවුන් සිතන්නේ නම්, ශුද්ධවන්තයන් දෙවියන් වහන්සේගේ රාජ්යයෙන් බැහැර කිරීම සුදුසු වන්නේ කෙසේද? ඔවුන් මේ කාරණය කෙරෙහි විශේෂ අවධානය යොමු කළ යුතුය: ශුද්ධ දෙයක් ශුද්ධ දෙමව්පියන්ගෙන් සහ අපිරිසිදු දෙමව්පියන්ගෙන් අපිරිසිදුකමක් ලබා ගන්නේ නම්, පව්කාර දෙයක් පව්කාර දෙමව්පියන්ගෙන් ලබා ගත නොහැකි වන්නේ කෙසේද? මක්නිසාද යත්, නුඹලාගේ දරුවෝ අපවිත්රව සිටියහ. නුමුත් දැන් ඔව්හු ශුද්ධය, යැයි ඔහු පැවසූ විට මෙම ද්විත්ව මූලධර්මය තහවුරු විය. ඇදහිලිවන්තයන්ගේ ශුද්ධ දරුවන් සහ නොඇදහිලිවන්තයන්ගේ අපිරිසිදු දරුවන්, ඔවුන්ගේ විවිධ තත්වයන් තිබියදීත්, බෞතීස්ම වී නොමැති නම්, දෙවියන් වහන්සේගේ රාජ්යයට ඇතුළුවීම එක හා සමානව තහනම් කර ඇති ආකාරයද ඔවුන් අපට පැහැදිලි කළ යුතුය. ඔවුන්ගේ එම පාරිශුද්ධභාවයෙන් කෙනෙකුට ලැබෙන ප්රයෝජනය කුමක්ද? දැන්, නොඇදහිලිවන්තයන්ගේ අපිරිසිදු දරුවන් විනාශයට යන බවත්, එහෙත් ඇදහිලිවන්තයන්ගේ ශුද්ධ දරුවන්ට බෞතීස්ම වන තුරු ස්වර්ග රාජ්යයට ඇතුළු විය නොහැකි බවත්, – එසේ වූවත් ඇදහිල්වන්තයින්ගේ ශුද්ධ දරුවන් විනාශයට නොයන බවත් – ඔවුන් පවසන්නේ නම්, එය යම් ආකාරයක බෙදීමක් වනු ඇත. එහෙත් එය එසේ වුවත්, ශුද්ධ දෙමව්පියන්ගේ ශුද්ධ දරුවන් සහ අපිරිසිදු දෙමව්පියන්ගේ අපිරිසිදු දරුවන් ගැන ඔවුහු එකම දේ පවසති: එනම් ඔවුන්ට පාපයක් නොමැති බැවින් ඔවුන් විනාශයට ලක් වූ අය නොවන බවත්, ඔවුන් බෞතීස්ම නොවූ නිසා ඔවුන් දෙවියන් වහන්සේගේ රාජ්යයෙන් බැහැර කර ඇති බවත්ය. මෙය මොන තරම් විකාරයක්ද! එවැනි දක්ෂ මනසකට එය නොපෙනේ යැයි කවරෙකුට නම් සිතිය හැකිද?
42 වන පරිච්ඡේදය.— විශුද්ධිකරණ බහුවිධ ක්රම; කැටකුමන්වරුන්ගේ (නව ඇදහිලිවන්තයින්ගේ) සක්රමේන්තුව
මේ කාරණය පිළිබඳ අපගේ අදහස් අපොස්තුළුවරයාගේම අදහස් සමග හරියටම එකඟ වේ, ඔහු මෙසේ පැවසීය, එබැවින් එක වරදක් කරණකොටගෙන දඬුවමට පත්කිරීම පිණිස විනිශ්චය සියලුම මනුෂ්යයන් කෙරෙහි පැමුණුණාක් මෙන්ම, එක ධර්මිෂ්ඨ ක්රියාවක් කරණකොටගෙන ජීවනයේ ධර්මිෂ්ඨකිරීම පිණිස දීමනාව සියලු මනුෂ්යයන් කෙරෙහි වූයේය. දැන් මෙම ප්රකාශයන් ඔහු වෙනත් තැනක තවත් කාරණයක් සම්බන්ධයෙන් අදහස් දක්වන කල පවසන දෙයට කෙතරම් අනුකූලද යන්න මොහොතකට සලකා බලන්න: නුඹලාගේ දරුවෝ අපවිත්රව සිටියහ. නුමුත් දැන් ඔව්හු ශුද්ධය. [XXVI.] විශුද්ධිකරණය එක් ආකාරයක මිනුමක් පමණක් නොවේය; මක්නිසාද නව ඇදහිලිවන්තයින් පවා, ක්රිස්තුස් වහන්සේගේ සලකුණෙන් සහ අත් තැබීම සම්බන්ධ යාච්ඤාවෙන් ඔවුන්ගේම මට්ටමින් විශුද්ධ වේ යැයි මම විශ්වාස කරමි. එසේ ඔවුන්ට ලැබෙන දේ ශුද්ධය, එය ක්රිස්තුස් වහන්සේගේ ශරීරය නොවුණත් – එය සක්රමේන්තුවක් වන බැවින් අපගේ සුපුරුදු පෝෂණය සාදන ඕනෑම ආහාරයකට වඩා ශුද්ධය. කෙසේ වෙතත්, අපගේ වර්තමාන ජීවිතයේ අවශ්යතා සපුරාලන එම මාංසය සහ පානය, එම ප්රේරිතවරයාටම අනුව, දෙවියන් වහන්සේගේ වචනයෙන් සහ යාච්ඤාවෙන් විශුද්ධ කරනු ලැබ ඇත. 1 තිමෝති 4:5 පරිච්චේදයේහි, අපගේ ශරීර ප්රබෝධවත් වන ලෙස අප එහිදී ඉල්ලා සිටින යාච්ඤාව පවා විශුද්ධ කරනු ලැබ ඇත. එබැවින්, අපගේ සාමාන්ය ආහාරයේ මෙම විශුද්ධිකරණය මුඛයට ඇතුළු වන දේ බඩට ඇතුල්ව වැසිකිළියට බැහැර කිරීම වළක්වන්නේ නැත. (මාර්ක් 7:19) එසේම සියලු භූමික දේවල් යටත් වන දිරාපත්වීමට යටත් වේ- එම හේතුව නිසා ස්වාමින් වහන්සේ අපෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ විනාශ නොවන ආහාර සඳහා වැඩ කරන ලෙසයි: (යොහන් 6:27) එසේම නව ඇදහිලිවන්තයා විශුද්ධ කිරීම, ඔහු බෞතීස්ම නොවන්නේ නම්, ඔහුට ස්වර්ග රාජ්යයට ඇතුළු වීමට හෝ ඔහුගේ පාපවලට සමාව ලබා ගැනීමට උපකාරී නොවේ. එලෙසම, ඒ හා සමාන තර්කනයකින්, එම විශුද්ධිකරණය, එය කුමන මිනුමක් සහිත වුවද, ප්රේරිතවරයාට අනුව, ඇදහිලිවන්තයන්ගේ දරුවන් තුළ පවතී, එය බෞතීස්මය පිළිබඳ ප්රශ්නයට හෝ පාපයේ ආරම්භය හෝ සමාව දීම පිළිබඳ ප්රශ්නයට කිසිසේත්ම සම්බන්ධයක් නැත. අප සාකච්ඡා කරමින් සිටි මෙම කොටසේම, විවාහක යුවළකගේ නොඇදහිලිවන්ත සාමාජිකයා ඇදහිලිවන්ත සහකරු විසින් විශුද්ධ කරනු ලබන බව ප්රේරිතවරයා පවසයි: මක්නිසාද නොඇදහිලිකාර පුරුෂයා භාර්යාව නිසා ශුද්ධකරනු ලැබ සිටියි, නොඇදහිලිකාර භාර්යාවද සහෝදරයා නිසා ශුද්ධකරනු ලැබ සිටියි. නැතහොත් නුඹලාගේ දරුවෝ අපවිත්රය. (1 කොරින්ති 7:14) දැන්, මා පවසන්නේ මෙයයි. මේ වචනවලට කෙනෙකු කුමන අර්ථයක් ලබා දුන්නත්, ක්රිස්තියානි නොවන ස්වාමිපුරුෂයෙකු තම බිරිඳ ක්රිස්තියානි අයෙකු නිසා බෞතීස්ම නොවිය යුතු බවත්, ඔහුට දැනටමත් ඔහුගේ පාපවලට සමාව ලැබී ඇති බවත්, ඔහුගේ බිරිඳ නිසා විශුද්ධ කරනු ලැබූ බව විස්තර කර ඇති නිසා, ස්වර්ග රාජ්යයට සහතික ප්රවේශයක් සහිතව, ඔහුගේ බිරිඳ විසින් විශුද්ධ කරනු ලැබූ බව විස්තර කර ඇති බැවින් ස්වර්ග රාජ්යය හිමි කරගත හැකිය යනුවෙන් සිතීමට තරම් අවිශ්වාසයෙන් මනස විකෘති වූ මිනිසෙකු නැති බවයි.
43 වන පරිච්ඡේදය [XXVII.]— බෞතීස්ම වූවන්ගේ දරුවන් බෞතීස්ම විය යුත්තේ ඇයි?
කෙසේ වෙතත්, බෞතීස්ම වූ පුද්ගලයින්ගේ දරුවන් බෞතීස්ම වන්නේ මන්ද යන ප්රශ්නය සම්බන්ධයෙන් කිසියම් මිනිසෙකු තවමත් ප්රහේළිකාවක් ඇත්නම්, ඔහු මෙය කෙටියෙන් සලකා බැලිය යුතුය: එක් මිනිසෙකු වන ආදම් තුළින් පව්කාර මාංසයේ පරම්පරාව එවැනි පරම්පරාවකින් උපත ලබන සියල්ලන්ටම හෙළා දකිනු ලබන බැවින්, එක් මිනිසෙකු වන යේසුස් ක්රිස්තුස් වහන්සේ තුළින් වන කරුණා අනුග්රහයේ ආත්මයාණන් වහන්සේගේ පරම්පරාව, පූර්වයෙන් නියම කර ඇති පරිදි, මෙම නැවත උත්පාදනය කරනු ලැබීමට සහභාගී වන සියල්ලෝම සදාකාල ජීවනය පිණිස ධර්මිෂ්ඨකරණය වෙත ගෙන එනු ලබන්නෝය. එහෙත් බෞතීස්මයේ සක්රමේන්තුව නිසැකවම නැවත උත්පාදනයේ සක්රමේන්තුව වේ. එබැවින්, කිසිදා ජීවත් නොවූ මිනිසෙකුට මිය යා නොහැකි සේම, කිසිදා මිය නොගිය කෙනෙකුට නැවත නැඟිටින්නට නොහැකි සේම, කිසිදා ඉපදී නැති කෙනෙකුට නැවත උත්පාදනය ලැබීමටද නොහැකිය. මෙයින් මෙම නිගමනය පැන නගියි, උපත ලබා නැති කිසිවෙකුට තම පියා තුළ නැවත ඉපදීමට නොහැකි බවයි. එහෙත් මිනිසෙකු ඉපදුණු පසුව නැවත උත්පාදනය ලැබිය යුතුය, මන්ද, මිනිසෙකු නැවත ඉපදෙන්නේ නැත්නම්, ඔහුට දෙවියන් වහන්සේගේ රාජ්යය දැකිය නොහැකිය. යොහන් 3:3 පරිච්චේදයේ හි, එමනිසා, ළදරුවෙකු පවා නැවත උත්පාදනයේ සක්රමේන්තුව ලබා ගත යුතුය, එය නොමැතිව ඔහු මේ ජීවිතයෙන් නික්ම යන්නේ අසතුටු බවින් වීම එයට හේතුවයි. මෙම බෞතීස්මය පව් සමාව සඳහා මිස ලබා දෙනු නොලැබේ. තවද ක්රිස්තුස් වහන්සේ එම කොටසේදීම අපට මෙය පැහැදිලිව පෙන්වන සේක. මන්ද , මේ දේවල් කෙසේ විය හැකිද? යනුවෙන් උන් වහන්සේගෙන් ඇසූ විට උන් වහන්සේ මෙසේ පිළිතුරු දුන් සේක. මෝසෙස් සර්පයා ඔසවා කුළුණක් මත තැබූ විට කළ දේ ප්රශ්නය ඇසූ තැනැත්තාට උන් වහන්සේ මතක් කළ සේක. එමනිසා, අප හිතාමතාම ක්රිස්තියානි ඇදහිල්ලේ රීතියෙන් ඈත් නොවන්නේ නම් මිස, බෞතීස්මයේ සක්රමේන්තුව මගින් ළදරුවන් ක්රිස්තුස් වහන්සේගේ මරණයට අනුකූල වන බැවින්, ඔවුන් සර්පයාගේ විෂ සහිත දෂ්ට කිරීමෙන්ද නිදහස් වන බව පිළිගත යුතුය. කෙසේ වෙතත්, මෙම දෂ්ට කිරීම ඔවුන්ට ලැබුණේ ඔවුන්ගේම සැබෑ ජීවිතයේදී නොව, තුවාලය මුලින්ම ඇති වූ තැනැත්තා තුළය.
44 වන පරිච්ඡේදය.— පෙලේජියානුවන්ගේ විරෝධයක්
ඔවුන් මේ කාරණය දැකීමට අසමත් වන්නේද නැත. එනම් මිනිසෙකුගේම පාප ඔහුගේ සංවර්තනයෙන් පසුව දෙමව්පියන්ට හානියක් නොවන බවයි. එබැවින් ඔවුහු මෙම ප්රශ්නය මතු කරති: ඔවුන් ඔහුගේ පුතාට බාධාවක් වීම ඊටත් වඩා කොපමණ කළ නොහැකිද? එහෙත් මේ ආකාරයෙන් සිතන අය පහත සඳහන් කාරණය සලකා බලන්නේ නැත: ඔහු ආත්මයාණන් වහන්සේගෙන් නැවත ඉපදෙන නිසා ඔහුගේම පාපට හානිකර නොවන්නේ සේම, ඔහුගේ පුත්රයා සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, ඔහුගේ පුත්රයාද ඒ ආකාරයෙන්ම නැවත ඉපදෙන්නේ නැත්නම්, ඔහු තම පියාගෙන් උරුම කරගත් පාප ඔහුට සැබවින්ම හානිකර වන බව පැහැදිලිය. මක්නිසාද නැවත අලුත් වූ දෙමව්පියන් පවා දරුවන් බිහි කරන්නේ ඔවුන්ගේ නැවත අලුත් කරන ලද තත්වයේ ප්රථම ඵලවලින් නොව, ඔවුන්ගේ පැරණි ස්වභාවයේ නටබුන්වලින් මාංසික ලෙසය. එසේ තම දෙමව්පියන් තුළ පැරණි ස්වභාවයේ ඉතිරිව ඇති දෙයින් උපත ලබන සහ පව්කාර මාංසය තුළ උපත ලබන දරුවන්, පැරණි මිනිසාට අයත් හෙළා දැකීමෙන් නිදහස් වන්නේ ආත්මික නැවත උත්පාදනය කිරීමේ සහ නැවත අලුත් කිරීමේ සක්රමේන්තුව මගින් පමණි. දැන් මෙය මේ පිළිබඳ සලකා බැලීමක් වන අතර, මෙම කාරණය සම්බන්ධයෙන් පැන නැගී ඇති සහ ඉදිරියේදීද තවමත් මතු විය හැකි මතභේද හේතුවෙන්, අප අපගේ දැක්මෙහි සහ මතකයේ තබා ගත යුතුය. එනම් සම්පූර්ණයෙන්ම හා පරිපූර්ණ ලෙස පාපවලට සමාව ලැබීමක් සිදුවන්නේ බෞතීස්මයේදී පමණක් බව, එහිදී සැබෑ පුද්ගලයාගේ චරිතය ක්ෂණිකව සහ සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් නොවන බව; එසේ වූවත් වෙනස් වීමට සුදුසු ලෙස ජීවත් වන අය තුළ ආත්මයාණන් වහන්සේගේ ප්රථම ඵල, ක්රමයෙන් පැරණි ලෞකික ස්වභාවය අලුත් කිරීමේ ක්රියාවලියක් මගින් ඒ හා සමාන ආත්මික එකක් බවට පරිවර්තනය කරන්නේය. එය දිනෙන් දින සංවර්ධනය වන අතර, මුළු පැරණි ස්වභාවයම කෙතරම් අලුත් වනවාද යත්, ස්වාභාවික ශරීරයේ දුර්වලතාවය පවා ආත්මික ශරීරයේ ශක්තිය හා නොදිරන බව කරා ළඟා වන තුරු එය සිදු වේ.
45 වන පරිච්ඡේදය [XXVIII.] — පාපයේ ව්යවස්ථාව පාපය ලෙස හැඳින්වේ; බෞතීස්ම වූවන් තුළ එහි නපුර ඉවත් කිරීමෙන් පසුව පවා කාම රාගය තවමත් පවතින්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳ
කෙසේ වෙතත්, ප්රේරිතවරයා, එබැවින් නුඹලා නුඹලාගේ මරණීයවූ ශරීරයේ තෘෂ්ණාවලට කීකරුවන ලෙස පාපය එහි අධිපතිකම් නොකෙරේවා යන්නෙහි, (රෝම 6:12) පාපය ලෙසද හඳුන්වන මෙම පාපයේ ව්යවස්ථාව, ජලයෙන් සහ ආත්මයාණන්ගෙන් නැවත උත්පාදනය ලැබූ අයගේ අවයව තුළ කිසිදු සමාවක් නොලැබුවාක් මෙන් නොපවතී. මක්නිසාද අපගේ පාපවලට සම්පූර්ණ හා පරිපූර්ණ සමාවක් ලැබී ඇත, දෙවියන් වහන්සේගෙන් අප වෙන් කළ සියලු සතුරුකම මරා දමනු ලැබ ඇත. එහෙත් එය කෙසේ හෝ නැවත පණ ගැන්වී නීති විරෝධී දේවලට එකඟ වීමෙන් එහි පාලනය සහ බලය නැවත ලබා නොගන්නේ නම් මිස, ජයගෙන යටත් කර ගත් දෙයක් ලෙස එය අපගේ පැරණි මාංසික ස්වභාවය තුළ පවතී. කෙසේ වෙතත්, මෙම පැරණි මාංසික ස්වභාවය, එනම් එහි පාපයේ හෝ පාපයේ ව්යවස්ථාව දැනටමත් අහෝසි කර ඇති ස්වභාවය සහ බෞතීස්ම වූවන් දෙවියන් වහන්සේගේ කරුණා අනුග්රහයෙන් නැවත උත්පාදනය වීමේ නව ස්වභාවයේ ආත්මයාණන් වහන්සේ ජීවිතය අතර එතරම් පැහැදිලි වෙනසක් දැකිය හැකිය. එවැනි අය ගැන, ඔවුන් මේ මරණීය ජීවිතයෙන් ඉවත්ව යාමට පෙර පවා, ඔවුන් මාංසයේ නොසිටි බව ඔහු පැවසුවේ නම් මිස, ඔවුන් පාපයේ නොසිටි බව පැවසීම ප්රමාණවත් නොවන බව අපොස්තුළුවරයා සැලකුවේය. ඔහු මෙසේ පවසයි, මාංසයෙහි සිටින්නන්ට දෙවියන්වහන්සේ සතුටුකරන්ට නොහැකිය. නුමුත් නුඹලා තුළ දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මයාණන්වහන්සේ වාසයකරනසේක් නම්, නුඹලා මාංසයෙහි නොව ආත්මයෙහි සිටින්නෝය. (රෝම 8:8–9) ඇත්ත වශයෙන්ම, ඔවුන් මාංසය පවා, එය දූෂිත වුවද යහපත් භාවිතයට හරවන ආකාරයටම ඔවුන් එහි අවයව යහපත් ක්රියාවලට යොදන අතර, තවදුරටත් ඔවුහු මාංසයේ නොසිටිති. මන්ද ඔවුන් තම අවබෝධය හෝ ජීවිතය එහි මූලධර්මවලට අනුව සකස් කර නොගන්නා බැවිනි; එසේම ඔවුන් තම සහෝදරයන් වෙනුවෙන්, ඇදහිල්ල වෙනුවෙන් සහ සත්යය වූ, ශුද්ධ වූ සහ ධර්මිෂ්ඨ වූ සියල්ල ආරක්ෂා කිරීම සඳහා නිර්භීතව සහ ඉවසිලිවන්තව එය විඳ දරාගන්නා විට, ඔවුහු මරණය පවා, එනම් පළමු පාපයේ දඬුවම පවා යහපත් භාවිතයකට හරවා ගනිති. ඇදහිල්ලේ සිටින සියලුම සැබෑ හවුල්කරුවෝද එම පාප ව්යවස්ථාව, එය ඉවත් කර ඇතත්, තවමත් ඔවුන්ගේ පැරණි මාංසික ස්වභාවය තුළ ඉතිරිව පවතින පාපයේ ව්යවස්ථාව යහපත් ආකාරයට භාවිත කරති. ඔවුන් ක්රිස්තුස් වහන්සේ තුළ ඔවුන්ට නව ජීවිතයක් ඇති බැවින්, කාම රාගය ඔවුන් කෙරෙහි පාලනය කිරීමට ඔවුහු ඉඩ නොදෙති. එහෙත් මේ අයම, ඔවුන් තවමත් ආදම්ගේ පැරණි ස්වභාවය උසුලාගෙන සිටින නිසා, නැවත උත්පානදය වන අය බැඳ තබා නොගන්නා, සහ ඉපදෙන අය නැවත උත්පාදනය වීමෙන් නිදහස් වන පාපයේ ව්යාප්තිය සමග, තවමත් අමරණීය ලෙස නැවත උත්පාදනය වන පිණිස මරණීය ලෙස දරුවන් බිහි කරති. එමනිසා, මෙම කාම රාගික ව්යවස්ථාව සාමාජිකයන් තුළ පවතින තාක් කල්, එය තවමත් පැවතුණද, එහි වරද ඉවත් කරනු ලැබ ඇත. එහෙත් එම වරදෙන් නිදහස් කරනු ලැබ ඇත්තේ නැවත උත්පාදනය වීමේ සක්රමේන්තුව ලබා ඇති සහ දැනටමත් අලුත් වීමට පටන් ගෙන ඇති තැනැත්තාට පමණි. එහෙත් පැරණි ස්වභාවයෙන් උපත ලබන ඕනෑම දෙයක්, එහි කාම ආශාවන් සමග තවමත් බැඳී පවතින අතර, සුවය ලැබීම සඳහා නැවත උත්පාදනය වීම අවශ්යය. මන්ද, මාංසිකව උපත ලැබූ සහ ආත්මිකව නැවත උත්පාදනය ලැබූ ඇදහිලිවන්ත දෙමව්පියන් මාංසික ලෙස දරුවන් බිහි කර ඇත. එබැවින්, ඔවුන්ගේ දරුවන් ඔවුන්ගේ පළමුවන ඉපදීමට පෙර නැවත උත්පාදනය ලබන්නේ කෙසේද?
46 වන පරිච්ඡේදය. — වරදකාරි බව දුරු කළ හැකි නමුත් කාම රාගය පවතී
මා පැවසූ දෙය ගැන ඔබ පුදුම විය යුතු නැත: එනම් පාපයේ ව්යවස්ථාව එහි කාම ආශාව සමග පැවතුණද, එහි වරදකාරි බව සක්රමේන්තුවේ කරුණා අනුග්රහය තුළින් ඉවත් කරනු ලැබ ඇත. මක්නිසාද යත් නපුරු ක්රියා, වචන සහ සිතුවිලි දැනටමත් පහව ගොස් ඇති අතර ඒවා තවදුරටත් නොපවතී. මනසෙහි සහ ශරීරයේ හුදු චලනයන් සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, ඒවා මිය ගිය පසු ඔවුන්ගේ වරදකාරි බව පවතින අතර පව් සමාව මගින් එය ඉවත් නොකළහොත් තවදුරටත් ඒවා නොපවතී. එබැවින්, එයට ප්රතිලෝම වශයෙන්, තවමත් ඉවත් කර නොමැති නමුත් තවමත් පවතින මෙම කාමාශාවේ නීතියේදී, එහි වරදකාරි බව ඉවත් කර ඇත. එසේ එය දිගටම පවතින්නේ නැත, මන්ද බෞතීස්මය ලැබීමේදී පාපවලට සම්පූර්ණ සමාව ලබා දෙන බැවිනි. ඇත්ත වශයෙන්ම, බෞතීස්මයෙන් පසු ක්ෂණයකින් මිනිසෙකු මේ ජීවිතයෙන් ඉවත් වුවහොත්, එනම් මිය ගියහොත්, ඔහු වගකිව යුතු කිසිවක් ඉතිරි නොවනු ඇත, මන්ද ඔහු රඳවා තබා ගත් සියල්ල ඉවත් කරනු ලැබ ඇති බැවිනි. එබැවින්, අතීතයේ සිතුවිලි, වචනය සහ ක්රියාවෙන් සමාව දීමට පෙර ඉතිරි වූ වරදකාරි බව අමුතු දෙයක් නොමැති සේම, පාපවලට සමාව දුන් පසු ඉතිරි වූ කාමාශාවේ වරදකාරි බව අතුරුදහන් වීමද පුදුම විය යුතු කරුණක් නොවේය.
47 වන පරිච්ඡේදය [XXIX.]— පූර්වයෙන් නියම කරන ලද සියලු දෙනාම එකම මැදිහත්කරුවාණන් වහන්සේ වන ක්රිස්තුස් වහන්සේ තුළින් සහ එකම වූ ඇදහිල්ලෙන් ගැලවීම ලබති
කාරණය මෙසේ නම්, එක් මිනිසෙකු තුළින් පාපය සහ එසේ පාපය තුළින් මරණය ලෝකයට ඇතුළු වීම සහ එය සියලු මිනිසුන්ට සම්ප්රේෂණය වූ කාලයේ සිට, මෙම මාංසික පරම්පරාවේ සහ විනාශ වන ලෝකයේ අවසානය දක්වා, පව් සමාව තුළින් දෙවියන් වහන්සේ සමග අප සමගි කරන එකම මැදිහත්කරුවාණන් වහන්සේ හැරුණුකොට ඔවුන්ගේ දරුවන් බිහි කරන සහ උපත ලබන දරුවන් අතර, අපගේ මේ ජීවිතයේ පාපයෙන් තොරව ජීවත් වූ මිනිසෙකු කිසි විටෙකත් සිටියේ නැත, ඉදිරියේදී කිසි විටෙකත් සිටින්නේද නැත. දැන් අපගේ එම ස්වාමින් වහන්සේම, උන්වහන්සේගේ ස්ථිර පූර්ව දැනගැන්මෙන් සහ අනාගත දයා කරුණාවෙන්, සදාකාල ජීවනයේ උන් වහන්සේ සමග රජකම් කිරීමට පූර්වයෙන් නියම කර ඇති අයට උන්වහන්සේගේ සුවය ලබා දීම කිසි විටෙකත් එය ප්රතික්ෂේප කර නැත, ඉදිරියේදී කිසි විටෙකත් එය ප්රතික්ෂේප නොකරනු ඇත. උන්වහන්සේ මාංසයෙන් උපත ලැබීමට, දුර්වලතාවයෙන් දුක් විඳීමට, බලයෙන් යුක්තව නැවත නැඟිටීමට පෙර, එවකට ජීවත් වූ අයට සදාකාල ජීවනය උරුම කර ගැනීම සඳහා අනාගතයේදී පැමිණෙන්නට තිබූ එම ආශීර්වාද විශ්වාස කිරීමට ඉගැන්වූ සේක. ක්රිස්තුස් වහන්සේ තුළ මේ දේවල් ඉටු වන විට ජීවත්ව සිටි අයට සහ අනාවැකි සම්පූර්ණත්වයට පත් වන බව දුටු අයට, එවකට පැවති එම ආශීර්වාද විශ්වාස කිරීමට උන්වහන්සේ ඉගැන්වූ සේක. එතැන් සිට ජීවත් වූ අයට සහ වර්තමානයේ ජීවත් වන අපට සහ තවමත් ඉදිරියේදී ජීවත් වීමට සිටින සියල්ලන්ට, දැනටමත් ඉටු වී ඇති පරිදි මෙම ආශීර්වාද විශ්වාස කිරීමට උන්වහන්සේ නිරන්තරයෙන් උගන්වන සේක. මේ අනුව, මාංසයේ ඉපදුණු පසු, ආත්මයාණන් වහන්සේ තුළ නැවත උත්පාදනය වන සියල්ලන්ම ගලවා ගන්නේ එකම ඇදහිල්ලකි. මෙම ඇදහිල්ල අවසන් වන්නේ අප වෙනුවෙන් විනිශ්චය කරනු ලැබ මිය ගිය තැනැන් වහන්සේ වන ජීවමාන හා මළවුන්ගේ විනිශ්චයකරුවාණන් වහන්සේ තුළය. එහෙත් මෙම එකම ඇදහිල්ලේ සක්රමේන්තු සුදුසු සංකේතාත්මක අර්ථයක් සඳහා වරින් වර වෙනස් වේ.
48 වන පරිච්ඡේදය.— ළදරුවන්ගේ පවා ගැලවුම්කරු වන ක්රිස්තුස් වහන්සේ; ළදරුවෙකු ලෙස නොදැනුවත්කමෙන් හා මානසික දුර්වලතාවයෙන් නිදහස් වූ ක්රිස්තුස් වහන්සේ
එබැවින්, උන් වහන්සේ එකවිටම ළදරුවන් සහ වැඩිහිටියන් යන දෙපිරිසගේම ගැලවුම්කරුවාණන් වහන්සේ වන සේක – දේවදූතයා පැවසුවේ මෙයයි, අද ඔබට ගැලවුම්කරුවෙක් උපන්නේය. (ලූක් 2:11) උන් වහන්සේ පිළිබඳ කන්යා මරියාට මෙසේ කියන ලදී. උන් වහන්සේට යේසුස් යන නම තබන්න, මන්ද ඔහු තම සෙනඟ ඔවුන්ගේ පාපවලින් ගලවා ගන්නේය. මෙයින් පැහැදිලිව පෙනී යන්නේ උන් වහන්සේ මනුෂ්යයින් හට ගෙන එන ගැලවීම නිසා උන් වහන්සේට යේසුස් යන නම තැබූ බවයි – යේසුස් ලතින් භාෂාවෙන් Salvator එනම් ගැලවුම්කරුවා යන්නට සමාන වේ. ක්රිස්තුස් වහන්සේ යේසුස් වහන්සේ වන්නේ වැඩිහිටියන්ට පමණක් බවත් ළදරුවන්ගේ යේසුස් වහන්සේ නොවන බවත් කීමට නිර්භීත වන්නේ කවුද? උන් වහන්සේ පාපයේ ශරීරය විනාශ කිරීමට පව්කාර මාංසයේ ස්වරූපයෙන් පැමිණි සේක. උන් වහන්සේට සම්පූර්ණයෙන්ම දුර්වල, කිසිදු ක්රියාවකට නුසුදුසු ළදරුවෙකුගේ අත් පා ඇතිව පැමිණි සේක. එසේම උන් වහන්සේගේ තාර්කික ආත්මය දුක්ඛිත නොදැනුවත්කමෙන් පීඩාවට පත් විය! දැන් එවැනි ආකාරයේ සම්පූර්ණ නොදැනුවත්කම පැවතුණද, වාක්යාණෝ මාංසවත් බවට පත් කරන ලද ළදරුවා තුළ, උන් වහන්සේ අප අතර වාසය කරනු ඇතැයි මට සිතිය නොහැකිය; එසේම සාමාන්යයෙන් ළදරුවන් තුළ අප දකින පරිදි, ළදරු ක්රිස්තුස් වහන්සේ තුළ මානසික හැකියාවන්හි එවැනි දුර්වලතාවයක් කිසිදාක තිබුණි යැයි මට සිතාගත නොහැකිය. මක්නිසාද යත්, එවැනි දුර්වලතාවයක් සහ නොදැනුවත්කම නිසා ළදරුවන් අතාර්කික හැඟීම්වලින් කලබල වන අතර තාර්කික උපදෙස් හෝ පාලනයෙන් නොව, ශාරීරික දඬුවම් හෝ ඒවාට ඇති බියෙන් පමණක් ඔවුහු සීමා වෙති. එබැවින් ඔවුන් අපගේ ශරීරයේ අවයව තුළ මනසෙහි නීතියට පටහැනිව ඇවිස්සෙන සහ තර්කය අවශ්ය වූ විට පවා නිහඬව සිටීම ප්රතික්ෂේප කරන එම අකීකරුකමේ දරුවන් බව ඔබට පැහැදිලිව දැකගත හැකිය; ඇත්ත වශයෙන්ම, එය බොහෝ විට සීමා කරනු ලබන්නේ කස පහර දීම වැනි යම් ශාරීරික දඬුවමකින් හෝ බියෙන් හෝ වෙනත් චිත්තවේගීය පීඩාවකින් පමණි. එසේ වූවත් කැමැත්තේ විනය නිවැරදි කිරීමෙන් නොවේය. එහෙත්, ක්රිස්තුස් වහන්සේ තුළ, උන්වහන්සේ පව්කාර මාංසයේ සමානත්වය දරා සිටියද, උන් වහන්සේ ළදරු වියේ සිටම මිනිස් ජීවිතයේ වෙනස් වීම් වන විවිධ අවධීන් තුළින් යාමට තෝරා ගත් සේක, එසේ කළේ එවිට උන් වහන්සේ තරුණ වියේදී මරා දමනු නොලැබුවහොත්, ක්රමයෙන් වයසට යාමෙන් උන් වහන්සේගේ මාංසය පවා මරණයට ළඟා විය හැකි බව පෙනෙන්නට තිබුණි. කෙසේ වෙතත්, අකීකරුකම නිසා පව්කාර මාංසයේ මරණය සිදු වේ, එහෙත් පව්කාර මාංසයේ ස්වරූපයෙන් එය ස්වේච්ඡාවෙන් කීකරු වීමෙන් සිදු විය. මක්නිසාද උන්වහන්සේ එම මරණයට යන අතර ඉක්මනින් එය විඳීමට නියමිතව සිටියදී, උන්වහන්සේ මෙසේ පැවසූ සේක: මක්නිසාද ලෝකයේ අධිපතියා එන්නේය. නුමුත් ඔහුට මා තුළ කිසිවක් නැත; එහෙත් මේ දේ සිද්ධවෙන්නේ මා පියාණන්වහන්සේට ප්රේමකරන බවත් පියාණන්වහන්සේ මට අණකළ ලෙසම මා කරන බවත් ලෝකයා දැනගන්නා පිණිසය. නැගිට මෙතැනින් යමු. (යොහන් 14:30-31) මේ වචන පැවසූ පසු, උන්වහන්සේ කෙළින්ම ගොස්, මරණය දක්වා පවා කීකරු වී, උන් වහන්සේ ලබන්න නොවටිනා වූ මරණයට මුහුණ දුන් සේක.
49 වන පරිච්ඡේදය [XXX.] පෙලේජියානුවන්ගේ විරෝධයක්
සමහරු මෙසේ පවසති: “පළමු මිනිසාගේ පාපය නිසා අප මිය යා යුතු බව සැබෑ නම්, ක්රිස්තුස් වහන්සේගේ පැමිණීම තුළින්, උන් වහන්සේ තුළ ඇදහිල්ල තැබීම මගින් අපි මිය නොයා යුතු වෙමු. එයට හේතුවක් ලෙස සලකන දේ එකතු කරමින්, ඔවුහු මෙසේ පවසති. ගැලවුම්කරුවාණන් වහන්සේගේ මාංසවත් වීම සහ මිදීම අපට ප්රයෝජනවත් වූවාට වඩා වැඩියෙන් පළමුවන පව්කාරයාගේ පාපය අපට හානියක් කළ නොහැකිය. එහෙත් නමුත් අපොස්තුළු තුමා ඉතා පැහැදිලිව ප්රකාශ කර ඇති දෙයට ඔවුන් අවධානයෙන් සවන් දී පැකිළීමකින් තොරව එය විශ්වාස නොකරන්නේ ඇයි? මක්නිසාද මනුෂ්යයෙකු කරණකොටගෙන මරණය පැමුණුණ බැවින් මනුෂ්යයෙකු කරණකොටගෙන මළවුන්ගෙන් නැගිටීමත් පැමුණුණේය. මක්නිසාද, ආදම් තුළ සියල්ලන් මැරෙන්නාක් මෙන්ම, ක්රිස්තුස්වහන්සේ තුළ සියල්ලෝම ජීවත් කරනු ලබන්නෝය. (1 කොරින්ති 15:21-22) මක්නිසාද ඔහු කතා කළේ ශරීරයේ නැවත නැඟිටීම ගැන මිස අන් කිසිවක් ගැන නොවේය. සියලු මිනිසුන්ගේ ශාරීරික මරණය එක් මිනිසෙකු තුළින් සිදු වූ බව පැවසූ ඔහු, සියලු මිනිසුන්ගේ සදාකාල ජීවනයට නැවත නැඟිටීම එක් ක්රිස්තුස් වහන්සේ තුළින් සිදු වන බවට පොරොන්දුවක් එක් කරයි. එසේ නම්, පළමුවැන්නා වන ආදම්ගේ පාපයෙන් අප තාවකාලික මරණයක් අත්විඳින විට, දෙවැන්නා වන ක්රිස්තුස් වහන්සේගේ මිදීමෙන් අප තාවකාලික ජීවිතයකට නොව සදාකාලික ජීවිතයකට නැවත නැඟිටින විට, එක්කෙනෙකු අපට මිදීම ලබා දීමෙන් ප්රතිලාභ ලබා දුන් ප්රමාණයට වඩා, අනෙක් තැනැත්තා පව් කිරීමෙන් අපට හානි කළ බව කිව හැක්කේ කෙසේද? එබැවින්, අපගේ ශරීරය පාපය නිසා මැරී ඇත, එහෙත් ක්රිස්තුස් වහන්සේගේ ශරීරය පාපයකින් තොරව මිය ගියේය, එසේ වූයේ උන්වහන්සේගේ රුධිරය වරදක් නොමැතිව වැගිරවීමෙන්, සියලු වැරදි අන්තර්ගත ලේඛනයේ බැඳීම් මකා දැමිය හැකි වන පිණිසය, ඒ මගින් දැන් උන්වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාස කරන අය කලින් යක්ෂයා විසින් ණයකාරයන් ලෙස සලකනු ලැබූහ. ඒ අනුව උන්වහන්සේ මෙසේ පවසන සේක. මෙය බොහෝ දෙනෙකුගේ පව් සමාව උදෙසා වගුරුවනු ලබන මාගේ රුධිරයයි. (මතෙව් 26:28)
50 වන පරිච්ඡේදය [XXXI.]— බෞතීස්මය මගින් පාපය සමග මරණයද අහෝසි නොවන්නේ මන්ද යන කාරණය
කෙසේ වෙතත්, ක්රිස්තුස් වහන්සේ ඇදහිලිවන්තයන්ට ශාරීරික මරණය පවා අත්විඳීමට ඉඩ නොදිය යුතුව තිබුණි. එහෙත් උන් වහන්සේ එසේ කළ සේක් නම්, එය මාංසයට යම් සතුටක් එකතු වීමට ඉඩ තිබුණි, එහෙත් එයින් ඇදහිල්ලේ ශක්තිය අඩු වනු ඇත; මක්නිසාද යත් මිනිසුන්ට මරණයට එතරම් බියක් ඇති බැවින්, ඔවුන් කිතුනුවන් සතුටින් සිටින්නේ ඔවුන් මිය යාමෙන් නිදහස් වීම නිසා මිස අන් කිසිවක් නිසා නොවන බව ප්රකාශ කරනු ඇත. මරණයෙන් පසු මෙතරම් ප්රීතිමත් විය යුතු ඒ ජීවිතය වෙනුවෙන්, මරණයට ඇති තමන්ගේම පිළිකුලේ ශක්තියෙන් ක්රිස්තුස් වහන්සේගේ කරුණා අනුග්රහය වෙත ඉක්මනින් යොමු වීමට කිසිවෙකු කැමති නොවනු ඇත; එහෙත් ඒ වෙනුවට, මරණයේ දුෂ්කරතා වළක්වා ගැනීමේ අරමුණින්, ක්රිස්තුස් වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාස කිරීමේ වඩාත් සියුම් මාර්ගයකට යොමු වනු ඇත. එබැවින්, උන් වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාස කරන අයට මීට වඩා කරුණා අනුග්රහය උන්වහන්සේ ප්රදානය කර ඇත; නිසැකවම, උන් වහන්සේ ඔවුන්ට විශාල දීමනාවක් සහතික කර ඇත! මිනිසුන් ඇදහිලිවන්තයන් බවට පත් වූ විට මිය නොයන බව දුටු මිනිසෙකුට, තමා මිය නොයන බව විශ්වාස කිරීම කොතරම් වැදගත් දෙයක් වනු ඇත්ද? යමෙකුට නිසැකවම මිය යා හැකි වුවද, ඔහුට තවමත් සදහටම ජීවත් වීමට බලාපොරොත්තු විය හැකි බව විශ්වාස කිරීම වූ කලි, එය කොතරම් උතුම් දෙයක්ද, කොතරම් නිර්භීතද, කොතරම් ප්රශංසනීයද! අවසාන වශයෙන්, සමහර අයට අවසාන දිනයේදී මෙම ආශීර්වාදය ලබා දෙනු ඇත, ඔවුන් හදිසි වෙනස්වීමකින් මරණයම දැනෙන්නේ නැත, එහෙත් අහසේ ක්රිස්තුස් වහන්සේ හමුවීමට වලාකුළුවලින් නැඟී සිටින අය සමග ඔසවා ගනු ලැබේ, එබැවින් ඔවුන් සදාකාලිකවම ස්වාමින් වහන්සේ සමග ජීවත් වනු ඇත. තවද මෙම කරුණා අනුග්රහය ලැබෙන්නේ ඔවුන්ට පමණි, මන්ද, ඔවුන් නොදකින දේ පිළිබඳ බලාපොරොත්තුවෙන් නොව, ඔවුන් දකින දේ කෙරෙහි ඇති ආදරයෙන් විශ්වාස කිරීමට මඟ පෙන්වනු ලබන පරම්පරාවක් ඔවුන්ගෙන් පසු නොසිටින බැවිනි. මෙම ඇදහිල්ල දුර්වල හා නොසන්සුන් වන අතර, එය කිසිසේත්ම ඇදහිල්ල ලෙස හැඳින්විය යුතු නැත, මන්ද ඇදහිල්ල යන්න මෙසේ අර්ථකථනය කර ඇත: ඇදහිල්ල නම් බලාපොරොත්තුවන දේවල් ගැන සහතිකයය, නොදක්නා දේවල් ගැන ඔප්පුවය. (හෙබ්රෙව් 11:1) හෙබ්රෙව්වරුන්ට ලියන ලද එම හසුනේම, මෙම කොටස ඇති ස්ථානයේ, ඔවුන්ගේ ඇදහිල්ලෙන් දෙවියන් වහන්සේ සතුටු කළ ඇතැම් වටිනා අය පිළිබඳ ඊළඟ පදවල සඳහන් කිරීමෙන් පසුව, ඔහු මෙසේ පවසයි: මොවුන් සියල්ලෝ පොරොන්දු නොලැබ, දුරදී ඒවා දැක ප්රසන්නවී, පොළොවෙහි තමන් විදේශීන්ද ආගන්තුකයන්ද බව කියාදී, ඇදහිල්ල ඇතුව මැරුණෝය. (හෙබ්රෙව් 11:13) ඉන්පසු ඔහු ඇදහිල්ල පිළිබඳ තම ප්රශංසාව මෙම වචනවලින් අවසන් කළේය: මොවුන් සියල්ලෝ ස්වකීය ඇදහිල්ල කරණකොටගෙන සාක්ෂිය ලැබත්, පොරොන්දුව නොලැබුවෝය. එසේ වුණේ ඔවුන් අප නැතුව සම්පූර්ණ නොවන පිණිස දෙවියන්වහන්සේ වඩා උතුම් දෙයක් අප ගැන කලින් පිළියෙළකර තිබුණු නිසාය. (හෙබ්රෙව් 11:39-40) දැන් මෙය ඇදහිල්ලට ප්රශංසාවක් නොවනු ඇත, නැතහොත් (මා කී පරිදි) මිනිසුන් විශ්වාස කිරීමෙන් ඔවුන්ට දැකිය හැකි විපාක පසුපස හඹා යන්නේ නම් – එනම්, මේ වර්තමාන ලෝකයේ ඇදහිලිවන්තයන්ට අමරණීයභාවයේ විපාකය ලබා දුන්නේ නම් එය කිසිසේත් ඇදහිල්ල නොවේය.
51 වන පරිච්ඡේදය.— යක්ෂයා මරණයේ බලය සහ ආධිපත්යය දරන බව පවසන්නේ ඇයි
එබැවින්, ස්වාමින් වහන්සේම මිය යාමට කැමති වූ සේක. උන් වහන්සේ පිළිබඳ ලියා ඇති පරිදි, එසේ කළේ මරණය කෙරෙහි බලය ඇත්තා වන යක්ෂයාව මරණය කරණකොටගෙන බල නැතිකොට, ජීවිතය මුළුල්ලෙහි මරණයට භයින් වහල්කමට යටත්ව සිටි සියල්ලන් නිදහස්කරන පිණිසය. (හෙබ්රෙව් 2:14) මෙම කොටසෙන් ප්රමාණවත් පැහැදිලිතාවයකින් පෙන්වා දී ඇත්තේ ශරීරයේ මරණය පවා යක්ෂයාගේ පෙලඹවීම සහ ක්රියාවෙන් ඇති වූ බවයි – වෙනත් වචනයකින් කිවහොත්, ඔහු මිනිසාට සිදු කිරීමට පෙලඹවූ පාපය නිසා ඇති වූ බවයි; එමෙන්ම ඔහු මරණයේ බලය දරන බව සත්යයේ දැඩි බවින් පැවසීමට වෙනත් කිසිදු හේතුවක් නොමැත. ඒ අනුව, කිසිදු පාපයක් එනම් , මුල් පාපය හෝ සැබෑ පාපය නොමැතිව මිය ගිය තැනැන් වහන්සේ, මා දැනටමත් උපුටා දක්වා ඇති කොටසේ මෙසේ පැවසූ සේක: මක්නිසාද ලෝකයේ අධිපතියා එනම්, මරණයේ බලය ඇති යක්ෂයා එන්නේය. නුමුත් ඔහුට මා තුළ කිසිවක් නැත; එනම්, ඔහු මා තුළ කිසිදු පාපයක් සොයා නොගනු ඇත. ඔහු මිනිසුන් මරණයට පත් කළේ මේ හේතුව නිසාය. එසේ නම් ඔබ මිය යා යුත්තේ ඇයි? යනුවෙන් උන් වහන්සේගෙන් ප්රශ්නයක් අසනවාක් මෙන්, උන් වහන්සේ මෙසේ කියන සේක. එහෙත් මේ දේ සිද්ධවෙන්නේ මා පියාණන්වහන්සේට ප්රේමකරන බවත් පියාණන්වහන්සේ මට අණකළ ලෙසම මා කරන බවත් ලෝකයා දැනගන්නා පිණිසය. නැගිට මෙතැනින් යමු. (යොහන් 14:30-31) එනම්, මා මිය යන්නේ නම්, පාපයේ කර්තෘ යටතේ පාපය නිසා මරණයට හේතුවක් මට නැතත්, කීකරුකමෙන් සහ ධර්මිෂ්ඨකමෙන් පමණක්, මරණය දක්වා කීකරු වී, මා මිය යනු ඇත. මෙම කොටසෙන් අපට මෙලෙස සාක්ෂි ලබා දෙයි. එනම් ඇදහිලිවන්තයින් මරණයට ඇති බිය ජය ගැනීම ඇදහිල්ලේ අරගලයේම කොටසක් බවයි; මක්නිසාද අමරණීයභාවය එකවරම ඇදහිලිවන්තයන්ගේ විපාකය බවට පත් වුවහොත්, සියලු අරගලයන් සැබවින්ම අවසන් වනු ඇත.
52 වන පරිච්ඡේදය [XXXII.]— ක්රිස්තුස් වහන්සේ තමන් වහන්සේගේ නැවත නැඟිටීමෙන් පසුව ලෝකයෙන් උන් වහන්සේගේ අබිමුඛය ඉවත් කළේ ඇයි
එබැවින්, ස්වාමින් වහන්සේ බොහෝ දෘශ්යමාන ආශ්චර්යයන් සිදු කළේ ඇදහිල්ල මුලින්ම පැළවී ළදරු ආහාරයෙන් පෝෂණය වී, පසුව මෙම මෘදු බවින් පූර්ණ ශක්තියට වැඩෙන පිණිසය (මක්නිසාද ඇදහිල්ල ශක්තිමත් වන තරමට, එය එවැනි ආධාර සොයන්නේ අඩුවෙන් වන නිසාය); එහෙත් ධර්මිෂ්ඨයන්ට ඇදහිල්ලෙන් ජීවත් වීමට හැකි වන පරිදි, දෘශ්යමාන පෙලඹවීම් නොමැතිව පොරොන්දු වූ බලාපොරොත්තුව සඳහා අප නිහඬව බලා සිටීම උන්වහන්සේගේ කැමැත්ත විය. හබක්කුක් 2:4 පරිච්චේදයේ, උන්වහන්සේගේ මෙම ආශාව කෙතරම් උතුම්ද යත්, උන්වහන්සේ තුන්වන දින මළවුන්ගෙන් නැඟිටුවනු ලැබුවද, උන්වහන්සේ මිනිසුන් අතර රැඳී සිටීමට කැමති නොවූ සේක. එහෙත්, මෙම සිදුවීම පිළිබඳ තම සාක්ෂිකරුවන් වන පිණිස තමන් වහන්සේම තබා ගැනීමට උන් වහන්සේම සැලසුම් කළ අයට මාංසයෙන් ප්රකාශ වීමෙන් උන්වහන්සේගේ නැවත නැඟිටීමේ සාක්ෂියක් ඉතිරි කිරීමෙන් පසුව, උන්වහන්සේ ස්වර්ගයට නැඟී ගිය සේක. මෙසේ කළේ ඔවුන්ගේ ඇස්වලින් තමන් වහන්සේ ඉවත් කර, උන්වහන්සේගේම මාංසයෙන් පෙන්වූ ආකාරයේ කිසිවක් ඔවුන්ගේ මාංසයට ලබා නොදී, ඔවුන්ද ඇදහිල්ලෙන් ජීවත් වන පිණිසත්, – මින් මතු දෘශ්යමාන හා විවෘත ආකාරයකින් ලබා දෙන විපාකයක් වන – මේ වර්තමාන ලෝකයේදී ඉවසීමෙන් සහ දෘශ්යමාන පෙලඹවීම්වලට හසු නොවී මිනිසුන් ඇදහිල්ලෙන් ජීවත් වන ධර්මිෂ්ඨකමේ විපාකය සඳහා බලා සිටිය හැකි වන පිණිසත්ය. මෙම අර්ථයට, ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේ ගැන උන්වහන්සේ පවසන කොටස යොමු කළ යුතු යැයි මම විශ්වාස කරමි: මක්නිසාද මා අහක්ව නොගියොත්, සැනසිලිකාරයාණන්වහන්සේ නුඹලා ළඟට එන්නේ නැත; නුමුත් ගියොත්, උන්වහන්සේ නුඹලා වෙතට එවන්නෙමි. (යොහන් 16:7) මක්නිසාද මෙයින් කියැවුණේ මේ කාරණයයි, ඔබට ඇදහිල්ලෙන් ධර්මිෂ්ඨව ජීවත් වීමට නොහැකි වනු ඇත, එය මාගේ දීමනාවක් ලෙස ඔබට ලැබෙනු ඇත – එනම් ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේගෙන් ලැබෙනු ඇත – නොපෙනෙන දේවල් කෙරෙහි ඇදහිල්ල යොමු කිරීමෙන් ඔබේ හදවත ආත්මික වර්ධනයෙන් ඉදිරියට යන පිණිස, ඔබ දැන් බලාගෙන සිටින මා ඔබේ ඇස්වලින් ඉවත් විය යුතුව ඇත. මෙම ඇදහිල්ලේ ධර්මිෂ්ඨකම ඔහු නිරන්තරයෙන් ඔවුන්ට ප්රශංසා කරයි. ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේ ගැන කතා කරමින්, උන් වහන්සේ මෙසේ පවසන සේක, උන්වහන්සේ ආ කල, පාපය ගැනද ධර්මිෂ්ඨකම ගැනද විනිශ්චය ගැනද ලෝකයාට අඟවාදෙන සේක. පාපය ගැනයයි කීවේ ඔවුන් මා කෙරෙහි නොඅදහන නිසාය; ධර්මිෂ්ඨකම ගැන යයි කීවේ මාගේ පියාණන්වහන්සේ ළඟට යන බැවින් තවත් නුඹලා මා නොදක්නා නිසාය. (යොහන් 16:8-10) ධර්මිෂ්ඨයා ඇදහිල්ලෙන් ජීවත් වන බවත්, අප පෙනෙන දේ දෙස නොව නොපෙනෙන දේ දෙස බලා, ඇදහිල්ලෙන් ලැබෙන ධර්මිෂ්ඨකමේ බලාපොරොත්තුව සඳහා ආත්මයාණන් වහන්සේ තුළ බලා සිටිය යුතු බවත් මිස, මනුෂ්යයන්ට උන්වහන්සේ නොපෙනී ගිය ධර්මිෂ්ඨකම කුමක්ද?
53 වන පරිච්ඡේදය [XXXIII.]— පෙලෙගියානුවන්ගේ විරෝධයක්
එහෙත්, ශරීරයේ මරණය පාපය හේතුවෙන් සිදුවී ඇත්නම්, මිදුම්කරුවාණන් වහන්සේ අපට ලබා දී ඇති පව් සමාවෙන් පසු අප මිය නොයා යුතු බව පවසන අය, මෙම ජීවිතයෙන් පසුව අපගේ මාර්ගයට බාධාවක් නොවන පරිදි දෙවියන් වහන්සේ ඔවුන්ගේ වරද අවලංගු කර ඇති සමහර කාරණා, ශුද්ධකම පසුපස හඹා යන අරගලයේ ඉදිරියට යන අයට උපදෙස් දීමට සහ ව්යායාම කිරීමට මාධ්යයක් බවට පත්වීම සඳහා ඇදහිල්ලේ තරගය සඳහා තවමත් රැඳී සිටීමට උන්වහන්සේ තවමත් ඉඩ දී ඇති ආකාරය තේරුම් නොගනිති. මෙය තේරුම් නොගැනීම නිසා, කිසියම් මිනිසෙකු ප්රශ්නයක් මතු කර මෙසේ අසනු ඇත, දෙවියන් වහන්සේ මිනිසාට ඔහුගේ පාපය නිසා, ඔබේ ජීවිතයේ සියලු දවස්වලම ඔබ වෙහෙසින් යුක්තව එයින් කන්නෙහිය; එය ඔබට කටුද ගොකටුද උපදවන්නේය; ඔබ වනයේ පලා කන්නෙහිය, (උත්පත්ති 3:18-19) යනුවෙන් පවසා තිබේ නම්, පව් සමාව ලැබීමෙන් පසුව මෙම දහඩිය සහ වෙහෙස දිගටම පවතින්නේ කෙසේද, එසේම ඇදහිලිවන්තයන්ගේ භූමිය ඔවුන්ට මෙම රළු සහ භයානක අස්වැන්න ලබා දෙන්නේ කෙසේද? නැවතත්, කාන්තාවගේ පාපයේ ප්රතිඵලයක් ලෙස, ඔබ වේදනා සහිතව දරුවන් වදන්නීය; යනුවෙන්, (උත්පත්ති 3:16) ඇයට පැවසූ බැවින්, ඇදහිලිවන්ත කාන්තාවන්, ඔවුන්ගේ පාප සමාව ලැබී තිබියදීත්, දරු ප්රසූතියේ ක්රියාවලියේදී එක හා සමාන වේදනාවන් අත්විඳින්නේ කෙසේද? කෙසේ වෙතත්, ඔවුන් කළ පාපය නිසා පළමු පුරුෂයා සහ ස්ත්රිය දෙවියන් වහන්සේගෙන් මෙම වචන අසා ඒවාට සුදුසු බව පැහැදිලි කරුණකි. පුරුෂයාගේ ශ්රමය සහ ස්ත්රියගේ වේදනාව පිළිබඳව මා සඳහන් කළ ශුද්ධ ලියවිල්ලේ වචනවලට එරෙහිව තර්ක කළ නොහැක, කතෝලික ඇදහිල්ලට සහ දේවානුභාවයෙන් ලියැවුණු ශුද්ධ ලියවිලිවලට සම්පූර්ණයෙන්ම විරුද්ධ වන කෙනෙකුට හැර.
54 වන පරිච්ඡේදය [XXXIV.]— පාපයට සමාව ලබා දීමෙන් පසුවත් තවමත් දඬුවම් ලබා දෙන්නේ ඇයි
එහෙත්, මෙම ප්රශ්නය මතු කරන අයට පිළිතුරු වශයෙන් අප පවසන පරිදි, එවැනි චරිතයක් ඇති පුද්ගලයින්ගේ හිඟයක් නොමැති බැවින්, ඒවා සමාව දීමට පෙර පාපවල දඬුවම් බවත්, ඒවා සමාව ලැබීමෙන් පසුව ධර්මිෂ්ඨයන්ගේ තරග සහ අභ්යාස බවට පත්වන බවත්; එබැවින් නැවතත්, ශරීරයේ මරණය ගැන ඒ හා සමානව ව්යාකූල වන පුද්ගලයින්ට, එය පාපය නිසා ඇති වූ බව අප පිළිගන්නා බවත්, විනය සඳහා අපට ලබා දී ඇති පාපවල දඬුවමෙන් අප අධෛර්යයට පත් නොවන බවත් පෙන්වීමට අපගේ පිළිතුර සකස් කළ යුතුය. එසේ වූ විට අප ශුද්ධකමෙන් වැඩෙන විට ප්රේමයෙන් ක්රියා කරන ඇදහිල්ලට අපගේ මහත් බිය අප විසින් ජය ගත හැකිය. මක්නිසාද මරණ බිය ජය ගැනීමේදී ප්රේමය තුළින් ක්රියාත්මක වන ඇදහිල්ලට කුඩා ගුණයක් පැමිණියහොත්, දිවි පිදූවන්ට මහත් මහිමයක් නොලැබෙනු ඇත. එවිට ස්වාමින් වහන්සේට මේ අයුරින් කිව නොහැකි වනු ඇත: යමෙක් තමාගේ මිත්රයන් උදෙසා තමාගේ ජීවිතය දීමට වඩා මහත් ප්රේමයක් කිසිවෙකුට නැත. (යොහන් 15:13) එය යොහන් තම හසුනෙහි මෙම වචනවලින් ප්රකාශ කරයි: අප ප්රේමය දැනගන සිටින්නේ ඒ තැනන්වහන්සේ තමන් ප්රාණය අප උදෙසා දුන් හෙයින්ය. අප විසින් සහෝදරයන් උදෙසා අපේ ජීවිත දෙන්ට යුතුය. (1 යොහන් 3:16) එබැවින්, මරණය තුළම සැබවින්ම ශ්රේෂ්ඨ හා ඉතා දරුණු පරීක්ෂාවක් නොතිබුණේ නම්, ධර්මිෂ්ඨකම උදෙසා මරණයට මුහුණ දීමේදී හෝ හෙළා දැකීමේදී වඩාත්ම කැපී පෙනෙන දුක් විඳීමට ප්රශංසා කිරීම නිෂ්ඵල වනු ඇත. තවද තම ඇදහිල්ලෙන් ඒ බිය ජය ගන්නා මිනිසා, තම ඇදහිල්ලටම මහත් තේජසක් සහ සාධාරණ විපාකයක් ලබා ගනී. එබැවින් කලින් පාපයක් සිදු කර නොතිබුණේ නම්, ශරීරයේ මරණය මිනිසාට සිදු විය නොහැකි බව ගැන හෝ කිසිවෙකු එයට පුදුම විය යුතු නැත. මක්නිසාද යත්, එය දඬුවම බවට පත්වීමට නියමිතව තිබුණේ මෙයින් වූ බැවිනි. එමෙන්ම ඔවුන්ගේ පව්වලට සමාව ලැබීමෙන් පසු එය ඇදහිලිවන්තයින්ට ලැබෙන්නේ නැත, මන්ද ඔවුන් එයට ඇති බිය ජය ගැනීමේදී ධර්මිෂ්ඨකමේ ධෛර්යය ක්රියාත්මක කළ හැකි බැවිනි.
55 වන පරිච්ඡේදය.— පාපයෙන් අහිමි වූ ධර්මිෂ්ඨකම නැවත ලබා ගැනීම සඳහා, මිනිසා බහුල ලෙස වෙහෙස වීම හා දුක සමග අරගල කළ යුතුය
මුලින් මවන ලද මාංසය, පාරාදීසයේ සතුට මධ්යයේ මිනිසා තම ධර්මිෂ්ඨකම පවත්වා ගැනීම ප්රතික්ෂේප කළ පව්කාර මාංසය නොවේය, එබැවින් පව්කාර මාංසය පව් කළ පසුව එය වර්ධනය වී බොහෝ වෙහෙස මහන්සි වී කරදරවලින් ශුද්ධකම යථා තත්ත්වයට පත් කිරීම සඳහා අරගල කළ යුතු බව දෙවියන් වහන්සේ තීරණය කළ සේක. එමනිසා, ආදම් පාරාදීසයෙන් නෙරපා දමන ලද පසු, ඔහුට ඒදන් උයනට අනෙක් පැත්තේ – එනම්, ප්රීතිමත් උයනට අනෙක් පැත්තේ – වාසය කිරීමට සිදු වූයේ, එය පව්කාර මාංසයක් බවට පත්වීමට පෙර එහි පළමු සතුට අතර එහි ශුද්ධකම පවත්වා ගැනීමට අසමත් වූ පසු, එය ප්රීතියේ ප්රතිවිරුද්ධ දෙය වන වෙහෙස සහ දුක මගින් බව ඇඟවීම පිණිස පව්කාර මාංසය ඉගෙනගත යුතු විය. එබැවින්, අපගේ මුල් දෙමව්පියන් – ඔවුන් පසුව ධර්මිෂ්ඨ ජීවිතයට නැවත පැමිණියද, එමඟින් ඔවුන් ස්වාමින් වහන්සේගේ රුධිරය තුළිින් ඔවුන්ගේ දඬුවමේ නරකම දඬුවමෙන් නිදහස් වූ බව විශ්වාස කෙරේ – ඔවුන්ගේ භූමික ජීවිතය තුළ නැවත පාරාදීසයට ගෙන ඒමට සුදුසු යැයි තවමත් සලකනු නොලැබූ බැවින්, අපගේ පව්කාර මාංසය, මිනිසෙකු තම පාපවලට සමාව ලැබීමෙන් පසු එහි ධර්මිෂ්ඨ ලෙස ජීවත් වුවද, පාපය සම්ප්රේෂණය කිරීමෙන් උරුම වූ එම මරණයෙන් වහාම නිදහස් වීමට සුදුසු නොවේ.
56 වන පරිච්ඡේදය.— දාවිත්ගේ සිද්ධිය, නිදර්ශනයකින්
රාජාවලිය පොතේ සඳහන් වන පරිදි, කුලදෙටු දාවිත් සම්බන්ධයෙන් අපට එවැනි අදහසක් ඇති වී තිබේ. අනාගතවක්තෘවරයා ඔහු වෙත යවා ඔහු විසින් සිදු කරන ලද පාපය නිසා දෙවියන් වහන්සේගේ කෝපයෙන් ඇති වන නපුර ගැන ඔහුට තර්ජනය කළ පසු, ඔහු තම පාපය පාපොච්චාරණය කිරීමෙන් සමාව ලබා ගත්තේය. අනාගතවක්තෘවරයා පිළිතුරු දුන්නේ ලජ්ජාව සහ අපරාධය ඔහුගෙන් ඉවත් කර ඇති බවයි. එහෙත් එසේ වුවද, දෙවියන් වහන්සේ තර්ජනය කළ නපුර තවදුටත් ඉටු වූ අතර, ඔහුගේම පුත්රයා විසින් ඔහු පහත් කර හෙළා දකින ලදී. දැන්, මෙහිදී වහාම විරෝධතාවක් මතු නොකරන්නේ ඇයි: දෙවියන් වහන්සේ ඔහුට තර්ජනය කළේ ඔහුගේ පාපය නිසා නම්, පාපයට සමාව දුන් පසු දෙවියන් වහන්සේ තර්ජනය කළ දේ උන් වහන්සේ ඉටු කළේ ඇයි? ඒ හැර, යමෙකු මෙම විරෝධය මතු කළේ නම්, එයට ඉතා ගැළපෙන ලෙස මේ අයුරින් පිළිතුරු දිය හැකිව තිබුණි: මිනිසා සදාකාල ජීවනය ලබා ගැනීමෙන් වළක්වා නොගන්නා ලෙස පාපයට සමාව දෙන ලදී, එහෙත් තර්ජනය කරන ලද නපුර තවමත් ඔහු මතට පැමිණියේ ඔහුගේ භක්තිය පරීක්ෂා කර ඔහු පහත් කරන ලද තත්වයෙන් නිහතමානී භක්තිය ඔප්පු කළ හැකි වන පරිදිය. එලෙසම, දෙවියන් වහන්සේ පාපය නිසා මිනිසාට ශාරීරික මරණය පමුණුවා ඇති අතර, ඔහුගේ පාපවලට සමාව ලැබීමෙන් පසුව පවා, ඔහුගෙන් මෙම මරණය ඉවත් කර නැත. එයට හේතුව මිනිසා ධර්මිෂ්ඨකමෙන් ක්රියාත්මක විය හැකි වන පිණිසය.
57 වන පරිච්ඡේදය [XXXV.]— එක් පැත්තකට හෝ නොහැරෙන්න
එසේ නම්, අපි පැකිළීමකින් හෝ අත් හැරීමකින් තොරව මෙම ඇදහිල්ලේ ප්රකාශනයට තදින් ඇලී සිටිමු. එනම් පාපයෙන් තොරව ඉපදුණු, පව්කාර මාංසයේ ස්වරූපයෙන් පැමිණි, අන් අයගේ පාප මධ්යයේ පාපයෙන් තොරව ජීවත් වූ සහ අපගේ පාප නිසා පාපයෙන් තොරව මිය ගිය එකම තැනැන් වහන්සේ පමණි, සිටින්නේ. එම නිසා අපි දකුණටවත් වමටවත් නොහැරෙමු. හිතෝපදේශ 4:27 පරිච්චේදයේ, දකුණු අතට හැරීම යනු අප පාපයෙන් තොර බව පවසමින් තමාම රවටා ගැනීමකි; වමට හැරීම යනු යම් ආකාරයක දඬුවම් විරහිතභාවයකින් යුතුව තම පාපවලට යටත් වීමයි, මන්ද එය කෙතරම් විකෘති සහ දූෂිත නොසැලකිලිමත්කමක් දැයි මම නොදනිමි. දෙවියන් වහන්සේ ඇත්ත වශයෙන්ම දකුණු පැත්තේ මාර්ග දන්නා සේක – උන් වහන්සේ පමණක් පාපයෙන් තොර වන අතර අපගේ පාප මකා දැමිය හැකි උන් වහන්සේට පමණි. එහෙත් වම් පැත්තේ මාර්ග විකෘති වන අතර පාපයට ඇති මිත්රත්වය සමග පෙළ ගැසී ඇත. දෙවියන් වහන්සේගේ නව ජනතාව සංකේතාත්මකව නියෝජනය කළ විසි හැවිරිදි තරුණයින් එවැනි ස්ථිරභාවයකින් යුක්ත විය. ඔවුහු පොරොන්දු දේශයට ඇතුළු වූහ; ඔවුන් දකුණට හෝ වමට හැරුණේ නැති බව ඔවුන් ගැන කියනු ලැබේ (යෝෂුවා 23:6,8) මේ විසි හැවිරිදි වයස යන්න දරුවන්ගේ අහිංසකත්වයේ වයස සමග දැන් සැසඳිය යුතු නැත. එහෙත්, මා වරදවා වටහා නොගන්නේ නම්, මෙම සංඛ්යාව අබිරහසක් නියෝජනය කරයි. මෝසෙස්ගේ පොත් පහ තුළ පැරණි ගිවිසුමේ ශ්රේෂ්ඨත්වය ඇත; නව ගිවිසුම තුළ ශුභාරංචි පොත් හතරේ අධිකාරිය වඩාත් පැහැදිලිව බැබළේ. මෙම සංඛ්යා ගුණ කළ විට – පස් ගුණයකින් හතර, හෝ හතර ගුණයකින් පහ යනුවෙන් ඒවා විස්ස බවට පත් වේ. (මා දැනටමත් පවසා ඇති පරිදි), පැරණි සහ නව ගිවිසුම් දෙකෙන් – ස්වර්ග රාජ්යයේ උපදෙස් ලබා ඇති එවැනි ජනතාවක් – ධර්මිෂ්ඨකමේ උඩඟු උපකල්පනයකින් දකුණට නොහැරී, හෝ පාපයෙන් නොසැලකිලිමත් ලෙස ප්රීතිමත් වී වමට නොහැරී පොරොන්දු දේශයට ඇතුළු වනු ඇත. එම දේශයේ, අපට තවදුරටත් පව් සමාව සඳහා යාච්ඤා කිරීමට හෝ ඔවුන්ගේ දඬුවමට බිය වීමට අවශ්ය නොවනු ඇත. පාපයට විකුණනු ලැබ සිටි අප, (රෝම 7:14) එම මිදුම්කරුවාණන් වහන්සේ විසින් ඒ සියල්ලෙන් නිදහස් කරනු ලැබ ඇත, ඉශ්රායෙල් සැබෑ ජීවිතයේ සිදු කළ හෝ මුල් වරදෙන් ලබාගත් ඔහුගේ සියලු අයුතුකම්වලින් මුදාගෙන ඇත.
58 වන පරිච්ඡේදය [XXXVI.]— පව්කාර මාංසයේ සමානත්වයෙන් යථාර්ථය ඇඟවුම් කරයි
ළදරුවන්ට පව් සමාව අවශ්ය බව ඔවුන්ගේ ලේඛනවල විවෘතව පිළිගැනීමට අකමැති වුවද, ළදරුවන්ට මිදීම අවශ්ය බව ප්රකාශ කර ඇති එම පුද්ගලයින් විසින් දේවානුභාවයෙන් ලියන ලද ශුද්ධලියවිලිවල අධිකාරිය සහ සත්යවාදීභාවයට එය සුළු සහනයක් නොවේ. ඔවුන් පවසා ඇති කිසිවක් ඇත්ත වශයෙන්ම වෙනත් වචනයකට වඩා වෙනස් නොවේ. එනම්, ක්රිස්තියානි උපදෙස්වලින් එන වචනයට වඩා වෙනස් නොවේ. ශුද්ධලියවිල්ල විශ්වාසවන්තව කියවන, විශ්වාසවන්තව අසන සහ විශ්වාසවන්තව අල්ලාගෙන සිටින අයට, පාපයේ තෝරා ගැනීමෙන් පළමුව පව්කාර මාංසයක් බවට පත් වූ සහ එතැන් සිට අනුප්රාප්තික පරම්පරාවන් හරහා සියල්ලන්ටම සම්ප්රේෂණය වූ එම මාංසයෙන් පව්කාර මාංසය ප්රචාරය වී ඇති බවට සැකයක් නැත, පව්කාර මාංසයේ එම සමානකම හැර. රෝම 8:3 කෙසේ වෙතත්, පව්කාර මාංසයේ යථාර්ථය නොතිබුණේ නම් එම සමානකම පැවතිය නොහැකිය.
59 වන පරිච්ඡේදය.— ආත්මය ව්යාප්ත කර තිබේද; ශුද්ධලියවිල්ල අපට කිසිදු සහායක් ලබා නොදෙන අපැහැදිලි කරුණු සම්බන්ධයෙන්, ඉක්මන් විනිශ්චයන් සහ මතයන් සැකසීමට එරෙහිව අප ආරක්ෂා විය යුතුය; ගැලවීම සඳහා අවශ්ය විෂයයන් පිළිබඳ ශුද්ධලියවිල්ල ප්රමාණවත් තරම් පැහැදිලිය
ආත්මය සම්බන්ධයෙන්, ඇත්ත වශයෙන්ම, ප්රශ්නය පැන නගින්නේ එය මාංශය මෙන් ප්රචාරය වී, එයට සමාව දෙන එම වරදින් බැඳී තිබේද යන්නයි – මන්ද එය ළදරුවාගේ මාංසය පමණක් බවත්, ඔහුගේ ආත්මය නොවන බවත් අපට පැවසිය නොහැකිය, එයට ගැලවුම්කරුවෙකුගේ සහ මිදුම්කරුවෙකුගේ උපකාරය අවශ්ය බවත්; ගීතාවලියේ එම ස්තුති දීමේදී ආත්මය ඇතුළත් නොකළ යුතු බවත් අපට පැවසිය නොහැකිය, එහිදී අපි එය කියවා නැවතත් මෙසේ කියමු: මාගේ ආත්මය, ස්වාමීන්ට ප්රශංසා කරව, උන්වහන්සේගේ උපකාර සියල්ල සිහිනැති නොකරව. උන්වහන්සේ ඔබේ සියලු අයුතුකම් කමාකරනසේක; ඔබේ සියලු රෝග සුවකරනසේක; ඔබේ ජීවිතය විනාශයෙන් මුදා කරුණාගුණය හා දයාව නමැති ඔටුන්නෙන් ඔබ සරසනසේක. නැතහොත්, එය එලෙසම ප්රචාරය කර නොමැති නම්, එය පව්කාර මාංසය සමග එකතු වී බර වී ඇති නිසාම, එයට තවමත් තමන්ගේම පාපයට සමාවක් සහ තමන්ගේම මිදීමක් අවශ්ය දැයි අපට අසන්නට පුළුවන – දෙවියන් වහන්සේ විනිශ්චයකරු වන අතර, උන් වහන්සේගේ පෙර දැනගැන්මේ උච්චතම අවස්ථාවෙහිදී, ළදරුවන් ඉපදීමට පෙර හෝ කිසියම් අවස්ථාවක හොඳ හෝ නරක දෙයක් කිරීමට පෙර පවා එම වරදින් නිදහස් වීමට සුදුසු නැත. දෙවියන් වහන්සේ (උන් වහන්සේ ස්වාභාවික ප්රචාරණයෙන් ආත්මයන් නිර්මාණය නොකළත්), ළදරුවාගේ ආත්මයට සක්රමේන්තුව තුළින් මිදීම අවශ්ය වන එම වරදෙහිම කතුවරයා උන් වහන්සේ නොවන්නේ කෙසේද යන ප්රශ්නයද පැන නගී. මෙම විෂය පුළුල් හා වැදගත් වන අතර එයට තවත් නිබන්ධනයක් අවශ්ය වේ. කෙසේ වෙතත්, මට විනිශ්චය කළ හැකි තාක් දුරට, සාකච්ඡාව සන්සුන්ව හා මධ්යස්ථව පැවැත්විය යුතුය, එවිට එය නොසැලකිලිමත් ප්රකාශයක දෝෂාරෝපණයට ලක් නොවී ප්රවේශමෙන් විමසීමේ ප්රශංසාව ලැබිය යුතුය. මක්නිසාද යත්, අසාමාන්ය ලෙස අපැහැදිලි විෂයයක් පිළිබඳ ප්රශ්නයක් පැනනගින විට, ශුද්ධලියවිල්ලෙන් පැහැදිලි සහ නිශ්චිත සාක්ෂි මගින් කිසිදු උපකාරයක් ලබා දිය නොහැකි විට, මිනිස් උපකල්පනය තමාම පාලනය කර ගත යුතු අතර, දෙපැත්තටම නැඹුරු වීමෙන් නිශ්චිත ප්රකාශයක් කිරීමට උත්සාහ නොකළ යුතුය. එහෙත් මේ ආකාරයේ ඕනෑම කරුණක් සම්බන්ධයෙන්, ඒවා පැහැදිලි කර ඔප්පු කළ හැකි ආකාරය පිළිබඳ මා සැබවින්ම නොදැන සිටිය යුතු නම්, මේ තත්වයෙන්ම ශුද්ධලියවිල්ලට වඩාත් පැහැදිලි අධිකාරියක් ඇති බව මම තවමත් විශ්වාස කළ යුතුය, මේ ආකාරයේ ඕනෑම කරුණක් සම්බන්ධයෙන්, ඒවා පැහැදිලි කර ඔප්පු කළ හැකි ආකාරය පිළිබඳ මා සැබවින්ම නොදැන සිටිනවා නම්, මේ තත්වයෙන්ම ශුද්ධලියවිල්ලට වඩාත් පැහැදිලි අධිකාරියක් ඇති බව මා තවමත් විශ්වාස කළ යුතුය. කිසිවෙකුට නොදැන සිටිය නොහැකි කරුණක් මතු වූ විට, ඔහුට පොරොන්දු වී ඇති ගැලවීම අනතුරේ හෙළන්නේ නැත. [මගේ ආදරණීය මාර්සෙලිනස්,] ඔබ ඉදිරියේ දැන් මෙම නිබන්ධනය, මගේ උපරිමයෙන් ක්රියාත්මක වී ඇත. එහි වටිනාකම එහි දිගට සමාන වේ යැයි මම ප්රාර්ථනා කරමි; එහි දිග මට බොහෝ විට සාධාරණීකරණය කිරීමට හැකි විය හැකිය, සාධාරණීකරණය එකතු කිරීමෙන්, ඔබේ විඳ දරාගැනීමෙන් ඔබ්බට සමීපත්වය දිගු කරනු ඇතැයි මා බිය විය යුතුය.