South Asia Lutheran Mission

Augustine, On the merits and forgiveness of sins, and on the baptism of infants, in Tamil. Book 1

---

முதல் புத்தகம்

இதைப் புத்தகத்தில், ஆதாம் பாவம் செய்யாவிட்டாலும் இறந்திருப்பார், அவருடைய பாவம் அவருடைய சந்ததியினரைத் தொடர்ந்து வருகிறது என்ற கருத்தை அவர் எதிர்த்து வாதிடுகிறார். மரணம் என்பது ஒரு மனிதனின் இயற்கையான நிகழ்வு அல்ல, அது பாவத்திற்கான தண்டனை என்று அவர் விளக்குகிறார். ஆதலினால், ஆதாமின் அனைத்து குழந்தைகளும் அவரது பாவத்தால் பாதிக்கப்பட்டனர் என்றும் அதனால்தான் குழந்தைகளுக்கு அவர்களின் ஜென்ம பாவத்திற்கான மன்னிப்பு பெற ஞானஸ்நானம் கொடுக்கப்படுகிறது என்றும் அவர் விளக்குகிறார்.

அத்தியாயம் 1[I] – அவரது நண்பர் மார்செலினஸுக்கு

தன்னைப்பற்றிய அர்ப்பணிப்புடனான ஒரு அறிமுகம்

1. என் அன்பான மார்செலினஸ், கடவுளின் சட்டத்தை புறக்கணிக்கும் நம்மைச் சுற்றியுள்ள பாவத்தால் சூழப்பட்ட மக்களால் நான் கவலையாகவும் எரிச்சலாகவும் உணர்ந்தாலும், இந்தப் பிரச்சினைகளில் சில என் சொந்த தவறுகளிலிருந்து வருகின்றன என்பதை நான் அறிந்திருந்தாலும், உங்கள் வலுவான அன்பையும் ஆதரவையும் இனி நான் புறக்கணிக்க முடியாது. இது உங்களை இன்னும் அதிகமாகப் பாராட்ட வைக்கிறது. நான் இரண்டு வலுவான உணர்ச்சிகளை எதிர்கொள்கிறேன்: முதலாவதாக, ஒரு சிறந்த எதிர்காலத்திற்கான நம்பிக்கையில் நம்மை இணைக்கும் அன்பு, இரண்டாவதாக, உங்கள் மனதின் விருப்பத்தை மதிக்காமல் கடவுளை வருத்தப்படுத்தும் பயம், இது தான் அவருக்கு சேவை செய்வதற்கான ஒரு வழி என்று நான் நம்புகிறேன். நீங்கள் எழுத்துபூர்வமாக சமர்ப்பித்த கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்க வேண்டும் என்ற வலுவான உந்துதலை நான் உணர்ந்தேன். மற்றைய எல்லாவற்றோடும் ஒப்பிடும்போது இந்தப் பணி எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை எனக்கு உணர்த்தியது. உங்கள் விருப்பங்களையும் இந்தக் கேள்விகளைப் பற்றி அக்கறை கொண்டிருப்போரின் கரிசனைகளையும் பூர்த்தி செய்ய நான் என்னால் முடிந்த அனைத்து வழிகளிலும் முயற்சித்தேன் என்பதை ஒப்புவிக்கும் வரை நான் ஓய்ந்திருக்கப் போவதில்லை.

அத்தியாயம் 2 [II] — ஆதாம் பாவம் செய்திராவிட்டால், அவன் ஒருபோதும் இறந்திருக்க மாட்டான்

2. ஆதாம் ஒருபோதும் பாவம் செய்திராவிட்டாலும் கூட, அவனது பாவத்திற்காக அல்ல, ஆனால் பாவம் என்பது அவனது இயல்பின் ஒரு பகுதியாக இருந்ததால், அவன் மரித்திருக்கக்கூடிய விதத்தில் தான் படைக்கப்பட்டான் என்று சிலர் நம்புகிறார்கள். ஆ”னால் நன்மை தீமை பற்றிய அறிவைக் கொடுக்கக் கூடிய மரத்தின் கனியைமட்டும் உண்ணக் கூடாது. அதனை உண்டால் நீ மரணமடைவாய்” என்று அவனுக்கு கூறப்பட்ட (ஆதியாகமம் 2:17 ) சட்டத்தின் பகுதியை அவர்கள் விளக்க முயற்சிக்கிறார்கள், அது உடல் ரீதியான மரணத்தைக் குறிக்கவில்லை, பாவத்தால் ஏற்படும் ஆன்மீக மரணத்தையே குறிக்கிறது. விசுவாசமில்லாத மக்கள்தான் இந்த விதியை எதிர்கொண்டவர்கள். இதைத்தான் கர்த்தர் “மரித்தோர் தங்கள் மரித்தோரை அடக்கம் செய்யட்டும்” என்று கூறினார். கடவுள் முதல் மனிதனிடம், “நீ மண்ணாயிருக்கிறாய், மண்ணுக்குத் திரும்புவாய்” (ஆதியாகமம் 3:19) என்று சொன்னதாக நாம் படிக்கும்போது இதுபற்றி அவர்கள் என்ன சொல்லக்கூடும்?  அவர் தம் சரீரத்தைப் பொறுத்தவரை மண்ணால் உண்டாக்கப்பட்டார். மேலும் அவரது சரீரம் இறந்தபோது மண்ணுக்குத் திரும்பும். அவர் மண்ணிலிருந்து உருவாக்கப்பட்ட ஒரு உடலைக் கொண்டிருந்தாலும், அவர் பாவம் செய்யாவிட்டால் அவர் ஒரு ஆன்மீக பொருளாய் மாறியிருப்பார். இந்த மாற்றம் அவரை ஒரு பரிபூரண நிலையில் என்றென்றும் வாழ அனுமதித்திருக்கும். இது மரண பயம் இல்லாமல் உண்மையுள்ளவர்களாகவும் பரிசுத்தவான்களாகவும் இருப்பவர்களுக்கு உறுதியளிக்கப்பட்டுள்ளது. இதுகுறித்து1 கொரிந்தியர் 15:52-53. கூறுகையில், “கணத்தில் அது நிகழும். கண்ணிமைக்கும் நேரத்துக்குள் நமது மாற்றம் நிகழும். கடைசி எக்காளம் முழங்கும்போது இது நடக்கும். எக்காளம் முழங்கும், மரித்த விசுவாசிகள் எப்போதும் வாழும்படியாய் எழுப்பப்படுவார்கள். நாமும் கூட முழுமையாய் மாற்றம் அடைவோம். அழியக் கூடிய இந்த சரீரம் என்றும் அழிவின்மையால் தன்னைப் போர்த்திக்கொள்ள வேண்டும். மரணிக்கும் இந்த உடம்பு மரணமின்மையால் தன்னைப் போர்த்திக்கொள்ள வேண்டும்”  என்று கூறுகிறது. இந்த விஷயத்தில், நாம் நமது ஆழ்ந்த ஏக்கத்தை அறிந்திருப்பது மட்டுமல்லாமல், அப்போஸ்தலன் குறிப்பிடும் அவரது செய்தியையும் கவனத்தில் கொள்கிறோம்: ஏனெனில் இதுகுறித்து நாம் பெருமூச்சு விடுகிறோம், நமது பரலோக வாசஸ்தலத்தால் அலங்கரிக்கப்படவேண்டுமென்று ஏங்குகிறோம்; நாம் ஆடை அணிந்திருக்கும்போது, ​​முக்காடு இல்லாமல் காணப்பட மாட்டோம். ஏனெனில், இந்த பூமிக்குரிய உடலில் வசிக்கும் நாம் நமது இருப்பின் தன்மையை உணர்ந்து ஏக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறோம்; நாம் நிர்வாணத்துடனான ஒரு உடலாக இல்லாமல் இருக்க விரும்புவதால் அல்ல, மாறாக ஆடை அணிந்திருக்க விரும்புவதால். மரணத்தை வாழ்க்கையால் வெல்ல முடியும். ஆதாம் பாவம் செய்யாவிட்டால், அவன் தனது உடலைத் தக்க வைத்துக் கொண்டு, அழியாமையையும் நிரந்தரத்தையும் அணிந்து, உடல் வடிவத்திலிருந்து தன்னை ஆன்மீக வடிவத்திற்கு மாற அனுமதித்திருப்பான். இதுகுறித்து, 2 கொரிந்தியர் 5:2-4) கூறும்போது, “நாம் இப்பொழுது இந்த சரீரத்தால் சோர்வுற்றிருக்கிறோம். பரலோக வீட்டை தேவன் கொடுக்க வேண்டுமென்று கேட்டுக் கொள்கிறோம். அது நம்மை ஆடையுள்ளவர்களைப் போலாக்கும். நாம் நிர்வாணமாக இருக்கமாட்டோம். நம் கூடாரம் போன்ற இந்த சரீரத்தில் வாழும்வரை பாரமுள்ளவர்களாய்த் துன்பப்படுகிறோம். இந்த சரீரத்தை விட்டுவிட வேண்டுமென்று நான் கூறவில்லை. ஆனால் நாம் பரலோக வீட்டால் போர்த்தப்பட வேண்டும் என்றே விரும்புகிறேன். அப்போது அழிவடையும் இந்த சரீரம் உயிருடன் நிறைந்திருக்கும்” என்கிறது.

அத்தியாயம் 3 [III] — மரணத்திற்குரியதாக இருப்பது ஒன்று, மரணத்திற்கு உட்பட்டதாக இருப்பது மற்றொன்று  

3.  அவர் தனது இயல்பான உடலோடு பூமியில் நீண்ட காலம் வாழ்ந்திருந்தால், அவர் முதுமையால் ஒடுக்கப்பட்டிருப்பார் என்றும், படிப்படியாக, வயதாகி, மரணத்தை அடைந்திருப்பார். இதில் அஞ்சுவதற்கு எந்த காரணமும் இல்லை.  உபாகமம் 29:5-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, இஸ்ரவேலர்களின் உடைகளையும் காலணிகளையும் தேய்ந்து போகாமல் பல ஆண்டுகள் நீடிக்கும்படி கடவுள் செய்திருந்தால், ஒருவர் வயதாகாமல் நீண்ட ஆயுளை வாழ கடவுள் அனுமதிக்க முடியும் என்பதில் ஆச்சரியமில்லை. மக்கள் இயற்கையான, அழியாத உடல்களைக் கொண்டிருந்தாலும் அவர்கள் பலவீனமடையாமல் வயதாகி, அவர் விரும்பும் போதெல்லாம் அவர்களை மரணத்திலிருந்து அழியாத நிலைக்கு மாற்றக்கூடிய ஒரு சிறப்பான நிலையை கடவுள் அவர்களுக்கு வழங்கியிருக்க முடியும். நம் உடல்கள் காயப்படுத்தப்படலாம் என்பதற்காக மட்டும் அழிக்க முடியாதவை என்று அர்த்தம் அல்ல; அதேபோல், அது மரணிக்க  வேண்டியதில்லை என்ற காரணத்தினால் அவரது உடல் அழியாதது என்று அர்த்தம் அல்ல.  அவர்கள் தங்கள் இயற்கையான உடலில் இன்னும் உயிருடன் இருந்த போதிலும், இந்த உலகத்தை விட்டுச் சென்றவர்களுக்கும் இந்த நிலை வழங்கப்பட்டது என்று நான் நினைக்கிறேன். ஈனோக்கும் எலியாவும் நீண்ட காலம் வாழ்ந்த போதிலும் முதுமையின் பலவீனத்தால் பாதிக்கப்படவில்லை. உயிர்த்தெழுதலில் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்டதைப் போன்ற ஒரு ஆன்மீக உடலாக அவர்கள் மாற்றப்பட்டதாக நான் நினைக்கவில்லை, ஏனெனில் அதை கர்த்தர் தான் முதலில் பெற்றார். உடல் புத்துணர்ச்சி பெற உதவும் உணவு அவர்களுக்குத் தேவையாக இருக்கவில்லை. ஆனால் அவர்கள் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டதால், எலியா நாற்பது நாட்கள் சிறிது தண்ணீர் மற்றும் அப்பத்தை மட்டும் உண்டு எப்படி உயிர்வாழ்ந்தார் என்பதைப் போலவே, போதுமான அளவு உணவு அவர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று 1 இராஜாக்கள் 19:8.சொல்கிறது. அவர்களுக்கு உணவு தேவையாக இருந்திருக்குமானால், பாவம் செய்ததற்காக ஆதாம் வெளியேற்றப்படுவதற்கு முன்பு இருந்ததைப் போல, சொர்க்கத்தில் அவர்களுக்குத் தேவையான ஆதரவு கிடைத்திருக்கக்கூடும்.  முதுமை மற்றும் சிதைவிலிருந்து அவரைப் பாதுகாக்க, வெவ்வேறு மரங்களிலிருந்தும் வாழ்க்கை என்ற கனிதரும் மரத்திலிருந்தும் அவருக்கு உணவு வழங்கப்பட்டது.

அத்தியாயம் 4 [IV] — உடல்ரீதியான மரணம் கூட பாவத்தினாலேயே ஏற்படுகிறது   

4. “நீ மண்ணாயிருக்கிறாய், மண்ணுக்குத் திரும்புவாய்” (ஆதியாகமம் 3:19) என்று கடவுள் கூறும் பகுதி  உடல் ரீதியான மரணத்தை மட்டுமே குறிக்கிறது என்று நான் நினைக்கிறேன், பாவத்தின் காரணமாக, மனிதகுலம் ஆன்மீக மரணத்தை மட்டுமல்ல, உடல் ரீதியான மரணத்தையும் சந்திக்கிறது என்பதை தெளிவாகக் காட்டும் பிற எடுத்துக்காட்டுகளும் உள்ளன. ரோமர் 8:10-11 இல், “உங்கள் பாவத்தால் சரீரமானது இறந்து போகும். ஆனால் கிறிஸ்து உங்களில் இருந்தால் ஆவி உங்களுக்கு நல் வாழ்வைக் கொடுக்கும். ஏனென்றால் கிறிஸ்து உங்களை தேவனோடு சரியாக்கினார். தேவன் இயேசுவை மரணத்திலிருந்து எழுப்பினார். தேவனுடைய ஆவி உங்களில் இருக்குமானால் பின்னர் அவர் சரீரத்திற்கும் உயிர் தருவார். தேவன் ஒருவரே இயேசுவை மரணத்திலிருந்து எழுப்பியவர். அவர் உங்கள் சரீரங்களுக்கும் உங்களுக்குள் உள்ள ஆவியின் மூலம் உயிர்தருவார்” என்று கூறுகிறது. இந்த வாக்கியம் போதுமான அளவு தெளிவாக உள்ளது, அதை விளக்காமல், படித்தறிவது மட்டுமே தேவை என்று நான் நம்புகிறேன். உடல் இறந்துவிட்டது, அது பலவீனமாகவும் தூசியால் ஆனது என்பதற்காகவும் அல்ல, ஆனால் பாவத்தால் இறந்துவிட்டது என்று அவர் கூறுகிறார்; நாம் வேறு என்ன தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்? அவர் தனது வார்த்தைகளை கவனமாகத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்: அவர் அது இறக்க விதிக்கப்பட்டது என்று கூறவில்லை, ஆனால் அது இறந்துவிட்டது என்றே கூறுகிறார்.      

அத்தியாயம் 5 [V] — வார்த்தைகளின் அர்த்தம் – Mortale (இறப்பதற்கென்றே படைக்கப்பட்டது), Mortuum (இறந்தது), மற்றும் Moriturus (இறப்புக்கு விதிக்கப்பட்டது)

5. புனிதர்களின் உயிர்த்தெழுதலில் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட மாற்றத்திற்கு முன்பு, உடல் அழிவதற்கு விதிக்கப்பட்டதாக (mortal,) இருக்கலாம் அதாவது அது இறக்கக்கூடும், ஆனால் அது இறக்க நியமிக்கப்பட்டதல்ல (moriturus). இதேபோல், நமது தற்போதைய சரீரம் நோய்வாய்ப்படலாம், ஆனால் அவை நோய்வாய்ப்பட வேண்டியவை அல்ல. நோய்வாய்ப்படுவதற்கு முன்பே விபத்தில் இறந்தாலும், எந்த உடல் அழிவிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டுள்ளது? அதேபோல், மனித உடலும் மரணத்துக்கு விதிக்கப்பட்டதாக (mortale) இருந்திருக்க வேண்டும், ஆனால் மக்கள் நல்லவர்களாக இருந்து கீழ்ப்படிந்திருந்தால் இந்த மரணம் (mortuum) நித்திய ஜீவனால் மாற்றப்பட்டிருக்கக்கூடும். இருப்பினும், மரணம் (mortuum) பாவத்தின் காரணமாக மட்டுமே வந்தது. மக்கள் உயிர்த்தெழுப்பப்படும்போது, ​​பாவத்தின் காரணமாக ஏற்பட்ட மரணத்தை அவர்கள் அனுபவிக்க மாட்டார்கள், மேலும் பாவம் செய்வதற்கு முன்பு இயற்கையான உடல் இருந்தது போல் அவர்களுக்கு இறக்கும் வாய்ப்பு இருந்திருக்கமாட்டாது. கடவுள் கிறிஸ்து இயேசுவை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பினார் உங்கள் இறந்த உடல்களையும் மீண்டும் உயிர்ப்பிப்பார் என்று அவர் கூறவில்லை. ரோமர் 8:10 இல் உங்கள் பாவத்தால் சரீரமானது இறந்து போகும். ஆனால் கிறிஸ்து உங்களில் இருந்தால் ஆவி உங்களுக்கு நல் வாழ்வைக் கொடுக்கும். ஏனென்றால் கிறிஸ்து உங்களை தேவனோடு சரியாக்கினார்” என்று கூறும் அதேவேளை, அதற்கு பதிலாக, அவர் ரோமர் 8:11 இல், “தேவன் இயேசுவை மரணத்திலிருந்து எழுப்பினார். தேவனுடைய ஆவி உங்களில் இருக்குமானால் பின்னர் அவர் சரீரத்திற்கும் உயிர் தருவார். தேவன் ஒருவரே இயேசுவை மரணத்திலிருந்து எழுப்பியவர். அவர் உங்கள் சரீரங்களுக்கும் உங்களுக்குள் உள்ள ஆவியின் மூலம் உயிர்தருவார் என்று கூறுவதைக் காணக்கூடியதாயிருக்கிறது. இதன் பொருள் அவை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்படுவது மட்டுமல்லாமல், இனி சாவுக்கு விதிக்கப்பட்டோ அல்லது இறக்கவோ முடியாது. இயற்கை உடல் ஒரு ஆன்மீக உடலாக எழுப்பப்படும், மேலும் இந்த சாவுக்கு விதிக்கப்பட்ட உடல் அழியாததாக மாறும், அதாவது மரணம் வாழ்க்கை மூலம் வெல்லப்படும்.

அத்தியாயம் 6 [VI]— இவ்வாறுதான் பாவத்தினால் சரீரம் மரித்தது

6. நாம் வழங்கிய ஆதாரத்தை விட தெளிவான விளக்கம் தேவையா என்று சிலர் கேள்வி எழுப்பலாம். இருப்பினும், கொலோசெயர் 3:5-ல் காட்டப்பட்டுள்ள “தீமை, பாலியல் குற்றம், பாவ காரியங்களின் ஆளுகைக்கு உள்ளாகுதல், மோகம், தீய ஆசைகள் போன்ற உங்கள் பாவங்களை வாழ்விலிருந்து விலக்குங்கள். போலியான கடவுளுக்குச் சேவை செய்வது என்பதே இவ்விருப்பங்களின் உண்மை அர்த்தம்” என்ற வாசகத்தைப் போலவே, ரோமர் 8:10 இல், “உங்கள் பாவத்தால் சரீரமானது இறந்து போகும். ஆனால் கிறிஸ்து உங்களில் இருந்தால் ஆவி உங்களுக்கு நல் வாழ்வைக் கொடுக்கும். ஏனென்றால் கிறிஸ்து உங்களை தேவனோடு சரியாக்கினார்” என்ற வாதத்தால் இந்த தெளிவான உதாரணம் சவாலுக்கு உள்ளாகிறது என்பதை நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டி ஏற்படலாம். பாவத்தின் காரணமாக அல்ல, சரியானதைச் செய்வதன் காரணமாக உடல் கட்டுப்படுத்தப் படுகிறது. நாம் உயிருடன் இருக்கும்போது நல்ல காரியங்களைச் செய்ய நம் உடல்களைக் கட்டுப்படுத்துகிறோம். பாவத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிடுவது என்பது தவறு செய்வதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று சிலர் நினைக்கலாம். பாவம் செய்வதைத் தடுக்க உடல் பலவீனமாக உள்ளது என்று கூறுகிறது. ஆனால், சரியானதைச் செய்வதன் காரணமாக ஆவி நமக்கு உயிரைக் கொடுக்கிறது என்று கூறுவதன் அர்த்தம் என்ன? (ரோமர் 8:10). ஆவி உயிரைத் தருகிறது என்று சொல்வது சரியாக இருந்திருக்கும், எனவே நாம் பாவத்தைத் தடுக்க வேண்டும் என்பதை அறிவோம். இதன் பொருள் இரண்டு கருத்துக்களும் – உடல் இறந்துவிட்டது, ஆவி உயிருடன் இருக்கிறது – இவையிரண்டும் பாவத்தைத் தடுப்பதற்கான ஒரே நோக்கத்திற்காகவே செயல்படுகின்றன. சரியானதைச் செய்வதற்காகவே உடல் இறந்துவிட்டது, ஆவி உயிருடன் இருக்கிறது என்று மட்டுமே அவர் சொல்ல விரும்பினால், இரண்டு கருத்துக்களும் நீதியை அடைவதற்கான இந்த ஒரு நோக்கத்துடன் இணைக்கப் பட்டுள்ளதாகக் கருதமுடியும். இந்தப் பகுதி பாவத்தினால் உடல் இறந்துவிட்டது என்றும், நீதியின் காரணமாக ஆவி உயிருடன் இருக்கிறது என்றும் கூறுகிறது. இதன் பொருள் பாவம் உடலின் மரணத்திற்கு வழிவகுக்கிறது, மேலும் நீதி ஆவிக்கு உயிரைக் கொண்டுவருகிறது. நீதியின் காரணமாக ஆவி உயிருடன் இருக்கிறது என்பதை நாம் ஒப்புக்கொண்டால், பாவம் காரணமாக உடல் இறந்துவிட்டது என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்த அர்த்தத்தை மாற்ற முயற்சித்தால், வேதாகமத்தின் தெளிவான செய்தியை நாம் தவறாகப் புரிந்து கொள்கிறோம். இந்தப் பகுதியில் உள்ள பின்வரும் வார்த்தைகளும் இந்தக் கருத்தை தெளிவுபடுத்த உதவுகின்றன. ஏனெனில், ஒருபுறம் பாவத்தின் காரணமாக உடல் இறந்துவிட்டது என்று அவர் கூறும்போது, ​​அது நிகழ்காலத்திற்கு மட்டுமே பொருந்தும். ஏனெனில், உயிர்த்தெழுதலால் உடல் புதுப்பிக்கப்படா விட்டாலும், மரணத்திற்கு வழிவகுக்கும் பாவத்தின் சுமையை இன்னும் சுமந்து செல்வதால், உடல் பாவத்தின் காரணமாக இறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது என்று அவர் விளக்குகிறார். இருப்பினும், நீதியின் காரணமாக ஆவி உயிருடன் உள்ளது. நமது உடல் உடலின் சுமையை நாம் இன்னும் சுமந்தாலும் (ரோமர் 7:24), நாம் உள்ளே மாறத் தொடங்கினோம், இது விசுவாசம் மற்றும் நீதியின் வாழ்க்கையைத் தொடர புதிய அவாவைத் தோற்றுவிக்கிறது. உடலின் உயிர்த்தெழுதலில் மக்கள் நம்பிக்கையை இழப்பதைத் தடுக்க, இந்த உலகில் பாவத்தின் காரணமாக இறந்ததாக அவர் கூறிய உடல், அடுத்த உலகில் நீதியின் காரணமாக உயிர்ப்பிக்கப் படும் என்று அவர் விளக்குகிறார். இது மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்படுவதைக் குறிக்காது, ஆனால் அது அழியாததாகவும், மரணத்திலிருந்து விடுபட்டதாகவும் மாறும்.

அத்தியாயம் 7 [VII] – சரீர ரீதியான வாழ்வு நமக்கு நம்பிக்கையைத் தருகிறது, அதே நேரத்தில் ஆவியின் வாழ்க்கை அதற்கு நம்மைத் தயார்படுத்துகிறது

7. இதை அதிகமாக விளக்குவது குழப்பத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்று நான் அஞ்சுகிறேன். ஆனால் அப்போஸ்தலன் சொல்வதை நீங்கள் கவனிக்க வேண்டும் என்று நான் இப்போதும் விரும்புகிறேன். கிறிஸ்து உங்களில் இருந்தால், உங்கள் சரீரம் பாவத்தினிமித்தம் இறந்துவிட்டது, ஆனால் உங்கள் ஆவி நீதியினிமித்தம் உயிருடன் இருக்கிறது என்று அவர் கூறுகிறார். இதை ரோமர் 8:10 பின்வருமாறு பறைசாற்றுகிறது: “உங்கள் பாவத்தால் சரீரமானது இறந்து போகும். ஆனால் கிறிஸ்து உங்களில் இருந்தால் ஆவி உங்களுக்கு நல் வாழ்வைக் கொடுக்கும். ஏனென்றால் கிறிஸ்து உங்களை தேவனோடு சரியாக்கினார்” என்று. எல்லா மக்களும் ஒருநாள் இறந்துவிடுவார்கள் என்பதற்காக கிறிஸ்துவின் கிருபையிலிருந்து சிறிதளவு அல்லது எந்த நன்மையும் பெறுவதில்லை என்று எவரும் நினைக்கக்கூடாது. அவர்களின் சரீரமானது பாவத்தால் பாதிக்கப்பட்டு இறக்க விதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவர்களின் ஆன்மா அவர்களின் விசுவாசத்தின் காரணமாக மீண்டும் வாழத் தொடங்கியுள்ளது என்பதை அவர்கள் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். இந்த ஆன்மீக வாழ்வு  அவிசுவாசம் காரணமாக இழக்கப்பட்டுவிட்டது என்றே கூறவேண்டியுள்ளது. கிறிஸ்துவை உங்களில் கொண்டிருப்பது ஒரு சிறிய வெகுமதி தானே என்று நீங்கள் நினைக்கக்கூடாது. பாவத்தினிமித்தம் உங்கள் சரீரம் மரித்திருந்தாலும், உங்கள் ஆன்மா சரியானது எது என்பதை ஏற்றுக்கொண்டதால் உயிரோடிருக்கிறது. எனவே, உங்கள் சரீர வாழ்வு குறித்த நம்பிக்கையை இழக்காதீர்கள். கிறிஸ்துவை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பிய தூய ஆவி உங்களில் வாசம் செய்வாரானால் அதே தூய ஆவி உங்கள் சரீரத்திற்கும் உயிர் கொடுப்பார் என்று ரோமர் 8:11 இவ்வாறு விளக்குகிறது: “தேவன் இயேசுவை மரணத்திலிருந்து எழுப்பினார். தேவனுடைய ஆவி உங்களில் இருக்குமானால் பின்னர் அவர் சரீரத்திற்கும் உயிர் தருவார். தேவன் ஒருவரே இயேசுவை மரணத்திலிருந்து எழுப்பியவர். அவர் உங்கள் சரீரங்களுக்கு உங்களுக்குள் உள்ள ஆவியின் மூலம் உயிர்தருவார்” என்கிறது. இவ்வளவு தெளிவாகத் தோன்றும் ஒன்றை ஏன் வாதங்களும் கருத்து வேறுபாடுகளும் இன்னும் மறைக்கின்றன? நமது சரீரம் பாவத்தால் பாதிக்கப்பட்டு இறந்திருந்தாலும், அவை நீதியின் காரணமாக உயிர்ப்பிக்கப்படும் என்று அப்போஸ்தலன் தெளிவாக நமக்குச் சொல்கிறார். இதன் பொருள் நமது ஆன்மா இப்போது உயிருடன் உள்ளது. மேலும் இந்த செயல்முறை கிறிஸ்துவின் கிருபையால் நிறைவடையும், அதாவது அவருடைய தூய ஆவி நம்மில் வாழ்கிறது. ஆனாலும், மக்கள் இன்னும் இதற்கு எதிராக முரண்படவே செய்கிறார்கள்! வாழ்க்கை மரணத்தை நிறைவுக்கு கொண்டுவருவதன் மூலம் அதை எவ்வாறு மாற்ற முடியும் என்பதை அவர் விளக்குகிறார். எனவே, அவர் கூறுகிறார், நாம் நமது உடல் இச்சைகளுக்கு அடிமைப்படாமல் வாழக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; அந்த ஆசைகளுக்கு அடிமையாகிவிட்டோமானால் நாம் இறந்துவிடுவோம். அதேநேரம் அந்த ஆசைகளை வெல்ல ஆவியின் துணைகொண்டு பயணித்தோமானால், நாம் வாழ்வை முறையாகக் கொண்டுசெல்ல முடியும். இதுகுறித்து ரோமர் 8:12-13 “சகோதர சகோதரிகளே, நாம் நமது சரீர இச்சைக்கேற்ப அல்லது அதன் விருப்பப்படி இருக்கக் கூடாது. பாவம் செய்யத் தூண்டும் தவறான செயல்களைச் செய்ய உங்கள் வாழ்வு பயன்படுமானால் நீங்கள் ஆவிக்குரிய வாழ்வில்  இறந்தவர்களாவீர்கள். ஆனால் நீங்கள் ஆவியின் உதவியோடு தீமை செய்வதை நிறுத்தினால் உண்மையான வாழ்வைப் பெறுவீர்கள்” என்று விளக்குகிறது. இதற்கு மற்றுமொரு அர்த்தத்தைக் கூறவேண்டுமானால், மரணத்தில் கவனம் செலுத்தினால் நீங்கள் முழுமையாக இறந்துவிடுவீர்கள்; ஆனால் நீங்கள் வாழ்க்கையில் கவனம் செலுத்தி மரணத்தை வென்றுவிட்டால், நீங்கள் உண்மையிலேயே வாழ்வீர்கள்.

அத்தியாயம் 8 [VIII]— ஆதாமின் பாவத்தால் தொடர்ந்த சரீரத்தாலான மரணம்

1 கொரிந்தியர் 15:21 இல், மரணம் ஒரே மனிதனால் வந்தது என்றும், இறந்தவர்களின் உயிர்த்தெழுதலும் அவ்வாறேதான் வந்தது என்றும் கூறுகிறது. இதன் பொருள் நாம் மரணத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது ​​உடல் இறப்பதைப் பற்றி உண்மையில் சிந்திக்கிறோம் என்பதாகும். 1 கொரிந்தியர் 15:21-22-ல் கூறப்பட்டுள்ளபடி, ஆதாமினால் எல்லோரும் மரிப்பதைப் போலவே, கிறிஸ்துவினால் எல்லோரும் உயிர்த்தெழுப்பப் படுவார்கள் என்று இந்தப் பகுதி மேலும் விளக்குகிறது. இது ரோமர் 5:12-ல் கூறப்பட்டுள்ளதைப் போன்றது, அங்கு ஒரே மனிதன் மூலம் பாவம் உலகத்திற்குள் நுழைந்தது, அதன் காரணமாக மரணம் வந்தது என்று குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது. இப்போது, ​​இங்கே பேசப்படும் மரணம் உடல் இறப்பதைப் பற்றியது அல்ல, ஆன்மா இறப்பதைப் பற்றியது என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். ஏனென்றால், மற்றொரு பகுதியில், கொரிந்தியர்களிடம் பேசும்போது, ​​ஆன்மாவின் மரணம் பற்றிய கருத்தை அவர்களால் உண்மையில் பெற முடியாது, ஏனெனில் அந்த பகுதி உடல் மீண்டும் உயிர் பெறுவதைப் பற்றியது, இது உடல் இறப்பதற்கு நேர்மாறானது. மேலும், மரணம் மட்டுமே மனிதர்களால் ஏற்படும் ஒன்று என்றும், பாவத்தால் அல்ல என்றும் குறிப்பிடப் படுவதற்கான காரணம், இந்த விவாதம் நல்லதாக இருப்பது பற்றியது அல்ல, இது பாவத்திற்கு எதிரானது, ஆனால் உடல் மீண்டும் உயிர் பெறுவது பற்றியது, இது உடல் இறப்பிலிருந்து வேறுபட்டது.

அத்தியாயம் 9 [IX] பாவம் மற்றவர்களைப் பின்பற்றுவதன் மூலம் மட்டுமல்ல, அவர்களின் வம்சத்தின் வாயிலாகவும் அனைவருக்கும் பரவுகிறது

உங்கள் கடிதத்தில், சிலர் அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகளை ஒரு புதிய வழியில் விளக்க முயற்சிப்பதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளீர்கள். ரோமர் 5:12 இல் கூறப்பட்டுள்ளபடி, பாவம் ஒரு மனிதன் மூலம் உலகிற்கு வந்தது என்றும், பாவத்தினால் மரணம் வந்தது என்றும் அவர் கூறுகிறார். இருப்பினும், இதன் அர்த்தம் என்னவென்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள் என்பதை நீங்கள் எனக்குச் சொல்லவில்லை. நான் அறிந்தவரை, குறிப்பிடப்பட்ட மரணம் ஆதாம் தனது பாவத்தின் காரணமாக வாழ்வதற்குத் தகுதியற்றவர் என்று அவர்கள் நினைக்கும் உடலைப் பற்றியது அல்ல என்றும், மாறாக, அது ஆன்மாவைப் பற்றியது என்றும் அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். அது ஒருவர் உண்மையில் பாவம் செய்யும்போது நிகழ்கிறது. இந்த உண்மையான பாவம் ஆதாமிடமிருந்து பிறப்பால் மற்றவர்களுக்குக் கொண்டுசெல்லப்படவில்லை, மாறாக மற்றவர்களைப் பின்பற்றுவதன் மூலம் தான் பரவுகிறது என்றும் அவர்கள் நம்புகிறார்கள். அதேபோல், குழந்தைகளின் ஜென்ம பாவம் ஞானஸ்நானம் மூலம் நீக்கப்படுகிறது என்பதை அவர்கள் நம்ப மறுக்கிறார்கள், ஏனென்றால் மக்கள் அத்தகைய ஜென்ம பாவத்துடன் பிறப்பதில்லை என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். பாவம் உலகிற்குள் பிறப்பால் அல்ல, மற்றவர்களைப் பின்பற்றுவதன் மூலம் வந்தது என்று அப்போஸ்தலன் சொல்லக்கூடுமானால், அவர் ஆதாமுக்கு பதிலாக பிசாசையே முதல் பாவி என்று பேசியிருப்பார். 1 யோவான் 3:8 இல் பிசாசு ஆரம்பத்திலிருந்தே பாவம் செய்து வருவதாகவும், சொலொமோனின் ஞானம் 2:24 இல் மரணம் உலகிற்குள் வந்ததாகவும் கூறுகிறது. பிசாசினால் மனிதர்களுக்கு இந்த மரணம் வந்தது, அது அவனால் பரப்பப்பட்டதால் அல்ல, மாறாக மனிதர்கள் அவனது முன்மாதிரியைப் பின்பற்றியதால் தான் மரணம் அவர்களை ஆட்கொண்டது. இதற்கு மற்றுமொரு காரணம், அவர்கள் சாத்தானின் பக்கம் சாய்ந்து அவனைப் பின்பற்றியதால் தான் என்று சாலமோனின் ஞானம் 2:25 கூறுகிறது. அப்போஸ்தலன் நற்செய்தியில் பாவம் மற்றும் மரணம் பற்றிப் பேசும்போது அவை அனைத்தையும் தொடங்கிய ஒருவரால் தான் அவை அனைவர் மத்தியிலும்  பரவின என்று விளக்குகிறார்.

அத்தியாயம் 10 – கிருபையின் ஒப்புமை

கடவுளின் கட்டளையை மீறி கீழ்ப்படியாமல் போன ஆதாமை அனைவரும் பின்பற்றுகிறார்கள் என்பது தெளிவாகிறது. அவர் தங்கள் இஷ்டத்துக்கு பாவம் செய்பவர்களுக்கு ஆதாம் ஒரு முன்மாதிரியாகச் செயல்படுகிறார். மேலும் அவர் ஜென்ம பாவத்துடன் பிறந்த அனைவருக்கும் மூதாதையராகவும் இருக்கிறார். இதேபோல், கடவுளின் அனைத்து புனிதர்களும் நீதியாக வாழ கிறிஸ்துவைப் பின்பற்ற முயற்சிக்கிறார்கள். அதனால்தான் நாம் முன்னர் குறிப்பிட்ட அப்போஸ்தலன் 1 கொரிந்தியர் 11:1 இல், “நான் கிறிஸ்துவை உதாரணமாகப் பின்பற்றுவதுபோல, என்னை உதாரணமாகப் பின்பற்றுங்கள்” என்று கூறுகிறார். ஆனால் இதைப் பின்பற்றுவதைத் தவிர, அவருடைய கிருபை நாம் புரிந்துகொள்ளவும் எம்மை நியாயப்படுத்தவும் உதவுகிறது. 1 கொரிந்தியர் 3:7 இல், “விதையை விதைக்கின்ற மனிதனோ அல்லது  அதற்கு நீரூற்றுகின்ற மனிதனோ முக்கியமானவன் அல்ல. எல்லாவற்றையும் வளர்ச்சியுறும்படி செய்கின்றவராகிய தேவன் ஒருவரே முக்கியமானவர்” என்று கூறுகிறது. அவரது கிருபையினாலே, ஞானஸ்நானம் பெற்ற குழந்தைகளைக் கூட, அவர்கள் இன்னும் யாரையும் உண்மையில் பின்பற்ற முடியாமல் போனாலும், அவர்களைத் தனது சமூகத்தில் சேர்க்கிறார். அனைவருக்கும் உயிரைக் கொண்டுவரும் அவர், எப்படி நல்லவர்களாக வாழ வேண்டும் என்பதை நமக்குக் காட்டுவது போல, தம்மை நம்புபவர்களுக்குத் தம்முடைய ஆவியிலிருந்து ஒரு சிறப்பான கிருபையையும் அளிக்கிறார், அதை அவர் மெல்ல மெல்ல குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்கிறார். அதேபோல், அனைவரையும் மரணத்திற்கு ஆளாக்கும் அவர், கடவுளின் விதிகளை மீற முயற்சிப்போருக்கு  ஒரு மோசமான உதாரணமாகவும் செயல்படுவதோடு, ஆதாம் தனது சொந்த சரீரத்தின் இச்சை காரணமாக தனது சந்ததியினர் அனைவரையும் எதிர்மறையாகப் பாதிக்கவும் செய்கிறார். “ஆதாம் என்கிற மனிதனின் செயலால்தான் உலகத்துக்குப் பாவம் வந்தது. பாவத்தோடு மரணமும் வந்தது. அதனால்தான் அனைவரும் தம் பாவத்தால் இறந்து போகிறார்கள்” என்று ரோமர் 5:௧௨ கூறுவதை இங்கு கவனிக்கவேண்டியுள்ளது. நான் இதைச் சொன்னால், அவர்கள் உடன்பட மாட்டார்கள், நான் சொன்னதிலும், சொல்வதிலும், சொல்லப்போவதிலும் தவறு உள்ளது என்று சத்தமாகக் கூறுவார்கள். அப்போஸ்தலரிடம் அவர்கள் பார்க்க மறுக்கும் அர்த்தத்தைத் தவிர, ஒரு சாதாரண மனிதன் என்ற போர்வையில் நான் சொன்னால், என் வார்த்தைகளைப் புரிந்து கொள்ள மாட்டார்கள். இருப்பினும், இவை அவர்கள் மதிக்கும் மற்றும் பின்பற்றும் ஒருவரின் வார்த்தைகள் என்பதால், தெளிவான வார்த்தைகளை குழப்பமான ஒன்றாகத் திரிக்க முயற்சிக்கும்போது அதை  ​​நாம் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்று குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். பாவம் ஒரு மனிதன் மூலம் உலகிற்கு வந்தது என்றும், பாவத்தின் காரணமாக மரணம் வந்தது என்றும் அவர் கூறுகிறார். இது பாவம் மற்றவர்களால் பின்பற்றப்படாமல் ஒருவரிடமிருந்து மட்டுமே பரவியது என்பதைக் காட்டுகிறது; அது பின்பற்றப்படுவது பற்றியதாக இருந்தால், அவர் பிசாசைப் பற்றியே குறிப்பிட்டிருப்பார். ஆனால் அவர் முதல் மனிதனான ஆதாமைப் பற்றிப் பேசுகிறார் என்பது அனைவருக்கும் தெரியும், மேலும் ஆதாமின் பாவம் அனைத்து மக்களையும் பாதித்தது என்று அவர் கூறுகிறார்.

அத்தியாயம் 11 [X] — சாவான பாவத்திற்கும் ஜென்ம பாவத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடு

அடுத்த பகுதி அனைவரும் பாவம் செய்ததாகக் கூறுகிறது. இந்த அறிக்கை தெளிவாகவும் கவனமாகவும் எச்சரிக்கையாகவும், சரியாகவும், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றியும் வெளிப்படுத்துகிறது! பாவம் என்பது ஒரு மனிதனின் மூலம் உலகிற்குள் வந்த ஒன்று என்று நீங்கள் நினைத்தால், ஒவ்வொரு மனிதனும் செய்யும் தனிப்பட்ட பாவங்கள் அனைவரையும் பாதிக்கும் பாவத்திலிருந்து வேறுபட்டவை என்பது தெளிவாகிறது. ஏனென்றால் எல்லா மக்களும் அந்த ஒரு மனிதனுடனேயே இணைக்கப்பட்டுள்ளனர். ஒருவரின் பாவம் மட்டுமல்ல, எல்லா மக்களும் ஒரே மனிதன் மூலம் பாவம் செய்தார்கள் என்பதுதான் முக்கியம் என்றால், இதை விடத் தெளிவாக எது  இருக்க முடியும்? 1 கொரிந்தியர் 6:17-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, கிறிஸ்துவில் நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் கடவுளுடன் இணைக்கும் ஒரு விசேட கிருபையால் கடவுளால் நீதிமான்கள் என்ற ஸ்தானத்தைப் பெறுகிறார்கள் என்று நாம் படிக்கிறோம். அவரைப் பின்பற்றுபவர்கள் அவரது  முயற்சிக்கிறார்கள். இருப்பினும், அவரைப் பின்பற்றுபவர்கள் அவரது முன்மாதிரியைப் பின்பற்றி அவரைப் போலவே வாழ முயற்சிக்கிறார்கள். ஆனால் பவுல் அல்லது பேதுருவைப் போல அவரைப் பின்பற்றுபவர்களைப் பற்றி நாம் அவ்வாறே சொல்ல முடியுமா? ஆபிரகாமின் சந்ததியினரான கிறிஸ்துவின் காரணமாக எல்லா தேசங்களும் அவரால் ஆசீர்வதிக்கப் படும் என்று கூறப்பட்டது போல, நாம் ஆசீர்வதிக்கப் பட்டவர்கள் என்று கூறப்படுகிறது. பல கெட்டவர்கள் அவரைப் போல செயல்பட முயற்சித்தாலும், பிசாசின் மூலம் ஒருவர் பாவம் செய்ததாக வேதாகமத்தின் எந்தப் பகுதியும் கூறவில்லை என்று நான் நினைக்கிறேன். ரோமர் 5:12-ல் கூறப்பட்டுள்ளபடி, முதல் மனிதனின் கீழ்ப்படியாமை காரணமாக அனைவரும் பாவம் செய்ததாக அப்போஸ்தலன் பவுல் கூறினார். ஆனால் பாவம் எவ்வாறு வியாபித்தது என்பது குறித்து இன்னும் தீர்க்கப்படாத விவாதம் ஒன்று உள்ளது. மேலும் சிலர் சாயல் அல்லது பின்பற்றுதல் பற்றிய தெளிவற்ற கோட்பாடுகளைப் பரிந்துரைக்கின்றனர்.

அத்தியாயம் 12  — நியாயப்பிரமாணத்தால் பாவத்தை நீக்க முடியவில்லை

அடுத்து என்ன நடக்கிறது என்பதைக் கவனியுங்கள். “எல்லோரும் பாவம் செய்தார்கள்” என்று கூறிய பிறகு, அவர் உடனடியாக “மோசேயின் சட்டங்களுக்கு முன்னரே உலகில் பாவம் ஏற்பட்டுவிட்டது. சட்டம் இல்லாததால் தேவன் மக்களை அவர்கள் பாவங்களுக்காகக் குற்றவாளி ஆக்கவில்லை” என்று ரோமர் 5:13 கூறுகிறது. ரோமர் 5:20 இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி,”நியாயப்பிரமாணம் வந்த பிறகு பாவங்களும் அதிகரித்தன. மக்கள் மிகுதியாகப் பாவம் செய்யும்போது தேவனும் தமது கிருபையை அதிகமாகக் காட்டுகிறார்” என்கிறது. இது ஒவ்வொருவரும் வளரும்போது பின்பற்றும் இயற்கையான  சட்டத்திற்குப் பொருந்தும். ஜென்ம பாவத்துடன் தங்கள் சொந்த பாவங்களைச் சேர்க்கும் காரணத்தால், அது மோயீசன் மக்களுக்குக் கொடுத்த குறிப்பிட்ட சட்டங்களுக்கும் பொருந்தும். “சட்டம் தேவனுடைய வாக்குறுதிக்கு எதிரானவை என்று பொருள் கொள்ள முடியுமா? முடியாது. மனிதர்களுக்கு வாழ்வைக் கொடுக்கக்கூடிய ஒரு சட்டம் இருக்குமானால், நாம் அதனைக் கடைப்பிடித்து வாழ்வதன் மூலமே தேவனுக்கு உகந்தவர்களாக இருக்க முடியும். ஆனால் இதுவும் உண்மை கிடையாது. ஏனென்றால் எல்லா மனிதர்களும் பாவத்தால் கட்டப்பட்டுள்ளதாக வேதவாக்கியங்கள் கூறுகின்றன. எனவே தேவனுடைய வாக்குறுதி, விசுவாசத்தின் மூலமே கிடைக்கிறது. இயேசு கிறிஸ்துவின் மீது நம்பிக்கை வைப்பவர்களுக்கே வாக்குறுதி வந்து சேரும்”என்று கலாத்தியர் 3:21-22 கூறுகிறது. மேலும், மோயீசனின் சட்டங்களுக்கு முன்னரே உலகில் பாவம் ஏற்பட்டுவிட்டது. சட்டம் இல்லாததால் தேவன் மக்களை அவர்கள் பாவங்களுக்காகக் குற்றவாளி ஆக்கவில்லை” என்று ரோமர் 5:13.எடுத்துரைக்கிறது. எனவே பாவம் கணக்கிடப்படவில்லை என்று நாம் கூறுவதன் அர்த்தம் என்ன? அப்படியானால் அது புறக்கணிக்கப்படுகிறது அல்லது பாவமாகக் கருதப்படுவதில்லை. கர்த்தராகிய ஆண்டவர் அதை ஒருபோதும் இல்லாதது என்று கருதவில்லை, ஏனெனில் அது பின்வருமாறு ரோமர் 2:12 இல் எழுதப்பட்டுள்ளது. “தேவனுடைய சட்டத்தை அறிந்தவர்களானாலும், அதைப்பற்றிக் கேள்விப்பட்டிராத மக்களாயினும் பாவம் செய்யும்போது ஒத்த நிலை உடையவர்ளாக ஆகிறார்கள். சட்ட அறிவு அற்றவர்களாகவும், பாவிகளாகவும் இருப்பவர்கள் கைவிடப்படுவார்கள். அதேபோல், சட்டம் தெரிந்தும் பாவம் செய்தவர்கள் அதே சட்டத்தின்படி தீர்ப்பளிக்கப்படுவார்கள்” என்கிறது.

அத்தியாயம் 13 [XI] – அப்போஸ்தலரின் சொற்றொடர் மரணத்தின் விதி அல்லது அதன் கட்டுப்பாடு பற்றிக் கூறுகிறது

ஆதாமிலிருந்து மோயீசன் வரை மரணம் ஆட்சி செய்தது என்று அவர் கூறினாலும், ரோமர் 5:14 முதல் மனிதனிலிருந்து கடவுள் கொடுத்த சட்டம் வரை, மரணம் இன்னும் ஆட்சி செய்தது என்றும், அதாவது, முதல் மனிதனிலிருந்து தெய்வீக அதிகாரத்தால் பிரகடனப்படுத்தப்பட்ட சட்டம் வரை அதை மாற்ற முடியவில்லை என்றும் பொருள்படக் கூறுகிறது. மக்கள் தங்கள் பாவங்களைப் பற்றி உண்மையிலேயே குற்ற உணர்ச்சியுடன் இருக்கும்போது மரணம் ஒரு ஆட்சியாளரைப் போன்று செயல்படுகிறது. இந்த குற்ற உணர்வு அவர்கள் உண்மையான நித்திய ஜீவனை அடைவதைத் தடுக்கிறது, மேலும் அவர்களை இரண்டாவது மரணத்திற்கு கூட இட்டுச் செல்லும், இது ஒரு நித்திய தண்டனை. இந்த மரண விதியில் இருந்து மீள்வதற்கு ஒரே வழி இரட்சகரின் கிருபையின் மட்டுமே. கிறிஸ்து பூமிக்கு வருவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு இருந்த புனிதர்கள் கூட இந்த கிருபையை அனுபவித்தனர். அவர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று மட்டுமே கட்டளையிட்ட சட்டத்தைப் பின்பற்றாமல், அவர்களுக்கு உதவ முடியாத சட்டத்தைப் பின்பற்றினார்கள். பழைய ஏற்பாட்டில், சில விஷயங்கள் ரகசியமாக வைக்கப்பட்ட போதிலும், இப்போது அவை புதிய ஏற்பாட்டில் காட்டப்பட்டுள்ளன. கிறிஸ்துவின் உதவி இல்லாத அனைவருக்கும் – ஆதாம் முதல் மோயீசன் வரை – மரணம் ஆட்கொண்டது என்பதே இதன் பொருள். ஆதாமைப் போல பாவம் செய்யாதவர்கள் கூட மரணத்தின் பிடியில் இருந்து மீள முடியாது என்பதற்காகவே இது கூறப்பட்டது. இந்த மக்கள் இன்னும் தாங்களாகவே பாவம் செய்யவில்லை, ஆனால் ஆதாமிடமிருந்து பாவத்தைப் பெற்றனர் என்று கூறுகிறது. ஆதாமின் கீழ்ப்படியாமை காரணமாக எல்லா மக்களும் பாவத்தில் பிறந்தார்கள். இதிலிருந்து இரட்சணியத்தைப் பெற ஒரே வழி இரட்சகரின் கிருபையே ஆகும். இதுகுறித்து ரோமர் 5:14 “ஆதாம் காலத்திலிருந்து மோயீசனின் காலம் வரைக்கும் மரணமானது எல்லோரையும் ஆட்கொண்டது. தேவனுக்குக் கீழ்ப்படியாது பாவம் செய்ததால் ஆதாம் மரணம் எய்தினான். எனினும், ஆதாமைப்போல பாவம் செய்யாமலிருந்தும் பலர் மரணமடைந்தனர்” என்று கூறுகிறது. வேதாகமத்தின் பல இலத்தீன் பதிப்புகள் இவ்வாறு கூறுகின்றன என்பதை நான் அறிவேன். ஆதாமைப் போலவே பாவம் செய்தவர்கள் மீது மரணம் ஆட்சி செய்தது. ஆனால் இதை இவ்வாறு படிப்பவர்கள் கூட இது ஒரே பொருளைக் குறிக்கிறது என்று நினைக்கிறார்கள், ஏனென்றால் பாவம் செய்தவர்கள் எல்லோரும் ஆதாமின் பாவத்தைப் போலவே பாவம் செய்தார்கள் என்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள். இதன் பொருள் அவர்கள் அவருடைய சாயலில் படைக்கப்பட்டுள்ளனர் என்பதாலோ அல்லது ஒரு மனிதனிடமிருந்து பிறந்தவர்களைப் போல இருப்பதாலோ அல்ல, ஆனால் ஒரு பாவியிலிருந்து பிறந்த பாவிகளாக, பாவத்தின் காரணமாக இறந்த ஒருவரால் இறக்கும் அதேவேளை, கண்டனம் செய்யப்பட்டவரால் கண்டனம் செய்யப்படுகிறார்கள். இருப்பினும், லத்தீன் பதிப்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட அனைத்து கிரேக்க பிரதிகளும் நான் குறிப்பிட்ட முதல் வாசிப்பைக் கொண்டுள்ளன.

அத்தியாயம் 14  — மிகுதியான அருள் மற்றும் கிருபை

இலவச வரம் குற்றத்திலிருந்து வேறுபட்டது என்று அவர் கூறுகிறார். ஒரு நபரின் தவறு பலரை இறக்கச் செய்தது என்றால், கடவுளின் கிருபையும் இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலம் கிடைத்த கிருபையின் வரமும் இன்னும் அதிகமான மக்களுக்கு உயிரைக் கொடுத்துள்ளது. இதன் பொருள் கண்டனம் செய்யப்பட்டவர்களை விட நீதிமான்களாக்கப்பட்டவர்கள் அதிகம் என்று அர்த்தமல்ல. ஆதாமின் ஒரு பாவம் பலரை பாவிகளாக்கியிருந்தாலும், கிறிஸ்துவின் கிருபை மக்கள் தாங்களாகவே செய்யும் அனைத்து பாவங்களுக்கும் மன்னிப்பை வழங்குகிறது. இதை அவர் பின்னர் மேலும்  தெளிவுபடுத்துகிறார். “தேவனுடைய வரமானது ஆதாமின் பாவத்தைப் போன்றதல்ல. ஏனெனில் ஆதாமின் பாவத்தால் பலர் மாண்டு போனார்கள். ஆனால் தேவனிடமிருந்து பெற்ற கிருபையானது மிகவும் உயர்ந்தது. இயேசு கிறிஸ்து என்கிற ஒருவரின் கிருபையின் மூலமாகவே பலரும் தேவனுடைய வரத்தைப் பெற்றனர்” என்று ரோமர் 5:15 எமக்கு இதுகுறித்து விளக்கமளிக்கிறது.

அத்தியாயம் 15 [XII] — எல்லா மனிதர்களுக்கும் பொதுவான ஒரே பாவம்

ஒருவரின் தவறு காரணமாக, பலர் இறந்துவிட்டார்கள் என்று அவர் கூறும்போது அவர் என்ன சொல்கிறார் என்பதை உன்னிப்பாகக் கவனியுங்கள். அது ஏன் அவர்களின் சொந்த பாவத்திற்குப் பதிலாக ஒருவரின் பாவத்திற்காக மட்டுமே இருக்க வேண்டும்? வேறொருவரை பின்பற்றுவதாக நாம் நினைத்தால், அது அர்த்தமற்றது. ஆனால் அடுத்து என்ன வருகிறது என்பதைப் பாருங்கள். பிரச்சினையை ஏற்படுத்தியது ஒருவரின் பாவம் மட்டுமல்ல, அதற்கான வெகுமதி வேறுபட்டது; தீர்ப்பு ஒருவரிடமிருந்து வந்து தண்டனைக்கு வழிவகுத்தது, ஆனால் கிருபை பல தவறுகளிலிருந்து வந்தவர்களை சரியானவர்களாக மாற்றுவதற்கு வழிவகுக்கிறது. இதுபற்றி ரோமர் 5:16 கூறும்போது, “ஒருமுறை ஆதாம் பாவம் செய்த பிறகு, அவன் குற்றவாளியாகத் தீர்ப்பிடப்பட்டான். ஆனால் தேவனுடைய கிருபையோ வேறு தன்மையானது. இந்த வரம் மக்களை தேவனுக்கேற்ற நீதிமான்களாக்கியது” என்கிறது. இப்போது, ​​இந்த வார்த்தைகளின் அர்த்தத்தைக் கண்டுபிடிக்க ஏதேனும் வழி இருக்கிறதா என்று பார்ப்போம். ஒருவர் நியாயந்தீர்க்கப்படுவதற்கு இந்த வரம் வழிவகுக்கிறது என்று அவர் கூறுகிறார். ஆனால் ஒரு தவறைத் தவிர வேறு என்னதான் நிகழ்ந்துவிட்டது? அவர் அடுத்து சொல்வதில் இதை உண்மையில் காட்டுகிறார்: கிருபை பல குற்றங்களை நியாயப்படுத்தி அவற்றை சரிசெய்வதற்கு வழிவகுக்கும். ஒரு குற்றம் கண்டனத்திற்கு வழிவகுக்கும் அதே நேரத்தில், பல குற்றங்கள் கிருபையின் மூலம் எவ்வாறு நியாயப்படுத்தலுக்கு இட்டுச் செல்லக்கூடும்? ஜென்ம பாவம் ஒரு பொருட்டல்ல என்றால், பல குற்றங்களுக்கு தீர்ப்பு அவர்களை கண்டனத்திற்கு இட்டுச் செல்வது போல, அருட்கிருபை என்பது பல குற்றங்களிலிருந்து நியாயப்படுத்தலுக்கு மக்களை நகர்த்த உதவுகிறது. குற்றங்களை நியாயப்படுத்தாமல் கிருபை புறக்கணிப்பதில்லை. மற்ற எல்லாக் குற்றங்களும் அதைப் போலவே இருப்பதால் மக்கள் ஒரு குற்றத்திற்காகக் கண்டிக்கப்பட்டால், அதே தர்க்கம் நியாயப்படுத்தலுக்கும் பொருந்த வேண்டும். மன்னிக்கப்பட்ட எல்லாக் குற்றங்களும் அந்த ஒரு குற்றத்தை ஒத்ததாக இருந்தால் அந்த ஒரு குற்றத்திற்காக மக்கள் யாவரும்  நியாயப்படுத்தப்பட்டதாகக் கருதப்பட வேண்டும். ஒரு பாவத்திலிருந்து தீர்ப்பு வருகிறது, அது கண்டனத்திற்கு வழிவகுக்கிறது, அதே சமயம் பல பாவங்களிலிருந்து கிருபை வருகிறது, அது நியாயப்படுத்தலுக்கு வழிவகுக்கிறது என்று அப்போஸ்தலன் சொன்னபோது சிலர் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதை அவர் சட்டைசெய்யவில்லை. தீர்ப்பு ஒரே ஒரு பாவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்பதைக் காணலாம், அது மக்களைக் கண்டிக்க போதுமானது. ஒருவருக்கு ஜென்ம பாவம் மட்டுமே இருந்தாலும், அது அவர்களை கடவுளின் இராச்சியத்திலிருந்து விலக்க போதுமானது. அந்த ஜென்ம பாவத்துடன் தங்கள் சொந்த பாவங்களைச் சேர்த்தவர்கள், அவர்கள் எத்தனை பாவங்களைச் செய்தார்கள் என்பதைப் பொறுத்து இன்னும் கடுமையான தீர்ப்பை எதிர்கொள்வார்கள். ஆனால் ஜென்ம பாவம் கூட மக்களை இரட்சிப்பிலிருந்தும் நித்திய வாழ்விலிருந்தும் பிரிக்க போதுமானது, உண்மையில் கடவுளின் இராச்சியத்தின் ஒரு பகுதியாக இருப்பதுதான் கிறிஸ்துவின் மூலம் மட்டுமே நாம் அதன் ஒரு பகுதியாக இருக்க முடியும்.

அத்தியாயம் 16 [XIII] – மரணம் ஒரு மூலத்திலிருந்து வருவதுபோல், வாழ்க்கையும் மற்றொரு மூலத்திலிருந்து வருகிறது

இதிலிருந்து நாம் அனைவரும் ஆதாமிடமிருந்து வந்தவர்கள் என்பதை புரிந்துகொள்கிறோம், மேலும் அவரால், நமக்கு ஜென்ம பாவம் இருக்கிறது என்பதையும் அறிகிறோம். நம்முடைய அனைத்து தனிப்பட்ட பாவங்களும் தவிர்த்து. இதற்கு நேர்மாறாக, கிறிஸ்துவின் மூலம், ஜென்ம பாவத்திற்கு மட்டுமல்ல, நாம் செய்த மற்ற எல்லா பாவங்களுக்கும் மன்னிக்கப்படுகிறோம். இதன் பொருள் மன்னிப்பு என்ற வெகுமதி ஆதாமால் கட்டிக்கொண்ட பாவத்திலிருந்து வேறுபட்டது. ஏனென்றால், ஒரு பாவம் மன்னிக்கப்படாவிட்டால், அதற்கான தீர்ப்பு நிச்சயமாக நமக்குக் கிடைக்கும் – மேலும் ஜென்ம பாவம் நம்மைக் கண்டனத்திற்கு இட்டுச் செல்லும்; அதே சமயம், கிருபை பல பாவங்களை மன்னிப்பதன் மூலம் நம்மை நியாயப்படுத்தும் – அதாவது, ஜென்ம பாவத்திலிருந்து மட்டுமல்ல, மற்ற எல்லா பாவங்களில் இருந்தும்.

அத்தியாயம் 17  — பாவிகள் யாரைப் பின்பற்றுகிறார்கள்?

“ஒருவன் செய்த பாவத்தால் மரணம் அனைவருக்கும் விதிக்கப்பட்டது. ஆனால் இப்போது சிலர் தேவனுடைய கிருபையை பெற்றார்கள். தேவனுடைய வரம் அவர்களை தேவனுக்கு வேண்டியவர்களாக்கியது. நிச்சயமாக அவர்கள் ஒரு மனிதரான இயேசு கிறிஸ்துவினாலே உண்மையான வாழ்வைப் பெற்று ஆளுவார்கள்” என்கிறது ரோமர் 5:17. இதன் பொருள், ஒருவரின் பாவத்தினாலே மரணம் வந்தது. அவர்கள் எந்தப் பாவமும் செய்யாவிட்டாலும், அந்த ஒருவராலேயே அனைவரும் மரணத்தால் பாதிக்கப்பட்டனர். மரணம் ஒருவரின் பாவத்தினால் வரவில்லை; மாறாக, பலர் செய்த பல தவறுகளால் வந்தது, ஒவ்வொருவரும் ஒரு பாவியைப் போல செயல்பட்டதால் மரணம் தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாகியது. வேறொருவரின் பாவச் செயல்களைப் பின்பற்றுவதால் மக்கள் இறக்க நேரிட்டால், ஒருவர் மற்றொருவரின் தவறான செயல்களால் இறந்தார் என்பது அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும், குறிப்பாக பிசாசு அந்த மனிதரை முதலில் தவறு செய்ய வழிநடத்தியிருக்கும் பட்சத்தில் இவ்வாறு எண்ணக்கூடியதாயிருக்கிறது. ஆதாம் தனது சீடர்களை நம்ப வைக்க தனது சக்தியைப் பயன்படுத்தவில்லை. அவரைப் பின்பற்றியதாகக் கூறப்படும் பலர், அவர் இருப்பதை ஒருபோதும் அறிந்திருக்கவில்லை, அவர் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்ட எந்தத் தவறு பற்றியும் கேள்விப்பட்டதில்லை, அல்லது அந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை நம்பவும் இல்லை. பாவம் மற்றும் மரணத்திற்கு பிசாசுதான் காரணம் என்பதை அப்போஸ்தலன் அனைவருக்கும் விளக்கியிருந்தால், அதை மற்றவர்களுக்குக் கடத்துவதற்குப் பதிலாகப் பேச நினைத்திருந்தால், எவ்வளவு தெளிவாக விளக்கியிருப்பார்? ஆதாம் பிசாசைப் பின்பற்றினான், ஏனென்றால் பாவம் செய்வதற்கான உண்மையான சோதனை அவனுக்கு இருந்தது, தன்னை ஒருபோதும் சோதிக்காத அல்லது தனக்குத் தெரியாத ஒருவரை ஒருவர் பின்பற்ற எண்ணினால், ஆதாமுக்கு ஏற்பட்ட நிலைமையே அனைவருக்கும் ஏற்பட்டிருக்கும். இந்த பிரிவு, நிறைய கிருபையையும் நீதியையும் பெறுபவர்கள் அனைவரும் செய்த அசல் பாவத்திற்கு மட்டுமல்ல, அவர்கள் தனிப்பட்ட முறையில் செய்த பிற பாவங்களுக்கும் மன்னிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதைக் குறிக்கிறது. இதன் பொருள், இந்த மக்களுக்கு மிகப்பெரிய நீதி அருளப்பட்டது. ஆதாம் சோதனைக்கு அடிபணிந்த போதும், அவர்கள் அதே சோதனைகளுக்கு அடிபணிய வில்லை. “அவர்கள் வாழ்க்கையில் இன்னும் அதிகமாக ஆட்சி செய்வார்கள்” என்ற சொற்றொடர் ஆதாமிலிருந்து கிறிஸ்துவுக்கு அல்லது மரணத்திலிருந்து வாழ்க்கைக்கு மாறுபவர்கள் ஒரு பெரிய வாழ்வைப் பெறுவார்கள் என்பதைக் குறிக்கிறது. இது முக்கியமானது, ஏனெனில் மரணத்தின் சக்தி பலருக்கு தண்டனையைக் கொண்டு வருகிறது, ஆனால் இந்த மாற்றத்தைப் புரிந்துகொள்பவர்கள் அவர்கள் நித்திய வாழ்வில் என்றென்றும் ஆட்சி செய்வார்கள் என்பதைக் காண்பார்கள். வாழ்க்கையில் இந்த ஆட்சி தற்காலிகமான மரணத்தின் ஆட்சியை விட மிகப் பெரியது, ஏனென்றால் இது சிறிது காலம் மட்டுமே நீடிக்கும்.

அத்தியாயம் 18 – கிறிஸ்துவால் மட்டுமே நம்மை கடவுளுக்கு உகந்தவர்களாக மாற்ற முடியும்

ஒருவரின் தவறு காரணமாக, அனைத்து மக்களும் நியாயத்தீர்ப்பை எதிர்கொள்கிறார்கள், ஆனால் ஒருவரின் நீதியின் மூலம், அனைவரும் நீதிமான்களாக்கப்பட்டு ஜீவனைப் பெற முடியும், ரோமர் 5:18 இல் கூறப்பட்டுள்ளது போல. ஒருவரின் மோசமான முன்மாதிரியைப் பின்பற்ற நாம் தேர்வுசெய்தால், அது பிசாசின் தவறு மட்டுமே. இது பிசாசைக் குறிக்காமல் ஆதாமைக் குறிக்கும் வகையில் வெளிப்படையாகப் பேசப்படுவதால், அது பின்பற்றுதல் அல்ல. ஆகவே இயற்கையான பரவலின் கொள்கையைப் புரிந்துகொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். [XVI] அவர் கிறிஸ்துவைப் பற்றிப் பேசும்போது, ​​”ஒருவரின் நீதியால்” என்று கூறும்போது, ​​அவர் “ஒருவரின் நீதியால்” என்று கூறுவதை விட, நமது நம்பிக்கையை இன்னும் தெளிவாக விளக்குகிறார். ஏனென்றால், அவர் நல்லவர்கள் அல்லாதவர்களுக்கு கிறிஸ்து கொடுக்கும் நியாயப் படுத்தலைக் குறிப்பிடுகிறார், இது அவரால் மட்டுமே செய்யக்கூடிய ஒன்று, நாம் போலியாக  பெற முயற்சிப்பதற்கான ஒன்றல்ல. அப்போஸ்தலன் சரியாகச் சொல்கிறார்: “நான் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுவது போல, என் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுங்கள்” என்று. ஆனால் “நான் கிறிஸ்துவால் நீதிமானாக ஆக்கப்பட்டது போல, என்னாலே நீங்களும் நீதிமான்களாக ஆகிவிடுங்கள்” என்று ஒருபோதும் சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால், நல்லவர்களாகவும் பின்பற்றத் தகுதியானவர்களாகவும் பலர் இருந்திருக்கிறார்கள், ஆனால் கிறிஸ்து மட்டுமே உண்மையிலேயே நீதிமான், அவர் மற்றவர்களை நீதிமான்களாக ஆக்கிவிட முடியும். கடவுளை விசுவாசிக்கிற ஒருவருக்கு, அவர்களின் விசுவாசம் நல்லதும் சரியானதுமாக பார்க்கப்படுகிறது என்று ரோமர் 4:5 கூறுகிறது: “தேவனுக்கு வேண்டிய நீதிமானாக ஒருவன் மாற காரியரீதியாக அவன் எதையும் செய்ய முடியாது. அவன் தேவன் மீது விசுவாசம் வைக்க வேண்டும். பின்னரே தேவன் அவனை நீதிமானாக ஏற்பார். தேவன் ஒருவரால்தான் பாவியை நீதிமானாக மாற்ற முடியும்” என்று. “நான் உன்னை நீதிமான்களாக்குகிறேன்” என்று நம்பிக்கையுடன் சொல்லும் திறன் ஒருவருக்கு இருந்தால், அவர் “என்னை நம்புங்கள்” என்றும் சொல்லலாம். “இயேசு அவர்களிடம், “நீங்கள் மனம் கலங்காதீர்கள். தேவனை விசுவாசியுங்கள். என்னிலும் விசுவாசம் வையுங்கள்” என்று யோவான் 14:1 கூறியிருப்பதையும் இங்கே கவனிக்கவும். பரிசுத்தவான்களின் பரிசுத்தவான் மட்டுமே இதைச் சொல்ல வல்லவர். கடவுளுக்கு முன்பாக குற்றவாளிகளை நீதிமான்களாக்குபவர் அவரே. அவரை நம்புகிறவருக்கு, அவர்களின் விசுவாசம் நல்லதும் சரியானதுமாகக் கணக்கிடப்படுகிறது என்றும் கூறியுள்ளார்.

அத்தியாயம் 19 [XV]— நல்லவராக இருப்பது ஆன்மீக ரீதியாக மறுபிறப்பிலிருந்து வருவது போல, பாவம் உலகின் பிறப்பிலிருந்து வருகிறது; ஆதாமின் காரணமாக அனைவரும் பாவிகளாகவும், கிறிஸ்துவின் காரணமாக அனைவரும் நீதிமான்களாகவும் ஆக்கப்படுகிறார்கள்

ஆதாமை பின்பற்றுவது மட்டுமே மக்களைப் பாவம் செய்ய வைக்கிறது என்றால், கிறிஸ்துவை பின்பற்றுவது ஏன் அவர்களை நல்லவர்களாக மாற்றுவதில்லை? ஆதாமின் தவறு அனைவருக்கும் பாவத்தைக் கொண்டு வந்தது போல, கிறிஸ்துவின் நன்மை அனைவருக்கும் உயிரைக் கொண்டுவருகிறது என்று வேதாகமம் கூறுகிறது. “எனவே ஆதாம் செய்த ஒரு பாவமானது மரணம் எனும் தண்டனையை அனைவருக்கும் தந்தது. அதுபோல் ஒரு மனிதரான இயேசுவின் நீதியானது அனைவரையும் நீதிமான்களாக்கும். அதோடு உண்மையான வாழ்வையும் அவர்களுக்குத் தந்தது” என்று ரோமர் 5:18 மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது. எனவே, பின்பற்றுதல் பற்றி நாம் பேசும்போது, ​​ஆதாமையும் கிறிஸ்துவையும் பற்றி சிந்திக்கக்கூடாது, மாறாக ஆதாமையும் ஆபேலையும் பற்றி மட்டுமே சிந்திக்க வேண்டும். நமக்கும் மற்றவர்களுக்கும் முன்பு வாழ்ந்த பல பாவிகள் அவர்களின் பாவங்களைப் பின்பற்றியுள்ளனர், ஆனால் ஆதாம் மட்டுமே பாவம் செய்த முதல் மனிதனாக இருந்ததால், அவரது முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுவதன் மூலம் அனைவரும் பாவம் செய்ததாகக் குறிப்பிடப்படுகிறார் என்று மக்கள் கூறுகிறார்கள். இதேபோல், நீதியாக வாழ்ந்த முதல் மனிதராக ஆபேல் இருந்ததால், அவரது முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுவதன் மூலம் அனைவரும் நியாயப்படுத்தப்படுபவர் என்றும் குறிப்பிடப்பட வேண்டும். இருப்பினும், புதிய ஏற்பாட்டின் தொடக்கத்துடன் தொடர்புடைய சில முக்கியமான காலகட்டத்தை கணக்கில் எடுத்துக்கொள்வது அவசியம் என்று கருதப்பட்டால், கிறிஸ்துவை நீதிமான்களின் தலைவராகவும் அவர்களின் பிரதிபலிப்பாகவும் எடுத்துக் கொண்டால், அவரைக் காட்டிக் கொடுத்த யூதாஸை பாவிகள் வர்க்கத்தின் தலைவராகக் குறிப்பிட வேண்டும். மேலும், கிறிஸ்து மட்டுமே அனைவரையும் கடவுளுக்கு சரியானவர்களாக மாற்ற முடியும் என்றால், அவருடைய செயல்களைப் பின்பற்றுவதன் மூலம் மட்டுமல்ல, மக்களை மாற்றும் அவரது கிருபையின் மூலமும் இந்த நற்காரியத்தை நிகழ்த்த முடியும். ஆதாம் மட்டுமே அனைவர் மத்தியிலும் பாவம் செய்த ஒரே நபர். அப்படியானால், அவருடைய மோசமான முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுவதன் மூலம் மட்டுமல்ல, எல்லா மனிதர்களையும் பாதிக்கும் விளைவுகளாலும் மக்கள் பாவிகள் ஆகின்றனர். “எல்லா மனிதர்களும்” என்ற சொற்கள் இரண்டு வெவ்வேறு குழுக்களைக் குறிக்கின்றன. ஆதாமின் மூலம் பிறந்தவர்கள் கிறிஸ்துவின் மூலம் மீண்டும் பிறந்தவர்களைப் போன்றவர்கள் அல்ல. அப்போஸ்தலரின் மொழி சரியானது, ஏனென்றால் எல்லோரும் ஆதாமின் மூலமாகவும், ஆன்மீக ரீதியாக கிறிஸ்துவின் மூலமாகவும் பிறந்தவர்கள். ஆதாமின் இல்லாமல் அல்லது ஆன்மீக ரீதியாக கிறிஸ்து இல்லாமல் ஒருவர் உடல் ரீதியாக பிறக்க முடியும் என்றால், இரண்டு குழுக்களுக்கும் “அனைவரும்” என்று சொல்ல முடியாது. பின்னர், அப்போஸ்தலன் இந்தக் குழுக்களை “பல” என்று விவரிக்கிறார், சில சமயங்களில் “எல்லாம்” என்பது உண்மையில் ஒரு சிலரை மட்டுமே குறிக்கும் என்பதைக் காட்டுகிறது. சரீர ரீதியான சந்ததி பலரை உள்ளடக்கியது, ஆன்மீக சந்ததியும் அவ்வாறே. ஆன்மீக வர்க்கத்தில் குறைவானவர்கள் உள்ளனர். ஆனால் உடல் வர்க்கமானது  அனைவரையும் உள்ளடக்கியது. அதே நேரத்தில் ஆன்மீக சந்ததியில் நீதிமான்கள் மட்டுமே உள்ளனர். ஏனெனில், உடல் ரீதியாக பிறக்காமல் எவரும் மனிதராக இருக்க முடியாது என்பது போல, ஆன்மீக ரீதியாக பிறக்காமல் யாரும் நீதிமான்களாகக் கருதப்பட முடியாது. இரண்டு சந்தர்ப்பங்களிலும், பலர் காணப்படுகின்றனர். ஒரு மனிதனின் கீழ்ப்படியாமை பலரை பாவிகளாக்குவது போல, அம்மனிதனின் கீழ்ப்படிதல் பலரை நீதிமான்களாக்கும்.”ஒருவன் தேவனுக்குக் கீழ்ப்படியாததால் அனைவரும் பாவிகளாயினர். இது போல் ஒருவர் தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்ததால் பலர் நீதிமான்களாகுவர்” என்ற ரோமர் 5:19 வாசகம் இதற்கு சான்று பகர்கிறது.

அத்தியாயம் 20 — ஜென்ம பாவம் இயற்கையான பிறப்பால் மட்டுமே வருகிறது

“நியாயப்பிரமாணம் வந்த பிறகு பாவங்களும் அதிகரித்தன. மக்கள் மிகுதியாகப் பாவம் செய்யும்போது தேவனும் தமது கிருபையை அதிகமாகக் காட்டுகிறார்” என்ற ரோமர் 5:20 வாசகங்கள் எடுத்துரைக்கின்றன. அத்தோடு, மக்கள் ஆதாமின் வழிவந்த ஜென்ம பாவத்துடன் தங்கள் சொந்த பாவங்களையும் சேர்த்துக்கொண்டுள்ளனர். ஆனால் கிறிஸ்து இந்தப் பிரச்சினையைச் சரிசெய்துள்ளார். நிறைய பாவம் இருக்கும் இடத்தில், இன்னும் அதிக கிருபை இருக்கிறது. இதை ரோமர் 5:21 இவ்வாறு எடுத்துரைக்கிறது: “ஒரு முறை பாவம் ஆட்சி செய்து மரணத்துக்கு ஏதுவாயிற்று. இதே வழியில் கிருபையானது நம் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலம் நீதியினாலே நித்திய ஜீவனுக்கு ஏதுவாக ஆண்டுகொண்டது” என்று கூறுகிறது. பாவம் மரணத்திற்கு வழிவகுப்பது போல, கிறிஸ்துவின் கிருபை சரியானதைச் செய்வதன் மூலம் நித்திய ஜீவனுக்கு வழிவகுக்கும். ஆதாமின் பாவங்களைத் தவிர வேறு வகையான பாவங்கள் இருப்பது போல, கிறிஸ்துவிலிருந்து வேறுபட்ட ஒரு வகையான நீதியும் உள்ளது. பாவம் மரணத்திற்கு வழிவகுக்கிறது என்று அது கூறும்போது, ​​அந்த பகுதியில் ஆதாமைப் பற்றி அது குறிப்பிடவில்லை. ஏனென்றால் சட்டம் அறிமுகப்படுத்தப் பட்டபோது, மிகவும் தெளிவாகத் தெரிந்த பாவத்தைப் பற்றி அது ஏற்கனவே பேசியிருக்கிறது. இந்தப் பாவம் ஜென்ம பாவம் அல்ல, மாறாக மக்கள் தங்கள் சுயமாக செய்த  பாவங்கள். கிருபை என்பது நீதியின் மூலம் நித்திய ஜீவனுக்கு வழிவகுக்கும் என்று சொன்ன பிறகு, இது நம் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலம் நிறைவேறுகிறது என்று மேலும் கூறுகிறது. இதன் பொருள், ஜென்ம பாவம் என்பது நாம் அவதரித்த கணம் தொட்டு எம்மோடு தொடர்வது. ஆகவே, ஆவியானவர் ஜென்ம பாவத்தை மட்டுமல்ல, மக்கள் தங்கள் சுயமாக செய்த பாவங்களையும் பொறுத்தருள வல்லவராக இருக்கிறார்.

அத்தியாயம் 21 [XVI] – ஞானஸ்நானம் பெறாத குழந்தைகள் கண்டனம் செய்யப்பட்டவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள், ஆனால் அவர்களின் தண்டனை கடுமையானதல்ல; அவர்கள் ஆதாமின் பாவத்தால் துன்பப்படுவதோடு, அவரது உடலிலிருந்து வரும் கிருபையை இழந்துவிடுகிறார்கள்

ஞானஸ்நானம் பெறாமல் இறக்கும் குழந்தைகள் மிகக் குறைந்த தண்டனையை எதிர்கொள்வார்கள் என்று கூறலாம். அவர்களும் மற்றவர்களும் நியாயத்தீர்ப்பை எதிர்கொள்ள மாட்டார்கள் என்று கற்பிப்பவர் தங்களையும் மற்றவர்களையும் தவறாக வழிநடத்துகிறார். ரோமர் 5:16 இல் கூறப்பட்டுள்ளபடி, ஒரு தவறுதான் தண்டனைக்கு வழிவகுக்கிறது என்று அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார், பின்னர் ரோமர் 5:18 இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, ஒரு நபரின் குற்றம் அனைவருக்கும் கண்டனத்தைக் கொண்டுவருகிறது என்று குறிப்பிடுகிறார். ஆதாம் கடவுளுக்குக் கீழ்ப்படியாதபோது, ​​அவனது உடல், அது ஒரு சாதாரண மனித உடலாக இருந்தபோதிலும், ஆன்மாவை முழுமையாகப் பின்பற்றும் திறனை இழந்தது. இது மனிதர்களிடையே விலங்குகளைப் போன்ற உணர்வுகளை ஏற்படுத்தியது, இது அவமானத்தை ஏற்படுத்தியது மற்றும் நிர்வாணமாக இருப்பது குறித்து மக்களை வெட்கப்பட வைத்தது. இதை ஆதியாகமம் 3:10 “அதற்கு அவன், “நீர் தோட்டத்தில் நடந்து போவதைக் கண்டேன். எனக்குப் பயமாக உள்ளது. நான் நிர்வாணமாக இருப்பதால் மறைந்திருக்கிறேன்” என்றான்” என்று சாட்சியளிக்கிறது. சடுதியான மற்றும் தீங்கு விளைவிக்கக்கூடிய ஒரு குறிப்பிட்ட கொள்ளைநோய், மக்களின் இயல்பு   வாழ்க்கையை இழக்கச் செய்தது. அவர்கள் வயதாகும்போது ஏற்பட்ட பௌதீக மாற்றங்களால், இறுதியில் அவர்கள் மரணத்தை எதிர்கொண்டனர். அதன் பிறகு அவர்கள் எத்தனை ஆண்டுகள் வாழ்ந்தாலும், அவர்கள் தொடர்ந்து முதுமையை நோக்கி நகர்ந்ததால், மரணம் நிச்சயம் வருமென்ற கோட்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்ட அவர்கள் இறக்கத் தொடங்கினர். வாழ்க்கைக்கு நிலையான ஒரு தன்மை இல்லை, நிரந்தரமும் கிடையாது. அது இடைவிடாமல் நகர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. இந்த மாற்றம் முழுமையைக் கொண்டிராத ஒரு முடிவுக்கு வழிவகுக்கிறது, மாறாக, முழுமையான சோர்வை உருவாக்கும் ஒரு முடிவை நோக்கி நகர்கிறது. இவ்வாறு, கடவுள் ஆதியாகமம் 2:17 வழியாகச் சொன்னது நிறைவேறியது. “நன்மை தீமை பற்றிய அறிவைக் கொடுக்கக் கூடிய மரத்தின் கனியைமட்டும் உண்ணக் கூடாது. அதனை உண்டால் நீ மரணமடைவாய்” என்ற தேவனின் வார்த்தையை இங்கே நினைவில் கொள்வது அவசியமாகிறது. நமது உடல் இயல்பின் காரணமாக, கீழ்ப்படியாமை அத்தோடு பாவம் மற்றும் மரணத்தின் நியதி  காரணமாக, சரீர ரீதியாய் பிறந்த ஒவ்வொருவரும் ஆன்மீக ரீதியாக மீண்டும் பிறக்க வேண்டும். இது கடவுளின் இராச்சியத்தில் நுழைவதற்கு மட்டுமல்ல, பாவத்தின் தண்டனையிலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்கும் அவசியமாகிறது. முதல் மனிதனாகிய ஆதாமின் காரணமாக மக்கள் பாவம் செய்து இறக்கும் போக்கோடு பிறக்கிறார்கள். இருப்பினும், அவர்கள் ஞானஸ்நானம் மூலம் மீண்டும் பிறக்க முடியும், இது அவர்களை இரண்டாம் ஆதாம் என்று அழைக்கப்படும் இயேசுவின் நன்மை மற்றும் நித்திய ஜீவனுடன் இணைக்கிறது. இந்த யோசனை பிரசங்கி புத்தகத்திலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதேபோல், “பெண்ணாலேயே பாவம் தோன்றியது. அவளை முன்னிட்டே நாம் அனைவரும் இறக்கிறோம்” என்றும் சிராக் 25:24 கூறுகிறது. பெண் மற்றும் ஆதாமைப் பற்றிய இரண்டு கூற்றுகளும் முதல் மனிதனைக் குறிக்கின்றன, ஏனெனில் பெண் ஆணிடமிருந்து வந்தவளாக இருக்கிறாள். மேலும் அவர்கள் ஒன்றாக இணைந்திருக்கிறார்கள் என்று  வேதாகமத்தில் காட்டப்பட்டுள்ளது. அங்கு அவர்கள் ஒரே சரீரமாக இருப்பார்கள் என்று கூறுகிறது. எனவே மத்தேயு 19:5-6 வழியாக கர்த்தர் இவ்வாறு கூறுகிறார்: ‘ஒருவன் தன் தாய் தந்தையரை விட்டு விலகி தன் மனைவியுடன் இணைகிறான், அதுமுதல் கணவனும் மனைவியும் ஒன்றாவார்கள். ஆகவே, கணவனும் மனைவியும் இருவரல்ல ஒருவரே. அவர்களை இணைத்தவர் தேவன். எனவே, எவரும் அவர்கள் இருவரையும் பிரிக்காதிருக்கக்கடவார்களாக” என்று.

அத்தியாயம் 22 [XVII] – தனிப்பட்ட பாவங்களுக்காகக் குழந்தைகளைக் குறை சொல்வதில் பயனில்லை

குழந்தைகள் ஆதாமிடமிருந்து பெற்ற ஜென்ம பாவத்தை மன்னிக்கும் பொருட்டல்ல, மாறாக தங்கள் சொந்த பாவங்களை மன்னிக்கவே ஞானஸ்நானம் பெறுகிறார்கள் என்று கூறும் மக்களை எதிர்கொண்டு அவர்களின் எண்ணங்களை எளிதாக சவாலுக்கு உட்படுத்தலாம். இந்த மக்கள், தங்கள் கூற்று எவ்வளவு முட்டாள்தனமானது என்று சிறிது நேரம் யோசித்து, வாதங்களால் பாதிக்கப்படாமல், விரைவில் தங்கள் மனதை மாற்றிக் கொள்வார்கள். இருப்பினும், அவர்கள் இதைச் செய்ய மறுத்தால், நாங்கள் இன்னும் மக்களின் பொது அறிவை நம்புகிறோம், மேலும் அவர்கள் தங்கள் கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள மற்றவர்களை நம்ப வைப்பார்கள் என்று கவலைப்படுவதில்லை. அவர்கள் வேறொரு கோட்பாட்டை விரும்புவதால் அவர்கள் தங்கள் கருத்தைக் கொண்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது. ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்களின் பாவங்கள் மன்னிக்கப்படுகின்றன என்பதை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள், ஆனால் குழந்தைகளுடைய பாவங்கள் மன்னிக்கப்படுவதாக அவர்கள் ஒப்புக்கொள்ளும் ஆதாமின் வழிவந்த ஜென்ம பாவமும் உண்மை என்பதை அவர்கள் ஒப்புக்கொள்ள விரும்பவில்லை. இதைத் தவிர்க்க, குழந்தைகளிடம் உண்மையான பாவம் இருப்பதாக அவர்கள் கூறுகின்றனர். குழந்தைகளைக் குறை கூறுவதன் மூலம், குற்றம் சாட்டப்படும்போது அவர்கள் பாதுகாப்பாக உணர முடியும் என்றும், தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்ள முடியாது என்றும் அவர்கள் நினைப்பது போலவே இதுவும்! இருப்பினும், நான் குறிப்பிட்டது போல், இதுபோன்ற விரோதமாக நினைப்பவர்களை நாம் காணாமல் விட்டுவிடுவோம். குழந்தைகள் தங்கள் செயல்களில் நிரபராதிகள் என்பதைக் காட்ட நமக்கு வார்த்தைகளோ அல்லது வேதாகம மேற்கோள்களோ தேவையில்லை. குழந்தைகள் உலக வாழ்க்கைக்கு மிகவும் புதியவர்கள், அவர்களின் செயல்கள் மக்களால் கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ளப் படுவதில்லை. மேலும் இது குறித்த எந்த வாதத்தையும் ஆதரிக்க எந்த ஆதாரமும் இல்லை.

அத்தியாயம் 23 [XVIII.]— குழந்தைகள் ஞானஸ்நானம் பெறுவது பாவ மன்னிப்புக்காக அல்ல, பரலோக இராச்சியத்தில் இடம்பெறுவதற்காகவே என்று கூறுபவர்களின் கூற்றை அவர் மறுத்துரைக்கிறார்

சிலர் ஒரு முக்கியமான கேள்வியைத் தொடுப்பதோடு விவாதிக்கத் தகுந்த ஒரு வாதத்தையும் முன்வைக்கிறார்கள். புதிதாகப் பிறந்த குழந்தைகள் பாவத்தைப் போக்க ஞானஸ்நானம் பெறுவதில்லை என்றும், அவர்கள் ஆன்மீக ரீதியாகப் பிறக்காததால், அவர்கள் கிறிஸ்துவின் ஒரு பகுதியாகி பரலோக இராச்சியத்தை அடைய முடியும் என்றும் அவர்கள் நம்புகிறார்கள். இந்த வழியில், அவர்கள் கடவுளின் பிள்ளைகளாகவும் வாரிசுகளாகவும் மாறலாம், கிறிஸ்துவுடன் ஐக்கியத்திலும் பங்கு பெறலாம். ஆனாலும், ஞானஸ்நானம் பெறாதவர்களுக்கும், கிறிஸ்துவுடன் கூட்டு வாரிசுகளாகவும், பரலோக இராச்சியத்தின் பங்காளிகளாக இல்லாதோருக்கும் மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதலில் நித்திய ஜீவனின் ஆசீர்வாதம் இருக்கிறதா என்று நீங்கள் அவர்களிடம் கேட்கும்போது, ​​அவர்கள் பதிலேதும் அளிக்க முடியாமல் மிகவும் திணறுகிறார்கள். கிறிஸ்துவில் மீண்டும் பிறக்காமல் ஒருவர் நித்திய இரட்சிப்பை அடைய முடியும் என்பதை கிறிஸ்தவர்களில் யார் ஒப்புக்கொள்வார்கள்? இந்த புதிய பிறப்பு ஞானஸ்நானம் மூலம் நிகழ வேண்டும். குறிப்பாக இது நித்திய இரட்சிப்புக்கான நம்பிக்கையை அளிக்க உருவாக்கப்பட்டது. நாம் நமது நற்செயல்களால் அல்ல, மாறாக அவரது கருணையால், மீள்பிறவி எடுப்பதன் மூலம் இரட்சிக்கப் படுகிறோம் என்று அப்போஸ்தலன் தீத்து 3:5 ஊடாக இவ்வாறு விளக்குகிறார்.   “தேவனுடன் சரியான வகையில் இருக்கும்பொருட்டு நாம் செய்த எந்த நல்ல செயல்களாலும் இரட்சிக்கப்படவில்லை. அவருடைய கிருபையால் நாம் இரட்சிக்கப் பட்டோம். நம்மைப் புதிய மனிதர்களாக்கும் சுத்திகரிப்பின் மூலமும், பரிசுத்த ஆவியின் புதுப்பிக்கும் வல்லமை மூலமும், அவர் இரட்சித்தார்” என்று. இந்த இரட்சிப்பு, நாம் பூமியில் வாழும்போது எமது நம்பிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்று அவர் விளக்குகிறார். அவர் ரோமர் 8:24-25 ஊடாக இவ்வாறு கூறுகிறார்: “அந்த நம்பிக்கையால்தான் நாம் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளோம். கண்ணால் காண முடிவதை நம்புவது என்பது உண்மையில் நம்பிக்கையன்று, நம்மிடம் ஏற்கெனவே இருப்பதை மக்கள் நம்பவேண்டியதில்லை. இதுவரை நாம் பெறாததைப் பெறுவதற்குப் பொறுமையோடு காத்திருப்போம்” என்று. கிறிஸ்து அவர்களுக்காக மரிக்கவில்லை என்பது போல, அப்போஸ்தலன் குறிப்பிடும் மறுபிறப்பு இல்லாமல் குழந்தைகள் நித்திய இரட்சிப்பை அடைய முடியும் என்று யார் துணிச்சலுடன் கூறுவார்கள்? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, கிறிஸ்து பாவமுள்ளவர்களுக்காக மரித்தார் என்று ரோமர் 5:6 கூறுகிறது. “நாம் பலவீனர்களாக இருக்கும்போதே கிறிஸ்து நமக்காக மரித்தார். நாம் தேவனுக்கு எதிராக வாழ்ந்துகொண்டிருந்த காலத்தில் சரியான நேரத்தில் கிறிஸ்து நமக்காக மரித்தார்.” தங்கள் வாழ்க்கையில் ஒருபோதும் எந்தத் தவறும் செய்யாதவர்களுக்கும், ஜென்ம பாவத்தால் பாதிக்கப்படாதவர்களுக்கும், பாவிகளுக்காக மரித்த கிறிஸ்துவானவர் இப்படியானவர்களுக்காக எப்படி இறந்திருக்க முடியும்? அவர்கள் தங்கள் ஜென்ம பாவத்தால் பாதிக்கப்படவில்லை என்றால், அவரைத் தேடும் மற்றவர்களின் தீவிர முயற்சியால் கொண்டுவரப்பட்ட நித்திய இரட்சிப்பின் புனிதத்தைப் பெற அவர்கள் இன்னும் ஏன் குணப்படுத்துபவராகிய கிறிஸ்துவிடம் வருகிறார்கள்? இந்த அப்பாவிகளை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். திருச்சபை ஏன் அவர்களிடம் இதுபற்றிச் சொல்லவில்லை? இதற்கு ஆதாரமாக, லூக்கா 5:31-32 இல், “ஆரோக்கியமான மக்களுக்கு மருத்துவர் தேவையில்லை. நோயுற்றோருக்குத்தான் மருத்துவர் தேவை. நல்ல மனிதர்களிடம் மனம் மாறும்படியாகக் கேட்பதற்கு நான் வரவில்லை. தீயவர்கள் மனதையும் வாழ்க்கையையும் மாற்றிக் கொள்ளும்படியாகக் கேட்பதற்கே நான் வந்திருக்கிறேன்” என்று இயேசு பதிலுரைத்தார்” என்று கூறியுள்ளார். கிறிஸ்துவைப் பற்றிய இப்படி ஒரு கற்பனைக் கதையை யாரும் கேள்விப்பட்டதில்லை, கேள்விப்படுவதுமில்லை, இனிமேல் கேள்விப்படப்போவதுமில்லை.

அத்தியாயம் 24 [XIX.] குழந்தைகள் காப்பாற்றப்பட்டபோதும் பாவிகளாகவே கருதப்படுகின்றனர்

குழந்தைகள் பாவிகள் அல்ல, அதனால் நீதிமான்களாகக் கருதப்படுவதில்லை என்பதற்காக அவர்களுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுக்கக்கூடாது என்று யாரும் நினைக்கக்கூடாது. இயேசு சிறு குழந்தைகளை அன்புசெய்கிறார் என்பதை சிலர் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார்கள். இதை மேற்கோள் காட்டுமுகமாக, “இயேசு, “குழந்தைகளை என்னிடம் வரவிடுங்கள். அவர்களைத் தடுக்க வேண்டாம், ஏனென்றால் பரலோக இராச்சியம் இக்குழந்தைகளைப் போன்ற மக்களுக்கே உரியது” என்று கூறினார்” என்கிறார் மத்தேயு தனது 19:14 வாசகங்களில். குழந்தைகள் அப்பாவிகள் என்பதற்காக இதைச் சொல்லவில்லை (மனத்தாழ்மை நம்மைக் குழந்தைகள் போலாக்குவதால்), ஆனால் குழந்தைகள் நிர்மலமான வாழ்க்கை வாழ்வதால், அவர்கள் குற்றமற்ற நல்லவர்களாகவே இருக்க வேண்டும். இல்லையெனில், பரலோக இராச்சியம் அவர்களுக்குச் சொந்தமானது என்று சொல்ல முடியாது, காரணம், மோட்சம் என்பது நல்லவர்களுக்கு மட்டுமே. “பரலோக இராச்சியம் குழந்தைகளுக்கானது” என்று கர்த்தர் சொல்லும்போது, ​​அவர் குழந்தைகளின் வாழ்க்கையைப் புகழ்கிறார் என்று நினைப்பது சரியாக இருக்காது. அதற்கு பதிலாக, எளிமைத் தனத்தின் முக்கியத்துவத்தைக் காட்ட அவர் சிறு குழந்தைகளின் அப்பாவித்தனத்தை உதாரணமாகக் கூறியிருக்கக்கூடும். இருப்பினும், நான் முன்பு குறிப்பிட்ட கருத்தையும் நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்: குழந்தைகள் ஞானஸ்நானம் பெற வேண்டும். அவர்கள் பாவமற்றவர்களாகவும்  குற்றவாளிகளாக இல்லாவிட்டாலும், அவர்கள் முற்றிலும் நீதிமான்களும் அல்ல. அவர் நீதிமான்களை அழைக்க வரவில்லை என்று அவர் சொன்னபோது, ​​அப்படியானால் அவர் யாரை அழைக்க வந்தார் என்ற கேள்வி எழுகிறது. பாவிகள் தங்கள் வழிகளை மாற்றிக்கொள்ள அவர்களை அழைக்க வந்ததாக அவர் உடனடியாகவே பதிலளிக்கிறார். இதன் பொருள், சிலர் தங்களை நீதிமான்கள் என்று நினைத்தாலும், அவர்கள் பாவிகள் இல்லையென்றால், அவர் அப்படிப் பட்டவர்களை அழைக்க வரவில்லை. அவர்கள் நீதிமான்கள் என்று நம்புபவர்கள் அவரால் ஞானஸ்நானம் பெற அவசரப்படக்கூடாது, ஏனெனில் அவர் அவர்களை அழைக்கவில்லை. ஆகவே நாம் இந்த வழியில் சிந்திக்கக்கூடாது. அவர் தன்னை ஆரோக்கியமானவர்களுக்கு அல்ல நோயுற்றவர்களுக்கு உதவும் மருத்துவர் என்று குறிப்பிடுகிறார். அவர் ஏற்கனவே நல்லவர்களுக்கு உதவ அல்ல, பாவிகளுக்கு உதவ வந்தார். குழந்தைகளைப் பொறுத்தளவில் அவர்களிடம் எந்த தனிப்பட்ட பாவங்களும் இல்லாததால், ஞானஸ்நானம் மூலம் அவர்களை இரட்சிப்பவரின் கிருபையால் அவர்களிடமிருந்து நீக்கப்படுவது ஜென்ம பாவம் என்ற விலங்கு ஒன்று மட்டும்தான்.

அத்தியாயம் 25.— குழந்தைகள் விசுவாசிகளாகவும், தங்கள் தவறுகளுக்காக வருந்துபவர்களாகவும் பார்க்கப்படுகிறார்கள். கடவுளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் இடையில் பிளவை உருவாக்குவது பாவங்கள் மட்டுமே

குழந்தைகளை எப்படி மனந்திரும்பச் சொல்ல முடியும் என்றும், அவர்கள் எப்படி தவறுகளுக்கு வருந்த முடியும் என்று சிலர் கேட்கலாம். இதற்கான பதில், மனந்திரும்பும் உணர்வு அற்றவர்கள் என்பதால் அவர்களை மனந்திரும்புபவர்கள் என்று அழைக்கக்கூடாது என்றால், அவர்களுக்கு நம்பிக்கை உணர்வும் இல்லாததால் அவர்களை விசுவாசிகள் என்றும் அழைக்கக்கூடாது அல்லவா? பெற்றோரின் வார்த்தைகள் மூலம் விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்துவதால் அவர்கள் விசுவாசிகள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள் என்றால், அவர்கள் பெற்றோரின் வார்த்தைகளின் அடிப்படையில் பிசாசையும் உலகத்தையும் நிராகரிக்கும்போது அவர்கள் மனந்திரும்புபவர்களாக ஏன் கருதப்படுவதில்லை? இவை அனைத்தும் நம்பிக்கையிலும், திருச்சபைக்கு இறைவன் வழங்கிய தெய்வீக கிருபையின் பலத்திலும், விசுவாசத்தின் ஊடாகவுமே செய்யப்படுகின்றன. இருப்பினும், ஞானஸ்நானம் பெற்ற குழந்தை வளர்ந்து, தாங்களாகவே சிந்திக்கத் தொடங்கியதும், அவர்கள் விசுவாசம் கொள்ளாமலும் தவறான ஆசைகளைத் தவிர்க்காமலும் இருந்தால் அக்குழந்தை ஞானஸ்நானத்திலிருந்து எந்தப் பயனும் பெறாது என்பது தெளிவாகிறது. ஞானஸ்நானம் பெற்ற பிறகு ஒரு குழந்தை இறந்தால், அதனைப் பாதித்த ஜென்ம பாவம் நீக்கப்பட்டு, கடவுளுக்கு முன்பாக நீதிமான்களாக்கப் பட்டவர்கள் மீது பிரகாசிக்கும் நித்திய சத்தியத்தில் அக்குழந்தை  பரிபூரணப்படுத்தப்படும். பாவம் என்பது மக்களை கடவுளிடமிருந்து பிரிக்கிறது, ஆனால் கிறிஸ்துவின் கிருபையால் அப்பாவங்கள் மன்னிக்கப்படுகின்றன. ஏனென்றால், கிறிஸ்து ஒரு மத்தியஸ்தராகச் செயல்படுவதோடு, நம்மை மீண்டும் கடவுளிடம் கொண்டு சென்று நீதிமான்கள் அல்லாதோரை நியாயப்படுத்துகிறார்.

அதிகாரம் 26 [XX.]— ஞானஸ்நானம் பெற்றவரைத் தவிர வேறு யாரும் கர்த்தருடைய முன்னிலைக்கு தகுதியுள்ளவர்களாக இருக்கமாட்டார்கள்

ஒருவர் மறுபடியும் பிறக்காவிட்டால் தேவனுடைய இராச்சியத்தைக் காண முடியாது என்று கர்த்தர் சொன்னதைப் பற்றி மக்கள் கவலைப்படுகிறார்கள் (யோவான் 3:3). ஒரு நபர் தண்ணீராலும் ஆவியாலும் பிறக்காவிட்டால் தேவனுடைய இராச்சியத்தில் பிரவேசிக்க முடியாது என்று அவர் மேலும் விளக்குகிறார் (யோவான் 3:5). ஞானஸ்நானம் பெறாத குழந்தைகள் இரட்சிக்கப்பட்டு நித்திய ஜீவனைப் பெற முடியும், ஏனெனில் அவர்கள் பாவமற்றவர்கள் என்று சிலர் நம்புகிறார்கள், அதேவேளை, ஞானஸ்நானம் பெறவில்லை என்றால் இந்தக் குழந்தைகள் பரலோகத்திற்குச் செல்ல முடியாது என்றும் அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். இந்தக் கருத்து வியப்பை அளிக்கிறது. ஏனெனில் கிறிஸ்துவுடன் இணைக்கப்படாமலோ அல்லது பரலோகத்தின் ஒரு பகுதியாக இல்லாமலோ ஒருவர் இரட்சிக்கப்பட்டு நித்திய ஜீவனைப் பெற முடியும் என்று அது அறிவுறுத்துகிறது. தேவனுடைய இராச்சியத்திற்குள் பிரவேசிக்க ஒருவர் தண்ணீராலும் ஆவியாலும் பிறக்க வேண்டும். இல்லாவிடில் அவனுக்குள் ஜீவன் இருக்க முடியாது என்று கர்த்தர் கூறுகிறார் என்பதை சுட்டிக்காட்டுவதன் மூலம் இந்த நம்பிக்கையை நியாயப்படுத்த அவர்கள் ஒரு வழியைக் காண முயற்சிக்கின்றனர். அவர் உண்மையிலேயே மற்றொன்றைச் சொல்லியிருந்தால், ஒரு கணம் கூட சந்தேகம் எழுந்திருக்க முடியாது. சரி, அப்படியானால், சந்தேகத்தை நீக்குவோம்; இப்போது மனிதர்களின் கருத்துக்கள் மற்றும் யூகங்களுக்கு அல்ல, கர்த்தருக்குக் செவிசாய்ப்போம்; கர்த்தர் சொல்வதைக் கேட்போம். ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்கள் மட்டுமே அணுகக்கூடிய அவரது பரிசுத்த தொட்டியைப் பற்றி கர்த்தர் என்ன கற்பிக்கிறார் என்பதில் நாம் கவனம் செலுத்த வேண்டும். யோவான் 6:53 சொல்வது போல், “நீங்கள் என் சரீரத்தை உண்டு, என் இரத்தத்தைக் பருகாவிட்டால், உங்களுக்குள் ஜீவன் இருக்காது” என்று. ஆதலால் நமக்கு வேறு என்ன தேவை? தெளிவான சத்தியத்தைப் புறக்கணிக்கும் பிடிவாதத்தைத் தவிர வேறு என்ன பதில் இருக்க முடியும்?

அத்தியாயம் 27. குழந்தைகள் ஆன்மீக ஊட்டம் பெற கிறிஸ்துவில் சார்ந்திருக்கவேண்டும்

ஆனால் இந்தக் கூற்றுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்றும், அவருடைய சரீரத்தையும் இரத்தத்தையும் பெறாமல் அவர்கள் உயிர் பெற முடியும் என்றும் யாராவது உண்மையில் கூற முடியுமா? இந்த வாதம், அவர் “ஒருவரைத் தவிர உண்ணவும்” என்று சொல்லவில்லை, மாறாக “நீங்கள் உண்பதைத் தவிர” என்று சொல்வதால், அவர் கேட்கவும் புரிந்துகொள்ளவும் கூடியவர்களிடம் பேசுவது போல் தெரிகிறது, குழந்தைகளுக்கு அது வெளிப்படையாகத் தெரிவதற்கு நியாயமில்லை. இந்தக் கூற்றைச் சொல்பவர் கவனம் செலுத்தவில்லை, ஏனென்றால் அந்தக் கூற்று அனைவரையும் உள்ளடக்கவில்லை என்றால், மனுஷகுமாரனுடைய சரீரமும் இரத்தமும் இல்லாமல் மக்கள் ஜீவனைப் பெற முடியாது என்று கூறுவது அர்த்தமற்றது, முதியவர்கள் அதைப் பற்றி அக்கறை கொண்டாலும், இதுவே உண்மை. நீங்கள் கர்த்தர் சொல்வதன் அர்த்தத்தை அல்ல, வார்த்தைகளில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தினால், இந்த பகுதி அந்த நேரத்தில் அவர் பேசிக்கொண்டிருந்த மக்களுக்காக மட்டுமே சொல்லப்பட்டது போல் தோன்றலாம். அவர், “ஒருவர் உண்ணுங்கள்” என்று சொல்லவில்லை, மாறாக “நீங்கள் உண்ணுங்கள்” என்றே சொன்னார். இதுவே இந்தக் கருத்தில் அதே சூழலில் அவர் கூறும் கூற்றாகவும் மாறுகிறது: அதாவது, “என்னுடைய சரீரம் தான் அந்த அப்பம். நான் என் சரீரத்தைத் தருவேன். உலகில் உள்ளவர்கள் வாழ்வைப் பெறுவார்கள்” என்று இயேசு கூறினார்” என்று யோவான் 6:51 கூறியிருப்பது இங்கே மேற்கோள் காட்டத்தக்கது. கர்த்தர் இந்த வார்த்தைகளைப் பேசியபோது நாம் உயிருடன் இல்லாவிட்டாலும், இதத் திருச்சடங்கு நமக்கானது என்பதை இந்த அறிக்கை காட்டுகிறது. நாம் உலகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல என்று சொல்ல முடியாது, ஏனென்றால், கிறிஸ்து தம்முடைய சரீரத்தையே வாழ்வாக நமக்குக் கொடுத்த வாழ்வு தான் இது. “உலகம்” என்பது பிறக்கும் அனைத்து மக்களையும் குறிக்கிறது என்பது தெளிவாகிறது. அவர் வேறு இடங்களில் குறிப்பிடுவது போல, இந்த உலகில் உள்ளவர்களுக்கு குழந்தைகள் உள்ளனர், அவர்கள் தாங்களாகவே பிறக்கிறார்கள். ஆகையால், கிறிஸ்துவின் சரீரம் குழந்தைகளின் உயிருக்காகவும் கொடுக்கப்பட்டது என்பது தெளிவாகிறது, மேலும் அவர்கள் மனுஷகுமாரனின் சரீரத்தில் பங்கு கொள்ளாவிட்டால் அவர்களுக்கு ஜீவன் இருக்க முடியாது.

அத்தியாயம் 28.— ஞானஸ்நானம் பெற்ற குழந்தைகள் விசுவாசிகளின் ஒரு பகுதியாகும், அதே சமயம் ஞானஸ்நானம் பெறாத குழந்தைகள் தொலைந்து போனவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள்

பிதாவானவர் தன் குமாரனை நேசிக்கிறார். அவர் தன் குமாரனுக்கு அனைத்தின் மேலும் அதிகாரம் கொடுத்திருக்கிறார். இந்தக் குமாரனை நம்புகிற எவரும் நித்திய ஜீவனைப் பெறுவர். அவருக்குக் கீழ்ப்படிய மறுக்கிற எவரும் அந்த வாழ்வை ஒருபோதும் பெற முடியாது. தேவனுடைய கோபம் அவர்கள் மேல் இருக்கும்” என்று யோவான் 3:35-36 இல் கூறுகிறார். குழந்தைகள் எந்த இடத்துக்குப் பொருத்தமானவர்களோ அங்கேதான் அவர்களை விட வேண்டும் என்பதை நாம் தீர்மானிக்க வேண்டும்: தேவ குமாரனை நம்புபவர்களிடமா அல்லது அவரை விசுவாசிக்காதவர்களிடமா? சிலர் அவர்களை இரண்டு குழுக்களிலும் விடக்கூடாது என்று கூறுகிறார்கள், ஏனென்றால் அவர்கள் குழந்தைகள் என்றகாரணத்தால் அவர்களால் இன்னும் விசுவாச நிலையை அடைய முடியவில்லை, எனவே அவர்களை அவிசுவாசிகள் என்று அழைக்கக் கூடாது. இருப்பினும், திருச்சபையின் விதி இதற்கு மாறாக இருக்கிறது, ஏனெனில் இது விசுவாசிகளிடையே ஞானஸ்நானம் பெற்ற குழந்தைகளையும் சேர்த்துக்கொள்கிறது. இத்தனை பெரிய ஒரு சடங்கின் சிறப்பினாலும் நிர்வாகத்தினாலும் ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்கள் விசுவாசிகளின் எண்ணிக்கையில் சேர்க்கப்பட்ட போதிலும், அவர்கள் உண்மையிலேயே தங்கள் விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்தாவிட்டால் ஞானஸ்நானம் பெறாத எவரும் குமாரனை விசுவாசிக்காதவராகக் கருதப்பட வேண்டும். ஞானஸ்நானம் தரும் கிருபை இல்லாமல் அவர்கள் இறந்தால், வேதாகமத்தில் குறிப்பிடப் பட்டுள்ள விளைவுகளை அவர்கள் எதிர்கொள்வார்கள் – அவர்களுக்கு நித்தியா வாழ்வு இருக்காது, கடவுளின் கோபமும் அவர்கள் மீது இருக்கும். சொந்தமாக எந்த பாவமும் இல்லாதவர்கள் அவர்களின் ஜென்ம பாவத்தில் குற்றவாளிகளாகக் கருதப்படாவிட்டால், இந்த விளைவு எங்கிருந்து வரக்கூடும்?

அத்தியாயம் 29 [XXI] — சிலர் ஏன் இரட்சிக்கப்பட்டும் சிலர் ஏன் இரட்சிக்கப்படாமலும் இருக்கிறார்கள் என்பது ஒரு புதிரான மர்மமாகும்

இப்போது அவர், “கடவுளின் கோபம் அவன் மேல் வரும்” என்று சொல்லாமல், அவன் மேல் நிலைத்திருக்கும் என்று சொல்லப்படவில்லை என்ற பதம் அதிக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இந்தக் கோபம் பாவத்தின் காரணமாக அனைவரையும் பாதிக்கிறது, ஏனென்றால் அப்போஸ்தலன் ஒரு காலத்தில் நாம் அனைவரும் மற்றவர்களைப் போலவே கடவுளின் கோபத்திற்கு தகுதியானவர்கள் என்று குறிப்பிடுகிறார். எபேசியர் 2:3 இல் கூறப்பட்டிருப்பது வழியாக, “கடந்த காலத்தில் நாம் அனைவரும் அவர்களைப் போலவே வாழ்ந்தோம். நமது மனவிருப்பப்படி பாவத்தில் வாழ்ந்தோம். நமது மனமும் சரீரமும் விரும்பியதையே நாம் செய்தோம். நாம் தீயவர்களாய் இருந்தோம். நமது வாழ்க்கை முறையின் காரணமாக தேவனின் கோபத்தால் நாம் துன்பப்பட வேண்டும். மற்ற அனைத்து மக்களைப் போலவே நாமும் இருந்தோம்” என்று நினைவூட்டுகிறார். இந்தக் கோபத்திலிருந்து நம்மைக் காப்பாற்றக்கூடிய ஒரே விஷயம், நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலம் எமக்கு அருளப்படும் கடவுளுடைய கிருபைதான். சிலர் ஏன் இந்தக் கிருபையைப் பெறுகிறார்கள், மற்றவர்கள் ஏன் பெறுவதில்லை என்பது நமக்குப் புரியாமல் இருக்கலாம், ஆனால் அது அநீதியாகி விடமுடியாது, காரணம் கடவுளிடம் ஏதேனும் அநீதி இருக்கிறதா? நிச்சயமாக இல்லை (ரோமர் 9:14). விசுவாசத்தின் மூலம் அறிவையும் புரிதலையும் பெற, முதலில் பரிசுத்த வேதாகமத்தின் அதிகாரத்தை நாம் மதிக்க வேண்டும். ‘உம்முடைய நியாயத்தீர்ப்புகள் மிகவும் ஆழமானவை’ என்று அதிலே காரணமின்றி சொல்லப்படவில்லை. “அனைத்து மக்களும் தேவனுக்குப் பணிய மறுத்திருக்கின்றனர். தேவன் பணியாதவர்களை ஓரிடத்தில் சேர்த்தார். எனவே, அவர் அனைவர் மீதும் இரக்கம் கொள்ள முடியும்” (ரோமர் 11:32 ) அப்போஸ்தலன், “கடவுளின் ஞானம் மற்றும் அறிவு ஆகிய இரண்டின் ஐசுவரியங்கள் எவ்வளவு ஆழமானது!” என்று பிரமிக்கும் போது, ​​அவர் தனது ஆழ்ந்த பிரமிப்பு மற்றும் பய உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறார். கடவுள் அனைவருக்கும் கருணை காட்டுவதற்காக அனைவரையும் அவிசுவாசிகளாக இருக்க அனுமதித்துள்ளார் என்று கூறி இந்த அற்புதமான ஆழத்தை அவர் ஏற்கனவே விளக்கியிருந்தார். கடவுளின் ஞானம் மற்றும் அறிவின் மகத்துவத்தைப் பற்றி எழுத்தாளர் ஆழ்ந்த பயத்தையும் பிரமிப்பையும் உணர்கிறார். கடவுளின் முடிவுகள் புரிந்துகொள்ள முடியாதவை, அவருடைய வழிகளை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வது சாத்தியமற்றது. கடவுள் என்ன நினைக்கிறார் என்பதை யார் உண்மையில் அறிவார்கள்? அவருக்கு எப்போதாவது அறிவுரை கூறியது யார்? கடவுளுக்கு அவர் திருப்பிச் செலுத்த வேண்டிய ஒன்றை யார் கொடுத்திருக்கிறார்கள்? தேவனே அனைத்தையும் உருவாக்கினார். தேவனாலும், தேவனுக்காகவும் தொடர்ச்சியாய் எல்லாம் இயங்குகின்றன. அவருக்கே என்றென்றைக்கும் மகிமை உண்டாவதாக. ஆமென் (ரோமர் 11:33-36). கடவுளின் நியாயம் மற்றும் அவரது கருணை பற்றிப் பேசும் நமது திறன் மிகவும் அற்பமானது. மக்கள் கடவுளின் கிருபையைப் பெறாததால், அது நியாயமற்றதாகவோ அல்லது பாரபட்சமாகவோ இருக்க முடியாது. தகுதியற்றவர்களுக்கு இந்த கிருபை வழங்கப்படும்போது நாம் வருத்தப்படுவதில்லை, அதே போல் தகுதியற்றவர்களுக்கு அது மறுக்கப்படும்போதும் அதுகுறித்து நாம் வருத்தப்படுவதும் இல்லை.

அத்தியாயம் 30.— சிலர் ஞானஸ்நானம் பெறும்போது மற்றவர்கள் ஏன் பெறுவதில்லை என்பது புரிந்துகொள்ள கடினமான ஒரு மர்மமாக இருக்கிறது

கிறிஸ்துவை அறியாமல், அவரது கிருபையைப் பெறாமல் இறக்கும் குழந்தைகள் மோட்சத்துக்கு செல்ல முடியாது என்பது நியாயமற்றது என்று சிலர் நம்பும் அதேவேளை. ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்கள் மட்டுமே கடவுளின் இராச்சசியத்தினுள் நுழைய முடியும் என்பது தவறு என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். இருவரும் ஒரே சூழ்நிலையில் இருந்தாலும், ஒருவர் ஜென்ம பாவத்திலிருந்து விடுபட முடியும் என்றபோதும், மற்றவர் ஏன் விடுபட முடியாது என்று அவர்கள் யோசிக்கும்போது, ​​அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு ஞானஸ்நானம் பற்றிய அவர்களின் சொந்த நம்பிக்கைகள் ஏன் அதைப் பெறுகின்றனர் மற்றவர் ஏன் அதைப் பெறுவதில்லை என்பதை விளக்குகின்றன. அவர்களின் சூழ்நிலைகள் ஒத்திருந்தாலும் கூட இந்தக் கேள்வி அவர்கள் மனதில் எழாமலில்லை. இந்தக் கேள்வி அவரைத் தொந்தரவு செய்தால், இரண்டு பேர், இருவரும் சமமாகப் பாவம் செய்தவர்கள், ஒருவர் ஞானஸ்நானம் மூலம் பாவத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறார், மற்றவர் பாவமற்றவர் என்று வைத்துக்கொள்வோம். இது ஏன் அவருக்கு கவலையை ஏற்படுத்தவில்லை? அதேநேரம், குற்றமற்ற இரு சாமான்யர்களில், ஒருவர் ஞானஸ்நானம் பெறுகிறார், இதன் மூலம் அவர் தேவ இராச்சியத்தில் நுழைய முடியும், மற்றவர் அதைப் பெறவில்லை, அதனால் அவர் கடவுளின் இராச்சியத்தை அணுக முடியாது எனும்போது, இதுமட்டும் அவருக்கு ஏன் அதே கவலையை ஏற்படுத்தவில்லை? இரண்டு சூழ்நிலைகளிலும், அப்போஸ்தலரின் ஆச்சரியமான கூற்றைப் பற்றி நாம் சிந்திக்கிறோம், “ஓ, செல்வம் எவ்வளவு ஆழமானது!” என்றும், அதேவேளை, சாலொமோனின் ஞானம் 4:11 இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, “தீமை அவரது அறிவுக்கூர்மையைத் திசைதிருப்பாமல் இருக்கவும், வஞ்சகம் அவரது உள்ளத்தை மாசுபடுத்தாமல் இருக்கவுமே அவர் எடுத்துக்கொள்ளப்பெற்றார்” என்கிறது. இதன் விளக்கம் யாதெனில், ஒரு ஞானஸ்நானம் பெற்ற குழந்தை ஒரு மோசமான வாழ்க்கையிலிருந்து வழிதவறிப்போய் விடாமல் இருக்கவே எடுத்துக் கொள்ளப்படுகிறது. சரி, அப்படியானால், மற்றொன்று தொடர்ந்து தன் வாழ்வை வாழ்ந்து ஒரு பொல்லாதவனாக ஏன் மாற வேண்டும் என்பதை நான் அறிய விரும்புகிறேன். இருவரும் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டால், அவர்கள் இருவரும் சொர்க்கத்திற்குச் செல்லமாட்டார்களா? அப்படியென்றால், இதைப்பற்றி நாம் என்ன சொல்ல முடியும்? தேவன் அநீதியாய் இருக்கிறார் என்று சொல்ல முடியுமா? நிச்சயம் முடியாதே (ரோமர் 9:14).  சில குழந்தைகள் தீய ஆவிகளால் தொந்தரவு செய்யப்படுகிறார்கள், மற்றவர்கள் அப்படி இல்லை. சிலர் எரேமியாவைப்போல, (எரேமியா 1:5 ) அவர்கள் பிறப்பதற்கு முன்பே பரிசுத்தமாகக் கருதப்படுகிறார்கள் என்பது குறித்து எவரும் ஆச்சரியப்படவோ அல்லது ஆர்வம் கொண்டதாகவோ தெரியவில்லை ஏன்? எல்லோரும் தங்கள் ஜென்ம பாவம் காரணமாக் குற்றவாளிகளாக இருந்தால், அவர்களின் அனுபவங்களில் ஏன் இவ்வளவு வித்தியாசம் காணப்படுகிறது? கடவுளின் முடிவுகள் நம் புரிதலுக்கு அப்பாற்பட்டவை, அவருடைய வழிகள் மர்மமானவை என்ற கருத்தின் மூலம் மட்டுமே இந்த வேறுபாட்டை விளக்க முடியும்.

அத்தியாயம் 31 [XXII] — வெவ்வேறு காரணங்களால் செய்த பாவங்களின் காரணமாக, அவ்வந்த ஆன்மாக்கள் அவற்றின் செயல்களுக்கு ஏற்ப அவ்வந்த உடல்களில் புகுத்தப்படுகின்றன. அதைக் கொண்டிருப்பவர்கள் அதிகமாகவோ அல்லது குறைவாகவோ துன்பத்தை அனுபவிக்கிறார்கள் என்று வாதிடுபவர்களுடன் அவர் உடன்பட மறுக்கிறார்

இருப்பினும், தற்போது பரவலாகப் பேசப்பட்டு நிராகரிக்கப்பட்ட கருத்தை மீண்டும் தொடங்க வேண்டும். மோட்சத்தில் பாவம் செய்த ஆன்மாக்கள் படிப்படியாக தங்கள் பாவச் செயல்களுக்கு ஏற்றவாறு, உடல்களுக்குள் இறங்குகின்றன என்றும், அவற்றின் கடந்தகால வாழ்க்கைக்கான தண்டனையாக, அவர்கள் உடல் வடிவத்தில் பல்வேறு அளவிலான துன்பங்களை அனுபவிக்கிறார்கள் என்றும் நம்பினர். வேதாகமம் இந்தக் கருத்துக்கு தெளிவான முரண்பாட்டை முன்வைப்பதோடு, கடவுளின் கிருபையைப் பற்றி, ரோமர் 9:11-12 ஊடாகப் பேசுகிறது. “மூத்த மகன் இளையவனுக்கு சேவை செய்வான்” என்றும், அவர்கள் நல்லதோ தீயதோ எதுவாக இருந்தாலும் செய்வதற்கு முன்னரே தேவன் இவ்வாறு சொன்னார். இத்திட்டம் ஏற்கெனவே தேவனால் உருவாக்கப்பட்டது என்பதுதான் காரணம். தேவன் அவனைத் தேர்ந்தெடுக்க விரும்பினார். அதனால் தேர்ந்தெடுத்தார். அதுதான் காரணமே தவிர பிள்ளைகள் ஏதோ செய்ததற்காக அல்ல” என்கிறது. இந்த வழியில் சிந்திக்கும் மக்கள் இன்னும் இந்தக் கேள்வியின் குழப்பமான பகுதிகளைப் புரிந்துகொள்வதில் சிரமத்தை எதிர்நோக்குகிறார்கள். அவர்கள் இக்கேள்விக்குள் சிக்கிக்கொண்டதாக உணர்வதோடு, அடிக்கடி, “ஓ, இது எவ்வளவு ஆழமானது!” என்று அங்கலாய்க்கிறார்கள். மேலும் சிலரால் சிறு வயதிலிருந்தே, சுயகட்டுப்பாடு, புத்திசாலித்தனம் மற்றும் மிதமான தன்மையைக் காட்ட முடியும் என்ற கேள்வியை இது எழுப்புகிறது. அவர்கள் ஆசைகளை வெல்லலாம், பேராசையை வெறுக்கலாம், ஆடம்பரத்தைத் தவிர்க்கலாம், ஆனால் கிறிஸ்துவின் போதனைகளைப் பற்றி கேட்க முடியாத இடங்களில் வாழ்கிறார்கள். அவர்கள் ஒருபோதும் அவரை நம்பவில்லை என்றால், எப்படி அவரை அழைப்பார்கள்? அல்லது அவரைப் பற்றி கேள்விப்படாதவர்கள் எப்படி அவரை விசுவாசிப்பார்கள்? போதகர்கள் துணையின்றி  எப்படி அவரது வார்த்தைகளைக் கேட்பார்கள்? இதுகுறித்து ரோமர் 10:14 இல், “மக்கள் கர்த்தர் மீது விசுவாசம் வைப்பதற்கு முன்னர் அவர்கள் அவரிடம் நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும். கர்த்தரிடம் அவர்கள் நம்பிக்கை வைப்பதற்கு முன்னால் அவரைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள வேண்டும். எனவே மக்கள் கர்த்தரைப்பற்றித் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றால் அவர்களுக்கு மற்றவர்கள் செய்தியைப் பரப்பவேண்டும்” கூறுகிறது. ஆசையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு சிந்தனையில் மெதுவாகவும், அவமானத்தாலும், தவறுகளாலும் நிறைந்த ஒரு மனிதன், உண்மையைக் கேட்கவும், அதை நம்பவும், ஞானஸ்நானம் பெறவும், வெளியேறவும் அல்லது அவர் நீண்ட காலம் நிலைத்திருந்தால், அவருக்கு மரியாதை கிடைக்கும் வாழ்க்கையை வாழவும் வழிநடத்தப்படலாம். ஆனால் இந்த இரண்டு பேருக்கும் ஏன் இவ்வளவு வித்தியாசமான விளைவுகள் ஏற்படுகின்றன? ஒருவர் நம்ப வேண்டும், மற்றவர் நம்பக்கூடாது என்று நான் சொல்லவில்லை, ஏனெனில் அது தனிப்பட்ட விருப்பத்தைப் பொறுத்தது; மாறாக, ஒருவர் கேட்கவும் நம்பவும் வாய்ப்பு கிடைக்கும்போது மற்றவர் ஏன் அதை நம்புவதில்லை? இது மனித இயல்பால் கட்டுப்படுத்த முடியாத ஒன்று என்றே தோன்றுகிறது. அப்படியானால், அவர்களுக்கு எங்கிருந்து இவ்வாறான எண்ணற்ற துன்பங்கள் வந்து சேர்ந்தன? அவர்கள் பரலோகத்தில் சிறிது காலம் கழித்திருந்தால், அதன் பின்னர் இந்த உலகத்திற்கு அனுப்பப்பட்டு, அவர்களின் முந்தைய வாழ்க்கைக்கு ஏற்ற உடல்களுக்குள் குடிபுகுந்திருந்தால், முன்பு இப்படியான ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை வாழ்ந்த ஒருவர் தனது தற்போதைய வாழ்க்கையின் சுமையைச் சுமக்க வேண்டியதில்லை என்று எம்மை நினைக்காத தூண்டுகிறது. அப்படியானவர் ஒரு நல்ல இயல்பைக் கொண்டிருந்தபோதிலும், அவரை எளிதில் ஈர்க்கக்கூடிய அற்ப ஆசைகளால் தொந்தரவுக்கு  உள்ளான போதிலும், இரண்டாம் மரணத்தின் அழிவிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள மட்டுமே அவருக்குப் பிரசங்கிக்கப்படும் கிருபையைப் பெறுவதற்கு அவர் தகுதியற்றவராகிறார். கெட்ட செயல்களுக்கு தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்ளக்கூடிய கனமான உடலைக் கொண்ட மற்றொரு மனிதன், குறைவான உணர்திறன் கொண்டவனாகவும், தனது இச்சை காரணமாக கூடாத ஆசைகளில் சிக்கியிருந்தாலும், மென்மேலும் சோதனைகளில் விழுந்து தனது பாவங்களை இன்னும் அதிகமாக்கிக்கொண்டிருந்தபோதிலும், கர்த்தருடன் சிலுவையில் இருக்கும் மனிதனை நோக்கிக் கூறப்பட்டது போல, “இன்று நீ என்னுடனேகூடப் பரலோகத்தில் இருப்பாய்” (லூக்கா 23:43) என்ற வார்த்தைகளைக் கேட்டிருக்கலாம். அல்லது ஒரு அப்போஸ்தலருடன் சேர்ந்து, தன் வழிகளை மாற்றி, ஒரு புதிய தொடக்கத்தின் மூலம் இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கலாம். இது பாவம் அதிகமாக இருந்த இடத்தில் கிருபையும் அதிகமாக இருந்தது என்பதைக் காட்டுகிறது. கடவுளின் நியாயத்தை தங்கள் சொந்தக் கருத்துக்களால் பாதுகாக்க விரும்புபவர்கள் இதை எவ்வாறு விளக்க முடியும் என்பது குறித்து எனக்குத் தெளிவில்லாமல் இருக்கிறது. ஏனெனில் அவர்கள் கிருபையின் உண்மையான ஆழத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமல், சந்பந்தமற்ற, சாத்தியமற்ற கதைகளை பேசித்திரிகிறார்கள்.

அத்தியாயம் 32 — சில அறிவீனர்கள் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல் நிலைமை

இப்போது, ​​மனிதர்களின் விசித்திரமான தொழில்களைப் பற்றி நிறைய சொல்லலாம் – நாம் அவை குறித்து கேள்விப்பட்டிருந்தாலும் சரி அல்லது நாமே அனுபவித்திருந்தாலும் சரி, இதுபற்றி நிறைய சொல்லலாம். இங்கே நாம் பேசக்கூடிய பணிகள், அவை நாம் பிறப்பதற்கு முன்பு, நம் ஆன்மாக்கள் ஊடாக வெவ்வேறு வாழ்க்கையை வாழ்ந்திருக்கின்றன. அவை கடந்த காலத்தில் நாம் செய்தவற்றின் அடிப்படையில் நமது தற்போதைய நல்ல அல்லது கெட்ட அனுபவங்களைப் பாதிக்கின்றன என்ற கருத்தை கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன. ஆனால் இந்தப் பணியை முடிக்க நான் மிகவும் ஆவலுடன் காத்திருக்கிறேன், எனவே இந்த தலைப்பைப் பற்றி இனி நான் பேசமாட்டேன். இருப்பினும், நான் ஒரு விசித்திரமான விஷயத்தைக் கொண்டு வர விரும்புகிறேன். சிலரது ஆன்மாக்கள் இந்த வாழ்க்கைக்கு முன்பு எப்படி வாழ்ந்தன என்பதன் அடிப்படையில் அதிகமாகவோ அல்லது குறைவாகவோ கனமான உடல்களில் சிக்கிக் கொள்கின்றன என்று சிலர் நம்புகிறார்கள். கடந்தகால வாழ்க்கையில் மிகவும் மோசமான செயல்களைச் செய்தவர்கள் தெளிவாக சிந்திக்கும் திறனை இழந்து விலங்குகளைப் போன்ற மனதுடன் பிறக்கிறார்கள் என்றும்  அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். இந்த மக்கள் புத்திசாலி நபர்களை மகிழ்விக்க முட்டாள்தனமாக செயல்படுவதோடு, முட்டாள்தனமான நோக்கங்களைக் கொண்டிருப்பவர்களாகவும் காணப்படுகின்றனர். இப்படிப்பட்டவர்கள் பெரும்பாலும் கிரேக்க மொழியிலிருந்து வந்த மொரியோன்ஸ் (Moriones) என்ற பெயரால் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள். இந்தக் குழுவைச் சேர்ந்த  கிறிஸ்தவர் ஒருவர் மிகவும் பொறுமைசாலியாக இருந்தார். தனக்கு நிறைய தீங்குகளைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியும் என்ற நோக்கில் வாழ்ந்தார். ஆனால் கிறிஸ்துவையோ அல்லது அவரது மதத்தையோ அவமதிப்பதை அவரால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவரது துடிப்பான மற்றும் புத்திசாலித்தனமான பார்வையாளர்கள் அவரது பொறுமையைச் சோதிக்க புனிதப் பெயரை அவமதிக்கும் போதெல்லாம், அவர் அவர்கள் மீது கற்களை வீசி எறிவார், தன்னைவிட உயர்ந்த அந்தஸ்தில் உள்ளவர்களுக்குக் கூட கருணை காட்ட மாட்டார். அப்படிப்பட்ட சிலர் இங்கே இருக்க வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன். யோவான் 3:8 இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, கடவுளின் கிருபையும் ஆவியும், அது எங்கு வேண்டுமானாலும் நகரும், அதைப் பெறக்கூடிய எவரையும், அவர்கள் கருணையின் பிள்ளைகளாக இருந்தாலும் சரி, கெஹென்னாவின் பிள்ளைகளாக இருந்தாலும் சரி, புறக்கணிக்காது என்பதை மற்றவர்களுக்கு உணர்த்த உதவுகிறார்கள். எனவே, ஒருவர் பெருமைப்பட்டால், அவர்கள் கர்த்தரைப் பற்றி பெருமைப்பட வேண்டும் என்று 1 கொரிந்தியர் 1:31 இல் கூறுகிறது. ஒரு சிலர், ஆன்மாக்கள் முன்பு எப்படி வாழ்ந்தன் என்பதன் அடிப்படையில் வெவ்வேறு உடல்களைப் பெறுகின்றன என்றும், மனிதர்களாக அவற்றின் திறமைகள் அந்த கடந்த கால செயல்களைப் பொறுத்து மாறுகின்றன என்றும் சிலர் நம்புகிறார்கள். இதன் பொருள் சிலர் புத்திசாலிகள், மற்றவர்கள் அவ்வளவு பிரகாசமானவர்களாக இல்லை என்பதே. மக்களை அவர்களின் பாவங்களிலிருந்து விடுவிக்க கடவுளின் உதவி கடந்தகால வாழ்க்கையில் அவர்கள் செய்ததைப் பொறுத்தே அமையும் என்றும் அவர்கள் நினைதந்திருக்கலாம். அப்படியென்றால், இந்த மனிதனைப் பற்றி அவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள்? அவருக்கு ஒரு மோசமான கடந்த காலம் இருந்தது, அதன் காரணமாக, அவர் ஒரு முட்டாளாகப் பிறந்தார் என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? பல புத்திசாலிகளை விட கிறிஸ்துவின் கிருபையை அதிகமாகப் பெறும் அளவுக்கு நல்ல கடந்த காலமும் அந்த மனிதருக்கு இருந்தது குறித்து என்ன வகையான விளக்கங்களை இவர்களால் தரமுடியும்?

அத்தியாயம் 33.— குழந்தைகளுக்கும் கிறீஸ்து ஒருவர் தான் இரட்சகராகவும் மீட்பராகவும் இருக்கிறார்.

எனவே, பரிசுத்த வேதாகமத்தின் அதிகாரத்தை ஒப்புக்கொண்டு ஏற்றுக்கொள்வோம், அதற்கு மற்றவர்களை ஏமாற்றவோ அல்லது மற்றவர்களால் ஏமாற்றப்படவோ முடியாது; இன்னும் பிறக்காத மக்கள் தங்கள் ஒழுக்க நிலையில் இருந்து மாறி, நல்லது எது கெட்டது எது என்ற எதையும் செய்ய முடியும் என்று நாம் நினைக்க முடியாதது போல, எல்லோரும் பாவத்தின் கீழ் சிக்கி உள்ளனர் என்பதில் நாம் நிச்சயம் ஐயம்கொள்ளாதிருக்கவேண்டும். இந்தப் பாவம் ஒரு மனிதன் மூலம் உலகிற்குள் நுழைந்து அனைத்து மக்களையும் பாதித்துள்ளது; அதிலிருந்து நம்மைக் காப்பாற்றக்கூடிய ஒரே வழி நமது கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலம் கடவுளின் கிருபையை நாம் பெற்றுக்கொள்வதன் வாயிலாக மட்டுமே. [XXIII.]  நோயுற்றவர்களுக்குத் தான் அவருடைய உதவி தேவை, அனைவருக்கும் அல்ல: தங்களை நல்லவர்கள் என்று நினைப்பவர்களுக்கு உதவ அவர் வரவில்லை, பாவிகளுக்கு உதவவே வந்தார். தண்ணீர் மற்றும் ஆவியின் மூலம் மீண்டும் பிறக்காவிட்டால் யாரும் அவருடைய இராச்சியத்தில்  நுழைய முடியாது. மேலும், அவருடைய இராச்சசியத்தின் ஒரு பகுதியாக இல்லாவிட்டால் ஒருவரும் இரட்சிக்கப்பட்டு நித்திய ஜீவனைப் பெற முடியாது. ஒருவர் தேவ குமாரனை விசுவாசிக்காமல், அவருடைய சரீரத்தைப் புசிக்காவிட்டால், அவருக்கு நித்தியா வாழ்வு கிடைக்காது. அத்தோடு கடவுளின் கோபம் இன்னும் அவர்கள் மீது இருக்கும். தேவனின் செம்மறிப் பிறுவையால் மட்டுமே இந்தப் பாவத்திலிருந்தும் நோயிலிருந்தும் கடவுளின் கோபத்திலிருந்தும் நம்மைக் காப்பாற்ற முடியும். குழந்தைகள் ஜென்ம பாவத்துடன் பிறந்தாலும், அவர்கள் இளமையாக இருப்பதால் அவர்களுக்கு இன்னும் சொந்த பாவங்கள் இல்லாமல் இருக்கலாம். தேவனின் செம்மறிப் பிறுவை உலகத்தின் பாவங்களைச் சுமந்து செல்கிறார் என்று யோவான் 1:29 நமக்குச் சொல்கிறது. மருத்துவர் ஆரோக்கியமாக இருப்பவர்களுக்கு அல்ல, நோய்வாய்ப்பட்டவர்களுக்கு மட்டுமே உதவ வந்தார். மனித இனத்திற்குச் சொல்லப்பட்ட இரட்சகரைத் தவிர, இன்று உங்களுக்கு என்றே ஒரு இரட்சகர் பிறந்தார். இதை “தாவீதின் நகரில் இன்று உங்கள் இரட்சகர் பிறந்துள்ளார். அவரே கிறிஸ்துவாகிய கர்த்தர்” என்று லூக்கா 2:11 இல் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. மீப்பாரும் இரட்சகருமான அவருடைய இரத்தத்தால் நம் பாவங்கள் துடைக்கப்பட்டன. கிறிஸ்து குழந்தைகளின் இரட்சகரும் மீட்பரும் அல்ல என்று கூறுவதற்கு யாருக்கு துணிச்சல் வரும்? ஆனால் அவர்களுக்கு ஜென்ம பாவத்தின் பிரச்சினை இல்லையென்றால் அவர் அவர்களை எதிலிருந்து காப்பாற்றுவார்? முதல் மனிதனுடனான தொடர்பு காரணமாக அவர்கள் பாவத்தில் வீழ்ந்திராவிட்டால், அவர் அவர்களை எதிலிருந்து மீட்பார்? எனவே, கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானம் இல்லாமல், நம் சொந்தக் கருத்துக்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு குழந்தைகளுக்கு நித்திய இரட்சிப்பு இருக்க முடியும் என்று நாம் நினைக்கக்கூடாது; ஏனென்றால், அத்தகைய வாக்குறுதி பரிசுத்த வேதாகமத்தில் காணப்படவில்லை, இது எந்த மனித கருத்தையும் அதிகாரத்தையும் விட முக்கியமானது.

அத்தியாயம் 34 [XXIV]— கார்தேஜில் உள்ள கிறிஸ்தவர்களால் ஞானஸ்நானம் இரட்சிப்பு என்றும், நற்கருணை வாழ்க்கை என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

கார்தேஜில் உள்ள கிறிஸ்தவர்கள் சடங்குகளை விவரிக்கும் ஒரு சிறந்த வழியைக் கொண்டுள்ளனர். ஞானஸ்நானம் என்பது இரட்சிக்கப்படுவதற்கான ஒரு வழி என்றும், கிறிஸ்துவின் சரீரத்தின் சடங்கின் நோக்கம் என்பது வாழ்க்கையைப் பெறுவதற்கான ஒரு வழி என்றும் அவர்கள் நம்புகிறார்கள். இந்தக் கருத்து எங்கிருந்து வந்தது? நான் நினைக்கிறேன், இது கடவுளின் இராச்சியத்தில் நுழைய அல்லது இரட்சிக்கப்பட்டு நித்திய ஜீவனைப் பெற, ஒருவர் ஞானஸ்நானம் பெற்று கர்த்தருடைய இராப்போசனத்தில் பங்கேற்க வேண்டும் என்று கூறும் திருச்சபையின் ஆரம்பகால போதனைகளிலிருந்து இது வருகிறது என்று. நாம் முன்பு குறிப்பிட்ட வார்த்தைகளைப் போலவே, வேதாகமமும் இதைப் பற்றி நிறைய கூறுகிறது. அப்படியானால், ஞானஸ்நானத்தை இரட்சிப்பு என்று அழைப்பவர்களின் நோக்கம் “மறுபிறப்பிற்கான ஞானஸ்நானம் மூலம் அவர் நம்மை இரட்சித்தார்” என்று கூறுவதிலிருந்து எவ்வாறு வேறுபடுகிறது? “தேவனுடன் சரியான வகையில் இருக்கும்பொருட்டு நாம் செய்த எந்த நல்ல செயல்களாலும் இரட்சிக்கப்படவில்லை. அவருடைய கிருபையால் நாம் இரட்சிக்கப்பட்டோம். நம்மைப் புதிய மனிதர்களாக்கும் சுத்திகரிப்பின் மூலமும், பரிசுத்த ஆவியின் புதுப்பிக்கும் வல்லமை மூலமும், அவர் இரட்சித்தார்” என்ற தீத்துவின் 3:5 வாசகங்களும், “இன்று நீங்கள் இரட்சிக்கப்படுகின்ற ஞானஸ்நானத்திற்கு அந்தத் தண்ணீர் ஒப்பானது. ஞானஸ்நானம் சரீரத்திலிருந்து அழுக்கை விலக்குவதில்லை. ஆனால் தேவனிடம் தூய உள்ளத்தை வேண்டுவதே ஞானஸ்நானம். இயேசு கிறிஸ்து மரணத்தினின்று எழுப்பப்பட்டதால் இவை அனைத்தும் நடக்கின்றன” என்ற 1 பேதுரு 3:21 இல் கூறப்பட்ட வாசகங்களும் நமது இரட்சிப்புக்கு ஞானஸ்நானம் முக்கியமானது என்பதைக் குறிக்கின்றன. கர்த்தருடைய இராப்போசனத்தை ஒரு சடங்காகக் குறிப்பிடுபவர்கள் உண்மையில் என்ன அர்த்தத்தோடு அவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்கள்? ‘நானே பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வந்த வாழ்வு தரும் அப்பம்’ (யோவான் 6:51) மற்றும் ‘நான் கொடுக்கும் அப்பம் உலக வாழ்வுக்கான என் சரீரம்’ (யோவான் 6:51) என்று எழுதப்பட்டிருப்பதைப் பற்றி அவர்கள் பேசுகிறார்கள். ‘நீங்கள் மனுஷகுமாரனுடைய சரீரத்தைப் புசித்து, அவருடைய இரத்தத்தைப் பருகாவிடின் உங்களுக்குள் நித்தியா வாழ்வு இருக்காது’ (யோவான் 6:53) என்றும் வேதவாக்கியங்களை மேற்கோள் காட்டி அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். எனவே, ஞானஸ்நானம் மற்றும் கர்த்தருடைய சரீரத்தையும் இரத்தத்தையும் பெறாமல் யாரும் இரட்சிப்பு அல்லது நித்திய ஜீவனை எதிர்பார்க்க முடியாது என்று பல முக்கியமான சாட்சிகள் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். எனவே, இந்த ஆசீர்வாதங்களை குழந்தைகள் பெறாவிட்டால் அவர்களுக்கு வாக்குறுதியளிப்பது அர்த்தமற்றது. மேலும், பாவங்கள் மட்டுமே மக்களை இரட்சிப்பிலிருந்தும் நித்திய ஜீவனிலிருந்தும் தடுக்கின்றன என்றால், இந்த சடங்குகள் குழந்தைகளுக்கு உதவக்கூடிய ஒரே விஷயம் பாவத்தின் குற்ற உணர்வுதான். எவரும் பரிசுத்தவான்கள் இல்லை, அப்படி ஒருநாள் வாழ்ந்தவர்கள் கூட இல்லை என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. “அழுக்குப்படிந்த ஒரு பொருளுக்கும் தூய்மையான ஒரு பொருளுக்கும் இடையே இருக்கும் ஒற்றுமை என்ன? ஒன்றுமில்லை!” என்ற யோபு 14:4 வின் எழுத்துக்கள் இதற்கு சான்றுபகர்கின்றன. சங்கீத ஆசிரியர் இவ்வாறு கூறுகிறார், “இதோ, நான் பாவத்தில் பிறந்தேன்; என் தாய் என்னை பாவத்தில் கர்ப்பந்தரித்தாள்!” அவர் இதன்மூலம் எல்லா மக்களுக்காகவும் பேசுகிறார் என்று அர்த்தப்படுத்தலாம், அல்லது அவர் தன்னைப் பற்றி மட்டுமே பேசுகிறார் என்றால், அவர் ஒரு விவகாரத்திலிருந்து பிறந்தார் என்று அர்த்தமல்ல, அதேவேளை ஒரு முறையான திருமணத்தின் மூலம் பிறந்தார் என்றும் அர்த்தமல்ல. ஞானஸ்நானம் பெறாத குழந்தைகள் கூட சிந்தப்பட்ட விலைமதிப்பற்ற இரத்தத்திலிருந்து பயனடைகிறார்கள் என்பதில் நாம் சந்தேகம் கொள்ளக்கூடாது, அது உண்மையில் சிந்தப்படுவதற்கு முன்பு சடங்கின் மூலம் கொடுக்கப்பட்டு பயன்படுத்தப்பட்டும் விட்டது. “இந்த திராட்சை இரசம் என் இரத்தம், என் இரத்தத்தின் மூலம் தேவனுக்கும் மக்களுக்குமான புதிய உடன்படிக்கை துவங்குகிறது. இந்த இரத்தம் பலருக்கும் தங்கள் பாவங்களைக் கழுவிக்கொள்வதற்காக சிந்தப்படுகிறது” (மத்தேயு 26:28) என்று கூறப்படுகிறது. பாவத்தின் பிடியில் இருப்பதை அனுமதிக்காதவர்கள், எந்த விடுதலையும் இல்லை என்பதை மறுக்கிறார்கள். அவர்கள் பாவத்தால் சிக்கவில்லை என்று அவர்கள் நினைத்தால், அவர்கள் எதிலிருந்து விடுவிக்கப்படவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள்?

அத்தியாயம் 35.— குழந்தைகள் ஞானஸ்நானம் பெறாவிட்டால், அவர்கள் இருளில் இருப்பவர்களாகக் கருதப்படுவார்கள்

“நானே ஒளி, நான் இந்த உலகத்துக்கு வந்திருக்கிறேன். ஆகவே, என்னில் நம்பிக்கை வைக்கிற ஒவ்வொருவனும் இருளில் இருக்கமாட்டான்” என்ற கர்த்தரின் வார்த்தையை யோவான் 12:46 எடுத்துக் கூறுகிறது. இந்த பகுதி அவரை நம்பாத எவரும் இருளில் இருக்கிறார் என்றும், அவரை நம்பும் ஒருவர் இந்த நிலையான இருளிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள உதவுகிறது என்றும் நமக்குச் சொல்கிறது. இருளை நாம் பாவமாக நினைக்கலாம். எப்படியிருந்தாலும், கிறிஸ்துவை நம்பாத ஒருவர் இருளில் இருப்பார், இது உயிரினங்களின் புத்துணர்ச்சிக்கும் ஓய்வுக்கும் அவசியமான இரவின் இருளைப் போலல்லாமல் ஒரு தண்டனையாகவே இங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. [XXV] எனவே, இந்த நோக்கத்திற்காக உருவாக்கப்பட்ட சடங்கின் மூலம் அவர்கள் விசுவாசிகளாக மாறாவிட்டால், குழந்தைகள் இருளில் இருப்பவர்களாகவே கருதப்படுவர்.

அத்தியாயம் 36.— குழந்தைகள் பிறந்தவுடன் ஞானம் பெறுவதில்லை

சிலர் குழந்தைகள் அறிவு மற்றும் புரிதலுடன் பிறக்கிறார்கள் என்று நம்புகிறார்கள். உலகிற்குள் நுழையும் அனைவருக்கும் ஒளியைக் கொடுக்கும் ஒரு உண்மையான ஒளி இருக்கிறது என்ற கருத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு அவர்கள் இந்த நம்பிக்கையை உருவாக்குகிறார்கள் (யோவான் 1:9). இது உண்மையாக இருந்தால், ஆதியிலிருந்தே தேவனோடிருந்தவரும், தேவனுமாகிய,  தேவனுடைய ஒரே குமாரனால் கற்பிக்கப்படுபவர்களும் தேவனுடைய இராச்சியத்தில்  அனுமதிக்கப்படுவதில்லை அல்லது தேவனுடைய வாரிசுகளாகவும் கிறிஸ்துவோடு பங்காளிகளாகவும் கருதப்படுவதில்லை என்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. சிலர் ஞானஸ்நானத்தின் மூலம் மட்டுமே ஒரு சிறப்பு வெகுமதி வழங்கப்படுகிறது என்று நம்புகிறார்கள், இதற்கு உடன்படுவார்கள் என்று நினைப்பவர்கள் மத்தியிலும் கூட இக்கருத்து நிலவுகிறது. கடவுளின் இராச்சியத்தில் நுழைய அவர்கள் தயாராக இல்லை என்றாலும்கூட அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் ஞானஸ்நானத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், அது அவர்களை அதற்குத் தயார்படுத்துகிறது. இருப்பினும், குழந்தைகள் பெரும்பாலும் ஞானஸ்நானத்தை எதிர்க்கிறார்கள். ஞானஸ்நானம் நிறைவேற்றப்படும்போது அவர்கள் ஏன் வீறிட்டு அழுகிறார்கள் என்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. அவர்களின் வாழ்க்கையின் இந்த கட்டத்தில் நாம் பெரும்பாலும் குழந்தைகளின் அறியாமையைக் கவனிக்காமல் விட்டுவிடுகிறோம். அவர்கள் எதிர்த்தாலும், அவர்களுக்கு உதவும் என்று நாங்கள் நம்பும் சடங்குகளை முழுமையாக வழங்க அனுமதிக்கிறோம். மேலும், அவர்களின் மனம் ஏற்கனவே கடவுளின் வார்த்தையாகிய உண்மையான ஒளியால் ஒளி பெற்றிருந்தால், 1 கொரிந்தியர் 14:20-ல், ‘புரிதலில் குழந்தைகளாக இருக்காதீர்கள்’ என்று அப்போஸ்தலன் ஏன் கூறவேண்டும்?

அதிகாரம் 37.— கடவுள் ஒவ்வொருவருக்கும் அறிவொளியூட்டுகிறார்

யோவான் 1:9-ல் உள்ள “உலகிற்கு வரும் அனைவரையும் ஒளிரச் செய்யும் உண்மையான ஒளி அது” என்ற சுவிசேஷக் கூற்று, சத்தியத்திலிருந்து வராவிட்டால், யாரும் உண்மையிலேயே ஒளியைக் காண முடியாது என்பதைக் குறிக்கிறது, அதாவது கடவுள் தான் அந்த ஒளி. எனவே, ஒருவர் சொல்வதைக் கேட்பதால் மட்டுமே அவர்கள் ஞானம் பெற்றவர்கள் என்று யாரும் நம்பக்கூடாது, அப்படியானவர்  உண்மையிலேயே ஒரு முக்கியமானவராகவோ அல்லது ஒரு தேவதூதராகவோ இருந்தாலும் கூட. சத்தியம் என்பது பேசும் வார்த்தையின் மூலம் மக்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகிறது. எனவே, 1 கொரிந்தியர் 3:7 கூறுவதுபோல, “விதையை விதைக்கின்ற மனிதனோ அல்லது நீரூற்றுகின்ற மனிதனோ முக்கியமானவன் அல்ல. எல்லாவற்றையும் வளர்ச்சியுறும்படி செய்கின்றவராகிய தேவன் ஒருவரே முக்கியமானவர்” என்கிறது. மனிதர்களாக இருந்தாலும் சரி, தேவதைகளாக இருந்தாலும் சரி, மக்கள் பேசுபவரின் பேச்சைக் கேட்க முடியும், ஆனால் சொல்லப்படுவதன் சத்தியத்தை உண்மையாகப் புரிந்துகொண்டு அங்கீகரிக்க, அவர்களின் மனம் என்றென்றும் நீடிக்கும், இருளிலும் பிரகாசிக்கும் ஒரு ஒளியால் நிரப்பப்பட வேண்டும். இருப்பினும், குருடர்கள் சூரியனைப் பார்க்க முடியாதது போல, அவர்கள் அதன் கதிர்களால் சூழப்பட்டிருந்தாலும், சத்தியத்தின் ஒளியை தங்கள் அறியாமையில் தொலைந்து போகச் செய்தவர்களால் இதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.  

அத்தியாயம் 38.— ஒளி என்பதன் பொருள் என்ன?

யோவான் 1:9, இல் ஒவ்வொருவரும் உலகிற்கு வரும்போது எந்த ஒளியைப் பெற வேண்டும் என்று கூறப்பட்ட பிறகு, புதிதாகப் பிறந்த குழந்தைகள் தங்கள் தாயின் கருப்பைக்கு வெளியேயான வாழ்க்கைக்குப் புதிதாக இருக்கும் நிலையிலும் கூட அவர்களுக்குப் புதியதோர் புரிதலைக் கொடுக்கிறார் என்று ஏன் கூறுகிறது? இந்த வார்த்தைகள் கிரேக்க மொழியில் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன, இதனால் ஒளி உலகிற்குள் நுழைகிறது என்பதைக் குறிக்கும். இருப்பினும், இந்த சொற்றொடரை இந்த உலகத்திற்கு வரும் மனிதனைக் குறிப்பதாக நாம் நினைக்க வேண்டுமானால், அது வேதாகமத்தில் காணப்படும் பல விடயங்களைப் போலவே, ஒட்டுமொத்த அர்த்தத்தையும் மாற்றாமல் எடுக்கக்கூடிய ஒரு எளிய கூற்றாக இருக்கலாம்; அல்லது, அது ஒரு முக்கியமான சேர்க்கையாகக் காணப்பட்டால், ஆன்மீக ஒளிக்கும், மற்றும் இங்கே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஒளி என்பது வானத்தில் உள்ள நட்சத்திரங்களிலிருந்து வருகிறதா அல்லது வழக்கமான நெருப்பிலிருந்து வருகிறதா என்பதைப் பார்க்க உதவும் உடல் ஒளிக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைக் காட்ட வேண்டியேற்பட்ட காரணத்தால் இது சேர்க்கப்பட்டிருக்கலாம்.  வெளிப்புற மனிதன் இந்த உலகத்தைப் போலவே உடல் ரீதியானவன் என்பதால், உட்புற மனிதன் உலகிற்குள் நுழைவதைப் பற்றி அவர் பேசினார். “நான் குழந்தையாய் இருந்த பொழுது நல்லியல்புடன் இருந்தேன். நல்ல உள்ளம் என் பங்காய் அமைந்தது. நல்லவனாய் இருந்ததால் மாசற்ற உடலினுள் புகுந்தேன்” என்று (சாலமோனின் ஞானம் 8:19-20 ) எழுதப்பட்டதன் அடிப்படையில் “உடலுக்குள் வரும் ஒவ்வொரு நபருக்கும் அவர் ஒளியைக் கொடுக்கிறார்” என்று அவர் சொல்வது போல் உள்ளது. அல்லது, “உலகிற்குள் வரும் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர் ஒளியூட்டுகிறார்” என்று கூறும்போது, ​​அது ஒரு வித்தியாசத்தைக் காட்ட சேர்க்கப்பட்டிருக்கலாம். இதன் பொருள்: அக மனிதன் உண்மையிலேயே ஞானியாவதால், ஒவ்வொரு அக மனிதனுக்கும் அவர் ஒளியூட்டுகிறார், உண்மையான ஒளியாகிய அவரால் மட்டுமே அவ்வொளி கிடைக்கிறது. மாற்றாக, மனித ஆன்மாவை பகுத்தறிவு என்று கருத வைக்கும் பகுத்தறிவைக் குறிப்பிடுவதே குறிக்கோளாக இருந்தால் (இந்தக் காரணம், அது இன்னும் அமைதியாகவும் தூங்கிக் கொண்டிருப்பது போல் தோன்றினாலும், குழந்தைகளில் ஏற்கனவே உள்ளது, இயற்கையாகவும், ஒரு வகையில், உள்ளமைக்கப்பட்டதாகவும் இருந்தாலும்), “ஒளி” என்ற வார்த்தையால், அது ஒரு அகக்கண்ணின் வளர்ச்சி போல, ஆன்மா உருவாக்கப்படும் போது அது உருவாகிறது என்பதை நாம் மறுக்க முடியாது; மேலும் ஒரு நபர் பிறக்கும்போது இது நடந்தேறுகிறது என்று நினைப்பதில் தவறேதும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இப்போது அவனுடைய கண்கள் படைக்கப்பட்டிருந்த போதிலும், “நான் உலகத்தில் ஒளியாக வந்தேன்” என்று சொன்னவரை அவன் விசுவாசிக்கா விட்டால், அவன் இருளிலேயே இருப்பான். அதனால் தான் என்னை விசுவாசிக்கிறவன் எவனும் இருளில் இருக்கக்கூடாது என்று யோவான் 12:46 வாயிலாகக் கர்த்தர் கூறுகிறார். குழந்தைகள் ஞானஸ்நானம் என்ற புனித சடங்கைப் பெறுகிறார்கள் என்று திருச்சபை நம்புகிறது, இது புனித தேவ இரகசியங்களை புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. அவர்கள் தாங்களாகவே தங்கள் விசுவாசத்தை  நம்பவோ அல்லது ஒப்புக்கொள்ளவோ ​​முடியாதளவுக்கு மிகவும் இளவயது பாலகர்களாக  இருப்பதால், இந்த செயல்பாட்டில் அவர்களை வழிநடத்த திருச்சபை ஒரு அக்கறையுள்ள தாயைப் போல செயல்படவேண்டியுள்ளது. இதற்கு வலுசேர்க்கும் முகமாக, “நாம் இதயத்தில் விசுவாசித்தால் தேவனுக்கேற்ற நீதிமானாகிறோம். நாம் விசுவாசிப்பதை வாயால் சொன்னால் இரட்சிக்கப்படுகிறோம்” என்று ரோமர் 10:10 இதற்கு சான்று பகர்கிறது. இந்த வார்த்தை விசுவாசிகளின் செயலிலிருந்து வருவதால், இந்த குழந்தைகளை விசுவாசிகள் என்று அழைக்க முடியும் என்பதில் எந்த உண்மையான விசுவாசியும் எவ்வித சந்தேகமும் கொள்ளமாட்டார்கள். பச்சிளம் குழந்தைகள் தாங்களாகவே நம்ப முடியாவிட்டாலும், சடங்குகளின் போது மற்றவர்கள் அவர்கள் சார்பாக அவர்களது கடமைகளை நிறைவேற்றுகிறார்கள்.

அத்தியாயம் 39 [XXVI]— முடிவு என்னவென்றால், எல்லோரும் ஜென்ம பாவத்தின் வடுக்களால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்

இந்தக் கேள்வியுடன் தொடர்புடைய ஒவ்வொரு ஆதாரத்தையும் பற்றி நாம் நீண்ட நேரம் பேசினால் அது மிகவும் சலிப்பாக இருக்கும். உண்மையைக் காட்டும் முக்கியமான பகுதிகளைக் குறித்து விவரிப்பது எளிது என்று நான் நினைக்கிறேன். அதாவது கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து மனித உருவில் பூமிக்கு வந்தார். பிலிப்பியர் 2:8 இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, அவர் ஒரு ஊழியராக தன்னைக் ஆக்கிக் கொண்டார். சிலுவையில் அறையுண்டு மரிக்கும் வரை கீழ்ப்படிதலுடன் வாழ்ந்தார். இதற்குக் காரணம் அவரது அற்புதமான கிருபை, இது அவரது உடலின் ஒரு பகுதியாக இருக்கும் அனைவருக்கும் பொருந்தும். ஏனென்றால் அங்கு அவர் தலையாக இருக்கிறார். நாம் பரலோக இராச்சியத்தை அடைய அவர் இதைச் செய்தார்: பாவத்தின் மூலமாக பிசாசின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ், பாவம், துன்பம் மற்றும் இருளில் சிக்கிய மக்களை – அதாவது நம்மைக் காப்பாற்றவும், விடுவிக்கவும், மீட்கவும் மற்றும் அறிவூட்டவுமே இதைச் செய்தார். இந்த வழியில், அவர் கடவுளுக்கும் நமக்கும் இடையில் மத்தியஸ்தராக இருக்கிறார். இதனால் நமது மோசமான நிலை அவரது உதவியால் சரி செய்யப்பட்ட பிறகு, நமக்காக வரவிருந்த நித்திய மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றப்பட்டு, நித்திய வாழ்வைப் பெற்றுக்கொள்ளும் முகமாக கடவுளுடன் சமரசம் செய்து கொள்ளவும் முடியும். போதுமான சான்றுகளால் இது தெளிவாகக் காட்டப்படும்போது, ​​நித்திய வாழ்வு, இரட்சிப்பு, சுதந்திரம், மீட்பு மற்றும் புரிதல் தேவையில்லாத மக்கள் கிறிஸ்துவின் துன்பத்திலிருந்து வரும் கிரியையின் ஒரு பகுதியாக இருக்க முடியாது என்பது தெளிவாகிறது. ஞானஸ்நானம் இந்த கிரியையின் ஒரு பகுதியாகும். அங்கு நாம் கிறிஸ்துவுடன் அவரது சீடர்களாக (அவரை விசுவாசிப்பவர்கள்) இணைகிறோம், ஒரு மத்தியஸ்தர் மூலம் வரும் மன்னிப்பையும் அமைதியையும் நாடாதவர்களுக்கு ஞானஸ்நானம் தேவையில்லை என்பது வெளிப்படையாய்  இருக்கிறது. இப்போது, ​​குழந்தைகளுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுப்பது முக்கியம் என்பதை அவர்கள் ஒப்புக் கொள்வதால் – கர்த்தராலும் அவருடைய அப்போஸ்தலர்களாலும் தெளிவாக வழிநடத்தப்பட்ட உலகளாவிய திருச்சபையின் அதிகாரத்திற்கு எதிராகச் செல்ல முடியாது என்பதால் – குழந்தைகளுக்கு மத்தியஸ்தரின் அதே உதவி தேவை என்பதை அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டே ஆக வேண்டும். இது, அவர்கள் புனிதம் மற்றும் விசுவாசிகளின் அன்பின் மூலம் கழுவப்பட்டு, கிறிஸ்துவின் சரீரத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறும்போது, ​​அவர்கள் கடவுளிடம் திரும்பக் கொண்டுவரப்படவும், அவரில் வாழவும், இரட்சிக்கப்படவும், விடுவிக்கப்படவும், மீட்கப்படவும், ஞானஸ்நானம் பெறவும் முடியும். மரணத்திலிருந்தும், கெட்ட பழக்கங்களிலிருந்தும், குற்ற உணர்ச்சியிலிருந்தும், பாவத்தின் இருளிலிருந்தும் இல்லையென்றால், எதிலிருந்து அவர்கள் காப்பாற்றப் பட்டனர்?  குழந்தைகள் மிகவும் இளமையாக இருக்கும்போது உண்மையில் எந்த பாவங்களையும் செய்வதில்லை என்பதால், ஜென்ம பாவம் மட்டுமே அவர்களில் எஞ்சியிருக்கும்.

அதிகாரம் 40 [XXVII.]— சுவிசேஷங்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட சில சாட்சியங்களின் தொகுப்பு

வேதாகமத்தில் இருந்து பெறப்பட்டு, நான் முன்வைக்கத் திட்டமிட்டுள்ள பல உதாரணங்களைச் சேகரித்தவுடன் இந்த வாதம் வலுவாக இருக்கும். “நான் நீதிமான்களை அல்ல, பாவிகளை அழைக்க வந்தேன்” என்று நாம் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டுள்ளோம். (லூக்கா 5:32.) கர்த்தர் சக்கேயுவின் வீட்டிற்குள் நுழைந்தபோது, இவ்வாறு கூறுகிறார்: இன்று இந்த வீட்டிற்கு இரட்சிப்பு வந்தது, ஏனென்றால் அவர் ஆபிரகாமின் குமாரனும் கூட; மனுஷகுமாரன் இழந்துபோனதைத் தேடி இரட்சிக்க வந்தார். (லூக்கா 19:9-10.) காணாமல் போன ஆடு மற்றும் காணாமல் போன அந்த ஆடு தேடிக் கண்டுபிடிக்கப்படும் வரை தனிமையில் விடப்பட்ட தொண்ணூற்றொன்பது ஆடுகள் பற்றிய உவமையிலும் இதே உண்மை அறிவிக்கப்படுகிறது; (லூக்கா 15:4 ) பத்து வெள்ளிக் காசுகளில் காணாமல் போன ஆடு பற்றிய உவமையிலும் இது உள்ளது. லூக்கா 15:8. பத்து வெள்ளி நாணயங்களில் தொலைந்து போன ஒரு நாணயத்தின் உவமையிலும் இது உள்ளது. (லூக்கா 15:8 ). அவர் சொன்னது போல, எருசலேமில் தொடங்கி எல்லா தேசத்தாருக்கும் அவருடைய நாமத்தில் மனந்திரும்புதலும் பாவ மன்னிப்பும் பிரசங்கிக்கப்பட வேண்டியது அவசியம். (லூக்கா 24:46-47) அதேபோல், மாற்குவும் தனது நற்செய்தியின் இறுதியில், கர்த்தர் சொன்னதை நமக்குச் சொல்கிறார்: “உலகமெங்கும் போய், எல்லா உயிரினங்களுக்கும் நற்செய்தியைப் பிரசங்கியுங்கள். விசுவாசித்து ஞானஸ்நானம் பெற்றவன் இரட்சிக்கப்படுவான்; விசுவாசியாதவனோ ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்படுவான்.” (மாற்கு 16:15-16.) குழந்தைகளுக்கு, ஞானஸ்நானம் கொடுப்பது என்பது அவர்களுக்குள் விசுவாசத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். அதே நேரத்தில் ஞானஸ்நானம் பெறாமல் இருப்பது அவர்களுக்குள் விசுவாசம் ஏற்படுத்தப்படவில்லை  என்பது தெளிவாகிறது. இதுகுறித்து யோவான் நற்செய்தியின் சில பகுதிகளில் நாம் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டுள்ளோம். ஸ்நாபக யோவான் கிறிஸ்துவைப் பற்றி பேசுகையில், “இதோ, உலகத்தின் பாவத்தைச் சுமந்து தீர்க்கிற தேவனின் செம்மறிப்பிருவை” (யோவான் 1:29) என்று கூறுகிறார். அவர் தன்னைப் பற்றி மேலும் கூறும்போது, “என் ஆடுகள் என் குரலைக் கேட்கின்றன, நான் அவற்றை அறிவேன், அவை என்னைப் பின்பற்றுகின்றன. நான் அவைகளுக்கு நித்திய ஜீவனைக் கொடுக்கிறேன், அவை ஒருபோதும் அழிந்துபோவதில்லை” (யோவான் 10:27-28) என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. குழந்தைகள் ஞானஸ்நானம் மூலம் மட்டுமே அவருடைய மந்தையின் ஒரு பகுதியாக மாற முடியும், எனவே அவர்கள் ஞானஸ்நானம் பெறவில்லை என்றால், அவர் வழங்கும் நித்திய ஜீவன் அவர்களுக்குக் கிடைக்காது. வேதாகமத்தின் மற்றொரு பகுதியில், அவர் இவ்வாறு கூறுகிறார்: நானே வழி, சத்தியம், ஜீவன்; என் மூலமாகத் தவிர வேறு யாரும் பிதாவை அடைய முடியாது. (யோவான் 14:6) என்று.

அத்தியாயம் 41.— பேதுருவின் முதல் நிருபத்திலிருந்து பெறப்பட்டவை

அப்போஸ்தலர்கள் இந்த போதனையை முதன்முதலில் பெற்றபோது தங்கள் நம்பிக்கைகளை வலுவாக வெளிப்படுத்துகிறார்கள். பேதுரு தனது முதல் கடிதத்தில் கூறுகிறார்: “கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் பிதாவாகிய தேவனுக்கு மகிமை உண்டாவதாக. தேவன் தம் இரக்கத்தால் அழிவில்லாத ஒரு நம்பிக்கையை நாம் அடையும்பொருட்டு இயேசு கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலின் மூலம் நமக்குப் புது வாழ்வையளித்தார். இப்பொழுது தேவன் தம்முடைய பிள்ளைகளுக்கு பரலோகத்தில் வைத்திருக்கின்ற ஆசீர்வாதங்களை நம்பிக்கையோடு எதிர்ப்பார்க்கின்றோம். அந்த ஆசீர்வாதங்கள் அழிவற்றது; அழிக்கப்பட முடியாதது; அதன் அழகு மாறாதது. இந்த ஆசீர்வாதங்கள் உங்களுக்கு உரியவை. இறுதி நேரத்தில் தம் வல்லமையை வெளிப்படுத்தத் தயாராக இருக்கிற இரட்சிப்புக்காக விசுவாசத்தின் மூலம் தேவனுடைய வல்லமையால் நீங்கள் பாதுகாக்கப்படுகிறீர்கள்” (1 பேதுரு 1:3-5). சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அவர் மேலும் கூறுகிறார்: ஏன் இந்தத் துன்பங்கள் நிகழ்கின்றன? உங்கள் விசுவாசம் பரிசுத்தமானது என்று நிரூபிப்பதற்கேயாகும். இந்த விசுவாசத்தின் பரிசுத்தம் பொன்னைக் காட்டிலும் சிறந்தது. பொன்னின் சுத்தத் தன்மை நெருப்பால் சோதித்தறியப்படுகிறது. ஆனால் பொன் அழிவுறும். இயேசு கிறிஸ்து வரும்போது, உங்கள் விசுவாசத்தின் பரிசுத்தமானது உங்களுக்கு கனத்தையும், மகிமையையும், புகழ்ச்சியையும் கொடுக்கும். நீங்கள் கிறிஸ்துவைப் பார்த்ததில்லை. அப்படியிருந்தும் அவரை நேசிக்கிறீர்கள். நீங்கள் இப்போது அவரைப் பார்க்க முடிவதில்லை. ஆனால் அவரை விசுவாசிக்கிறீர்கள். சொல்லமுடியாத சந்தோஷத்தால் உங்கள் மனம் நிரம்பும். அச்சந்தோஷம் மகிமை மிகுந்தது. உங்கள் விசுவாசம் ஒரு குறிக்கோளை உடையது. இறுதியில் உங்கள் ஆத்தும இரட்சிப்புக்கான நற்பலனைப் பெறுவீர்கள்” (1 பேதுரு 1:7-9). மீண்டும், வேறொரு இடத்தில் அவர் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “நீங்களோ தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்கள். நீங்கள் அரசரின் ஆசாரியர். நீங்கள் ஒரு பரிசுத்த தேசம். நீங்கள் தேவனுக்குச் சொந்தமான மக்கள். தேவன் தாம் செய்த எல்லா அற்புதமான காரியங்களையும் சொல்வதற்காக உங்களைத் தேர்ந்தெடுத்தார். அவரது அற்புதமான ஒளிக்கு இருளிலிருந்து அவர் உங்களை வரவழைத்தார்” (1 பேதுரு 2:9) என்று. அவர் மீண்டும் கூறுகிறார்: “கிறிஸ்து நம்முடைய பாவங்களுக்காக, கெட்டவர்களுக்குப் பதிலாக நல்லவர்களுக்கு இரட்சிப்பு அளித்தார், இதனால் அவர் நம்மை தேவனிடம் கொண்டு வர முடியும்” (1 பேதுரு 3:18) என்றும், நோவாவின் பேழையில் எட்டு பேர் எவ்வாறு இரட்சிக்கப்பட்டார்கள் என்பதையும் அவர் பேசுகிறார். அது போலவே, ஞானஸ்நானம் உங்களை இரட்சிக்கிறது. (1 பேதுரு 3:21). குழந்தைகளுக்கு இரட்சிப்பு மற்றும் ஒளி பற்றி தெரியாது, மேலும் அவர்கள் தத்தெடுப்பு மூலம் கடவுளுடைய மக்களின் ஒரு பகுதியாக மாறாவிட்டால், அவர்கள் தொலைந்து போய் இருளில் இருப்பார்கள். அப்போதுதான் அவர்கள் அநீதியானவர்களுக்காக துன்பப்பட்டு அவர்களை கடவுளிடம் கொண்டு வந்த கிறிஸ்துவை நம்புவார்கள்.

அத்தியாயம் 42.— யோவானின் முதல் நிருபத்திலிருந்து பெறப்பட்டவை

மேலும், யோவானின் நிருபத்திலிருந்து, இந்தக் கேள்விக்கான தீர்வுக்கு இன்றியமையாததாகத் தோன்றும் பின்வரும் வார்த்தைகளை நான் காண்கிறேன். “தேவன் ஒளியில் இருக்கிறார். நாமும் கூட ஒளியில் வாழவேண்டும். தேவன் ஒளியில் இருப்பதுபோல நாம் ஒளியில் வாழ்ந்தால் ஒருவரோடொருவர் நெருக்கமான ஐக்கியமாக இருக்கிறோம். மேலும் அவருடைய குமாரனாகிய இயேசுவின் திவ்விய இரத்தமானது எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் நம்மைச் சுத்தமாக்குகிறது” (1 யோவான் 1:7).  சிலவற்றை உண்மையானவையாக மக்கள் கூறும்போது அவற்றை நம்புகிறோம். ஆனால் தேவன் சொல்வது அதைக் காட்டிலும் முக்கியமானது. இதுவே தேவன் நமக்குக் கூறியதாகும். அவரது சொந்த குமாரனைக் குறித்து உண்மையை அவர் நமக்குக் கூறினார். தேவனின் குமாரனை நம்புகிற மனிதன் தேவன் நமக்குக் கூறிய உண்மையை தனக்குள் கொண்டிருக்கிறான். தேவனை நம்பாத மனிதனோ தேவனைப் பொய்யராக்குகிறான். ஏன்? தேவன் அவரது குமாரனைக் குறித்துக் கூறிய செய்திகளை அம்மனிதன் நம்பவில்லை. இதுவே தேவன் நமக்குக் கூறியதாகும். தேவன் நமக்கு நித்திய ஜீவனைக் கொடுத்துள்ளார். மேலும் இந்த நித்திய ஜீவன் அவரது குமாரனில் உள்ளது. குமாரனைக் கொண்டிருக்கிற மனிதனுக்கு உண்மையான ஜீவன் உண்டு. ஆனால் தேவனின் குமாரனைக் கொண்டிராத ஒருவன் அந்த ஜீவனைக் கொண்டிருப்பதில்லை” (1 யோவான் 5:9-12). குமாரன் இல்லையென்றால், பரலோக இராச்சியமும் ஜீவனும் குழந்தைகளுக்கு அல்ல என்று தோன்றுகிறது, அதை அவர்கள் ஞானஸ்நானம் மூலம் மட்டுமே பெற முடியும். 1 யோவான் 3:8 இல் கூறப்பட்டுள்ளபடி, பிசாசின் செயல்களைத் தோற்கடிக்க தேவனுடைய குமாரன் பூமிக்கு வந்தார். எனவே, பிசாசின் செல்வாக்கை அவர் அவர்களிடமிருந்து நீக்காவிட்டால், குழந்தைகளுக்கு தேவனுடைய குமாரனிடமிருந்து பயனடைய முடியாது.

அதிகாரம் 43.— ரோமர் எழுதிய நிருபத்திலிருந்து பெறப்பட்டவை

இப்போது, ​​இந்த தலைப்பைப் பற்றி அப்போஸ்தலன் பவுல் என்ன சொன்னார் என்பதை நீங்கள் கவனிக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன். அவர் பல கடிதங்களை எழுதி, கடவுளின் கிருபையை வலுவாக ஊக்குவித்ததால், நாம் அவரை அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டலாம். தங்கள் சொந்த செயல்களில் பெருமைப்பட்டு, கடவுளின் நீதியைப் புரிந்து கொள்ளாதவர்களுக்கு எதிராக அவர் பேசினார். “தேவனுக்கேற்ற நீதிமான்களாகும் தேவனுடைய வழி அவர்களுக்குத் தெரியாது. அவர்கள் தம் சொந்த வழியிலேயே நீதிமான்களாக முயன்றனர். எனவே அவர்கள் தேவனுடைய வழியை ஏற்றுக்கொள்ள வில்லை” (ரோமர் 10:3). ரோமர்களுக்கு எழுதிய கடிதத்தில், அனைவரும் பாவம் செய்து, தேவனுடைய மகிமையற்றவர்களாகி விட்டதால், விசுவாசிக்கிற அனைவருக்கும் கடவுளுடைய நன்மை கிடைக்கிறது என்று அவர் கூறுகிறார். “இயேசு கிறிஸ்துவின் இரட்சிப்பு சக்தியின் மூலம், அவருடைய கிருபையால் நாம் இலவசமாக கடவுளிடம் நீதிமான்களாக்கப் படுகிறோம். இயேசுவை அவருடைய திருப்பலியில் ஊடாக விசுவாசிப்பதன் மூலம் நம்முடைய கடந்தகால பாவங்களை மன்னிப்பதற்கான ஒரு வழியாக கடவுள் இயேசுவைக் காட்டினார். இது கடவுளின் நியாயத்தைக் காட்டுகிறது, எனவே அவரால் நியாயமாகவும், இயேசுவை விசுவாசிப்பவர்களை அவரிடத்தில் நீதிமான்களாக்கவும் முடியும்” (ரோமர் 3:22-26). மற்றொரு பகுதியில், ஒருவர் உழைப்பில் ஈடுபட்டால், அவருக்கான வேதனம் அவரது உழைப்புக்குப் பரிகாரமாக அல்லாமல், அவருக்கு கொடுக்கப்பட நியமித்தவற்றையே கொடுக்கப்படுகிறது  என்று கூறுகிறது. அத்தோடு, “தேவனுக்கு வேண்டிய நீதிமானாக ஒருவன் மாற காரியரீதியாக அவன் எதையும் செய்ய முடியாது. அவன் தேவன் மீது விசுவாசம் வைக்க வேண்டும். பின்னரே தேவன் அவனை நீதிமானாக ஏற்பார். தேவன் ஒருவரால்தான் பாவியை நீதிமானாக மாற்ற முடியும். தாவீதும் இதையே சொன்னார். ஒரு மனிதனின் செயல்களை தேவன் கவனிக்காவிட்டால் அவன் உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சி அடையலாம். இந்த வழி அவனை நல்லவனாக ஏற்றுக்கொள்ளப் படச் செய்கிறது. “எப்பொழுது அவர்களின் சட்டத்துக்கு மாறான செயல்கள் மன்னிக்கப்படுகிறதோ, எப்பொழுது அவர்களின் பாவங்கள் விடுதலை பெறுகிறதோ அப்பொழுது மக்கள் உண்மையில் ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறார்கள். யாருடைய பாவங்களை தேவன் அவனுக்கு எதிராக எண்ணுவதில்லையோ அவனே உண்மையில் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன்” (ரோமர் 4:4-8). பின்னர் நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு அவர் பின்வருமாறு கூறுகிறார்: “இது ஆபிரகாமுக்காக மட்டும் எழுதப்படவில்லை. நமக்காகவும் எழுதப்பட்டது. “நம்முடைய விசுவாசத்தின் பொருட்டு தேவன் நம்மையும் ஏற்றுக்கொள்வார். நம் கர்த்தராகிய இயேசுவை மரணத்திலிருந்து எழுப்பிய அத்தேவனை நம்புகிற நமக்கும் அப்படியே எண்ணப்படும். நமது பாவங்களுக்காக இயேசு மரணத்திற்கு ஒப்படைக்கப்பட்டார். நம்மை நீதிமான்களாக்க அவர் மரணத்திலிருந்து எழுப்பப்பட்டார்” (ரோமர் 4:23-25 ). சிறிது இடைவெளி விட்டு அவர் தொடர்கையில், “நாம் பலவீனர்களாக இருக்கும்போதே கிறிஸ்து நமக்காக மரித்தார். நாம் தேவனுக்கு எதிராக வாழ்ந்துகொண்டிருந்த காலத்தில் சரியான நேரத்தில் கிறிஸ்து நமக்காக மரித்தார்” (ரோமர் 5:6 ). மற்றொரு பகுதியில் அவர் கூறுகிறார்: “சட்டம் நல்லது என்பதை நான் அறிவேன், ஆனால் நான் பலவீனமாக இருக்கிறேன், பாவத்துடன் போராடுகிறேன். நான் செய்யும் காரியங்களை நான் ஏன் செய்கிறேன் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. நான் நன்மை செய்யவே விரும்புகிறேன், ஆனால் என்னால் முடியவில்லை; அதற்கு பதிலாக, நான் விரும்பாததைச் செய்கிறேன். நான் செய்ய விரும்பாததைச் செய்தால், சட்டம் முறையானது என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். உண்மையில் நான் இதைச் செய்யவில்லை, எனக்குள் இருக்கும் பாவம்தான் இதைச் செய்கிறது. என் மனித இயல்பில் நல்லது எதுவும் இல்லை என்பது எனக்குத் தெரியும்; நான் நல்லது செய்ய விரும்புகிறேன், ஆனால் அதை எப்படிச் செய்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் செய்ய விரும்பும் நன்மையைச் செய்வதில்லை, ஆனால் நான் செய்ய விரும்பாத தீமையையே செய்து கொண்டிருக்கிறேன். என் இதயத்தில் கடவுளுடைய சட்டத்தைப் பின்பற்ற விரும்புகிறேன், ஆனால் எனக்குள் இன்னொரு சக்தி என் மனதிற்கு எதிராகப் போராடி பாவத்தைப் பின்பற்றும்படி செய்கிறது. இந்தப் போராட்டத்தின் காரணமாக நான் துயரப்படுகிறேன். இந்தச் சூழ்நிலையிலிருந்து என்னை யார் காப்பாற்ற முடியும்? இயேசு கிறிஸ்து நமக்குக் கொடுத்த தேவனுடைய கிருபையின் மூலம் மட்டுமே எனக்கு உதவி கிடைக்கும்” (ரோமர் 7:14-25). இந்த அழிந்துபோகக்கூடிய சரீரத்தில் மக்கள் பிறக்கவில்லை என்று சொல்லக்கூடியவர்கள், இதே அழிவுறக்கூடிய சரீரத்திலிருந்து விடுதலை பெற இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலம் கடவுளின் கிருபை தேவையில்லை என்று கூறக்கூடும். எனவே, சில வசனங்களுக்குப் பிறகு அவர் மீண்டும் தொடர்கிறார்: “சட்ட விதிக்கு சக்தி இல்லை. ஏனென்றால் அது மனித பெலவீனங்களால் வரையறுக்கப் பட்டது. சட்ட விதியால் செய்ய முடியாததை தேவன் செய்து முடிக்கிறார். தேவன் தன் சொந்தக் குமாரனையே பூமிக்கு சாதாரண மனிதனின் சாயலாக அனுப்பினார். அவரை பாவத்தைப் போக்கும் பலியாகவும் செய்தார். அவ்வாறு செய்ததன் மூலம், மனித வாழ்க்கையைக் கொண்டு பாவத்தை அழித்தார்” (ரோமர் 8:3). ஆகவே, நாம் பாவ சுபாவத்துடன் பிறக்கவில்லை என்றால், பாவமுள்ள நம்மைப் போலவே கிறிஸ்துவும் பிறந்திருக்க வேண்டும் என்று சொல்லத் துணிந்தவர்கள் சொல்லட்டும்.

அத்தியாயம் 44.— கொரிந்தியருக்கு எழுதிய நிருபங்களிலிருந்து பெறப்பட்டவை

“நான் பெற்ற செய்தியை உங்களுக்கு அறிவித்தேன். நான் உங்களுக்கு மிக முக்கியமான விஷயங்களைக் கூறினேன். வேத வாக்கியங்கள் கூறியபடியே, கிறிஸ்து நமது பாவங்களுக்காக மரித்தார். வேதாகம வாக்கியங்கள் கூறியபடியே கிறிஸ்து அடக்கம் செய்யப்பட்டு மூன்றாம் நாளில் உயிரோடு எழுப்பப்பட்டார்” என்று கொரிந்தியருக்கும் (கொரிந்தியர் 15 3 இல்) அவர் கூறியுள்ளார். கொரிந்தியருக்கு எழுதிய இரண்டாவது நிருபத்தில், “கிறிஸ்துவின் அன்பு எங்களைத் தூண்டிவிடுகிறது. ஏனென்றால் ஒவ்வொருவருக்குமாக அவர் இறந்தார் என்பது, அனைவருமே இறந்துவிட்டதையே குறிக்கும் என்று நமக்குத் தெரியும். கிறிஸ்து மக்கள் அனைவருக்காகவும் இறந்து போனதால், உயிரோடு இருக்கிறவர்கள் இனிமேல் தங்களுக்கென்று இராமல், தங்களுக்காக மரித்து எழுந்த கிறிஸ்துவுக்காக உயிர் வாழவேண்டும். எனவே, இந்த நேரத்திலிருந்து, நாங்கள் ஒருவரையும் மற்ற உலக மக்களைப் போன்று சரீரத்தில் அறியமாட்டோம். முன்பு நாங்களும் மற்றவர்களைப் போன்றே கிறிஸ்துவை சரீரத்தில் அறிந்திருந்தோம். இனிமேல் அவ்வாறு எண்ணவில்லை. எவராவது கிறிஸ்துவுக்குள் இருந்தால் அவன் புதிதாகப் படைக்கப்பட்டவனாகிறான். பழையவை மறைந்தன. அனைத்தும் புதியவை ஆயின. இவை அனைத்தும் தேவனிடமிருந்து வந்தன. கிறிஸ்துவின் மூலம் தேவன் அவருக்கும் நமக்கும் இடையில் சமாதானத்தை உருவாக்கினார். மக்களை சமாதானத்திற்குள் கொண்டு வந்து சேர்க்கும் பணியை எங்களுக்குக் கொடுத்திருக்கிறார். தேவன் கிறிஸ்துவுக்குள் இருந்தார். அவருக்கும் உலகத்துக்கும் இடையில் சமாதானத்தை உருவாக்கினார் என்று சொல்கிறேன். கிறிஸ்துவுக்குள் தம் பாவங்கள் குறித்து குற்ற உணர்ச்சி கொண்ட மக்களை தேவன் குற்றவாளிகளாக நிறுத்துவதில்லை. இச்சமாதானச் செய்தியை மக்களுக்குத் தெரிவிக்கும் பொருட்டு எங்களுக்குக் கொடுத்தார். எனவே, கிறிஸ்துவுக்காகப் பேச நாங்கள் அனுப்பப்பட்டிருக்கிறோம். எங்கள் மூலம் தேவன் உங்களை அழைக்கிறார். நாங்கள் கிறிஸ்துவுக்காகப் பேசுகிறோம். நீங்கள் அனைவரும் தேவனோடு சமாதானமாக இருக்க வேண்டுகிறோம். கிறிஸ்துவிடம் பாவம் இல்லை. ஆனால் தேவன் நமக்காக அவரைப் பாவங்களை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி செய்தார். நாம் கிறிஸ்துவுக்குள் தேவனுக்கு ஏற்றவர்களாக இருக்கவேண்டும் என்பதற்காகவே தேவன் இதைச் செய்தார்” (2 கொரிந்தியர் 5:14-21).  நாங்கள் தேவனோடு சேர்ந்து பணியாற்றுகிறவர்கள். எனவே, தேவனிடமிருந்து நீங்கள் பெற்ற கிருபையை பயனற்ற வகையில் வீணடிக்க வேண்டாம் என உங்களைக் கேட்டுக்கொள்ளுகிறேன். “நான் சரியான சமயத்தில் உங்களைக் கேட்டேன். இரட்சிப்புக்கான நாளில் நான் உதவி செய்தேன்” என்று தேவன் கூறுகிறார்.  அவர் சொன்ன “சரியான நேரம்” என்பது இதுதான் என்று உங்களுக்குக் கூறுகிறேன். “இரட்சிப்புக்கான நாளும் இதுதான்” என்று (2 கொரிந்தியர் 6:1-2) கூறப்பட்டுள்ளது. இந்த மன்னிப்பு மற்றும் இரட்சிப்பில் குழந்தைகள் சேர்க்கப்படாவிட்டால், கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் அவர்களுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுக்க யார் விரும்புவார்கள்? ஆனால் அவர்கள் சேர்க்கப்பட்டால், அவர் தம்மையே தியாகம் செய்தவர்களாகக் கணக்கிடப்படுவார்கள். அவர் அவர்களுடைய பாவங்களைத் துடைத்து, அவர்களுக்கு எதிராகக் கணக்கிடாவிட்டால், அவர்கள் உண்மையிலேயே மன்னிக்கப்பட்டு இரட்சிக்கப்பட முடியாது.

அத்தியாயம் 45.— கலாத்தியருக்கு எழுதிய நிருபத்திலிருந்து பெறப்பட்டவை

அதேபோல் கலாத்தியருக்கு அப்போஸ்தலன் பின்வருமாறு எழுதுகிறார்: “பிதாவாகிய தேவனாலும், நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவாலும் உங்களுக்குக் கிருபையும், சமாதானமும் உண்டாகட்டும். இயேசு நமது பாவங்களுக்காகத் தம்மைத் தாமே ஒப்புக்கொடுத்தார். நாம் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிற கெட்ட உலகில் இருந்து விடுதலை பெறுவதற்காக அவர் இதைச் செய்தார். இதனையே பிதாவாகிய தேவனும் விரும்பினார்” (கலாத்தியர் 1:3-4 ). மற்றொரு பகுதியில், நியாயப்பிரமாணம் மக்களின் தவறுகளின் காரணமாக, வாக்குத்தத்தம் செய்யப்பட்டவர் வரும் வரை கொடுக்கப்பட்டது என்று அவர் கூறுகிறார். “தேவதூதர்கள் மற்றும் ஒரு மத்தியஸ்தர் மூலம் சட்டம் வழங்கப்பட்டது. ஒரு மத்தியஸ்தர் ஒரு தரப்பினருக்கு மட்டுமல்ல; கடவுள் ஒருவரே. எனவே, சட்டம் கடவுளின் வாக்குறுதிகளுக்கு எதிரானதா? இல்லை, ஏனென்றால் உயிரைக் கொடுக்கக்கூடிய ஒரு சட்டம் இருந்திருந்தால், கடவுளுடன் சரியாக இருப்பது நியாயப்பிரமாணத்திலிருந்து வரும். ஆனால் வேதாகமமோ எல்லோரும் பாவத்தின் கீழ் இருப்பதாகக் காட்டுகின்றன, எனவே இயேசு கிறிஸ்துவில் விசுவாசம் வைப்பதற்கான வாக்குறுதியை விசுவாசிகளுக்கு வழங்க முடியும். “அப்படியென்றால் சட்டங்களின் நோக்கம் என்ன? அவை மனிதர் செய்யும் தீமைகளை அவர்களுக்குச் சுட்டிக்காட்டின. ஆபிரகாமின் சிறப்பான வாரிசு வரும்வரை இச்சட்டம் தொடர்ந்து பயன்பட்டது. தேவன் இந்த வாரிசைப் பற்றியே வாக்குறுதி கொடுத்திருக்கிறார். இச்சட்டங்கள் தேவ தூதர்கள் மூலமாகக் கொடுக்கப்பட்டது. தேவ தூதர்கள் மோசேயை மத்தியஸ்தராகப் பயன்படுத்தி சட்டங்களை மனிதர்களுக்கு வழங்கினர். மத்தியஸ்தன் ஒருவன் மட்டுமல்ல, ஆனால் தேவன் ஒருவராக மட்டுமே இருக்கிறார். இதனால் சட்டம் தேவனுடைய வாக்குறுதிக்கு எதிரானவை என்று பொருள் கொள்ள முடியுமா? முடியாது. மனிதர்களுக்கு ஜீவனைக் கொடுக்கக்கூடிய ஒரு சட்டம் இருந்தால் பிறகு நாம் அதனைக் கடைப்பிடித்து வாழ்வதன் மூலமே தேவனுக்கு வேண்டியவராக முடியும். ஆனால் இதுவும் உண்மை கிடையாது. ஏனென்றால் எல்லா மனிதர்களும் பாவத்தால் கட்டப்பட்டுள்ளதாக வேதவாக்கியங்கள் கூறுகிறது. எனவே தேவனுடைய வாக்குறுதி, விசுவாசத்தின் மூலமே கிடைக்கிறது. இயேசு கிறிஸ்துவின் மீது நம்பிக்கை வைப்பவர்களுக்கே வாக்குறுதி வந்து சேரும்.((கலாத்தியர் 3:19-22). 

அத்தியாயம் 46.— எபேசியருக்கு எழுதிய நிருபத்திலிருந்து பெறப்பட்டவை

எபேசியர்களுக்கு, அவர் முன்பு சொன்னதையே கூறுகிறார், “கடந்த காலத்தில் உங்கள் ஆன்மீகமான வாழ்வு காணாமற்போயிற்று. இதற்கு, உங்களது பாவங்களும், தேவனுக்கு எதிரான உங்களது கெட்ட செயல்களுமே காரணம். ஆம், கடந்த காலத்தில் பாவங்களில் வாழ்ந்தீர்கள். உலகம் வாழ்கிறபடி வாழ்ந்தீர்கள். பூமியில் தீய சக்திகளின் ஆள்வோர்களைப் பின்பற்றினீர்கள். தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிய மறந்த அந்த மக்களுக்குள் தீய ஆவி வேலை செய்கிறது. கடந்த காலத்தில் நாம் அனைவரும் அவர்களைப் போலவே வாழ்ந்தோம். நமது மனவிருப்பப்படி பாவத்தில் வாழ்ந்தோம். நமது மனமும் சரீரமும் விரும்பியதையே நாம் செய்தோம். நாம் தீயவர்களாய் இருந்தோம். நமது வாழ்க்கை முறையின் காரணமாக தேவனின் கோபத்தால் நாம் துன்பப்பட வேண்டும். மற்ற அனைத்து மக்களைப் போலவே நாமும் இருந்தோம். ஆனால் தேவனுடைய இரக்கம் மிகப் பெரியது. தேவன் நம்மை மிகுதியாக நேசித்தார். ஆன்மீகப்படி நாம் இறந்துபோனோம். தேவனுக்கு எதிரான காரியங்களைச் செய்ததால் இறந்து போனோம். தேவன் கிறிஸ்துவுடன் புது வாழ்க்கையைத் தந்தார். தேவனின் கிருபையால் நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட்டீர்கள்.(எபேசியர் 2:1-5). மீண்டும், சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அவர் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “தேவனுடைய இரக்கத்தால் நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட்டீர்கள். அந்தக் கிருபையை நீங்கள் உங்களது விசுவாசத்தினால் பெற்றீர்கள். உங்களை நீங்களே இரட்சித்துக்கொள்ள முடியாது. இது தேவனிடமிருந்து கிடைக்கும் வெகுமதி. நீங்கள் செய்த செயல்களால் நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட வில்லை. எனவே தன்னைத்தானே இரட்சித்துக்கொண்டதாக ஒருவனும் பெருமைப்பட்டுக்கொள்ள முடியாது. நாம் எப்படி இருக்கிறோமோ அப்படியே தேவன் நம்மைப் படைத்தார். நாம் நற்செயல்கள் செய்யும்படி கிறிஸ்துவுக்குள் நம்மைப் புதிய மக்களாக்கினார். தேவன் ஏற்கெனவே நமக்காக அந்நற்செயல்கள் பற்றித் திட்டமிட்டிருக்கிறார். நமது வாழ்வு அந்த நற்செயல்களோடு இணைய வேண்டும் என்றே தேவன் திட்டமிட்டிருக்கிறார். (எபேசியர் 2:8-10.) ஒரு சிறிய இடைவேளைக்குப் பின் அவர் தொடர்கையில், இவ்வாறு கூறுகிறார்: “கடந்த காலத்தில் கிறிஸ்து இல்லாமல் நீஙகள் இருந்தீர்கள் என்பதை நினைவுகூருங்கள். நீஙகள் இஸ்ரவேலின் மக்கள் அல்ல. தேவன் தம் மக்களுக்குச் செய்து கொடுத்த ஒப்பந்தத்தில் உங்களுக்கு எவ்விதப் பங்கும் இல்லை. உங்களுக்குத் தேவனைப்பற்றித் தெரியாது. அவர் மீது நம்பிக்கையும் இல்லை. ஆமாம், ஒரு முறை தேவனைவிட்டு வெகு தொலைவில் நீங்கள் இருந்தீர்கள். ஆனால் இப்பொழுது தேவனோடு நெருக்கமாக இருக்கிறீர்கள். கிறிஸ்துவின் இரத்தமே உங்களை தேவனின் அருகில் கொண்டு வந்தது. இப்பொழுது கிறிஸ்துவால் நமக்குச் சமாதானம் கிடைத்தது. கிறிஸ்து யூதர்களையும், யூதர் அல்லாதவர்களையும் ஒரே மக்களாக்கினார். இவர்களுக்கு இடையில் ஒரு சுவர் இருப்பது போலப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தனர். ஒருவரை ஒருவர் வெறுத்தனர். கிறிஸ்து தமது சரீரத்தைக் கொடுத்து பகை என்னும் சுவரை உடைத்தெறிந்தார். யூதர்களின் சட்டங்கள் ஏராளமான கட்டளைகளையும், விதிகளையும் உடையன. ஆனால் கிறிஸ்து அச்சட்டத்தை ஒரு முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தார். யூதர், யூதர் அல்லாதவர் என்னும் இந்த இரு பிரிவுகளையும் ஒன்றாக்குவது அவர் நோக்கம். இதை அவர் சிலுவையில் இறந்ததன் மூலம் செய்து சமாதானத்தைக் கொண்டு வந்தார். இரு பிரிவுகளுக்கும் இடையே இருந்த பகையைச் சிலுவையின் மூலம் முடிவுக்கு கொண்டுவந்தார். தேவனை விட்டு வெகு தொலைவில் இருந்த யூதர் அல்லாத உங்களிடம் கிறிஸ்து வந்து சாமாதானத்தை அறிவித்தார். அவர் தேவனுக்கு மிக நெருக்கமாய் இருந்த யூதர்களுக்கும் சமாதானத்தை அறிவித்தார். ஆமாம்! கிறிஸ்து மூலமாக நாம் அனைவருக்கும் ஒரே ஆன்மாவாக, பிதாவாகிய தேவனிடம் வருவதற்கு உரிமை பெற்றோம்” (எபேசியர் 2:12-18 ). பின்னர் மற்றொரு பகுதியில் அவர் இவ்வாறு எழுதுகிறார்: “அவரைப் பற்றி உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டுள்ளது எது என்பது எனக்குத் தெரியும். நீங்கள் அவருக்குள் இருக்கிறீர்கள். எனவே உங்களுக்கு உண்மையானது கற்பிக்‌கப் பட்டிருக்கிறது. ஆமாம், அந்த உண்மை இயேசுவிடம் உள்ளது. உங்கள் பழைய வாழ்க்கை முறைகளை விட்டுவிடவும், எப்போதும் தீமையைத் தருகிற பழைய குணங்களை ஒதுக்கவும் உங்களுக்குக் கற்பிக்கப் பட்டிருக்கிறது. அது மேலும் மோசமாகிவிட்டது. ஏனென்றால் அவர்கள் தீயவற்றால் முட்டாளாக்கப்பட்டு அவற்றையே புதுப்பிக்க விரும்புகிறார்கள். ஆனால் நீங்கள் உங்கள் இதயத்தில் புதியவர்களாகும் படி கற்பிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள். நீங்கள் புதிய மனிதனாக இருக்கக் கற்பிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள். அந்தப் புதிய மனிதன் தேவனைப்போன்று செய்யப்படுகிறான். உண்மையான நீதியிலும், பரிசுத்தத்திலும் இருக்கிறான்” என்கிறது எபேசியர் 4:21-24. மீண்டும் தொடர்ந்து எழுதுகையில், “பரிசுத்த ஆவியானவரைச் சோகப்படுத்தாதீர்கள். நீங்கள் தேவனுக்குரியவராக இருக்கிறீர்கள் என்பதற்கு ஆவியானவரே சான்றாக உள்ளார். தேவன் உங்களுக்குச் சரியான நேரத்தில் விடுதலை தருவார் என்பதைக் காட்டவே தேவன் பரிசுத்த ஆவியானவரை உங்களுக்குத் தந்துள்ளார்” (எபேசியர் 4:30).

அத்தியாயம் 47.— கொலோசெயருக்கு எழுதிய நிருபத்திலிருந்து பெறப்பட்டவை

கொலோசெயருக்கு அவர் பின்வரும் வார்த்தைகளைக் கூறுகிறார்: “நீங்கள் நம் பிதாவுக்கு நன்றி சொல்லுங்கள். அவர் தான் ஏற்பாடு செய்த காரியங்களில் பங்குகொள்ளும் பொருட்டு உங்களைத் தகுதியுள்ளவர்கள் ஆக்கினார். அவர் வெளிச்சத்தில் வாழ்கிற அவரது மக்கள் அனைவருக்காகவும் இதை ஆயத்தம் செய்கிறார். இருளின் அதிகாரங்களிலிருந்து நம்மை அவர் விடுதலை செய்திருக்கிறார். நம்மை அவரது அன்பின் ஒரே பேறான குமாரனான இயேசு கிறிஸ்துவின் இராச்சியத்துக்குள் கொண்டு வந்தார். நமது பாவங்களுக்குரிய விலையை அவர் கொடுத்தார். அவருக்குள் நமது பாவங்கள் யாவும் மன்னிக்கப்பட்டன” (கொலோசெயர் 1:12-14). மீண்டும் அவர் கூறும்போது, “கிறிஸ்துவுக்குள் நீங்கள் முழுமையாக இருக்கிறீர்கள். உங்களுக்கு வேறு எதுவும் தேவை இல்லை. அனைத்து அதிகாரங்களையும் ஆள்வோர்களையும் ஆளுபவர் கிறிஸ்து ஆவார்.  கிறிஸ்துவுக்குள் நீங்கள் வித்தியாசமான விருத்தசேதனத்தைப் பெற்றிருக்கிறீர்கள். இதுவேறு எவரின் கையாலும் செய்யப்பட்டதன்று. உங்களுடைய பழைய பாவம் மிக்க சுபாவத்தின் சக்தியிலிருந்து கிறிஸ்துவின் விருத்தசேதனம் வழியாக விடுதலையாக்கப்பட்டீர்கள். இது கிறிஸ்துவின் விருத்தசேதனமாகும். நீங்கள் ஞானஸ்நானம் பெற்றபோது உங்கள் பழைமை இறந்து கிறிஸ்துவோடு புதைக்கப்பட்டது. அதே ஞானஸ்நானத்தில் கிறிஸ்துவுடன் நீங்களும் உயிர்த்தெழுந்தீர்கள். ஏனென்றால் நீங்கள் தேவனுடைய சக்தியில் விசுவாசமாய் இருந்தீர்கள். கிறிஸ்துவை மரணத்திலிருந்து உயிர்த்தெழச் செய்ததன்மூலம் தேவன் தன் வல்லமையை வெளிப்படுத்திவிட்டார். உங்களது பாவங்களாலும் பாவம் மிக்க சுயசுபாவத்தின் சக்தியிலிருந்தும் விடபட முடியாததாலும் ஆன்மீக நிலையில் இறந்திருந்தீர்கள். ஆனால், தேவன் உங்களைக் கிறிஸ்துவுடன் உயிருடன் இருக்கச் செய்தார். அவர் நமது பாவங்களையும் மன்னித்துவிட்டார். தேவனுடைய சட்டங்களை நாம் மீறிவிட்டதால் நாம் கடன்பட்டிருந்தோம். எந்தெந்த சட்டங்களை நாம் மீறினோம் என்பதை அக்கடன் பட்டியலிட்டது. ஆனால் தேவன் அந்தக் கடனை நமக்கு மன்னித்துவிட்டார். தேவன் அக்கடனை அப்புறப்படுத்தி அவற்றை ஆணிகளால் சிலுவையில் அறைந்துவிட்டார். தேவன் ஆன்மீக நிலையில் ஆள்வோர்களையும் அதிகாரங்களையும் தோற்கடித்தார். இவ்வெற்றியை அவர் சிலுவையின் மூலம் பெற்றார். அவை பலமற்றவை என்பதை தேவன் உலகுக்குக் காட்டினார்” (கொலோசெயர் 2:10-15).

அத்தியாயம் 48.— தீமோத்தேயுவுக்கு எழுதிய நிருபங்களில் இருந்து பெறப்பட்டவை

பின்னர் தீமோத்தேயுவிடம் அவர் பின்வருமாறு கூறுகிறார்: “நான் என்ன சொல்கிறேனோ, அவை உண்மையானவை. நீங்கள் அவற்றை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும். பாவிகளை மீட்பதற்காகவே கிறிஸ்துவாகிய இயேசு இந்த உலகத்துக்கு வந்தார். அவர்களுள் நான் மிக மோசமானவன். ஆனால் எனக்குக் கருணை அளிக்கப்பட்டது. அதனால் என் மூலம் இயேசு கிறிஸ்து எல்லையற்ற பொறுமை உடையவர் என்று புலப்படுத்திவிட்டார். கிறிஸ்து தனது பொறுமையை எல்லா பாவிகளிலும் மோசமான என்னிடம் காட்டினார். அவரை விசுவாசிக்கிறவர்கள் நித்திய வாழ்வைப் பெறுவர் என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டாக நான் இருக்கும்படியாகக் கிறிஸ்து விரும்பினார்” (1 தீமோத்தேயு 1:15-16). அவர் மேலும் கூறுகையில், “ஒரே ஒரு தேவனே இருக்கிறார். மனிதர்கள் தேவனை அடைவதற்கும் ஒரே ஒரு வழிதான் உள்ளது. அவ்வழி மனிதனாகப் பிறந்த கிறிஸ்துவாகிய இயேசுவின் மூலம் உருவாகிறது. அனைத்து மக்களின் பாவங்களுக்காகவும் அவர் தன்னையே தந்துவிட்டார். தேவன் எல்லாரையும் மீட்க விரும்புகிறார் என்பதற்கு இயேசுவே சாட்சி. அவர் சரியான நேரத்தில் வந்தார்” (1 தீமோத்தேயு 2:5-6). அதே தீமோத்தேயுவுக்கு எழுதிய இரண்டாவது நிருபத்தில், அவர் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “எனவே கர்த்தராகிய இயேசுவைப் பற்றி மக்களிடம் எடுத்துச் சொல்ல வெட்கப்பட வேண்டாம். என்னைக் குறித்தும், நான் கர்த்தருக்காகச் சிறையில் இருப்பது குறித்தும் வெட்கப்பட வேண்டாம். ஆனால் நற்செய்திக்காக என்னோடு துன்பத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். அதற்கான பலத்தை தேவன் தருகிறார். தேவன் நம்மைக் காத்து தனது பரிசுத்த மக்களாக்கினார். இது நமது முயற்சியால் நிகழ்வதன்று. இது தேவனால் ஆவது. தம் கிருபையால் நம்மை அழைப்பது அவரது திட்டமாக இருந்தது. அவர் தனது கிருபையை இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாகவே படைப்பு காலத்திற்கு முன்பிருந்தே வழங்குகிறார். அக்கிருபை நமக்குத் தெளிவானது. நமது இரட்சகராகிய இயேசு கிறிஸ்து வந்தபோதுதான் அக்கிருபை நமக்குப் புலப்படுத்தப்பட்டது. இயேசு மரணத்தை அழித்து நமக்கெல்லாம் நித்திய வாழ்வுக்குரிய வழியைக் காட்டினார். நற்செய்தியின் மூலமாகவே நமக்கு அவர் நித்திய வாழ்வைப் பெறுவதற்கான வழியைக் காட்டினார். (2 தீமோத்தேயு 1:8-10).

அத்தியாயம் 49.— தீத்துவுக்கு எழுதிய நிருபத்திலிருந்து பெறப்பட்டவை

பின்னர் மீண்டும் அவர் தீத்துவுக்கு பின்வருமாறு எழுதுகிறார்: “நமது உன்னத தேவனும், இரட்சகருமாகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வருகைக்குக் காத்திருக்கும்போது அவ்விதமாய் நாம் வாழவேண்டும். அவரே நமது பெரும் நம்பிக்கை. அவர் மகிமையுடன் வருவார். நமக்காக அவர் தன்னையே தந்தார். அக்கிரமங்களிலிருந்தும் நம்மை விடுவிக்க அவர் இறந்தார். நற்செயல்களை எப்பொழுதும் செய்ய ஆர்வமாக இருக்கும் அவருக்குச் சொந்தமான மக்களாகிய நம்மைப் பரிசுத்த மனிதர்களாக்க அவர் மரித்தார்” (தீத்து 2:13-14 ). மீண்டும் மற்றொரு பகுதியில் இதேபோன்ற பொருளைத் தரவல்லவாறு இவ்வாறு கூறுகிறார்: “கடந்த காலத்தில் நாமும் முட்டாளாக இருந்தோம். நம்மிடம் கீழ்ப்படிதல் இல்லை. தவறுகிறவர்களாக நாம் இருந்தோம். பலவித ஆசைகளுக்கும் இன்பங்களுக்கும் அடிமைப்பட்டுக் கிடந்தோம். தீயவற்றைச் செய்து, பொறாமையோடு வாழ்ந்தோம். மக்கள் நம்மை வெறுத்தார்கள். நாமும் ஒருவரையொருவர் வெறுத்தோம். ஆனால் பிறகு, இரட்சகராகிய தேவனுடைய கிருபையும், அன்பும் வெளிப்படுத்தப் பட்டன. தேவனுடன் சரியான வகையில் இருக்கும்பொருட்டு நாம் செய்த எந்த நல்ல செயல்களாலும் இரட்சிக்கப்படவில்லை. அவருடைய கிருபையால் நாம் இரட்சிக்கப்பட்டோம். நம்மைப் புதிய மனிதர்களாக்கும் சுத்திகரிப்பின் மூலமும், பரிசுத்த ஆவியின் புதுப்பிக்கும் வல்லமை மூலமும், அவர் இரட்சித்தார். அவர் நமது இரட்சகராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலம் அந்தப் பரிசுத்த ஆவியை நம் மீது முழுமையாகப் பொழிந்தார். தேவனது கிருபையால் நாம் அவரோடு நீதிமான்களானோம். தேவன் நமக்கு ஆவியைக் கொடுத்தார். அதனால் நாம் நித்திய வாழ்வைப் பெறமுடியும். அதுவே நாம் நம்பிக்கொண்டிருப்பதும் ஆகும். (தீத்து 3:3-7).

அத்தியாயம் 50.— எபிரெயருக்கு எழுதிய நிருபத்திலிருந்து பெறப்பட்டவை

எபிரேயர்களுக்கு எழுதிய நிருபம் அதிகாரப்பூர்வமானதா என்று சிலர் கேள்வி எழுப்புகிறார்கள், ஆனால் குழந்தை ஞானஸ்நானம் பற்றிய எங்கள் நம்பிக்கையுடன் உடன்படாதவர்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் கருத்துக்களை ஆதரிக்க அதைப் பயன்படுத்துவதை நான் கவனித்திருக்கிறேன். எனவே, அது எங்கள் நிலைப்பாட்டிற்கு வழங்கும் வலுவான ஆதாரங்களை நான் முன்னிலைப்படுத்துவேன். கீழைத்தேய திருச்சபைகள் அதை அதிகாரபூர்வ வேதாகமத்தின் ஒரு பகுதியாக அங்கீகரிப்பதால் அதை மேற்கோள் காட்டுவதில் எனக்கு நம்பிக்கை உள்ளது. “ஆரம்பத்தில், கடவுள் நம் முன்னோர்களிடம் வெவ்வேறு காலங்களிலும் வெவ்வேறு வழிகளிலும் தீர்க்கதரிசிகள் மூலம் பேசினார் என்று கூறுகிறது. ஆனால் இப்போது, ​​இந்த கடைசி நாட்களில், அவர் எல்லாவற்றுக்கும் வாரிசாக இருந்து பிரபஞ்சத்தைப் படைத்த தம்முடைய குமாரன் மூலம் நம்மிடம் பேசுகிறார். அவருடைய குமாரன் நமக்கு கடவுளின் மகிமையைக் காட்டுகிறார், அவரைப் போலவே இருக்கிறார். அவர் தனது சக்திவாய்ந்த வார்த்தையால் எல்லாவற்றையும் ஒழுங்காக வைத்திருக்கிறார். அவர் நம் பாவங்களைச் சுத்திகரித்த பிறகு, பரலோகத்தில் கடவுளின் வலது பக்கத்தில் வீற்றிருக்கிறார்” என்று எபிரெயர் 1:1-3. கூறுகிறது. மேலும், தேவதூதர்களிடமிருந்து வரும் செய்திகள் நம்பகமானவை என்றால், ஒவ்வொரு தவறான செயலும் நியாயமான முறையில் தண்டிக்கப்பட்டால், இவ்வளவு முக்கியமான இரட்சிப்பை நாம் புறக்கணித்தால் எப்படி தண்டனையைத் தவிர்க்க முடியும் என்று எழுத்தாளர் கூறுகிறார் (எபிரேயர் 2:2-3 ). மீண்டும் இன்னொரு பகுதியில்: “பிள்ளைகள் சரீரத்தையும் இரத்தத்தையும் உடையவர்களாக இருப்பதால், அவரும் அதில் பங்கு பெற்றார். இறப்பதன் மூலம், மரணத்தின் மீது அதிகாரம் கொண்டவனை, அதாவது பிசாசை, அவர் தோற்கடிக்க முடியும், மேலும் மரணத்திற்கு பயந்து தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் பயத்தில் வாழ்ந்தவர்களை விடுவிக்கவும் முடியும்” (எபிரேயர் 2:14-15 ). மீண்டும், சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அவர் கூறுகிறார்: “சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு மீண்டும் அவர் கூறுகிறார்: “இதனால் இயேசு, எல்லா வகையிலும் அவர்களுக்கு சகோதரரைப் போல் இருப்பது அவருக்கு முக்கியமாக இருந்தது. இவ்வழியில் தேவனுக்கான சேவையில் அவர்களுடைய இரக்கமும் நம்பிக்கையும் உள்ள பெரிய போதகராக இருக்கவும், மக்களின் பாவங்களுக்கு மன்னிப்பை வழங்கவும் அவரால் முடிந்தது” (எபிரேயர் 2:17 ) என்று. இன்னொரு இடத்தில் அவர் எழுதுகிறார்: “நமக்கென்று ஒரு பெரிய பிரதான ஆசாரியர் இருக்கிறார். அவர் பரலோகத்தில் தேவனோடு வாசம் செய்யப் போயிருக்கிறார். அவரே தேவனுடைய குமாரனாகிய இயேசு. எனவே நாம் நமது விசுவாசத்தில் உறுதியுடையவர்களாய் இருப்போமாக. பிரதான ஆசாரியராகிய இயேசுவால் நமது பலவீனங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். பூமியில் வாழ்ந்தபோது அனைத்து வகைகளிலும், நம்மைப் போலவே அவரும் சோதிக்கப்பட்டார். ஆனால் அவர் பாவமே செய்யவில்லை” (எபிரெயர் 4:14-15). மீண்டும் அவர் கூறுகிறார்: “இயேசுவே என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கக் கூடியவர். எனவே மாறா ஆசாரியத்துவம் கொண்டுள்ளார். எனவே தன் மூலமாக தேவனிடம் வருகிறவர்களை இயேசுவால் முழுமையாக இரட்சிக்க முடியும். ஏனெனில் நமக்காகப் பரிந்து பேச இயேசு எப்பொழுதும் வாழ்கிறார். ஆகவே, இயேசுவே நமக்குத் தேவையான சிறந்த பிரதான ஆசாரியர். அவர் பரிசுத்தமானவர். அவரிடம் எவ்விதப் பாவங்களும் இல்லை. அவர் குற்றமில்லாதவர். பாவிகளால் பாதிக்கப்படாதவர். இவர் பரலோகத்தில் மேலான நிலைக்கு உயர்த்தப்பட்டார். இவர் மற்ற ஆசாரியர்களைப் போன்றவரல்லர். அவர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் பலிசெலுத்த வேண்டியிருந்தது. அவர்கள் முதலாவது தங்கள் பாவங்களுக்காகவும், பின்பு மக்களின் பாவங்களுக்காகவும் பலி செலுத்த வேண்டியிருந்தது. ஆனால் இவரோ அவ்வாறில்லை. அத்தகைய தேவையும் இவருக்கில்லை. இவர் தன்னையே பலியாகக் கொடுத்திருக்கிறார். அதுவே என்றென்றைக்கும் போதுமானது” (எபிரேயர் 7:24-27). மேலும் ஒருமுறை அவர் கூறும்போது: “மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட பரிசுத்த ஸ்தலங்களுக்குள் கிறிஸ்து நுழையவில்லை, அவை உண்மையானவர்களின் அடையாளங்களாகும்; அதற்கு பதிலாக, அவர் நமக்காக கடவுளுடன் வாசம்செய்ய பரலோகத்திற்குச் சென்றார். ஒவ்வொரு வருடமும் பலியிடப்படும் உயிரினங்களுடைய குருதியோடு பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் செல்லும் பிரதான ஆசாரியரைப் போல அவர் மீண்டும் மீண்டும் தன்னை பலியிட வேண்டிய அவசியமில்லை. அப்படியானால், உலகத்தின் தொடக்கத்திலிருந்து அவர் பலமுறை துன்பப்பட வேண்டியிருக்கும். ஆனால் இப்போது, ​​காலத்தின் முடிவில், தம்மைத்தாமே பலியாகக் கொடுத்து பாவத்தை நீக்க ஒரே முறை வந்திருக்கிறார். மக்கள் ஒரே ஒரு முறை மட்டுமே இறக்க வேண்டும், பின்னர் நியாயத்தீர்ப்பு வருகிறது. அதேபோல், பலரின் பாவங்களை நீக்க கிறிஸ்து ஒரு முறை மட்டுமே பலியிடப்பட்டார், மேலும் தமக்காகக் காத்திருப்பவர்களுக்கு பாவமின்றி இரட்சிப்பைக் கொண்டு வருவதற்காக மீண்டும் வருவார்” (எபிரேயர் 9:24-28).  

அத்தியாயம் 51.— பேரழிவு குறித்து பேசப்பட்ட வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்திலிருந்து பெறப்பட்டவை

யோவானின் வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தில் கிறிஸ்துவைப் புகழ்ந்து பாடப்படும் ஒரு புதிய பாடல் காணப்படுகிறது. இதுவே அது: “நீர் இந்தப் புத்தகத்தை எடுத்து அதன் முத்திரைகளைத் திறக்கத் தகுதியானவர்: ஏனென்றால் நீர் கொல்லப்பட்டு, உம்முடைய இரத்தத்தினாலே சகல இனத்தவரிடமிருந்தும், பாஷை பேசுபவர்களிடமிருந்தும், ஜனங்களிடமிருந்தும், தேசத்தவரிடமிருந்தும் எங்களை தேவனுக்கென்று மீட்டுக்கொண்டீர்” (வெளிப்படுத்தல் 5:9 ) என்கிறது அந்தத் துதிப்பாடல்.

அத்தியாயம் 52.— அப்போஸ்தலர் நடவடிக்கைகளிலிருந்து பெறப்பட்டவை

அப்போஸ்தலர் நடவடிக்கைகளில், பேதுரு இயேசுவை ஜீவனின் அதிபதி என்று அழைத்தார், மேலும் அவரைக் கொன்றதற்காக யூதர்களைக் குறை கூறினார். அவர், “நீங்கள் பரிசுத்தரும் நீதியுள்ளவருமானவரை அவமதித்து மறுதலித்து, ஒரு கொலைகாரனை விடுதலை செய்யும்படி கேட்டு, ஜீவனின் அதிபதியைக் கொன்றீர்கள்” என்றார். (அப்போஸ்தலர் 3:14-15). மற்றுமொரு பகுதியில் அவர் கூறும்போது; “கட்டுபவர்களாகிய நீங்கள் நிராகரித்த கல் இது, ஆனால் அதுவே மிக முக்கியமான மூலைக்கல் ஆகிவிட்டது. பூமியில் நம்மைக் காப்பாற்றக்கூடிய வேறு எந்த நாமமும் இல்லாதது போல, இந்த நாமத்தின் மூலம் இரட்சிக்கப் படுவதைத் தவிர வேறு எந்த வழியும் இல்லை. (அப்போஸ்தலர் 4:11-12.) மீண்டும் அவர் கூறுகையில், “நீங்கள் சிலுவையில் தொங்கவிட்டுக் கொன்ற இயேசுவை, தேவன் மீண்டும் உயிர் எழுப்பினார். இஸ்ரவேலர் தங்கள் வழிகளை மாற்றிக்கொள்ளவும், அவர்களின் பாவங்களுக்கு மன்னிப்பு பெறவும் ஒரு வாய்ப்பை வழங்குவதற்காக, கடவுள் அவரைக் கௌரவித்து, அவரைத் தனது வலது பக்கத்தில் வீற்றுக்கச் செய்து நம் எல்லோருக்கும் இரட்சகராகவும் ஆக்கியுள்ளார்” (அப்போஸ்தலர் 5:30-31). மீண்டும் ஒருமுறை அவர் கூறுகையில், “இயேசுவில் நம்பிக்கை வைக்கிற ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் பாவங்களிலிருந்து மன்னிக்கப்படுவான். இயேசுவின் பெயரால் தேவன் அம்மனிதனின் பாவங்களை மன்னிப்பார். இது உண்மையென்று எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் கூறுகின்றனர்” (அப்போஸ்தலர் 10:43). அதே அப்போஸ்தலர்களின் நடவடிக்கைகளில் பவுல் பின்வருமாறு கூறுகிறார்: “இயேசுவின் மூலமாக, அவர்கள் தங்கள் பாவங்களுக்கு மன்னிப்பைப் பெற முடியும் என்று பவுல் மக்களுக்குச் சொல்கிறார். அவரை விசுவாசிக்கிற ஒவ்வொருவரும் கடவுளால் நீதிமான்களாக்கப் படுகிறார்கள். இது மோயீசனின் நியாயப் பிரமாணத்தால் செய்ய முடியாத ஒன்று” என்று அவர் விளக்குகிறார். (அப்போஸ்தலர் 13:38-39).  

அத்தியாயம் 53.— இதில் பழைய ஏற்பாட்டு புத்தகங்களின் பயன்பாடு

இவ்வளவு ஆதாரங்கள் முன்வைக்கப்பட்ட பின்பும், கடவுளின் சத்தியத்திற்கு எதிராக எவர் தான்  பேசத் துணிவார்? இன்னும் பல உதாரணங்களை நான் குறிப்பிட முடியும், ஆனால் இந்த ஆக்கத்தை நான் முடிக்க விரும்புகிறேன், அது எனக்கு முக்கியமானது. பழைய ஏற்பாட்டிலிருந்து அல்லது பிற ஏவப்பட்ட நூல்களிலிருந்து மேற்கோள் காட்ட வேண்டிய அவசியமில்லை என்று நான் நினைக்கிறேன், ஏனென்றால் அவை குறிப்பிடும் அனைத்தும் புதிய ஏற்பாட்டில் தெளிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளது. நியாயப்பிரமாணம், தீர்க்கதரிசிகள் மற்றும் சங்கீதங்களில் தம்மைப் பற்றி எழுதப்பட்டவை நடக்க வேண்டும் என்று இயேசு சொன்னபோது, ​​பழைய ஏற்பாட்டை எவ்வாறு புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதைக் காட்டினார். கிறிஸ்து பாடுபட வேண்டும், மூன்றாம் நாளில் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்திருக்க வேண்டும், மேலும் மக்கள் மனந்திரும்பி, அவருடைய நாமத்தில் தங்கள் பாவங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று சொல்லப்பட வேண்டும், அது எருசலேமில் தொடங்கி அனைத்து தேசங்களுக்கும் பரவ வேண்டும் என்று அவர் விளக்கினார். நான் முன்பு குறிப்பிட்ட பேதுருவின் கூற்று, இந்தக் கருத்துடன் ஒத்துப்போகிறது: எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் கிறிஸ்துவை விசுவாசிப்பதை ஆதரிக்கிறார்கள். அவரை விசுவாசிக்கிற ஒவ்வொருவரும் அவருடைய கைகளால் தங்கள் பாவங்களுக்கு மன்னிப்பு பெறுகிறார்கள்” (அப்போஸ்தலர் 10:43).

அத்தியாயம் 54.— பழைய ஏற்பாட்டில் உள்ள பலிகள் மக்களை தங்கள் பாவங்களை உணரவைத்து, இரட்சகரிடம் இட்டுச் சென்றன

நமது புரிதலுக்கு உதவும் பழைய ஏற்பாட்டிலிருந்து சில எடுத்துக்காட்டுகளைப் பகிர்ந்து கொள்வது உதவியாக இருக்கும். பூமியில் உள்ள தம்மைப் பின்பற்றுபவர்கள் தம் திட்டங்களைக் காட்டுகிறார்கள் என்று கர்த்தர் சங்கீதக்காரன் மூலம் கூறுகிறார். இது அவர்களின் சாதனைகளைப் பற்றியது அல்ல, மாறாக அவரது நோக்கங்களைப் பற்றியது. அடுத்து குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதைத் தவிர, அவர்களிடம் உண்மையில் என்ன இருக்கிறது? அவர்களின் பலவீனங்கள் அதிகரித்து, அவர்கள் ஏற்கனவே கொண்டிருந்த பலவீனங்களுடன் சேர்க்கப்படுகின்றன. மேலும், தவறு வளர சட்டம் அறிமுகப்படுத்தப் பட்டது. ஆனால் சங்கீதக்காரர் ஏன் அவர்கள் பின்தொடர்ந்து விரைந்தார்கள் என்று கூறுகிறார்? அவர்களின் பிரச்சனைகளும் பலவீனங்களும் அதிகரித்தபோது (அதாவது அவர்களின் தவறுகள் அதிகரித்தன), அவர்கள் குணப்படுத்துபவரிடமிருந்து அதிக ஆர்வத்துடன் உதவியை நாடினர். இதன் அர்த்தம் யாதெனில், நிறைய பாவம் இருந்த இடத்தில், இன்னும் அதிக கிருபை இருக்க முடியும் என்பதுதான். பின்னர் அவர்களின் பல பலிகள் அவர்களை உண்மையிலேயே சுத்திகரிக்காததால், அவர் அவர்களின் இரத்தப் பலிகளுடன் அவர்களின் கூட்டங்களை ஒன்றிணைக்க மாட்டேன் என்று கூறுகிறார்; அதற்கு பதிலாக, அவர்கள் பாவிகள் என்பதை உணர்த்தினார். பலரை உண்மையிலேயே சுத்திகரிக்கக்கூடிய ஒரே பலி இருப்பதால், அவர் அவர்களின் இரத்தப் பலிகளை இனி ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார். அவர்கள் புதுப்பிக்கப்பட்ட அல்லது மாற்றப்பட்டதைப் போல அவர்களின் பெயர்களைப் பற்றிப் பேச மாட்டேன் என்றும் அவர் கூறுகிறார். முதலில் மக்கள், மாம்சத்தின் பிள்ளைகள், உலகத்தின் பிள்ளைகள், கோபத்தின் பிள்ளைகள், பிசாசின் பிள்ளைகள், அசுத்தமானவர்கள், பாவிகள் மற்றும் துன்மார்க்கர்கள் போன்ற பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டனர். ஆனால் பின்னர், அவர்கள் கடவுளின் பிள்ளைகள் என்று அறியப்பட்டனர், இது ஒரு புதிய மாற்றத்திற்கான பெயர். மேலும் அவர்கள் புதிய ஏற்பாட்டின் காரணமாக ஒரு புதிய பாடலைப் பாடுகிறார்கள். மக்கள் கடவுளின் கிருபையை அற்பமாக எடுத்துக்கொள்ளவோ ​​அல்லது பெரிய காரியங்களுக்கு நன்றியற்றவர்களாகவோ இருக்கக்கூடாது; அதற்கு பதிலாக, அவர்கள் எப்போதும் முன்னேற பாடுபட வேண்டும். முழு திருச்சபை அவர்கள் தொலைந்து போன ஆடுகளைப் போல வழிதவறிச் சென்றுவிட்டதாகக் கூறுகிறது. கிறிஸ்துவின் அனைத்து உறுப்பினர்களும் தாங்கள் வழிதவறிச் சென்றுவிட்டதாகக் கூறுகிறார்கள், மேலும் ஏசாயா 53:6 இல் கூறப்பட்டுள்ளபடி, அவர் நம் பாவங்களுக்காகத் தம்மையே ஒப்புக்கொடுத்தார். இந்தப் பகுதி, ஏசாயாவின் நன்கு அறியப்பட்ட தீர்க்கதரிசனமாகும், இது பிலிப்பினால் அரசி கந்தேசின் மந்திரிக்கு விளக்கப்பட்டது, அவர் இயேசுவை நம்பினார் என்கிறது அப்போஸ்தலர் நடவடிக்கைகள் 8:30-37. அவர் அடிக்கடி இந்த தலைப்பைப் புகழ்ந்து, பெருமை கொண்டு வாதாடுபவர்களிடம் அதை மீண்டும் கூறுகிறார். அவர் பல பிரச்சனைகளை எதிர்கொண்டார், சிரமங்களை எவ்வாறு கையாள்வது என்பதை அறிந்திருக்கிறார். இதன் காரணமாக, அவர் மற்றவர்களிடமிருந்து விலகி, அவமரியாதைக்கு உள்ளாகியதோடு உயர்வாக மதிக்கப்படவில்லை. அவர் நம் பலவீனங்களைச் சுமந்து, நமக்காக துன்பப்படுகிறார்; சிக்கலில் இருக்கிறார் என்று நாங்கள் நினைத்தோம். ஆனால் அவர் நம்முடைய தவறுகளுக்காக காயப்பட்டார், நம்முடைய பாவங்களுக்காக பலவீனமடைந்தார். நமக்கு அமைதியைத் தரும் தண்டனை அவரிடம் இருந்தது, அவருடைய காயங்கள் நம்மைக் குணமாக்கின. நாம் அனைவரும் வழிதவறிச் சென்ற ஆடுகளைப் போல வழிதவறிச் சென்றோம், கர்த்தர் நம்முடைய பாவங்களுக்காக தன்னையே தியாகம் செய்தார். அவர் மோசமாக நடத்தப்பட்டாலும், அவர் பேசவில்லை. கொல்லப்படுவதற்காகக் கொண்டு செல்லப்படும் ஒரு ஆட்டைப் போலவும், அது கத்தரிக்கப்படும்போது அமைதியாக இருக்கும் ஒரு ஆட்டுக்குட்டியைப் போலவும் இருந்தார். அவர் அவமானப்படுத்தப் பட்டார், நியாயமான விசாரணையைப் பெறவில்லை; அவரது வாழ்க்கையைப் பற்றி யார் பேசுவார்கள்? என் மக்களின் தவறுகளால் அவர் பூமியிலிருந்து எடுத்துச் செல்லப்படுவார். எனவே, துன்மார்க்கருக்கு அவரது அடக்கத்திற்கும், ஐசுவரியவான்களுக்கு அவரது மரணத்திற்கும் ஒரு இடத்தைக் கொடுப்பேன், ஏனென்றால் அவர் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை, ஒருபோதும் பொய் சொல்லவில்லை. கடவுள் அவரை துன்பத்திலிருந்து விடுவிப்பதில் மகிழ்ச்சியடைகிறார். உங்கள் தவறுகளுக்காக உங்கள் உயிரைக் கொடுத்திருந்தால், நீண்ட ஆயுளுக்கான வாய்ப்பைக் காண்பீர்கள். அவரை வலியிலிருந்து காப்பாற்றவும், அவருக்கு வெளிச்சத்தைக் கொண்டுவரவும், அவருக்குப் புரிந்துகொள்ள உதவவும் கடவுள் மகிழ்ச்சியடைகிறார்; பலருக்கு உதவும் நீதிமான்களை நீதிமான்களாக்கவும்; அவர் அவர்களுடைய பாவங்களை அவர் ஏற்றுக்கொண்டார். இதன் காரணமாக, அவருக்குப் பல பின்தொடர்பவர்கள் இருந்தனர், வலிமையானவர்களின் வெகுமதிகளைப் பகிர்ந்து கொள்வார்கள்; அவர் தவறு செய்பவர்களில் ஒருவராகக் கணக்கிடப்பட்டார், மேலும் அவர் பலரின் பாவங்களை ஏற்றுக்கொண்டார், மேலும் அவர்களின் தவறுகளுக்காக அவர் பலியிடப்பட்டார். (ஏசாயா 53:3-12.) இயேசு தம்மைப் பற்றி ஒரு தீர்க்கதரிசனம் சொன்னதாக வேதாகமத்தில் சொன்ன பகுதியைப் பற்றி யோசித்துப் பாருங்கள். அவர் செப ஆலயத்தில் அதை வாசித்தார், “கர்த்தருடைய ஆவி என்னுடன் இருக்கிறது, ஏனென்றால் ஏழைகளுக்கு நற்செய்தியைக் கொண்டு வர அவர் என்னைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளார். துக்கப்படுபவர்களைக் குணப்படுத்தவும், சிறையில் உள்ளவர்களை விடுவிக்கவும், குருடர்களுக்குப் பார்வை அளிக்கவும் அவர் என்னை அனுப்பியுள்ளார்.” இது ஏசாயா 61:1-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. நாம் அனைவரும் அவரை அங்கீகரிப்போம், மேலும் அவருடைய சமூகத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்கவும், பாதுகாப்பைப் பெறவும், அவர் வாக்குறுதியளித்த ஜீவனையும் நித்திய இரட்சிப்பையும் பெறவும் அவர் வழியாக நுழைய விரும்பும் விதிவிலக்குகள் நம்மிடையே இருக்கக்கூடாது. நான் மீண்டும் சொல்கிறேன், பாவத்திலிருந்து விலகி, நீதியாக வாழ, ஒருபோதும் பாவம் செய்யாமல், சிலுவையில் நம் பாவங்களைத் தம்மீது சுமந்த அவரை நாம் அனைவரும் அங்கீகரிப்போம். நாம் தொலைந்து போனபோது, ​​அலைந்து திரிந்த ஆடுகளைப் போல, அவருடைய காயங்கள் மூலம்தான் நாம் குணமடைகிறோம்.

அத்தியாயம் 55 [XXVIII.]— இரட்சிக்கப்படுவதற்கு அனைவருக்கும் கிறிஸ்துவின் மரணம் தேவை என்று அவர் நம்புகிறார். ஞானஸ்நானம் பெறாத குழந்தைகள் பிசாசின் துர்ச்செயல்களால் பாதிக்கப்படுவார்கள். ஆதாமின் பாவம் காரணமாக எல்லா மக்களும் கண்டனம் செய்யப்பட்டனர், ஆனால் அவர்கள் கிறிஸ்துவின் மூலம் நீதிமான்களாக்கப்பட முடியும். கிறிஸ்துவின் மூலமே தவிர வேறு யாரும் கடவுளுடன் சமரசம் செய்துகொள்ள முடியாது.

இந்த சூழ்நிலைகளில், ஞானஸ்நானம் மூலம் கிறிஸ்துவிடம் வந்த எவரும் உண்மையான விசுவாசம் மற்றும் போதனைகளின்படி, கடவுளின் பாவ மன்னிப்பிலிருந்து விலக்கப்பட்டதாக இருப்பதில்லை. மேலும், அவருடைய இராச்சியத்துக்கு வெளியே யாரும் நித்திய ஜீவனைப் பெற முடியாது. இந்த நித்திய ஜீவன், 1 பேதுரு 1:5 இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, காலத்தின் முடிவில் வெளிப்படும், இது இறந்தவர்களின் உயிர்த்தெழுதலைக் குறிக்கிறது. இந்த மக்கள் இரண்டாம் மரணம் என்று அழைக்கப்படும் நித்திய மரணத்திற்காக அல்ல, மாறாக ஒருபோதும் பொய் என்பது என்னவென்று அறியாத கடவுள் தம்முடைய உண்மையுள்ள சீடர்களுக்கு வாக்குறுதியளிக்கும் நித்திய ஜீவனுக்காகவே இது வெளிப்படுத்தப்படும். ஆதாமில் நாம் எல்லாரும் இறக்கிறோம். அதைப்போன்று கிறிஸ்துவில் நாம் அனைவரும் மீண்டும் வாழ அனுமதிக்கப்படுகிறோம் (1 கொரிந்தியர் 15:22). மனித இனத்தைச் சேர்ந்த அனைவரும் ஆதாமின் பாவத்தினால் இறக்கின்றனர், மேலும் கிறிஸ்துவில் உள்ள ஆவியின் மூலம் மறுபிறவி எடுக்காவிட்டால் யாரும் உண்மையான வாழ்க்கையைப் பெற முடியாது, அவர் அனைவரையும் கடவுளுடன் நீதிமான்களாக்குகிறார். “ஆதாம் செய்த ஒரு பாவமானது மரணம் எனும் தண்டனையை அனைவருக்கும் தந்தது. அதுபோல் ஒரு மனிதரான இயேசுவின் நீதியானது அனைவரையும் நீதிமான்களாக்கும். அதோடு உண்மையான வாழ்வையும் அவர்களுக்குத் தந்தது” (ரோமர் 5:18 ). யாருக்கும் நடுநிலையான இடம் இல்லை; ஒரு நபர் கிறிஸ்துவுடன் இல்லாவிட்டால் மட்டுமே அவன் பிசாசுடன் இருக்க முடியும். ஞானஸ்நானம் பெறாத குழந்தைகளுக்கு ஒரு நடுத்தர நிலை இருக்கிறது என்று தவறாக நம்புபவர்களுக்கு, அவர்கள் குற்றமற்றவர்கள், ஆனால் ஞானஸ்நானம் பெறாததால் கிறிஸ்துவின் இராச்சியத்தின் ஒரு பகுதியாக இல்லாததால் அவர்கள் பாதுகாப்பாக இருப்பதாக நினைத்து, அவர்களுக்கு ஒரு நடுத்தர நிலை இருக்கிறது என்பதை தெளிவுபடுத்த விரும்பினார். இந்த விவாதத்தை முடிக்கும் ஒரு வலுவான அறிக்கையை அவர் வெளியிட்டார்: அதாவது, “என்னுடன் இல்லாதவன் எனக்கு எதிரானவன். என்னுடன் சேர்ந்து செயல் புரியாதவன் எனக்கு எதிராகச் செயல்படுகிறவன்” (மத்தேயு 12:30) என்று. நீங்கள் விரும்பும் எந்த குழந்தையைப் பற்றியும் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்: குழந்தை ஏற்கனவே கிறிஸ்துவின் ஒரு பகுதியாக இருந்தால், அவர் ஏன் ஞானஸ்நானம் பெற வேண்டும்? ஆனால், உண்மை சொல்வது போல், அவர் கிறிஸ்துவுடன் இருக்க ஞானஸ்நானம் பெற்றால், ஞானஸ்நானம் பெறாத ஒருவர் கிறிஸ்துவுடன் இல்லை. அவர் கிறிஸ்துவுடன் இல்லை என்றால், அவர் கிறிஸ்துவுக்கு எதிரானவர், ஏனென்றால் கிறிஸ்து இதுதான் உண்மை என்பதை தெளிவுபடுத்தியுள்ளார், அதை நாம் மாற்ற முடியாது. பாவத்தின் காரணமாக இல்லாவிட்டால் ஒருவர் கிறிஸ்துவுக்கு எதிராக எப்படி இருக்க முடியும்? அது அவருடைய ஆன்மா அல்லது உடலால் ஏற்பட்டதாக இருக்க முடியாது, ஏனெனில் இரண்டும் கடவுளால் படைக்கப்பட்டவை. பாவம் ஒன்றுதான் காரணம் என்றால், ஒரு இள வயதினனுக்கு ஜென்ம பாவத்தைத் தவிர வேறு என்ன பாவம் இருக்க முடியும்? நாம் அனைவரும் பிறக்கும்போதே கண்டனத்திற்கு வழிவகுக்கும் பாவ இயல்பு ஒரு பக்கம், ஆனால் பாவ இயல்பைப் போலவே படைக்கப்பட்ட உடல், இது அனைவரையும் கண்டனத்திலிருந்து விடுவிக்க அனுமதிக்கிறது என்பது வேறுவிடயம். “கெட்ட, தீய மனிதர்களிடமிருந்து நாங்கள் காப்பாற்றப்பட வேண்டும் என்று பிரார்த்தனை செய்யுங்கள். (எல்லா மக்களும் கர்த்தரிடம் விசுவாசம் வைக்கவில்லை)” என்று கூறும் 2 தெசலோனிக்கேயர் 3:2 க்கு இணங்க, சரீர உறவுகளிலிருந்து பிறந்தவர்கள் முற்றிலும் பாவ இயல்பால் ஆனவர்கள், அதே சமயம் ஆன்மீக தொடர்புகளிலிருந்து பிறந்தவர்கள் பாவ இயல்பை ஒத்த உடலால் மட்டுமே சுத்திகரிக்கப்படுகிறார்கள். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், முதல் குழு ஆதாமின் பாவம் காரணமாக் கண்டனத்துக்கு உள்ளானது  இரண்டாவது குழு கிறிஸ்துவால் நியாயப்படுத்தப்படுகிறது. ஒரு நகரத்தில் அனைத்து குழந்தைகளும் பிறக்க உதவும் ஒரு மருத்துவ ஊழியர் இருக்கிறார். அதேவேளை, அனைத்து மாணவர்களும் கற்றுக்கொள்ள உதவும் ஒரு ஆசிரியரும் இருக்கிறார் என்று சொல்வது போன்றது. முதல் வழக்கில் “அனைத்தும்” என்று சொல்லும்போது, ​​பிறந்தவர்களை மட்டுமே குறிக்கிறோம், இரண்டாவது வழக்கில், கற்பிக்கப்படுபவர்களை மட்டுமே குறிக்கிறோம். ஒருவர் பிறந்ததால் அவர்கள் கற்பிக்கப்படவேண்டும் என்று அர்த்தமல்ல. இருப்பினும், மருத்துவ ஊழியர் அனைத்து சிசுக்களையும் பிரசவிப்பதில் முக்கிய பங்காற்றுகிறார் என்பது தெளிவாகிறது, ஏனெனில் அவளுடைய உதவியின்றி யாரும் சிசுக்களைப் பிரசவிக்க முடியாது. மேலும் ஆசிரியர் அனைவரும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற நோக்கில் உதவுகிறார், ஏனெனில் அவரது வழிகாட்டுதல் இல்லாமல் யாரும் பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்ள முடியாது.

அத்தியாயம் 56.— கிறிஸ்துவின் மூலமாக அன்றி வேறு யாரும் கடவுளுடன் இணக்கப்பாட்டுக்கு வர முடியாது

நான் குறிப்பிட்டுள்ள அனைத்து முக்கியமான கூற்றுகளையும் கருத்தில் கொண்டு, ஒவ்வொன்றையும் தனித்தனியாகவோ அல்லது ஒன்றாகவோ பார்த்தாலும், ஒவ்வொரு நபரும் கிறிஸ்துவின் மூலம் அவரிடம் திரும்பக் கொண்டுவரப்படாவிட்டால், ஒவ்வொரு நபரும் கடவுளிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டுள்ளனர் என்று கத்தோலிக்க திருச்சபை கற்பிக்கிறது என்பது தெளிவாகிறது. அவர்களின் பாவங்களால் மட்டுமே கடவுளிடமிருந்து பிரிக்கப்பட முடியாது, அவை மட்டுமே இந்தப் பிரிவினைக்குக் காரணம். எனவே, கடவுளுடன் சமரசம் என்பது நமது இரக்கமுள்ள இரட்சகரின் கிருபையாலும் உண்மையான குருவானவரின் பலியாலும் கொடுக்கப்பட்ட பாவ மன்னிப்பால் மட்டுமே நிகழும். மேலும், சோதிக்கப்பட்டு பாவத்தில் விழுந்த ஒரு பெண்ணின் வம்சத்தில் இருந்து (ஆதியாகமம் 3:6) பிறந்த எவரும், எவரையும் மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றப்பட முடியாது. தேவதூதரால் மொழியப்பட்ட மங்கள வார்த்தைக்கமைய, ஜென்ம பாவமின்றி கருத்தரித்த கன்னியின் வயிற்றில் அவதரித்த தேவ குமாரனைத் தவிர, வேறு எவராலும் அவரையும் மரணத்தில் இருந்து இரட்சிக்க முடியாது (லூக்கா 1:38).  

அத்தியாயம் 57 [XXIX]— திருமணம் குறித்த அனுகூலங்கள்: திருமணம் கொண்டுவரும் நன்மைகள் அல்லது தீமைகள் பற்றிய நான்கு வெவ்வேறு எடுத்துக்காட்டுகள்

திருமணம் என்பது ஆசையின் வேட்கை மட்டுமல்ல; அது உண்மையில் அந்த வேட்கையை  குழந்தைகளைப் பெறுவதற்கு சரியான மற்றும் மரியாதைக்குரிய வழியில் பயன்படுத்துவது பற்றியது, வெறும் காம உணர்வுகளைத் திருப்திப்படுத்துவதற்கு மட்டுமல்ல. எனவே, நம் உடல்கள் சரியானது என்று நமக்குத் தெரிந்ததற்கு எதிராகச் செயல்பட அனுமதிக்கும்போது, ​​பாவத்தில்  விழுந்த ஆன்மாவைக் கைப்பற்ற முயற்சிக்கும்போது என்ன நடக்கிறது என்பது. ஆகவே பிறக்கும் ஒவ்வொருவரும் இவ்வகையான பாவத்துடனேயே பிறக்கின்றனர். அது கெட்ட ஆசைகளிலிருந்து தடுக்கப்பட்டு, மனித இனத்தின் சரியான வளர்ச்சி மற்றும் தொடர்ச்சிக்கு மட்டுமே அனுமதிக்கப்படும்போது, ​​இது திருமணத்தில் கிடைக்கும் நன்மை. அங்கு ஒருவர் தான் இருக்க வேண்டிய வட்டத்துக்குள்ளேயேதான் பிறக்கிறார். இருப்பினும், அவர்கள் முதலில் பாவத்தின் உடலோடு பிறக்கவில்லை என்றால் யாரும் கிறிஸ்துவின் உடலில் மீண்டும் பிறக்க முடியாது. நல்லதை தவறாகப் பயன்படுத்துவது தவறு, அதே போல் கெட்டதை நல்ல வழியில் பயன்படுத்துவதும் தவறு. நன்மை தீமை பற்றிய இந்தக் கருத்துக்கள், நல்ல பயன்பாடு மற்றும் கெட்ட பயன்பாடு பற்றிய கருத்துக்களுடன் சேர்ந்து, நான்கு வேறுபட்ட சூழ்நிலைகளை உருவாக்குகின்றன: [1] ஒருவர் தன் சுயக்கட்டுப்பாட்டை கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்கும்போது, ​​ஒரு நல்ல விஷயத்தை நன்றாகப் பயன்படுத்துகிறார்; [2] அவர் தன் சுயக்கட்டுப்பாட்டை ஒரு சிலைக்கு அர்ப்பணிக்கும்போது, ​​ஒரு நல்ல விஷயத்தை தவறாகப் பயன்படுத்துகிறார்; [3] அவர் விபச்சாரம் மூலம் தன் ஆசைகளை நிறைவேற்றும் போது, ​​ஒரு தீய விஷயத்தை தவறாகப் பயன்படுத்துகிறார் ; [4] திருமணத்தின் மூலம் தன் ஆசைகளை நிறைவேற்றிக்கொள்ளும்போது அவன் ஒரு கெட்ட விஷயத்தை நல்ல விதமாகப் பயன்படுத்துகிறான். கெட்ட ஒன்றைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதை விட, நல்லதை புத்திசாலித்தனமாகப் பயன்படுத்துவது நல்லது, ஏனென்றால் இரண்டையும் நல்லதாகக் காணலாம். இதைத்தான்,  1 கொரிந்தியர் 7:38. “தனது கன்னிப் பெண்ணாகிய மகளைத் திருமணம் முடித்து வைப்பவனும் சரியான செயலைச் செய்கிறான். தனது கன்னிப் பெண்ணாகிய மகளைத் திருமணம் முடித்து வைக்காதவன் அதைக் காட்டிலும் சிறப்பான செயலைச் செய்கிறான்” என்று கூறுகிறது.  கடவுள் எனக்குக் கொடுத்த திறன்களைப் பயன்படுத்தி, இந்தக் கேள்வியை எனது இரண்டு படைப்புகளில் இன்னும் விரிவாகக் கையாண்டுள்ளேன்: ஒன்று, திருமணத்தின் நன்மை குறித்து, மற்றொன்று புனித கன்னித்தன்மை குறித்து. மீட்பரின் உடலை மதிக்காமல், பாவமுள்ளவரின் உடலைப் புகழ்ந்து பேசுபவர்கள், திருமணத்தின் நன்மையைச் சுட்டிக்காட்டி பாவ ஆசைகளை நியாயப்படுத்தக்கூடாது. மேலும், மத்தேயு 18:4 இல் கர்த்தரால் கற்பிக்கப்பட்டபடி, சிறு வயதிலிருந்தே மனத்தாழ்மையைக் கற்றுக்கொண்டவர்கள், மற்றவர்களின் தவறுகளால் பெருமைப்படக் கூடாது. பாவத்தின் நிழல் கூட இன்றி பிறந்த ஒரே ஒருவர், கணவன் துணை இல்லாத ஒரு கன்னியின் கர்ப்பத்தில் உதயமானார். இது உடல் ஆசையால் அல்ல, ஆனால் அவளுடைய தூய எண்ணங்களால் நடந்தது. லூக்கா 1:34, 38 இல் சொல்லப்பட்டுள்ளபடி, பாவத்தின் கறை இல்லாமல் ஒரு தூய குழந்தையைப் பெற்றெடுத்த, நம்மைப் பாவங்களில் இருந்து  குணப்படுத்தும் ஒருவரைப் பெற்றெடுத்த ஒரே மானிடப் பிறவி என்றால், அது கன்னி மரியாள் என்ற தூய கன்னிகை மாத்திரமே.

அத்தியாயம் 58 [XXX]— இறையியல் கோட்பாட்டில் நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் குழந்தைகளுக்கு ஞானஸ்நானம் அவசியம் என்று எந்த வகையில் கருதினர்?

நற்செய்தியில், ஒருவர் தண்ணீராலும் ஆவியாலும் மறுபடியும் பிறக்காவிட்டால், அவர்கள் தேவனுடைய இராச்சியத்துக்குள் பிரவேசிக்க முடியாது என்று கூறும் பகுதியை இன்னும் கூர்ந்து கவனிப்போம். இந்த வாக்கியம் அவர்களிடம் அதிகாரம் இல்லாதிருந்தால், குழந்தைகளுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்று அவர்கள் கருதியிருக்க மாட்டார்கள். இந்தப் பத்தியைப் பற்றிய அவர்களின் கருத்து என்னவென்றால், “ஒருவன் தண்ணீராலும் ஆவியாலும் மீண்டும் பிறக்காவிட்டால், அவர்களுக்கு இரட்சிப்பு அல்லது நித்திய ஜீவன் இருக்க முடியாது” என்று இயேசு சொல்லவில்லை, மாறாக “அவர்கள் தேவனுடைய இராச்சியத்துக்குள் நுழைய முடியாது” என்று மட்டுமே கூறியதால், குழந்தைகள் கிறிஸ்துவுடன் தேவனுடைய இராச்சியத்தில் இருக்க ஞானஸ்நானம் பெற வேண்டும் என்பதாகும், அவர்கள் ஞானஸ்நானம் பெறாவிட்டால் அவர்கள் அதில் ஒரு பகுதியாக இருக்க முடியாது. ஞானஸ்நானம் பெறாமல் குழந்தைகள் இறந்தாலும், அவர்கள் பாவத்தில் குற்றவாளிகள் அல்ல என்பதால் அவர்களுக்கு இரட்சிப்பும் நித்திய ஜீவனும் கிடைக்கும். இருப்பினும், இந்தக் கருத்தின் முக்கியப் பிரச்சினை என்னவென்றால், குற்றமற்றவர்களாகவும் பாவத்திலிருந்து விடுபட்டவர்களாகவும் இருப்பவர்களை கடவுளின் இராச்சியத்திலிருந்து விலக்குவது எவ்வளவு தூரத்துக்கு நியாயமானது என்பதை இந்தப் பத்தி விளக்கவில்லை. அடுத்து, ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்கள் தங்கள் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டால் மட்டுமே கடவுளின் இராச்சியத்துக்குள் நுழைய முடியும் என்று நமது ஒரே சத்தியத்தின் போதகரான இயேசு, நற்செய்தியின் எந்தப் பகுதியில் குறிப்பிட்டுள்ளார் என்பதை நாம் சரிபார்க்க வேண்டும். அதை நன்கு புரிந்துகொள்வவர்களுக்கு இந்தப் பகுதியிலுள்ள வார்த்தைகள் போதுமான அளவு தெளிவாக இருக்க வேண்டும். ஒருவன் மறுபடியும் பிறக்கவில்லை என்றால், அவன் தேவனுடைய இராச்சியத்தைக் காண முடியாது என்று யோவான் 3:3 இலும், ஒருவர் தண்ணீரினாலும் ஆவியினாலும் பிறக்கவில்லை என்றால், அவன் தேவனுடைய இராச்சியத்துக்குள் பிரவேசிக்க முடியாது என்று யோவான் 3:5.இலும் கூறப்பட்டுள்ளதை இங்கே அவதானிக்க வேண்டும். புதுப்பிக்கப்பட வேண்டும் என்றால் தவிர, ஏன் அவன் மறுபடியும் பிறக்க வேண்டும்? பழைய நிலையிலிருந்து அல்லாமல், வேறு எதிலிருந்து அவன் புதுப்பிக்கப்பட வேண்டும்? “நமது பழைய வாழ்வு இயேசுவோடேயே சிலுவையில் அறையப்பட்டவுடன் நிறைவுக்கு வந்துவிட்டது  என்று நமக்குத் தெரியும். எனவே, நமது பாவத் தன்மைகளுக்கு நம்மீது எவ்வித அதிகாரமும் இல்லை. இதனால் இனிமேலும் நாம் பாவங்களுக்கு அடிமையாக இருக்கமாட்டோம்” (ரோமர் 6:6). அப்படியானால், கடவுளின் சாயலான மனிதன் ஏன் கடவுளின் இராச்சியத்திற்குள் நுழைய முடியவில்லை? அவனது பாவம் அதைத் தடுப்பதாலா? பிரச்சினையை நன்கு புரிந்துகொள்ள நற்செய்தியின் இந்தப் பகுதியில் விளக்கப்பட்டிருக்கும் முழு சூழலையும் கவனமாகப் பார்ப்போம்.

அத்தியாயம் 59.— அவர்களால் கூறப்பட்ட உரையில் காணப்படும் முக்கிய பின்னணி

பரிசேயனும் யூதர்களின் ஒரு தலைவனுமாகிய நிக்கொதேமு என்ற ஒருவன் இருந்தான். அவன் இரவில் இயேசுவைப் பார்க்க வந்து, “போதகரே, நீர் தேவனிடமிருந்து வந்தவர் என்பதை நாங்கள் அறிந்திருக்கிறோம், ஏனென்றால் தேவன் உம்மோடுகூட இல்லாவிட்டால் நீர் செய்கிற அற்புதங்களை ஒருவனாலும் செய்ய முடியாது” என்றான். இயேசு அவனது கேள்விக்குப் பதிலாக, “உண்மையாகவே நான் உனக்குச் சொல்கிறேன், ஒருவன் மறுபடியும் பிறக்காவிட்டால் தேவனுடைய இராச்சியத்தை அவனால் காண முடியாது.” நிக்கொதேமுவே சொல், “ஒரு முதியவன் மறுபடியும் எப்படிப் பிறக்க முடியும்?” என்று கேட்டார். இயேசு மீண்டும் அவனை நோக்கி, ஒருவன் தன் தாயின் கர்ப்பத்திற்குள் மீண்டும் சென்று மறுபடியும் பிறக்க முடியுமா?  “ஒருவன் தண்ணீரினாலும் ஆவியினாலும் பிறக்காவிட்டால், தேவனுடைய இராச்சியத்துக்குள் பிரவேசிக்க முடியாது என்று மெய்யாகவே உனக்குச் சொல்கிறேன்” என்றார். சரீரத்திலிருந்து பிறப்பது சரீரமானது, ஆவியிலிருந்து பிறப்பது ஆன்மீகமானது. நீ மறுபடியும் பிறக்க வேண்டும் என்று நான் சொல்லும்போது ஆச்சரியப்படாதே. காற்று எங்கு வேண்டுமானாலும் வீசுகிறது, அதை நீ கேட்கலாம், ஆனால் அது எங்கிருந்து வருகிறது அல்லது எங்கு செல்கிறது என்பதை உன்னால் சொல்ல முடியாது. ஆவியினால் பிறந்த ஒவ்வொருவனும் இப்படித்தான். இவை எப்படி சாத்தியமாகும் என்று நிக்கொதேமு இயேசுவிடம் கேட்டார். அதற்கு இயேசு, “நீர் இஸ்ரவேலின் போதகராயிருந்தும், இவைகளை நீர் புரிந்துகொள்ளவில்லையா? மெய்யாகவே நான் உமக்குச் சொல்கிறேன், நாங்கள் அறிந்திருக்கிறதைப் பற்றிப் பேசுகிறோம், நாங்கள் கண்டதைப் பகிர்ந்துகொள்கிறோம், ஆனால் எங்கள் சாட்சியத்தை நீர் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை” என்றார். ‘நான்  எளிய முறையில் காரியங்களை விளக்கியும், நீர் விசுவாசிக்கவில்லை என்றால், நான் மிக முக்கியமான காரியங்களைப் பற்றிப் பேசினால் எப்படி விசுவாசிப்பீர்? பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வந்தவரும், பரலோகத்தில் வாசம் செய்பவருமான மனுஷகுமாரனேயல்லாமல் வேறு எவராலும் பரலோகத்திற்கு எழுந்தருளிப்போக முடியாது’ என்றார். எண்ணாகமம் 21:9 இல் குறிப்பிட்டுள்ளபடி, மோயீசன் வெண்கலத்தால் உருவாக்கிய ஒரு பாம்பின் உருவத்தை எல்லோராலும் பார்க்கும்படி ஒரு கம்பத்தின் மீது ஏற்றி வைத்தது போல,  மனுஷகுமாரனும் உயர்த்தப்பட வேண்டும் என்று கூறுகிறது; அவரை விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ அவன் மரிக்காமல் நித்திய ஜீவனைப் பெற வேண்டும். தேவன் உலகத்தை மிகவும் நேசித்தார், அவர் தம்முடைய ஒரேபேறான குமாரனை பூவுலகுக்கு அனுப்பினார், இதனால் அவரை விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ அவன் இறவாமல் நித்திய ஜீவனைப் பெறுவான். உலகத்தை நியாயந்தீர்க்க மட்டுமே தேவன் தம்முடைய குமாரனை அனுப்பவில்லை, மாறாக அதை இரட்சிக்கவே அனுப்பினார். அவரிடத்தில் விசுவாசம் கொள்கிறவன் நியாயந்தீர்க்கப்படுவதில்லை, விசுவாசியாதவன் தேவனுடைய ஒரேபேறான குமாரனை ஏற்றுக்கொள்ளாததால், ஏற்கெனவே ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்ப்பிடப்படுகிறான். உலகத்தில் ஒளி வந்துவிட்டது என்பது செய்தி, ஆனால் மக்கள் தங்கள் செயல்கள் கெட்டவை என்பதால் இருளை விரும்புகிறார்கள். தவறு செய்பவர்கள் தங்கள் செயல்கள் வெளிப்படுவதை விரும்பாததால் ஒளியைத் தவிர்க்கிறார்கள். இருப்பினும், சரியானதைச் செய்பவர்கள் தங்கள் நல்ல செயல்கள் கடவுளின் உதவியுடன் செய்யப்பட்டதாகக் காணப்படுவதற்காக ஒளியிடம் வருகிறார்கள். (யோவான் 3:1-21). இதுவரை, இறைவன் கூறியது நமது தற்போதைய தலைப்பைப் பற்றியது; இங்கிருந்து, சுவிசேஷ எழுத்தாளர் வேறு ஒரு விஷயத்திற்கு மாறுகிறார்.

அத்தியாயம் 60 [XXXI.]— கிறிஸ்து ஒருவரே தலை மற்றும் சரீரம் இரண்டும் ஆவார். அவரது இரண்டு இயல்புகளும் ஒரு உருவத்தில் ஒன்றிணைந்ததால், அவர் பூமியில் வாசம்செய்த அதே வேளையில் பரலோகத்திலும் வாசம் செய்ய முடிந்தது. ஒரே கிறிஸ்துவானவர் எவ்வாறு பரலோகத்திற்குச் செல்ல முடியும் என்பதை இது விளக்குகிறது. அவரே தலை மற்றும் சரீரம் இரண்டும் ஆவார்,அதன்மூலம்  ஒரே கிறிஸ்துவாக அவர் உருவெடுத்துள்ளார்

இப்போது நிக்கோதேமுவுக்கு என்ன சொல்லப்படுகிறது என்பது புரியவில்லை, ஆனால் அது எப்படி நடக்கும் என்று கர்த்தரிடம் விசாரித்தார். கர்த்தர் அவருடைய கேள்விக்கு என்ன பதிலளித்தார் என்பதைப் பார்ப்போம்; ஏனென்றால், இவை எப்படி நடக்கும் என்ற கேள்விக்கு அவர் பதிலளிக்க விரும்பும்போது, ​​சரீரப்பிரகாரமான தலைமுறையிலிருந்து வரும் ஒரு மனிதனுக்கு ஆன்மீக மறுபிறப்பு எவ்வாறு வரும் என்பதை அவர் நமக்குச் சொல்வார். ஒரு ஆசிரியர் தன்னை மற்றவர்களை விட சிறந்தவர் என்று நினைப்பதைக் கண்டதும், அதேநேரம், பலர் அவரது செய்தியை நம்பவில்லை என்பதை உணர்ந்ததும், அன்றாட விஷயங்களைப் பற்றி அவர் சொல்வதை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளாததால், அவர்கள் ஆன்மீக விஷயங்களை நம்புவார்களா என்று அவர் யோசித்தார். அவர் தொடர்ந்து இந்த தலைப்பைப் பற்றி விவாதித்து, அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டாலும் கூட, மற்றவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் நினைக்கும் பதிலை வழங்குகிறார். இவை எப்படி இருக்க முடியும் என்று கேட்டபோது, ​​”பரலோகத்திற்கு ஏறிச் சென்ற ஒரே ஒருவரே பரலோகத்தில் இருந்து இறங்கி வந்தவர். அவர்தான் மனிதகுமாரன்” (யோவான் 3:13 ) என்று அவர்களை நோக்கிக் கூறினார். மக்கள் பூமிக்குரிய விஷயங்களில் கவனம் செலுத்துவதிலிருந்து பரலோகத்திற்குரிய விடயங்களுக்கு மாறும்போது ஆன்மீக மறுபிறப்பு ஏற்படும் என்று அவர் கூறுகிறார். அவர்களில் ஒருவராக மாறுவதன் மூலம் மட்டுமே அவர்கள் இதை அடைய முடியும், இதனால் இறங்கி வந்தவர்கள் மேலே போக முடியும், ஏனென்றால் அவர்கள் முதலில் கீழே இறங்கி வராவிட்டால் எவராலும் மேலே போக முடியாது. மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டு முன்னேறிச் செல்ல வேண்டியவர்கள் கிறிஸ்துவுடன் தொடர்பில் ஒன்றுபட வேண்டும். இறங்கி வந்த கிறிஸ்து மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்து, தம்முடைய சரீரத்தை (அதாவது அவருடைய திருச்சபையை) தம்முடைய ஒரு பகுதியாகக் காண்பதற்காக இது செய்யப்படுகிறது. இந்தக் கருத்தை கிறிஸ்துவுக்கும் திருச்சபைக்கும் இடையிலான உறவின் மூலம் சிறப்பாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும். ஆதியாகமம் 2:24 இல் கூறுவது போல், “அவர்கள் இருவரும் ஒரே சரீரமாயிருப்பார்கள்.” மாற்கு 10:8 இல் இயேசு மீண்டும் கூறினார், “ஆகையால் அவர்கள் இனி இருவர் அல்ல, ஒரே உடலாக இருப்பர்” என்று. யோவான் 3:13-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வந்த மனுஷகுமாரனைத் தவிர வேறு எவராலும் பரலோகத்திற்கு எழுந்தருளிச் செல்ல முடியாது என்பதால், அவர்களால் பரலோகத்திற்குச் செல்ல முடியாது. அவர் பூமியில் மனுஷகுமாரனாக இருந்த போதிலும், அது அவரது தெய்வீக இயல்புக்குக் கீழே இருப்பதாக அவர் நினைக்கவில்லை. அவர் பரலோகத்தில் வாசம் செய்தபோது, ​​அவர் பூமிக்கு வந்து தன்னை மனுஷகுமாரன் என்று அழைத்தார், அவருடைய மனித வடிவத்தை தேவனுடைய குமாரன் என்று அழைப்பதன் மூலம் அதை மதித்தார். இது அவர் இரண்டு தனித்தனி மனிதர்கள் அல்ல – ஒரு கடவுள் மற்றும் ஒரு மனிதன் – ஆனால் கடவுள் மற்றும் மனிதன் ஆகிய இரண்டும் கொண்ட ஒரு புனிதம் மிக்க பொருள் என்பதைக் காட்டுகிறது. யோவான் 1:1-ல் கூறப்பட்டுள்ளபடி, வார்த்தையானவர் கடவுளோடு இருந்தார், கடவுளாக இருந்தார், ஏனென்றால் அவர் கடவுள். வார்த்தை மாம்சமாகி நம்மிடையே வாசம் செய்ததால், அவர் மனிதன் என்று போற்றப்பட்டார். அவரது தெய்வீக இயல்புக்கும் அவரது தாழ்மையான நிலைக்கும் இடையிலான இந்த வேறுபாட்டின் மூலம், அவர் கடவுளின் மகனாக பரலோகத்தில் தங்கி, மனித குமாரனாக பூமியில் வாழ்ந்தார். அவரது இரண்டு இயல்புகளும் ஒரு நபரில் ஒன்றிணைந்ததால், அவர் கடவுளின் மகனாக பூமியில் வாழ்ந்தார். அதே நேரத்தில் மனித குமாரனாக பரலோகத்தில் வாசம் செய்தார். எனவே, நம்பக்கூடிய விஷயங்களில் நம்பிக்கை என்பது, குறைவாக நம்பக்கூடியதாகத் தோன்றும் விஷயங்களை நம்புவதிலிருந்து எழுகிறது. நம்முடையதை விட மிகவும் வித்தியாசமான மற்றும் பெரிய கடவுளின் தெய்வீக இயல்பு, மனித இயல்பை எடுத்து ஒரு மனிதராக மாற முடிந்தால், அவர் பூமியில் ஒரு மனிதனாகத் தோன்றியிருந்தாலும், அவர் இன்னும் பரலோகத்தில் தெய்வீகமாகவே இருந்தார் என்றால், மற்ற உண்மையுள்ள மக்கள் கிறிஸ்துவுடன் ஒன்றாவார்கள் என்று நாம் நம்புவது மிகவும் எளிதானது. அவர்கள் அவருடன் ஐக்கியப்பட்டு, அவருடைய கிருபையின் மூலம் பரலோகத்திற்கு ஏறும்போது, ​​பரலோகத்திலிருந்து இறங்கிய அதே கிறிஸ்து அவர்களுடன் சேர்ந்து பரலோகத்துக்கு எழுந்தருருளுவார். இந்த அர்த்தத்தில்தான் அப்போஸ்தலன் இவ்வாறு கூறுகிறார், “ஒரே சரீரத்தில் நமக்குப் பல அவயவங்கள் இருந்தாலும், சரீரத்தின் எல்லா அவயவங்களும் பலவாக இருந்தாலும், அவை யாவும் ஒரே சரீரமாக இருப்பது போலதான், கிறிஸ்துவும்” என்கிறது 1 கொரிந்தியர் 12:12. அவர், “இது கிறிஸ்துவின் சரீரம்” என்று சொல்லவில்லை, மாறாக, “இவர் தான் கிறிஸ்து” என்று சொன்னார், தலையும் உடலும் ஒரே கிறிஸ்து என்பதை இது காட்டுகிறது.

அத்தியாயம் 61 [XXXII.]— வெண்கலத்தால் வார்க்கப்பட்ட பாம்பின் உருவம் பாலைவனத்தில் உயர்த்திக் காட்டப்பட்டது சிலுவையில் தொங்கவிடப்பட்ட இயேசுவைப் போன்றே காட்சியளித்தது; குழந்தைகள் கூட பாம்பின் கடியால் விஷம் ஏறி பாதிக்கப்பட்டார்கள்

இந்த அற்புதமான கௌரவத்தை அடைய, நம் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட வேண்டும். மோயீசனால் பாலைவனத்தில் பாம்பின் உருவமொன்று உயர்த்தப்பட்டது போல, அவரும் உயர்த்தப்பட வேண்டும் என்று இயேசு கூறினார். அவரை விசுவாசிக்கிற எவனும் இறவான், ஆனால் என்றென்றும் வாழ்வான் என்கிறது யோவான் 3:14-15. அந்த நேரத்தில் வனாந்தரத்தில் என்ன நடந்தது என்பது நமக்குத் தெரியும். பலர் பாம்புக்கடியால் இறந்து கொண்டிருந்தனர், பின்னர் மக்கள் தங்கள் பாவங்களை அறிக்கையிட்டு, மோயீசன் ஊடாக இந்த விஷத்தை அவர்களிடமிருந்து நீக்கும்படி கர்த்தரிடம் மன்றாடினர்; அதன்படி, மோயீசன், கர்த்தருடைய கட்டளைப்படி, வனாந்தரத்தில் ஒரு வெண்கலத்தால் ஆன பாம்பின் உருவமொன்றை வார்த்து, அதனை ஒரு கம்பத்தின்மீது வைத்து பாம்புக்கடிக்குள்ளான ஒவ்வொருவரும் கம்பத்தின்மீது வைக்கப்பட்டிருந்த பாம்பின் உருவத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்று மக்களுக்கு அறிவுறுத்தினார். அவர்கள் அவ்வாறு செய்தபோது, ​​அவர்கள் உடனடியாக குணமடைந்தனர் என்று எண்ணாகமம் 21:6-9. கூறுகிறது. கம்பத்தின்மீது வைக்கப்பட்ட பாம்பின் உருவமானது கிறிஸ்துவின் மரணத்தைக் குறிக்கிறது. வேறு ஏதாவது ஒன்றைக் காட்ட முடியும் என்பதை இது காட்டுகிறது. பாம்பிலிருந்து மரணம் வந்தது, ஏனெனில் அது மக்களை வஞ்சித்து பாவம் செய்யத் தூண்டியது. இது அவர்களை மரணத்துக்குத் தகுதியுடையவர்களாக ஆக்கியது. ஆனால் இயேசு பாவத்தை அல்ல, தம்முடைய சொந்த உடலில் மரணத்தை ஏற்றுக்கொண்டார், இதனால் அவரால் பாவத்தையும் அதிலிருந்து வந்த தண்டனையையும் நீக்க முடியுமாக இருந்தது. கம்பத்தின்மீது வைக்கப்பட்ட சர்ப்பத்தைப் பார்த்த எவரும் விஷத்திலிருந்து குணமடைந்து மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றப் பட்டார்கள். அதேபோல், கிறிஸ்துவை நம்பி அவருடைய ஞானஸ்நானத்தைப் பின்பற்றும் எவரும் பாவத்திலிருந்தும் மரணத்திலிருந்தும் காப்பாற்றப்படுகிறார்கள். அவரை விசுவாசிக்கிற எவனும் இறக்கமாட்டான், ஆனால் நித்திய ஜீவனைப் பெறுவான் என்று கடவுள் கூறுகிறார். (யோவான் 3:15 ) அப்படியானால், பாம்பின் கடியால் பாதிக்கப்படாவிட்டால், கிறிஸ்துவின் மரணத்தில் பங்குபெற ஒரு குழந்தை ஏன் ஞானஸ்நானம் பெற வேண்டும்?

அதிகாரம் 62 [XXXIII.]— கிறிஸ்துவினால் அன்றி, வேறு எவராலும் கடவுளோடு இணக்கத்துக்கு வர முடியாது

கடவுள் தம்முடைய ஒரேபேறான குமாரனைத் தந்தருளும் அளவுக்கு உலகத்தை நேசித்தார். அவரை விசுவாசிக்கிற எவரும் இறக்கமாட்டார், என்றென்றும் வாழ்வார்கள் என்கிறது யோவான் 3:16. ஞானஸ்நானம் மூலம் கடவுளின் குமாரனாகிய இயேசுவை விசுவாசிக்காவிட்டால் ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் நித்திய ஜீவன் கிடைக்காது. இயேசு உலகத்தை நியாயந்தீர்க்க வரவில்லை, அதைக் காப்பாற்றவே வந்தார். அவரை விசுவாசிக்கிற எவரும் நியாயந்தீர்க்கப்படுவதில்லை, ஆனால் விசுவாசம் அற்றவர்கள் இயேசுவை விசுவாசிக்காததால் ஏற்கனவே தீர்ப்புக்குள்ளாயினர் என்று அவர் கூறும்போது இது தெளிவாகிறது என்கிறது யோவான் 3:18). கத்தோலிக்க திருச்சபையின் கூற்றுப்படி, ஞானஸ்நானம் பெற்ற குழந்தைகள் கடவுளை நம்பும் மக்கள் குழுவில் ஒரு பகுதியாகக் காணப்படுகிறார்கள். சிறப்பு விழா மற்றும் அவர்களின் ஞானப்பெற்றோர்கள் அளித்த வாக்குறுதிகள் காரணமாக அவர்கள் விசுவாசம் உள்ளவர்களுடன் சேர்க்கப்படுகிறார்கள். இதன் பொருள் ஞானஸ்நானம் பெறாதவர்கள் விசுவாசிக்காதவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள். ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்கள் தண்டிக்கப்படா விட்டால், ஞானஸ்நானம் பெறாதவர்களும் தண்டிக்கப்படுவார்கள். பிரச்சனை இதுதான் என்று அவர் கூறுகிறார்: “ஒளி உலகிற்கு வந்தும்கூட மக்கள் ஒளிக்குப் பதிலாக இருளையே விரும்புகிறார்கள் (யோவான் 3:19).  அவர் வந்துவிட்டார் என்று சொல்லாமல், உலகிற்கு ஒளி வந்துவிட்டது என்று அவர் கூறுவதன் அர்த்தம் என்ன? அவரது வருகை இல்லாமல், குழந்தைகள் ஒளியில் இருக்கிறார்கள் என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? மேலும், மக்கள் ஏன் இருளை விரும்புகிறார்கள்? அவர்கள் விசுவாசம் கொள்வதில்லை, எனவே அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகள் ஞானஸ்நானம் பெறக்கூடாது என்று நினைக்கிறார்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் சரீர  மரணத்திற்கு ஆளாக நேரிடும் என்று பயப்படுகிறார்கள். இருப்பினும், யோவான் 3:21 இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, வெளிச்சத்திற்கு வருபவர்களால் கடவுளின் செயல்கள் ஆற்றப்படுகின்றன என்று கூறப்படுகிறது, ஏனென்றால் அவர்களின் நன்மை அவர்களிடமிருந்து அல்ல, மாறாக கடவுளின் கிருபையிலிருந்து வருகிறது என்பதை அவர்கள் அறிவார்கள். பிலிப்பியர் 2:13 இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, நன்மை செய்யவும் உண்மையில் அதைச் செய்யவும் விரும்புவதற்கு கடவுள் உங்களுக்கு உதவுகிறார் என்று அப்போஸ்தலன் கூறுகிறார். மக்கள் தங்கள் பழைய வழிகளிலிருந்து விலகி, கிறிஸ்துவிடம் வரும்போது இப்படித்தான் ஆன்மீக ரீதியாகப் புதுப்பிக்கப்படுகிறார்கள். இது எப்படி நடக்கிறது என்று கேட்டபோது இயேசு, மனித தர்க்கத்தைப் பயன்படுத்தி இந்தக் கேள்விக்கு யாரும் பதிலளிக்க முயற்சிக்கக்கூடாது என்று தெளிவுபடுத்தினார். இதனால் குழந்தைகள் கூட தங்கள் பாவங்களுக்கு மன்னிப்பு என்ற கிருபையைப் பெற முடியும். கடவுளை அடைய ஒரே வழி கிறிஸ்து காட்டிய வழியில் பயணிப்பது மூலம் மட்டுமே. யாரும் கடவுளோடு இணக்கப்பாட்டை ஏற்படுத்திக்கொள்ளவோ அல்லது வேறு எந்த வழியிலும் அவரிடம் செல்லவோ முடியாது.

அத்தியாயம் 63 [XXXIV.]— ஞானஸ்நானம் என்பது அசுத்த ஆவிகளை அகற்றும் ஒரு சடங்கு  அல்லது வழிபாடு

இந்த சடங்கின் முறை பற்றி நான் என்ன சொல்ல முடியும்? என்னுடன் உடன்படாத ஒருவர் ஞானஸ்நானம் கொடுக்க எனக்கு ஒரு குழந்தையைக் கொண்டு வந்தால் நல்லது என்று நான் விரும்புகிறேன். அந்த குழந்தை பிசாசின் குடும்பத்தில் இல்லை என்றால் என் ஆசீர்வாதம் என்ன செய்யும்? குழந்தையை அழைத்து வருபவர் அவருடைய ஆதரவாளராக இருக்க வேண்டும், ஏனென்றால் குழந்தை தனக்காகப் பேச முடியாது. அவருக்குள் பிசாசு ஒருபோதும் இல்லாவிட்டால் அவர் பிசாசை நிராகரித்ததாக அவர் எப்படிச் சொல்ல முடியும்? கடவுளிடமிருந்து ஒருபோதும் விலகி இருக்காவிட்டால், அவர் எப்படி மீண்டும் அவரிடம் திரும்பினார் என்று கூற முடியும்? மன்னிக்க எந்த பாவங்களும் இல்லையென்றால், பாவங்களை மன்னிப்பதில் அவர் எப்படி நம்பிக்கை கொள்ள முடியும்? தனிப்பட்ட முறையில், அவரது கருத்துக்கள் இந்த நம்பிக்கைக்கு எதிரானவை என்று நான் நினைத்தால், குழந்தையை ஞானஸ்நானம் பெற அழைத்து வர நான் அனுமதித்திருக்க மாட்டேன். இதைச் செய்யும்போது அவர் மக்களையோ அல்லது கடவுளையோ எப்படி எதிர்கொள்ள முடியும் என்பதை என்னால் கற்பனை செய்து கூட பார்க்க முடியவில்லை. இருப்பினும், நான் மிகவும் கடுமையாக இருக்க விரும்பவில்லை. குழந்தைகளுக்கு தவறான அல்லது தவறாக வழிநடத்தும் விதத்தில் ஞானஸ்நானம் கொடுப்பது ஏதோ ஒரு சடங்கு நடப்பது போல் தோன்றினாலும் உண்மையில் அவர்களது பாவங்களை மன்னிக்காதது மிக மோசமான விஷயங்களில் ஒன்றாகும் என்று சிலர் நம்புகிறார்கள். சிலர் குழந்தைகள் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்று ஒப்புக்கொள்கிறார்கள், இது அவர்களின் உறுப்பினர்களில் ஒருவரால் ஒரு சிறிய ஆய்வறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், எந்தவொரு பாவமும் மன்னிக்கப்படலாம் என்று இந்த ஆய்வறிக்கை தெளிவாகக் கூறவில்லை. உங்கள் கடிதத்தில் உள்ள ஒரு குறிப்பின்படி, ஞானஸ்நானம் வழியாகக் குழந்தைகளின் பாவங்களை மன்னிக்க முடியும் என்பதை அவர்கள் இப்போது ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். மீட்பை இந்த வழியில் மட்டுமே புரிந்து கொள்ள முடியும் என்பதால் இதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை;. அவர்கள் ஆரம்பத்தில் இருந்தே அல்ல, ஆனால் அவர்களின் உண்மையான வாழ்க்கையில் அதாவது அவர்கள் பிறந்த பிறகு பாவத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்குகிறார்கள் என்று கூறுகிறார்கள்.

அத்தியாயம் 64 – குழந்தைகள் விடயத்தில் இழைக்கப்படும் இருமடங்கு தவறுகள்

இந்தப் படைப்பின் வாயிலாக நான் நீண்ட காலமாகவும் விடாமுயற்சியுடனும் எதிர்த்து வருபவர்களிடையே எவ்வளவு பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்கள் – அவர்களில் ஒருவர் நான் சவாலுக்கு உட்படுத்த முயற்சித்த கருத்துக்களை உள்ளடக்கிய ஒரு புத்தகத்தை எழுதினார். நான் குறிப்பிட்டது போல், குழந்தைகள் முற்றிலும் அப்பாவிகள் என்றும் எந்த பாவமும் அற்றவர்கள் என்றும் சிலர் நம்புகிறார்கள். அதேவேளை, மற்றவர்கள் குழந்தைகள் தங்கள் ஜென்ம பாவங்களுடன் பிறக்கிறார்கள் என்றும் ஞானஸ்நானம் மூலம் அவர்கள் அந்த ஜென்ம பாவத்திலிருந்து சுத்திகரிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் நினைக்கிறார்கள். சிலர் வேதாகமத்தின் போதனைகளையும் திருச்சபையின் வழிகாட்டுதல்களையும் பார்ப்பதன் மூலம், ஞானஸ்நானம் குழந்தைகளுக்கான பாவங்களை நீக்குகிறது என்பதைக் காணலாம் என்று நம்புகிறார்கள். இருப்பினும், குழந்தைகளுக்கு ஜென்ம பாவம் இருப்பதை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள விரும்பவில்லை அல்லது அவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. மறுபுறம், குழந்தைகள் மிகவும் அப்பாவிகளாயும், இளம் பராயத்தினராகவும் இருப்பதால், அவர்கள் தங்கள் சொந்த செயல்களால் எந்த பாவத்தையும் செய்ய முடியாது என்று மற்றொரு குழு நம்புகிறது. குழந்தைகளுக்கு ஜென்ம பாவம் இருப்பதை ஒப்புக்கொள்வதைத் தவிர்க்க, குழந்தைகளுக்கு எந்த பாவமும் இல்லை என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர். இரு தரப்பினரும் சில விஷயங்களில் உடன்பாட்டுக்கு வந்தபோதிலும், முக்கியமான விஷயங்களில் எங்களுடன் உடன்பாடு கொள்ளாதவர்களாக இருக்கின்றனர். ஞானஸ்நானம் பெற்ற அனைத்து குழந்தைகளும் தங்கள் பாவங்களுக்கு மன்னிப்பு பெற்றதாக ஒரு தரப்பினர் நம்பும் அதேவேளை, மறு தரப்பினர் குழந்தைகள் இன்னும் எந்த பாவத்தையும் செய்யவில்லை, ஏனெனில் அவர்கள் எந்த பாவத்தையும் செய்யக்கூடிய அளவுக்கு மிகவும் அப்பாவிகள் என்றும் இளம்பராயத்தினராக இருக்கின்றனர் என்றும் வாதிடுகின்றனர். எனவே, எஞ்சியிருக்கும் ஒரே பாவம் ஜென்ம பாவம் மட்டுமே. இது குழந்தைகளுக்கான ஞானஸ்நானம் மூலம் மன்னிக்கப்பட்டுவிடும் என்பதை இரு தரப்பினரும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

அத்தியாயம் 65 [XXXV.]— குழந்தைகளான அவர்களுக்கும் பாவங்களுக்கும் எவ்வித தொடர்புமில்லை

இதை நாம் ஒரு கேள்வியாகக் கேட்டு, குழந்தைகள் தங்கள் சொந்த விருப்பப்படி செயல்படுவதால் அவர்கள் பாவம் செய்ய முடியாது என்பதைக் காட்ட அதைப் பற்றி விவாதிக்க நேரத்தை செலவிட வேண்டுமா? இந்தக் காரணத்திற்காகவே மக்கள் பெரும்பாலும் குழந்தைகளை அப்பாவிகள் என்று அழைக்கிறார்கள். அவர்களின் உள்ளத்திலும் உடலிலும் காணப்படும் பலவீனம், அறிவின்மை விதிகளைப் பின்பற்ற இயலாமை, சட்டங்களைப் பற்றிய புரிதல் இல்லாமை – அது இயற்கையானதாகவோ அல்லது எழுதப்பட்டதாகவோ இருந்தாலும் – நாம் முன்வைக்கக்கூடிய எந்த வாதத்தையும் விட நமது கருத்தை தெளிவாகக் காட்டுகின்றன. இந்த உண்மையின் வெளிப்படைத் தன்மையானது அதன் உண்மையை நமக்கு உணர்த்த வேண்டும். ஏனெனில் நான் எல்லா இடங்களிலும் அதற்கான ஆதாரங்களைக் காண்கிறேன், அதை நிரூபிக்க நாம் சொல்லக்கூடிய எதையும் விட இது அனைத்தையும் தெளிவாக உணர்த்துகிறது.

அத்தியாயம் 66.— குழந்தைகளின் தவறுகள் அவர்களின் வெளிப்படையான அறியாமையிலிருந்து உருவாகின்றன

புதிதாகப் பிறந்த குழந்தை ஏதோ ஒரு வகையில் பாவம் செய்து, அதன் மீட்புக்கு ஞானஸ்நானம் அவசியமாகிறது என்று நம்புபவர்களிடமிருந்து நான் ஒன்றைக் கேட்க விரும்புகிறேன். குழந்தை தனது சொந்த மனதால் அல்லது உடலால் என்ன தவறு செய்தது? குழந்தை வீறிட்டு அழுது, அதன் பராமரிப்பாளர்களைத் தொந்தரவு செய்தால், அது அம்மனிதரை எரிச்சல் கொள்ளச் செய்யலாம். ஆனால், அக்குழந்தை செய்த தீமையின் காரணமாகத் தான் அவ்வாறு அழுகிறது என்று சொல்லக்கூடுமோ என்று எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. எந்த காரணமும் இல்லாமல் அல்லது யாரும் அதை நிறுத்தச் சொல்லாமல் அது தனது அழுகையைத் தானாக நிறுத்தி, அமைதியாக இருப்பதைப் பற்றி அவர் என்ன சொல்வார்? இதுவும் அந்த சிசுவின் ஆழமான அறியாமையிலிருந்து தான் வருகிறது. அது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வலுவடையும் போது, ​​அதன் செய்கைகள் துரிதமடையும், சில நேரங்களில் சிறிதாகக் கோபம்கொண்டு அதன் தாயைக் கிள்ளவும் அடிக்கவும் செய்யும். பசிக்கும்போது அதன் தாயின் பாலூட்டும் மார்பகங்களைக் கூடக் கடித்து தனது கோபத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இந்த சிறிய அம்சங்கள் மிகச் சிறிய குழந்தைகளில் மட்டுமல்ல, ஆனாலும் அந்தச் செயல்கள் காரணமாக அவர்கள் நேசிக்கப்படுகிறார்கள் – பெரும்பாலும் உண்மையான புரிதலை விட, ஒரு சிரிப்பு அல்லது நகைச்சுவையை அனுபவிப்பது போன்ற உடல் சைகை என்று இதை எடுத்துக்கொள்ளலாம். உண்மையில் கூறப்போனால், மக்கள் அவர்களை வேடிக்கையாகப் பார்க்காமல், முட்டாள்கள் போல அவர்களைப் பார்த்து சிரிப்பார்கள். பொது மக்கள் மோரியோன்ஸ் (Moriones) என்று அழைக்கும் முட்டாள்களாகக் கருதப்படுபவர்கள், விவேகமுள்ளவர்களின் பொழுதுபோக்கிற்காகப் பயன்படுத்தப்ப டுவதையும், அடிமைகளாக விற்கப்படும்போது அவர்கள் உண்மையில் விவேகமுள்ளவர்களை விட அதிகமாக மதிப்பிடப்படுவதையும் நாம் காண்கிறோம். வேறொருவரின் கஷ்டத்தில் நகைச்சுவையைக் காணும்போது, ​​மக்கள் முட்டாள்களாக இல்லாவிட்டாலும், அவர்களின் இயல்பான உணர்வுகளால் மற்றவர்கள் பாதிக்கப்படலாம். ஒருவர் வேறொருவரின் முட்டாள்தனத்தைப் பார்த்து சிரிக்கலாம், ஆனால் அவர்கள் தங்களை முட்டாள்கள் என்று ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். ஒரு தந்தை தான்தோன்றித்தனமாக வளரும் தனது மகன் முட்டாள்தனமான செயல்களைச் செய்வதைப் பார்த்து மகிழ்ந்தால், தனது மகன் இல்லாமற்போவதைக் காட்டிலும், முட்டாளாக வளர்வதை அறிந்தால் அவர் மிகவும் வருத்தப்படுவார். காலப்போக்கில் வளர்ச்சி மற்றும் அறிவுக்கான நம்பிக்கை இருந்தாலும், இளம் குழந்தைகள் தங்கள் பெற்றோரிடம் அவமரியாதையாக நடந்துகொள்வது ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது மட்டுமல்ல, சுவாரஸ்யமாகவும் தெரிகிறது. குழந்தைகளை இந்த வழியில் செயல்பட அனுமதிப்பதை எந்த ஒரு அறிவுள்ள மனிதனும்  ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டான். அவர்களைத் தடுக்க முடிந்தபோது அவர்களைத் தடுக்காமல் பெரியவர்களின் பொழுதுபோக்கிற்காக குழந்தைகளை மோசமாக நடந்து கொள்ள ஊக்குவிப்பதன் மூலம், பிற்காலத்தில் அந்தப் பலனை அவர்கள் அனுபவிப்பதில் இருந்து தடுக்க முடியாது. குழந்தைகள் தங்கள் பெற்றோரை அடையாளம் காணும் அளவுக்கு பெரியவர்களானவுடன், அவர்கள் பொதுவாக பெற்றோரிடம் தகாத வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துவதில்லை. அத்தகைய வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துவது தவறு என்று அவர்களிடம் சொல்லப்படாவிட்டால் அவர்கள் அவற்றைத் தொடர்ந்து பேசக்கூடும். பேசக் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கும் மற்றும் மிதமான ஒலிகளை மட்டுமே எழுப்பக்கூடிய மிகச் சிறிய குழந்தைகளுக்கு இந்த நடத்தை பொதுவானது. இருப்பினும், இந்தப் பிறந்த குழந்தைகளுக்கு எதுபற்றியும் தெரியாது என்பதைப் பற்றி நாம் சிந்திக்க வேண்டும். அவர்கள் வளர வளர, அவர்கள் பேச்சுடன் தங்கள் ஆரம்பகால குழந்தைப்பருவ வாழ்க்கையைத் தாண்டி, தங்களை சுற்றியுள்ள பலவாறு விடயங்களைக் குறித்து கற்றுக்கொள்ளவும் சிறப்பாகத் தொடர்பு கொள்ளவும் தொடங்குகிறார்கள்.

அத்தியாயம் 67 [XXXVI.]— குழந்தைகளின் அறியாமை மற்றும் அது எங்கிருந்து வருகிறது என்பது குறித்த ஒரு கண்ணோட்டம்

சிலர் ஞானஸ்நானம் பெறும்போது கூட, கடவுளை அறியாமல், அவரது கிருபையை அறியாமல் எப்படி குழப்பமடைகிறார்கள் என்பதைப் பற்றி சிந்திப்போம். ஞானஸ்நானம் அவர்களை அவருடன் இணைக்க வேண்டும். எனது கேள்வி துதான், எப்போது, ​​எப்படி இந்தக் குழப்பத்தில் அவர்கள் இவ்வாறு தொலைந்து போனார்கள்? தங்கள் தாயின் கருவறையில் ஒரு நல்ல தொடக்கத்தைப் பெற்ற பிறகும், தங்கள் சொந்த வாழ்க்கையில் கவனக்குறைவாக இருந்ததால், அவர்கள் கடவுளைப் பற்றி மறந்துவிட்டார்களா? விரும்புபவர்கள் இதைச் சொல்லலாம், கேட்கலாம் அல்லது அவர்கள் விரும்பினால் நம்பலாம். தங்கள் மனதை மாற்ற மறுப்பவர்கள் மட்டுமே அப்படி நினைப்பார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். விஷயங்களை அறியாமல் இருப்பதில் உண்மையில் எந்தத் தீங்கும் இல்லையா – சரிசெய்ய வேண்டிய எதுவும் இல்லை? “என் இளமைப் பருவத்தின் தவறுகளையும் என் அறியாமையையும் நினைவில் கொள்ளவேண்டாம்” என்ற ஜெபத்தின் அர்த்தம் என்ன? நாம் வேண்டுமென்றே செய்யும் பாவங்கள் மோசமானவை என்பது உண்மைதான். என்றாலும், அறியாமை காரணமாக எந்தப் பாவங்களும் செய்திருந்தால், அந்தத் தவறுகளை மறக்கும்படி கடவுளிடம் கேட்பது பற்றி நாம் வேதாகமத்தில் படித்திருக்க மாட்டோம். புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையின் ஆன்மா இன்னும் ஒரு மனித ஆன்மாவாகவே உள்ளது, இன்னும் எதையும் கற்றுக்கொள்ளாத, இன்னும் கற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒரு பகுத்தறிவு அற்ற ஜீவியாகவே உள்ளது என்பதை நான் காண்கிறேன். அது ஏன் இவ்வளவு அறியாமை நிலையில் பிறக்கிறது என்று எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. மனிதர்கள் இப்படித்தான் தங்கள் வாழ்வைத் தொடங்க வேண்டும் என்றால், இந்த இயல்பு ஏற்கனவே குறைபாடுடையதாக இல்லாவிட்டால், ஆதாம் ஏன் இவ்வாறு படைக்கப்படவில்லை? கட்டளைகளைப் புரிந்துகொண்டு தனது துணைவிக்கும் அனைத்து விலங்குகளுக்கும் பெயரிட அவரால் எப்படி முடிந்தது? ஆதியாகமம் 2:23-ல், ஆதாம், “என்னைப் போலவே ஒருத்தி; அவளது எலும்பு என் எலும்பிலிருந்து உருவானவை. அவளது உடல் எனது உடலிலிருந்து உருவானது. அவள் மனிதனிலிருந்து எடுக்கப்பட்டாள். அதனால் அவளை ‘பெண்’ என்று அழைப்பேன்” என்றான். ஆதியாகமம் 2:19-ல், “தேவனாகிய கர்த்தர் பூமியிலிருந்து மண்ணை எடுத்து காட்டிலுள்ள அனைத்து மிருகங்களையும், வானத்திலுள்ள அனைத்து பறவைகளையும் படைத்து அவைகளை மனிதனிடம் கொண்டு வந்தார். அவன் அவை ஒவ்வொன்றுக்கும் பெயர் வைத்தான். ஆதாம் ஒவ்வொரு உயிரினத்திற்கும் என்ன பெயரிட்டானோ அது அதன் பெயராக மாறியது” என்று கூறுகிறது. இந்த மனிதன், தான் யார், எங்கே இருக்கிறான், என்னவாக இருக்கிறான், யாரால் படைக்கப்பட்டான், அவனது பெற்றோர்கள் யார் என்று தெரியாத அவன் ஏற்கனவே தவறு செய்த குற்றவாளியாக இருக்கிறான். அவர் விதிகளைப் பின்பற்றத் தயாராக இல்லை, இந்த உண்மைகளை அவர் அறியாததால் அறியாமையில் தொலைந்து போகிறார். இந்த குழப்பத்தை அவர் சமாளிக்கும் வரை நாம் பொறுமையாக காத்திருக்க வேண்டும். இது அதிக குடிப்பழக்கத்திலிருந்து மீள்வது போல, ஒரு இரவு போதாது, பல மாதங்கள், ஏன் ஆண்டுகள் கூட எடுக்கும். அதுவரை, வளர்ந்தவர்கள் விடும் தவறை நாம் கண்டிக்கிறோம். அதேவேளை சிறு குழந்தைகளிடம் காணப்படும் தவறை ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய மனப்பான்மையை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும், அவை பட்டியலிட முடியாத அளவுக்கு அதிகமாக உள்ளன. குழந்தைகள் அறியாமை மற்றும் பலவீனம் என்ற கடுமையான பிரச்சினைகளுடன் பிறந்தால், அவர்கள் எங்கே, எப்படி திடீரென்று சில பயங்கரமான தவறுகளைச் செய்து அத்தகைய இருளில் சிக்கிக் கொண்டார்கள்?

அதிகாரம் 68 [XXXVII.]—நாம் பிறக்கும் போது நமக்கு இருந்த அதே இயல்பிலேயே ஆதாம் படைக்கப்படவில்லை என்றால், பாவம் இல்லாத கிறிஸ்து எப்படி ஒரு குழந்தையாகவும் பலவீனமான நிலையிலும் பிறந்திருக்க முடியும்?

மனித இயல்பு தூய்மையானதாக இல்லாவிட்டால், ஆரம்பத்திலிருந்தே அது சிதைந்திருந்தால், ஆதாம் அப்படிப் படைக்கப்படவில்லை என்றால், மிகவும் உன்னதரான, கன்னித் தாயின் கருவிலிருந்து  பாவம் இல்லாமல் பிறந்த கிறிஸ்து, இன்னும் ஒரு குழந்தையாகவும் பலவீனமான நிலையிலும் உலகிற்கு எப்படி வர முடியும் என்று யாராவது கேட்கலாம். இதற்கான நமது பதில் என்னவென்றால், ஆதாமுக்கு முன்பு பாவமுள்ள பெற்றோர் இந்தப் புவியில் இல்லாததால் அவர் பாவ நிலையில் படைக்கப்படவில்லை. ஆனால் நாம் அப்படியல்ல, ஆதாமின் பாவத்தின் காரணமாக நாம் எல்லோரும் பாவ நிலையில் பிறக்கிறோம். “தேவன் தன் சொந்தக் குமாரனையே பூமிக்குப் பாவமனித சாயலாக அனுப்பினார். அவரை பாவத்தைப் போக்கும் பலியாகவும் கருதினார். எனவே மனித வாழ்க்கை மூலம் பாவத்தை அழித்தார்” என்று ரோமர் 8:3 இல் விளக்கப்பட்டுள்ளது. ஆதாம் ஏன் ஒரு குழந்தையாகவோ அல்லது அவனது உடலின் அளவாகவோ படைக்கப்படவில்லை, மாறாக அவனது வடிவத்தின் முழுமையைப் பற்றியே நாம் விவாதிக்கிறோம். விலங்குகளும் இதேபோல் படைக்கப்பட்டன என்றும், அவற்றின் குட்டிகள் மற்றும் குஞ்சுகள் சிறியதாகப் பிறந்ததற்கு அவற்றின் பாவம் காரணமல்ல. இருப்பினும், இவை யாவும் ஏன் நடந்தன என்று நாங்கள் இப்போது கேள்வி எழுப்பவில்லை. நாம் சிந்திக்க வேண்டிய கேள்வி என்னவென்றால், ஒரு மனிதனின் மனம் எவ்வளவு வலிமையானது என்றும், அவன் தனது  சிந்திக்கும் திறனை எவ்வாறு வளர்த்துக் கொண்டான் என்பதுதான். ஆதாமால் கடவுளின் விதிகளைக் கற்றுக்கொள்ளவும் புரிந்துகொள்ளவும் முடிந்தது, மேலும் அவன் விரும்பி இருந்தால் அவற்றைப் பின்பற்றியிருக்கவும் முடியும். இதற்கு நேர்மாறாக, இன்று மக்கள் தங்கள் அறிவீனம்  மற்றும் பலவீனம் காரணமாக இதைச் செய்ய முடியாமல் பிறக்கிறார்கள். இதற்கு காரணம், அவர்களின் உடலில் அல்ல, மனதில் இருக்கும் பலவீனம். இருப்பினும், ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் ஆதாமுக்கு இருந்ததைப் போன்ற ஒரு பகுத்தறிவு ஆன்மா இருந்திருக்கிறது, இருக்கிறது என்பதை நாம் அங்கீகரிக்க வேண்டும். என் நோக்கில், நம் உடலில் காணப்படும் பலவீனம் ஏதோ ஒரு வகையான தண்டனையைத் தன்னகத்தே கொண்டிருக்கிறதோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. எம் முன்னோர் பாவம் செய்யாவிட்டால் பேசவோ, கைகளைப் பயன்படுத்தவோ, நடக்கவோ முடியாத குழந்தைகளைப் பெற்றிருப்பார்களா என்று எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. கருப்பை எவ்வளவு சிறியது என்பதால் அவர்கள் குழந்தைகளைகருவில் உதிக்கும் சிசுக்களாகப் பிரசவிப்பது அவசியம் என்று தோன்றுகிறது. இருப்பினும், விலா எலும்பு ஒரு ஆணின் உடலின் ஒரு சிறிய பகுதியாக இருப்பதால், கடவுள் அவனுக்காக ஒரு சிறிய துணைவியைப் படைத்து, பின்னர் அவளை ஒரு முழுமையான பெண்ணாக மாற்றினார் என்று அர்த்தமல்ல. ஆனால் கடவுள் அவர்களின் குழந்தைகளை அவர்கள் பிறந்த உடனேயே வளரச் செய்திருக்கலாம் ஏனென்றால் அந்த வல்லமை அவருக்கு இருந்தது.

அத்தியாயம் 69 [XXXVIII.]— ஒரு குழந்தையின் அறியாமை மற்றும் பலவீனம்

இருப்பினும், இதில் அதிக கவனம் செலுத்த வேண்டாம். பல இளம் விலங்குகள், பறவைகள்  சிறியதாகப் பிறக்கின்றன. அவை வளரும்போது புத்திசாலியாக மாறுவதில்லை, ஏனெனில் அவை பகுத்தறிவு மனம் இல்லாததால். அவை மிகச் சிறியதாக இருந்தாலும், அவை நடக்கவோ, பறக்கவோ, நீந்தவோ, ஊர்ந்து திரியாவோ செய்கின்றன. தங்கள் தாய்மாரை அடையாளம் காண்கின்றன. தங்கள் தாயின் பால் முலைகளைத் தாங்களாகவே கண்டுபிடிக்கின்றன. இவை யாவும் எளிதாக நடந்தேறாவிட்டாலும் கூட, இதைச் செய்ய அவர்களுக்கு உதவி தேவையில்லை. ஒரு மனிதக் குழந்தை நடக்கவோ அல்லது கைகளை சரியாகப் பயன்படுத்தவோ கூட முடியாமல் பிறக்கிறது. தாய் உதவவில்லை என்றால், பாலை உறிஞ்சிக் குடிப்பதற்கு மார்பகத்தை எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது என்று குழந்தைக்குத் தெரியாது. குழந்தை முலைக்காம்புக்கு அருகில் இருக்கும்போது கூட, பால் உறிஞ்சுவதை விட அழுவது பெரும்பாலும் கேட்கக்கூடியதாக இருக்கிறது. உடலின் முழுமையான பலவீனம் மனதின் பலவீனத்துடன் பொருந்துகிறது. நாம் விளக்கியது போல், அந்தப் பாவ உடல் பகுத்தறிவு ஆன்மாவை எடைபோடவில்லை என்றால், கிறிஸ்துவின் உடல் ஒரு பாவ உடலைப் போலத் தோன்றியிருக்காது. இது பெற்றோரிடமிருந்து பெறப்பட்ட பண்புகளின் காரணமாக இருக்கலாம், ஒவ்வொரு நபருக்கும் தனித்தனியாக உருவாக்கப்பட்டது, அல்லது மேலுலகத்தில் இருந்து கொடுக்கப்பட்டது. நான் இப்போது இந்த தலைப்பை மேலும் ஆராயப் போவதில்லை.

அத்தியாயம் 70 [XXXIX.]— ஞானஸ்நானம் மூலம் குழந்தைகளிலும், பெரியவர்களிடமும் பாவம் எவ்வளவு தூரம் நீக்கப்படுகிறது? அதனால் என்ன நன்மை விளைகிறது?

குழந்தைகளில், கடவுளின் கிருபை மற்றும் ஞானஸ்நானம் மூலம், பாவத்தின் விளைவுகள் நீக்கப்படுகின்றன என்று நம்பப்படுகிறது. இருப்பினும், இது ஒரே நேரத்தில் நடக்காது. மனிதனாக இருப்பதன் மூலம் வரும் இயற்கையான ஆசைகள் உடனடியாக முழுமையாக அகற்றப்படுவதில்லை; அதற்கு பதிலாக, அவை பிறப்பிலிருந்தே இருந்தாலும், ஒரு நபருக்கு தீங்கு விளைவிக்காதபடி அவை நிர்வகிக்கப்படுகின்றன. ஒரு குழந்தை ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகு வளர்ந்து, சட்டத்தைப் பின்பற்றும் அளவுக்கு பருவத்தை எய்திவிட்டால், அது சவால்களை எதிர்கொள்வதோடு, கடவுளின் உதவியுடன், அவருடைய கிருபையை உண்மையிலேயே ஏற்றுக்கொண்டு அதை நிராகரிக்காத வரை, அதன் வாழ்வில் சந்திக்கும் அனைத்து சவால்களையும் எதிர்கொள்ள முடியும். கடவுளிடமிருந்து ஒரு பெரிய அற்புதம் நடந்தாலொழிய, ஞானஸ்நானம் மூலம் வயதானவர்கள் கூட பாவத்திலிருந்து முழுமையான விடுதலையைப் பெறுவதில்லை. மாறாக, ஞானஸ்நானம் ஒரு மனிதன் செய்த, சொன்ன அல்லது நினைத்த கெட்ட காரியங்களை அழிக்க உதவுகிறது. அதே நேரத்தில் அவர்களின் ஆசைகளையும் கட்டுப்படுத்தி அந்த செயல்கள் ஒருபோதும் நடக்கவில்லை என்ற ஒரு தோற்றப்பாட்டை ஏற்படுத்துகிறது. நல்லதல்லாத விஷயங்களுக்கான வலுவான ஆசையான காம உணர்வு, ஆன்மாவைக் கட்டுப்படுத்தப் பயன்படுத்திய குற்ற உணர்வு நீங்கி, மக்களுக்கும் கடவுளுக்கும் இடையிலான பிரிவு நீக்கப்பட்டிருந்தாலும் கூட இன்னும் உள்ளது. 1 கொரிந்தியர் 9:27 இல் கூறப்பட்டுள்ளபடி, சில இன்பங்களை நல்ல காரணங்களுக்காக அனுமதிக்கலாமா அல்லது அவற்றிலிருந்து பின்வாங்கலாமா என்பதைத் தீர்மானிக்கும்போது, ​​நம் உடல்களைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சிக்கும்போது, ​​நம் ஆசைகளுடன் இன்னும் போராடுகிறோம். கடவுளின் ஆவியானவர் நம்மை விட மனிதகுலத்தின் கடந்த காலம், நிகழ்காலம் மற்றும் எதிர்காலத்தை நன்கு அறிவார். கடவுளின் பார்வையில் யாரும் நியாயப்படுத்தப்பட முடியாத அளவுக்கு மனித வாழ்க்கை இருக்கும் என்று அவர் கணித்தார். நமது அறியாமை அல்லது பலவீனம் காரணமாக, தவறுகளை எதிர்க்க நாம் பெரும்பாலும் நமது மன உறுதியைப் பயன்படுத்துவதில்லை, இது பல்வேறு சட்டவிரோத செயல்களைச் செய்ய நம்மை வழிநடத்துகிறது. இந்த தவறுகளுக்கு நாம் எவ்வளவு அதிகமாக அடிபணிகிறோமோ, அவ்வளவு மோசமாகிவிடுகிறோம், அதே நேரத்தில் நமது தவறான செயல்கள் குறைவாகவும், குறைவான முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகவும்  இருக்கிறதோ, அந்த அளவுக்கு நாம் சிறப்பாக இருக்க முடியும். இயேசு தம் சீடர்களிடம், “இனி நான் உங்களுடன் அதிகம் பேசமாட்டேன், ஏனென்றால் உலகத்தின் அதிபதி வருகிறான். அவனுக்கு என் மீது எந்த உரிமையும் இல்லை” என்று கூறுகிறார். இந்த வசனம், இயேசு தம் சீடர்களுடனான நேரம் முடிவடைகிறது என்பதைக் குறிக்கிறது, மேலும் அவர் விரைவில் “உலகத்தின் ஆட்சியாளர்” என்று பெரும்பாலும் புரிந்து கொள்ளப்படும் உலக சக்திகளுக்குக் கீழ்ப்படிய நேரிடும். இயேசுவின் மீது தனக்கு எந்த அதிகாரமும் இல்லை, அதாவது அவரைக் குற்றம் சாட்டவோ அல்லது கண்டனம் செய்யவோ சாத்தானுக்கு எந்த சட்டப்பூர்வ உரிமையும் இல்லை, ஆனால் உலகம் விரைவில் இயேசுவின் செயல்களையும் தந்தையின் மீதான அவரது அன்பையும் காணும் என்பதை அவர் வலியுறுத்துகிறார். (யோவான் (14:30) இவ்வாறு கூறிய கர்த்தரைத்த தவிர, பாவமின்றி அவதரித்தவர் வேறெவரும் இருக்க முடியுமா என்பதை நாம் இன்னும் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும். இந்த தலைப்பு சிக்கலானது ஆனால், பின்னர் விரிவாக விவாதிக்கலாம். எனவே மற்றொரு புத்தகத்தின் தொடக்கத்திற்காக அதை சேமித்து வைப்போம்.

---

முதல் புத்தகம் (Book 1)
புத்தகம் II (Book 2)
புத்தகம் III (Book 3)