South Asia Lutheran Mission

Ambrose of Milan, On Repentance, in Tamil. Book 1

---

முதல் புத்தகம்

அத்தியாயம் 1

கிறிஸ்துவின் சொந்த இரக்கத்தால் காட்டப்பட்டபடி, சாந்த குணத்தின் முக்கியத்துவத்தையும், அது திருச்சபையின் தலைவர்களுக்கு எவ்வளவு அவசியம் என்பதையும் புனித அம்புரோஸ் எழுதுகிறார். நோவேஷியர்கள் இந்த சாந்த குணத்திலிருந்து விலகி அப்பால் சென்று விட்டதால், அவர்களைக் கிறிஸ்துவின் சீடர்களாகக் கருத முடியாது. அவர்களின் பெருமையும் கடுமையான நடத்தையும் விமர்சிக்கப்படுகின்றன.

1. நற்பண்பின் மிக உயர்ந்த வடிவம் பெரும்பான்மையினருக்கு உதவுவதை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கும் என்றால், சாந்தம் என்பது அனைத்து நற்பண்புகளிலும் மிகவும் அழகானதொரு பண்பாகும். அது, தன்னை விமர்சிப்பவர்களைக்கூடத் துன்புறுத்துவதில்லை, மேலும் பெரும்பாலும் தன்னைக் கண்டனம் செய்பவர்களைக்கூட மன்னிப்புக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக்குகிறது. மேலும், ஆண்டவர் தமது சொந்த தியாகத்தால் ஸ்தாபித்த திருச்சபையின் வளர்ச்சிக்கு உதவிய ஒரே நற்பண்பு இதுவேயாகும். இந்தத் திருச்சபை விண்ணகத்தின் அன்பான கருணையைக் காட்டுவதோடு அனைவரையும் மீட்க முயல்கிறது. அது, மக்களின் இதயங்களின் சுமையை அதிகரிக்காமல் அல்லது அவர்களின் மன உறுதியைக் குலைக்காமல் அவர்களால் தாங்கிக்கொள்ளக்கூடிய ஒரு மென்மையுடன் இதைச் செய்கிறது.

2. மனித பலவீனங்களைச் சரிசெய்ய முயற்சிப்பவர்கள், அவற்றை அகற்றுவதற்குப் பதிலாக, தங்கள் சொந்த பலவீனங்களை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். லூக்கா நற்செய்தி 15:5-ல், மேய்ப்பர் சோர்வுற்ற ஆட்டை விட்டு விட்டுச் செல்லாமல் அதைத் தோள்களில் சுமந்து சென்றதைக் காண்கிறோம். பிரசங்கி 7:17-ல் சொலமனும், சமநிலை அவசியம் என்பதால் மட்டும் ஒருவர் அளவுக்கு அதிகமாக நீதிமானாக இருக்க வேண்டாம் என்று நம்மை எச்சரிக்கிறார். ஒருவர் தன்னை குணப்படுத்துவதன் காரணமாக தாழ்வாக நடத்தப் படுவதாகவும், இரக்கத்திற்குப் பதிலாக அவமதிப்புடன் நடத்தப்படுவதாகவும் இருப்பதாக உணர்ந்தால், அவர் எப்படி அப்படிப்பட்ட ஒருவரின் உதவியை நாட முடியும்?

3. கர்த்தராகிய இயேசு நம்மைப் பயமுறுத்தி விரட்டுவதற்காக அல்ல, தம்மிடம் அழைப்பதற்காகவே இரக்கம் காட்டினார். இதனால் தான், “சுமை சுமந்து சோர்ந்திருப்போரே என்னிடம் வாருங்கள். நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் அளிப்பேன்” என்று மத்தேயு 11:28 கூறியுள்ளது. இதன் பொருள், இயேசு நம்மைப் புத்துணர்ச்சி அடையச் செய்கிறார், நம்மை நிராகரிப்பதோ அல்லது நம்மை விட்டு விலகிச் செல்வதோ இல்லை. மக்களை விலக்கி வைப்பதற்குப் பதிலாக அவர்களை ஒன்றிணைக்கவும், தம்முடைய சித்தத்தைப் புரிந்து கொள்ளவும் பகிர்ந்துகொள்ளவும் அவர் தம்முடைய சீடர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தார். எனவே, சாந்தமான மற்றும் அன்பான கருத்துக்களை நம்புவதற்குப் பதிலாக, கடுமையான மற்றும் பெருமையான கருத்துக்களை நம்புபவர்கள் கிறிஸ்துவின் உண்மையான சீடர்களாக இருக்கமுடியாது. தாங்கள் தூய்மையானவர்கள் என்று கூறிக்கொள்ளும் நோவேஷிய போதகர்களைப் போல, தங்களுக்கு மட்டும் தேவனுடைய இரக்கத்தைத் தேடி மற்றவர்களுக்கு அதை மறுப்பவர்களும் இதில் அடங்குவர்.

4. இதைவிடப் பெருமையை வேறு எதனால் காட்ட முடியும்? வேதாகமம் சொல்வதுபோல, புதிதாகப் பிறந்த குழந்தை உட்பட அனைவரும் பாவிகள் தான். தாவீது தன் பாவத்திலிருந்து தன்னைத் தூய்மையாக்கும் படி கடவுளிடம் கேட்டுள்ளார். கிறிஸ்து பிறந்த குடும்பத்தைச் சேர்ந்த தாவீதை விட அவர்கள் பரிசுத்தமானவர்களா? அப்படிப்பட்ட வம்சத்தில் உதித்த ஒருவர் தான் மீட்பரைத் தன் வயிற்றில் சுமந்த கன்னியாவார். ஒருபோதும் நீக்கிவிடமுடியாத தண்டனையை அளித்து, மன்னிப்பை வழங்காமல், மனந்திரும்புவதற்கான உந்துதலை இல்லாமல் செய்வதைவிடக் கொடுமையானது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? கருணைக்கான நம்பிக்கையின்றி வாழும் எவராலும் உண்மையாக மனந்திரும்ப முடியாது.

அத்தியாயம் 2

பாவம் செய்தவர்களுக்கு மட்டுமே நற்கருணை மறுக்கப்படுவதாக நோவேஷியர்கள் கூறுகிறார்கள், ஆனால் இது வேதாகமத்தின் போதனைகளுடனோ அல்லது அவர்களுடைய சொந்த நம்பிக்கைகளுடனோ பொருந்தவில்லை. அவர்கள் தெய்வீக வல்லமையை மதிப்பதாகக் கூறுகிறார்கள், ஆனால் உண்மையில், தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட முழு வல்லமையையும் அவர்கள் பயன்படுத்தாததால், அதை அவமதிக்கிறார்கள். திருச்சபைக்குக் கட்டுப்படுத்தும் மற்றும் சுதந்திரத்தைக் கொடுக்கும் அதிகாரம் உண்டு; அந்த அதிகாரம் மதத்துரோகிகளிடம் இல்லை. ஏனெனில், அவர்கள் அகந்தையுடன் நடத்தும் பரிசுத்த ஆவியானவரிடமிருந்து தான் திருச்சபை அந்த அதிகாரத்தைப் பெற்றுள்ளது.

5. இருந்தபோதிலும், தங்கள் விசுவாசத்தை மறுத்தவர்களை மீண்டும் சமூகத்திற்குள் அனுமதிக்கக் கூடாது என்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள். புனித விழுமியங்களை அவமதிக்கும் குற்றத்திற்கு மட்டுமே மன்னிப்பைப் பெற அனுமதித்தால், அது மிகவும் கடுமையாக இருக்கும். மேலும், அது அவர்களுடைய சொந்த நம்பிக்கைகளுடன் பொருந்திப் போனாலும், கடவுள் சொன்னதற்கு எதிராகச் செல்வது போலத் தோன்றும். ஆண்டவர் எல்லாப் பாவங்களையும் மன்னித்தபோது, ​​அவர் எந்த விதிவிலக்கையும் ஏற்படுத்தவில்லை. ஆனால், ஸ்டோயிக் தத்துவவாதிகளைப் போல, எல்லாப் பாவங்களும் ஒரேவிதமான வகையில் மோசமானவை என்று அவர்கள் நினைப்பதாலும், ஒரு கோழியைத் திருடுபவன் கூட தன் தந்தைக்குத் தீங்கு செய்தவனுக்கு ஒப்பான குற்றவாளி என்று அவர்கள் கூறுவதாலும், ஒரு குறிப்பிட்ட குற்றத்திற்காக மட்டும் மக்களுக்கு விதிவிலக்களிக்க அவர்களால் எப்படி முடிகிறது? ஆகவே ஒருவருக்கு வழங்கப்படும் தண்டனை மற்றைய எல்லோரையும் பாதிக்கும் அளவுக்கு நியாயமற்றதாக இருக்கலாகாது என்பதை அவர்களால் மறுக்க முடியாது.

6. பாவங்களை மன்னிக்கும் வல்லமை தனக்கு மட்டுமே உண்டு என்று கூறி, கடவுளுக்கு மிகுந்த மரியாதை காட்டுவதாக அவர்கள் உரிமை கோருகிறார்கள். இருப்பினும், அவருடைய கட்டளைகளைப் புறக்கணித்து, தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கடமையைச் செய்ய மறுப்பவர்களே அவருக்குப் பெரும் தீங்கை விளைவிக்கிறார்கள். யோவான் 20:22-23-இல், ஆண்டவராகிய இயேசு தன் நற்செய்தியில், “பரிசுத்த ஆவியைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் மக்களது பாவங்களை மன்னித்தால் அவை உங்களுக்கு மன்னிக்கப்படும். நீங்கள் மக்களது பாவங்களை மன்னிக்காவிட்டால் அவை உங்களுக்கு மன்னிக்கப்படாது” என்று கூறினார். அப்படியானால், அவரை அதிகம் கனப்படுத்துபவர் யாராக இருக்கமுடியும்? அவருடைய கட்டளைகளைப் பின்பற்றுபவரா அல்லது பின்பற்றாதவரா?

7. திருச்சபை, பாவத்தைத் தக்கவைப்பதன் மூலமும் மன்னிப்பதன் மூலமும், இருபுறமும் தனது தனது கடமையில் உண்மையாக இருக்கிறது. மதக்கொள்கை ஒருபுறம் கொடுமையானது, மறுபுறம் கீழ்ப்படியாதது; அது எப்படியென்றால், தான் விடாத ஒன்றைப் பற்றிக்கொள்ள முயற்சிக்கிறது போலவே அது பற்றிக்கொண்டிருப்பதை விடாமலும் இருக்கிறது. இதன்மூலம் அது தனது சொந்தத் தீர்ப்பால் தன்னையே குற்றவாளியாக்குகிறது. கட்டுப்படுத்தும் மற்றும் விடுவிக்கும் அதிகாரம் சமமாக இருக்க வேண்டும் என்று ஆண்டவர் விரும்பியதன் காரணமாக, அவர் இரண்டையும் ஒரே நிபந்தனைகளின் கீழ் அங்கீகரித்தார். எனவே, ஒருவரால் விடுவிக்க முடியாவிட்டால், அவர்களால் கட்டுப்படுத்தவும் முடியாது. ஆண்டவரின் வார்த்தைகளின்படி, ஒருவரால் கட்ட முடிந்தால், அவரால் அவிழ்க்கவும் முடியும். அதாவது, அவர்களுடைய போதனைகள் தங்களுக்குள்ளேயே முரண்படுகின்றன. தங்களால் அவிழ்க்க முடியாது என்று சொல்பவர்கள், தங்களால் கட்டவும் முடியாது என்று சொல்ல வேண்டும். ஒன்று அனுமதிக்கப்பட்டு, மற்றொன்று எப்படி அனுமதிக்கப் படாமல் இருக்க முடியும்? அந்த அதிகாரம் வழங்கப்பட்டவர்களுக்கு, இரண்டுமே அனுமதிக்கப்படுகின்றன அல்லது இரண்டுமே அனுமதிக்கப்படுவதில்லை என்பது தெளிவாகிறது. திருச்சபை இரண்டையும் செய்ய அனுமதிக்கிறது, ஆனால் மதக்கொள்கை மீறலுக்கு அனுமதி இல்லை, ஏனெனில் இந்த அதிகாரம் குருமாரிடம் மட்டுமே ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே, உண்மையான குருமாரைக் கொண்ட திருச்சபை அதை உரிமை கோருவது நியாயமே; கடவுளின் குருமாரைக் கொண்டிராத மதக்கொள்கையால் அதை உரிமை கோர முடியாது. மேலும், இந்த அதிகாரத்தை உரிமை கோராததன் மூலம், மதக்கொள்கையானது தம்மிடம் குருமார் இல்லாததால் குருத்துவ அதிகாரத்தை உரிமை கோர முடியாது என்ற தண்டனையைத் தனக்குத்தானே விதித்துக்கொள்கிறது. ஆகவே, அவர்களின் வெட்கமற்ற பிடிவாதத்தில், ஒரு வெட்கக்கேடான ஒப்புதல் இருப்பது நம் பார்வையில் படுகிறது.

8. மேலும், பரிசுத்த ஆவியைப் பெற்ற எவரும் பாவங்களை மன்னித்து அவற்றைத் தடுத்து வைக்கும் வல்லமையையும் பெற்றிருக்கிறார் என்ற உண்மையைப் பற்றியும் சிந்தியுங்கள். யோவான் 20:22-23-இல் கூறப்பட்டுள்ளபடி, “பரிசுத்த ஆவியைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் மக்களது பாவங்களை மன்னித்தால் அவை உங்களுக்கு மன்னிக்கப்படும். நீங்கள் மக்களது பாவங்களை மன்னிக்காவிட்டால் அவை உங்களுக்கு மன்னிக்கப்படாது” என்று கூறினார் என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. எனவே, ஒருவருக்குப் பாவங்களை மன்னிக்கும் வல்லமை இல்லையென்றால், அவர் பரிசுத்த ஆவியைப் பெற்றுக்கொண்டவராக இருக்கமுடியாது. குருவாகத் திருநிலைப் படுத்தப்பட்டிருப்பது பரிசுத்த ஆவியிடமிருந்து கிடைக்கும் ஒரு சிறப்பு வாரங்களில் ஒன்று. அதேபோல பாவங்களை மன்னிப்பதும் தடுத்து வைப்பதும் அவருடைய சிறப்புரிமையாகும். அப்படியிருக்க, அவருடைய வல்லமையையும் அதிகாரத்தையும் நம்பாத ஒருவர் இந்த வரத்தைக் கேட்டு எப்படி உரிமை கோர முடியும்?

9. அவர்களுடைய அதீத அகந்தையைக் குறித்து நாம் என்ன சொல்வது? தேவனுடைய ஆவியானவர் கடுமையைக் காட்டிலும் இரக்கத்தின் மீதே அதிக நாட்டம் கொண்டவராக இருந்தாலும், அவர்களுடைய விருப்பங்கள் அவர் சித்தத்துக்கு விரோதமாகவே இருக்கின்றன. ஏனென்றால் அவர் அங்கீகரிக்காத காரியங்களையே அவர்கள் செய்கிறார்கள். ஏனென்றால் தண்டிப்பது ஒரு நீதிபதியின் கடமை, மன்னிப்பது இரக்கத்தின் கடமை. நோவேஷியனே, ஒருவரைக் கட்டுப்படுத்துவதை விட அவனை நீ மன்னிப்பதே சிறந்ததாக இருக்கும். முதல் சூழ்நிலையில், நீங்கள் அரிதாகவே தவறு செய்பவரைப் போல நடந்துகொண்டீர்கள் என்றாலும், இரண்டாவதில், பாவத்தின் வலியைப் புரிந்துகொண்டவரைப் போல மன்னிப்பவர்களாகவும் இருக்கிறீர்கள்.

அத்தியாயம் 3

கடுமையான பாவங்களுக்கு மட்டுமே மன்னிப்பு மறுக்கப்படுவதாக வாதிடும் நோவேஷியர்களை நோக்கி, இதுவும் கடவுளுக்கு எதிரான ஒரு தவறான செயல் என்று புனித அம்புரோஸ் பதிலளிக்கிறார். எல்லாப் பாவங்களையும் மன்னிக்கும் வல்லமையை கடவுள் அருளுகிறார், ஆனால் கொடிய பாவங்களுக்கு இன்னும் ஆழமான மனந்திரும்புதல் தேவைப்படுகிறது. பாவங்களின் கடுமை குறித்த நோவேஷியர்களின் வேறுபாடு, கடவுள் கடுமையானவர் என்று தவறாகச் சித்தரிப்பதோடு அவதாரத்தின் வழிவந்த கடவுளின் கருணையையும் புறக்கணிக்கிறது என்பதையும் புனித அம்புரோஸ் குறிப்பிடுகிறார்.

10. பெரும் பாவங்களைத் தவிர, சிறிய பாவங்களுக்கு மன்னிப்பு கிடைப்பதாக அவர்கள் கூறுகிறார்கள். இருப்பினும், உங்கள் தந்தையான நோவேஷியன் இவ்வாறு போதிக்கவில்லை. தன்னால் உதவ முடியாத இடத்தில் நம்பிக்கையை அளிக்க அவர் விரும்பாததால், எவரையும் மன்னிப்பைத் தேட அனுமதிக்கக்கூடாது என்று அவர் நினைத்திருக்கலாம், ஏனெனில் கட்டுப்படுத்துவது, மன்னிப்பு கிடைக்கும் என்ற தவறான நம்பிக்கையை அவர்களுக்கு அளித்துவிடும். உங்கள் சொந்த நம்பிக்கையின்படி உங்கள் தந்தை தவறானவர், ஏனென்றால் நீங்கள் மன்னிப்பைப் பெற முடியும் என்று நினைக்கும் சில பாவங்களுக்கும், சரிசெய்ய முடியாதவை என்று நீங்கள் நம்பும் மற்ற பாவங்களுக்கும் இடையில் வேறுபாடுகள் இருப்பதைக் காண்கிறீர்கள். இருப்பினும், கடவுள் அத்தகைய வேறுபாடுகளைக் காட்டுவதில்லை. அனைவருக்கும் தமது இரக்கத்தை மட்டுமே வாக்களித்துள்ளதோடு, விதிவிலக்கின்றி மன்னிக்கும் அதிகாரத்தை தமது குருமாருக்கு வழங்கியுள்ளார். பல பாவங்களைச் செய்த ஒருவர் அதிக மனந்திரும்புதலில் ஈடுபட வேண்டும், ஏனென்றால் மிகவும் கடுமையான பாவங்கள் கழுவப்படுவதற்கு அதிக பாவ விமோசனம் தேவைப்படுகிறது. மன்னிப்பிலிருந்து அனைவரையும் விலக்கியதற்காக நோவேஷியன் நியாயப்படுத்தப்படவில்லை, அவரைப் பின்பற்றியும் கண்டனம் செய்தும் வரும் நீங்களும் நியாயப்படுத்தப்படவில்லை. கடுமையான பாவங்கள் மன்னிக்கப்படுவதற்கு அதிக பாவ விமோசனம் குறித்த முயற்சி தேவை என்று கிறிஸ்து நமக்குக் கற்பிப்பதால், உண்மையான மனந்திரும்புதல் ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டிய நேரத்தில், நீங்கள் அதன் தேவையைக் குறைக்கிறீர்கள்.

11. மன்னிக்கக்கூடியதை மன்னிக்கும் அதிகாரத்தை நீங்களே உரிமை கொண்டாடிக்கொண்டு, மன்னிக்க முடியாததைச் சமாளிக்கும் விதத்தில் அந்த மன்னிக்கும் அதிகாரம் தேவனுக்கு மட்டுமே உண்டு என்று சொல்வது தவறு. இதன் பொருள், இரக்கம் தேவைப்படும் சமயங்களில் அந்த சூழ்நிலைகளை நீங்களே உங்களுக்கு சாதகமாக வைத்துக்கொண்டு, கடுமையான சூழ்நிலைகளை தேவனிடம் ஒப்படைப்பதாகும். ரோமர் 3:4-ல் “உலகில் உள்ள அத்தனை மக்களும் பொய்யராகிப் போனாலும் தேவன் தொடர்ந்து உண்மையுள்ளவராகவே இருப்பார்” என்ற பழமொழி உண்டு. ஓசியா 6:6-ல், “நான் பலிகளை அல்ல. விசுவாசமுள்ள அன்பையே விரும்புகிறேன்” என்று கூறப்பட்டுள்ளதால், தேவன் தண்டிப்பதைக் காட்டிலும் இரக்கம் காட்டுவதற்கே அதிக வாய்ப்புள்ளது என்பதை நாம் காண வேண்டும். அப்படியென்றால், நீங்கள் இரக்கம் காட்ட மறுத்தால், உங்கள் காணிக்கைகள் எப்படி தேவனுக்குப் பிரியமானதாக இருக்கும்? எசேக்கியேல் 18:32-ல் “பாவிகள் மரிப்பதில் நான் மகிழ்ச்சியடைவதில்லை. அதை நான் விரும்புவதும் இல்லை. அவர்கள் என்னிடம் திரும்பி வருவதையே நான் விரும்புகிறேன். அவர்கள் வாழ்வை மாற்றிக்கொண்டு உண்மையான வாழ்க்கை வாழ்வதை நான் விரும்புகிறேன்” என்று கூறப்பட்டதைப் பார்க்கும்போது, அவர் ஒரு பாவியின் மரணத்தை அல்ல, மனந்திரும்புதலையே  விரும்புகிறார் என்பது உறுதியாகிறது.

12. எது உண்மை என்பதை அப்போஸ்தலர் விளக்குகிறார்: “தேவன் தன் சொந்தக் குமாரனையே பூமிக்குப் பாவத்தில் விழக்கூடிய மனித சாயலில் அனுப்பினார். அவரை பாவத்தைப் போக்கும் பலியாகவும் கருதினார். அவர் மனித வாழ்க்கை மூலம் பாவத்தை அழித்தார்” என்று ரோமர் 8:3-4-ல் கூறப்பட்டுள்ளது. அவர் சரீர வடிவில் என்று கூறவில்லை, ஏனென்றால் கிறிஸ்து சரீரத்தாலான தோற்றத்தை மட்டுமல்ல, அதன் உண்மையான சாராம்சத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டார்; அவர் பாவத்தின் வடிவில் என்று கூறவில்லை, ஏனெனில் அவர் எந்தப் பாவமும் செய்யவில்லை, ஆனால் நமக்காக நம் பாவங்களை தன்மேல் ஏற்றுக்கொண்டார். ஆயினும்கூட, அவர் பாவத்தில் விழக்கூடிய சரீரத்தின் வடிவில் வந்தார்; அதாவது, அவர் பாவமுள்ள சரீரத்தின் தோற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, தான் ஒரு மனிதனாக அறியப்படவேண்டும் என்பதற்காக அவர் மனித உருவில் வந்தார், ஆனால் அவருடைய சக்தி எந்தவொரு மனிதனின் சக்திக்கும் அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது; அதாவது அவர் மனித இயல்பின் பலவீனங்களையோ குறைபாடுகளையோ தன்னகத்தே கொண்டிருக்கவில்லை.

13. அவர் ஒவ்வொரு மனிதனையும் போல, ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையே நடைபெறும் சரீர உறவால் பிறக்கவில்லை. மாறாக, அவர் பரிசுத்த ஆவியானவரின் வல்லமையால் கன்னி மரியாளிடமிருந்து மனிதனாகப் பிறந்தார். அவர் பாவம் மற்றும் அதுபோன்ற எந்தவொரு அசுத்தத்திலிருந்தும் விடுபட்ட ஒரு தூய உடலைப் பெற்றார். ஆனால் நாம் அப்படியல்ல, நாம் அனைவரும் பாவத்துடனே பிறக்கிறோம். நமது தொடக்கங்கள் தீய செயல்களில் உள்ளன, தாவீது கூறியது போல: “நான் அக்கிரமத்தினாலே கருத்தரிக்கப்பட்டேன், என் தாய் என்னைப் பாவத்தினாலே பெற்றெடுத்தாள்” என்று. இவ்வாறு பவுல் தனது சொந்த உடலை மரணத்தின் உடல் என்று குறிப்பிட்டு, “நான் நிர்ப்பந்தமான மனிதன். என்னை இந்த சரீரத்திடம் இருந்து யார் காப்பாற்றுவார்கள்?” என்று கேட்டார் என்று ரோமர் 7:24 கூறுகிறது. இருப்பினும், கிறிஸ்துவின் உடல் அவரது பிறப்பின்போது பாவத்தை கொண்டிருக்கவில்லை, மேலும் அவரது மரணத்தின் மூலம் பாவத்தை வென்றது. இது, முன்பு குற்றவுணர்வால் களங்கப்பட்டிருந்த எம்மை நீதிமானாக்கப்படுவதற்கு கிருபையின் மூலம் வழிவகுக்கிறது.

14. அப்போஸ்தலர் சொன்னதைத் தவிர, இதைப் பற்றி நாம் வேறு என்ன சொல்ல இருக்கிறது? தேவன் நம் பக்கம் இருந்தால், நமக்கு எதிராக யார் இருக்க முடியும்? அவர் தம்முடைய சொந்த குமாரனையே நம் அனைவருக்காகவும் ஒப்புக்கொடுத்தார், அப்படியிருக்க, அவர் மற்றைய எல்லாவற்றையும் நமக்குக் கொடுக்காமல் இருப்பாரா? தேவன் தெரிந்துகொண்டோரை எவரால் குறை கூற முடியும்? நம்மை நீதிமான்களாக்குகிறவர் தேவனே. அப்படியிருக்க, நம்மை எவரால் கண்டிக்க முடியும்? கிறிஸ்து இயேசு நமக்காக இறந்தார். அதோடு முடியவில்லை, அவர் மரணத்திலிருந்து மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்தார். இப்போது அவர் தேவனுடைய வலதுபுறத்தில் இருந்துகொண்டு நமக்காக வேண்டுதல் செய்துகொண்டிருக்கிறார்” என்று ரோமர் 8:31-35 கூறுகிறது. அப்படியானால், நமக்காகப் பரிந்துபேசும் கிறிஸ்து மீது நோவேஷியன் குற்றம் சாட்டுகிறார். கிறிஸ்து இரட்சிப்புக்காக மீட்டுக்கொண்டவர்களை நோவேஷியன் மரண தண்டனைக்கு உள்ளாக்குகிறார். மத்தேயு 11:29-ல் கூறப்பட்டுள்ளபடி, “என் பணிகளை ஏற்றுக்கொண்டு என்னிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள். நான் சாந்தமும் பணிவும் கொண்டவன். அதன்மூலம் உங்கள் ஆத்துமாவிற்கு ஓய்வைக் கண்டடைவீர்கள்” என்று நம்மை அழைக்கிறார், ஏனெனில் அவர் சாந்தமானவர். ஆனால், தான் மென்மையானவர் அல்ல என்று நோவேஷியன் கூறுகிறார். மத்தேயு 11:30 இல், “நான் உங்களை ஏற்றுக்கொள்ளச் சொல்லும் பணி எளிதானது. நான் உங்களைச் சுமக்கச் சொல்லும் பளு இலேசானது” என்று இயேசு கூறினார் என்று நமக்குச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆனால் நோவேஷியனோ நம் மீது ஒரு பெரும் சுமையையும் கடினமான நுகத்தையும் சுமத்துகிறார்.

அத்தியாயம் 4

புனித அம்புரோஸ் தெய்வீக இரக்கத்திற்கான சான்றுகளைத் தொடர்ந்து முன்வைக்கிறார், மேலும் அது கடுமையை வெல்கிறது என்பதை நற்செய்திகளின் சாட்சியத்தின் மூலம் காட்டுகிறார். மற்றவர்களுக்கு முன்பாக கிறிஸ்துவை மறுதலித்த அனைவரையும் ஒரே மாதிரியாகப் பார்க்கக் கூடாது என்பதைச் சுட்டிக்காட்ட, அவர் விளையாட்டு வீரர்களின் உதாரணத்தைப் பயன்படுத்துகிறார்.

15. 15. கர்த்தராகிய இயேசு இரக்கம் காட்டுவதில் எவ்வளவு நாட்டம் கொண்டவர் என்பதை இதுவரை கூறப்பட்டவை போதுமான அளவு காட்டினாலும், துன்புறுத்தல்களுக்கு எதிராக எவ்வாறு உறுதியாக நிற்பது என்பதையும் நமக்குக் கற்பிக்கிறார். இதுகுறித்து, “மக்களைக் கண்டு பயப்படாதீர்கள். அவர்களால் சரீரத்தை மட்டுமே கொல்ல முடியும். அவர்களால் ஆத்துமாவைக் கொல்ல முடியாது. சரீரத்தோடு ஆத்துமாவையும் சேர்த்துக் கொல்லக்கூடிய ஒருவரிடம் (தேவனிடம்) மட்டுமே நீங்கள் பயம்கொள்ள வேண்டும். அவர் சரீரத்தையும் ஆத்துமாவையும் நரகத்திற்கு அனுப்ப வல்லவர்” என்று மத்தேயு 10:28 இல் கூறப்பட்டுள்ளதையும் இங்கே கவனிக்கத்தக்கது. அத்தோடு, மத்தேயு 10:32-33-ல், “ஒருவன் மற்றவர்களுக்கு முன்னால் (நின்று கொண்டு) என்னிடம் நம்பிக்கை உடையவனாய் இருப்பதாகக் கூறினால், அவன் எனக்குப் பாத்திரவான். நான் பரலோகத்தில் உள்ள என் பிதாவின் முன்னிலையில் இப்படியே கூறுவேன். மாறாக, ஒருவன் மற்றவர்களுக்கு முன்னால் என்னிடம் நம்பிக்கை உடையவனல்ல எனக் கூறினால், அவன் எனக்குப் பாத்திரவானல்ல. நான் பரலோகத்தில் உள்ள என் பிதாவின் முன்னிலையில் இப்படியே கூறுவேன்” என்ற கர்த்தரின் வார்த்தையை மேற்கோள் காட்டுகிறது.

16. தன்னை ஏற்றுக்கொள்வவன் எவனோ, அவனை ஏற்றுக்கொள்வதாக அவர் கூறுகிறார். இருப்பினும், அவர் மறுப்பதைப் பற்றிப் பேசும்போது, ​​அவர் ஒவ்வொருவரையும் மறுப்பதைக் குறிப்பிடுவதில்லை. முதல் பகுதியில், தன்னை ஏற்றுக்கொள்வவன் எவனோ, அவனைத் தானும் ஏற்றுக்கொள்வதாக அவர் கூறுகிறார். அடுத்த பகுதியில், தன்னை மறுப்பவன் எவனோ, அவனும் மறுக்கப்படுவான் என்று அவர் கூறுவார் என நாம் எதிர்பார்க்கலாம். ஆனால், அவ்வாறு கூறுவதற்குப் பதிலாக, அவர் இவ்வாறு திட்டவட்டமாகக் கூறுகிறார்: ஒருவன் மற்றவர்களுக்கு முன்பாக என்னை மறுத்தால், நான் அவனை மறுப்பேன் என்று. அவர் அனைவருக்கும் கருணை காட்டுகிறார், என்றபோதிலும், அவர் அனைவரையும் தண்டனையால் அச்சுறுத்துவதில்லை. அவர் விளைவுகளைக் காட்டிலும் இரக்கத்திற்கே அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார் என்பது இங்கே தெளிவாகிறது.

17. இது மத்தேயுவின் நற்செய்தியில் மட்டுமல்ல, லூக்காவின் நற்செய்தியிலும் (லூக்கா 12:8-9) எழுதப்பட்டுள்ளது. இவ்விரு எழுத்தாளர்களும் இந்த வார்த்தைகளைத் தற்செயலாகப் பதிவு செய்யவில்லை என்பதை இதிலிருந்து நாம் காணலாம்.

18. அது இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது என்று நாம் குறிப்பிட்டுள்ளோம். இப்போது, ​​அதன் பொருளைப் பற்றி சிந்திப்போம். அவர் கூறுகிறார், வயது அல்லது சூழ்நிலையைப் பொருட்படுத்தாமல், என் மீது தங்கள் நம்பிக்கையை அறிக்கை செய்பவன் எவனோ, அவன் தனது அறிக்கையின் வெகுமதியாக என்னையே பெறுவான். இதன் பொருள், வெகுமதியின் வாக்குறுதியில் அனைவரும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளனர் என்பதாகும். இருப்பினும், தங்கள் நம்பிக்கையை மறுப்பவர்களுக்கு அது அவ்வாறு கூறவில்லை. ஒருவர் அழுத்தம் அல்லது சித்திரவதையின் காரணமாக வார்த்தைகளால் இறைவனை மறுத்தாலும், தன் இதயத்தில் அவன் இறைவன் குறித்த நம்பிக்கையைக் கொண்டிருக்கலாம்.

19. மனமுவந்து மறுப்பவரினதும், தன் விருப்பத்தினால் அல்லாமல் அழுத்தம் அல்லது கொடுமையின் காரணமாக மறுப்பவரினதும் நிலைமை ஒன்றே தான் அல்லவா? குறிப்பாக ஒரு போராட்டத்தில் உறுதியாக நிற்பவர்களை மக்கள் போற்றுவதால், தேவன் சகிப்புத் தன்மையை மதிப்பதில்லை என்று சொல்வது தவறாகும். சர்வதேசப் போட்டிகளில் மக்கள் கூட்டம் பெரும்பாலும் வெற்றியாளர்களை மட்டுமல்ல, அவர்களின் செயல்பாடு துணிச்சலாக இருந்திருந்தால்; குறிப்பாக அவர்கள் நியாயமற்ற தந்திரங்களால் அல்லது மோசடிகளால் தோற்றிருந்தால் அன்றி, தோற்கடிக்கப்பட்ட விளையாட்டு வீரர்களையும் ரசிகர்கள் கௌரவிக்க மறப்பதில்லை. மேலும், ஒரு கணம் ஏனும் கடுமையான வேதனை மற்றும் அழுத்தங்களுக்கு தம்முடைய விளையாட்டு வீரர்கள் அடிபணிவதைக் கண்டும் கிறிஸ்து அவர்களை மன்னிக்காதிருப்பாரா?

20. தேவன் அவர்களைக் கைவிடுவது போல் தோன்றினாலும், அவர்களுடைய கடின உழைப்பை அவர் புறக்கணிப்பாரா? தேவன் தமது மக்களை என்றென்றைக்கும் கைவிடமாட்டார் என்று தாவீது கூறுகிறார். தேவன் கைவிடுவார் என்று கூறும் தவறான போதனைகளுக்கு நாம் செவிகொடுக்க முடியுமா? தேவன் என்றென்றைக்கும், தலைமுறை தலைமுறையாகத் தமது இரக்கம் காட்டும் தன்மையை நிறுத்திவிட மாட்டார்; இரக்கம் காட்ட மறக்கவும் மாட்டார் என்று தாவீது கூறுகிறார். இதைத்தான் தீர்க்கதரிசி பிரகடனம் செய்தார். ஆனாலும், தேவன் இரக்கம் காட்ட மறந்துவிட்டார் என்று சிலர் இன்னும் கூறித் திரிகிறார்கள்.

அத்தியாயம் 5

கடவுளின் மாறாத தன்மை குறித்த விவாதம், பாவிகள் மனந்திரும்பும்போது அவர்களை மன்னிப்பதாக கடவுள் வாக்களிக்கிறார் என்பதைக் காட்டும் பல திருமறைப் பகுதிகளினூடாக விவாதிக்கப்படுகிறது. அறியாமல் பாவம் செய்தவர்களுக்குக் கடவுள் இரக்கம் காட்டுவதற்கான வாய்ப்பு அதிகம் உண்டு என்று புனித அம்புரோஸ் விளக்குகிறார். போரில் பிடிக்கப்பட்ட கைதிகளின் உதாரணங்கள் மூலமாகவும், பிசாசுக்கு உயிரத்து என்று கூறப்படும் வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தியும் அவர் இந்தக் கருத்தை விளக்குகிறார்.

21. இருப்பினும், கோபப்பட்டவர்களை தேவன் மன்னித்தால் அவர் நிலையற்றவராகத் தோன்றுவார் என்பதால், அவ்வாறு தோன்றக்கூடிய நிலையைத் தவிர்ப்பதற்காகவே இந்தக் கூற்றுகளை முன்வைப்பதாக அவர்கள் கூறுகிறார்கள். அப்படியானால் நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? தேவனுடைய வார்த்தைகளை நாம் புறக்கணித்துவிட்டு அதற்குப் பதிலாக அவர்களுடைய கருத்துக்களைக் கேட்க வேண்டுமா? அத்தோடு மற்றவர்கள் சொல்வதைக் கொண்டு தேவனை நியாயந்தீர்க்கக்கூடாது, மாறாக அவருடைய சொந்த அறிவிப்புகளைக் கொண்டே அவரை நியாயந்தீர்க்க வேண்டும். தீர்க்கதரிசியாகிய ஓசியாவின் மூலம், அவர் தமது கோபத்தில் முன்பு அச்சுறுத்தியவர்களுடன் சமரசம் செய்து கொண்டது போல, தம்மை இரக்கமுள்ளவராகக் காட்டிக்கொள்வதை விட, அவருடைய இரக்கத்திற்கு வேறு தெளிவான அடையாளம் நமக்கு என்ன இருக்கிறது? அவர் கேட்கிறார்: “எப்பிராயீமே. நான் உன்னை என்ன செய்வது? “யூதா, நான் உன்னை என்ன செய்வது? உனது விசுவாசம் காலை மூடுபனியைப் போன்று உள்ளது. உனது விசுவாசத் தன்மை காலையில் மறையும் பனித்துளியைப் போன்று உள்ளது” என்று ஓசியா 6:4-ல் கூறப்பட்டுள்ளது. பின்னர், மேலும் அவர் கூறுகையில்: எப்பிராயீமே, நான் உன்னைக் கைவிட விரும்பவில்லை. இஸ்ரவேலே நான் உன்னைப் பாதுகாக்க விரும்புகிறேன். நான் உன்னை அத்மாவைப் போலாக்க விரும்பவில்லை, அல்லது செபோயீமைப் போலாக்க விரும்பவில்லை.   உனக்கான எனது அன்பு பலமானது” என்று ஓசியா 11:8-ல் கூறப்பட்டுள்ளதும் இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது. தமது கோபத்தின் நடுவிலும், வழிதவறியவனை எப்படித் தண்டிப்பது என்று தெரியாமல், ஒரு தந்தைக்கே உரிய அன்பைக் காட்டி, அவர் தயங்குவது போல் தெரிகிறது; யூதன் அதற்குத் தகுதியானவனாக இருந்தபோதிலும், தேவன் இன்னும் தமக்குள்ளேயே ஆலோசிக்கிறார். சோதோமுடன் அழிக்கப்பட்ட அத்மாவையும் செபோயீமையும் போல நான் உன்னை ஆக்குவேன் என்று சொன்ன உடனேயே, அவர் மேலும் கூறும் போது, என் இதயம் எனக்கு விரோதமாய்த் திரும்பியுள்ளது, என் இரக்கம் கிளர்ந்தெழுந்துள்ளது, நான் என் மனதை மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன். உனக்கான எனது அன்பு பலமானது” என்று இது ஓசியா 11:8-ல் மீண்டும் கூறப்பட்டுள்ளது இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது.

22. நாம் பாவம் செய்யும்போது ஆண்டவராகிய இயேசு நம்மீது கோபப்படுகிறார் என்பது தெளிவாகிறது. ஏனெனில், அவருடைய சினத்திற்கு நாம் அஞ்சுவதன் மூலம் அவர் நம்மில் மாற்றத்தை உண்டுபண்ணுகிறார். அவருடைய கோபம் எம்மைப் பழிதீர்க்க அல்ல, மாறாக மன்னிப்பை வழங்குவதற்காகவே. நாம் மனந்திரும்பி, நமது செயல்களுக்காக வருந்தினால், நாம் இரட்சிக்கப்படுவோம் என்று அவர் கூறினார். பிற்காலத்தில் நித்திய நரக வேதனையைத் தவிர்ப்பதற்காக நாம் இப்போதே நமது மனந்திரும்புதலை வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்று அவர் விரும்புகிறார். அவர் தமது நன்மையை நமக்குக் காட்டுவதற்காக, நாம் கண்ணீர் சிந்தி மனந்திரும்புதலை அடைய வேண்டுமென எதிர்பார்க்கிறார். நற்செய்தியில், அவர் ஒரு விதவையின் கண்ணீருக்கு இரக்கம் காட்டி, அவளுடைய மகனை உயிர்ப்பித்தார். நமது பாவங்களால் நாம் இழந்த தமது கிருபைக்கு நம்மை மீண்டும் கொண்டுவருவதற்காக, நாம் மனந்திரும்புவதற்காக அவர் காத்திருக்கிறார். நமது பாவங்கள் நம்மைக் குற்றவாளிகளாக்கி இருப்பதால் அவர் கோபம் கொள்கிறார். ஆனால் இது நம்மைத் தாழ்ச்சிப்படுத்தி தண்டனையை விட இரக்கத்திற்கே நாம் அதிக தகுதியுடையவர்களாகவே இருக்கிறோம் என்பதைக் காட்டும் முகமாகவே நாம் தாழ்மைக்கு உள்ளாகிறோம்.

23. எரேமியாவும் இந்த உண்மையை நமக்குக் கற்பிக்கிறார், அவர் கூறுகையில், “கர்த்தர் நம்மை என்றென்றைக்கும் கைவிடமாட்டார்; அவர் துக்கத்தைக் கொடுத்தாலும் தமது மிகுந்த இரக்கத்தின் காரணமாக மனமிரங்குவார்” என்று அர்த்தம் கொடுக்கும் வகையில் புலம்பல் 3:31-32 இல் கூறப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பகுதியிலிருந்தும், அதைத் தொடரும் வசனங்களிலிருந்தும் நாம் அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பிலிருந்து தப்பிப்பதற்காக, கர்த்தர், பாவங்களின் சுமைகளால் நசுக்கப்பட்டிருப்போர் அனைவரையும் தம் பாதங்களுக்குக் கீழே கொண்டு வருகிறார் என்பதையும், அதனால் அவர்கள் அவருடைய இறுதி நியாயத்தீர்ப்பிலிருந்து தப்பிக்க முடியும் என்று புலம்பல் 3:34 இன் வாயிலாக நாம் அறிகிறோம். இருப்பினும், அவர் பாவியை முழுமையாகவோ அல்லது இரக்கமின்றியோ தண்டிப்பதில்லை, ஏனென்றால் அவரே “ஏழையைத் தூசியிலிருந்து எழுப்பி, எளியோரைச் சாம்பல் குவியலிலிருந்து தூக்கிவிடுபவர்.” அவர் மக்களை முழுமையாகக் கீழே தள்ளுவதில்லை, ஏனென்றால் அவர் எப்போதும் அவர்களை மன்னிக்கவே எண்ணுகிறார்.

24. முழு மனதோடு பாவம் செய்த ஒருவரை தேவன் முழுமையாகக் கண்டிக்காவிட்டாலும், முழு மனதோடு பாவம் செய்யாதவர்களுக்கு அவர் நிச்சயமாக இரக்கம் காட்டுவார். “என்னை நேசிப்பதாக இந்த ஜனங்கள் கூறுவதன் மூலம் அவர்கள் தங்கள் வாயின் வார்த்தைகளால் மட்டுமே என்னைப் பெருமைபடுத்துகிறார்கள். ஆனால் அவர்களது மனங்களோ என்னை விட்டுத் தொலைவில் உள்ளன. அவர்கள் எனக்குக் காட்டும் மரியாதையானது மனிதர்கள் உண்டாக்கிய சட்டங்களைத் தாங்கள் மனப்பாடம் செய்யும் அளவுக்கு மட்டுமே இருந்தது” என்று ஏசாயா 29:13 இலும், “இவர்கள் என்னை மதிப்பதாகக் கூறுகிறார்கள். ஆனாலும் மெய்யாகவே அவர்கள் வாழ்வில் நான் முக்கியமில்லை” என்று மத்தேயு 15:8 இலும் கூறப்பட்டிருப்பது இதற்கு சான்று பகர்கிறது. ஆகவே, பாவிகள் சிலரைக் குறித்து அவர் இவ்வாறு சொல்லக்கூடும்: அவர்கள் தங்கள் உதடுகளால் என்னை மறுதலித்தார்கள், ஆனால் மனதால் என்னுடன் இருக்கிறார்கள். மேலே கூறப்பட்டுள்ளபடி, அவர்களை அவ்வாறு செய்யத்தூண்டியது வேதனையே தவிர, விசுவாச துரோகம் அல்ல. இருப்பினும், துன்புறுத்துபவரே சித்திரவதையின் மூலம் அதை முறியடிக்க முயலும் அளவிற்கு, விசுவாசத்தை அறிக்கையிட்டோருக்கு சிலர் காரணமின்றி மன்னிப்பு வழங்க மறுக்கிறார்கள். இப்படிப்பட்டவர்கள் ஒரு காலத்தில் கர்த்தரை மறுதலித்தார்கள், ஆனாலும் இப்பொழுது அவர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் அவரை பெருமைப்படுத்துகிறார்கள். அவர்கள் ஒரு காலத்தில் தங்கள் வார்த்தைகளால் அவரை மறுதலித்தபோதும், இப்பொழுது தங்கள் பெருமூச்சுகள், கூக்குரல்கள் மற்றும் கண்ணீரின் மூலம் தங்கள் விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். கட்டாயத்தின் பேரில் அல்ல, வெளிப்படையாகத் தங்கள் விசுவாசத்தை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். சில சமயங்களில் அவர்கள் பிசாசின் சோதனைக்கு அடிபணிந்தபோதிலும், அவர்களைத் தனக்குரியவர்களாக உரிமை கொண்டாட முடியாததால் சாத்தான் இறுதியில் அவர்களைவிட்டு விலகிச் சென்று விடுகிறான். அவர்களுடைய துக்கத்திற்கும் மனந்திரும்புதலுக்கும் சாத்தான் இணங்க வேண்டி இருந்தது; அதன் விளைவாக, உண்மையாகவே தேவனுக்கு உரியவர்களாக இருந்தபோதிலும், ஒரு கணம் தான் வசப்படுத்தி இருந்தவர்களை சாத்தான் இழந்தான்.

25. அப்படியானால், வெற்றி பெற்ற நகரத்தின் மக்களை ஒருவன் சிறைப்பிடித்துச் செல்வதைப் போன்றது அல்லவா இது? சிறைப்பிடிக்கப்பட்டவன் தன் விருப்பத்துக்கு மாறாக, கட்டாயத்தின் காரணமாகவே வெளியேற வேண்டியிருக்கிறது. அவன் கட்டாயமாக அந்நிய தேசங்களுக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தபோதும், அந்தப் பயணத்தை அவன் மனமுவந்து மேற்கொள்வதில்லை; அவன் தன் தாய்நாட்டைத் தன் மனதில் சுமந்தபடி, திரும்பி வர ஒரு வாய்ப்பைத் தேடுகிறான். அப்படியானால், அவன் திரும்பி வரும்போது என்ன நடக்கும்? அப்படித் திரும்பி வந்தவர்களை வரவேற்கக் கூடாது என்று எவராலும் சொல்லக்கூடுமா? அவர்கள் குறைந்த கௌரவத்துடன் திரும்பி வரக்கூடும், ஆனால் அப்படிப்பட்டவர்களைக் குறைவான மரியாதையோடு வரவேற்றல் நியாயமாகுமா? அவ்வாறான சந்தர்ப்பங்களில் எதிரிகள் அவர்களைக் குறைகூறுவதற்கு இந்தக் காரணமும் இருக்காது. போரிடக்கூடிய ஒரு வீரனை நீங்கள் மன்னிக்கிறீர்கள் என்றால், தன் நம்பிக்கையை மட்டுமே கொண்டு போரிட்ட ஒருவரை நீங்கள் மன்னிக்க வேண்டாமா?

26. இவ்வாறு வழிதவறிச் சென்ற மக்களைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறான் என்று நாம் பிசாசிடம் கேட்டால், அவன் இவ்வாறு சொல்லக்கூடும்: இந்த மக்கள் என்னைப் பற்றி நல்லவற்றைச் சொல்கிறார்கள், ஆனால் அவர்களுடைய மனமோ என்னுடன் இல்லை. கிறிஸ்துவை விட்டு விலகாதவன் எப்படி என்னுடன் இருக்க முடியும்? இயேசுவைப் பின்பற்றி, அதேவேளை என்னை மதிப்பதாகப் பாசாங்கு செய்பவர்கள் உண்மையாகவே என்னைக் கண்டுகொள்வதில்லை. சோதனைக்குப் பிறகு என்னை விட்டு விலகிச் செல்லும்போது ​​அவர்கள் என்னை இன்னும் மோசமானவனாகக் காட்டுகிறார்கள். உண்மையில் இந்த மக்கள் கர்த்தரிடம் திரும்பி வரும்போது அவர் இன்னும் அதிகமாக அம்மக்களைக் கனப்படுத்தப்படுகிறார். மனந்திரும்புதலுக்கு ஆளாகாத தொண்ணூற்றொன்பது நீதிமான்களைக் காட்டிலும், மனந்திரும்பிய ஒரே ஒரு பாவியின் நிமித்தம் பரலோகத்தில் அதிக மகிழ்ச்சி காணப்படுகிறது; எல்லா தேவதூதர்களும் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள். நான் பரலோகத்திலும் பூமியிலும் தோற்கடிக்கப்பட்டிருக்கிறேன். துயரத்துடன் என்னிடம் வந்தவர்கள், கிறிஸ்துவை நாடும் வேட்கையோடு திருச்சபைக்குத் திரும்பும்போது, ​​கிறிஸ்து எதையும் இழப்பதில்லை. மக்கள் தற்காலிகமான வெகுமதிகளை மட்டுமே தேடும்போது, ​​இங்கே மதிப்புமிக்கது எதுவும் இல்லை என்பதை உணர்ந்துகொள்ளும் என் சீடர்களிடத்தில்கூட எனக்கு ஆபத்து உள்ளது. அங்கே அவர்களுக்காக என்ன காத்திருக்கிறது என்பதே முக்கியம்; அங்கே என் இன்பங்களை விடத் துன்பம், கண்ணீர் மற்றும் உபவாசம் ஆகியவை அதிகம் மதிக்கப்படுகின்றன என்பதையும் அவர்கள் கற்றுக்கொள்வார்கள்.

அத்தியாயம் 6

நோவேஷியர்கள், கிறிஸ்துவின் திருவிருந்திலிருந்து சிலரை விலக்குவதன் மூலம் நல்ல சமாரியனைப் போல செயல்படவில்லை. மாறாக, அவர்கள் நற்செய்தியில் விமர்சிக்கப்படும் பெருமைமிக்க சட்ட வல்லுநர், குரு மற்றும் லேவியரைப் போல இருக்கிறார்கள்; மேலும் இவர்கள் நினைப்பதைவிட மிகவும் மோசமானவர்கள்.

27. நோவேஷியரே, அப்படியானால் நீங்கள் இந்த மக்களை ஒதுக்கித் தள்ளுகிறீர்களா? மன்னிப்பின் நம்பிக்கையை மறுப்பது என்பது, அவர்களை ஒதுக்கித் தள்ளுவதைத் தவிர வேறென்னவாக இருக்க முடியும்? நல்ல சமாரியன் கொள்ளையர்களால் தாக்கப்பட்டு சாகக்கிடந்த நிலையில் இருந்த மனிதனைப் பார்த்தும் பாராமல் அவனைக் கடந்து செல்லவில்லை; அவன் அவனுடைய காயங்களுக்கு எண்ணெயாலும் திராட்சைரசத்தாலும் சிகிச்சையளித்தான்; முதலில் காயங்களை ஆற்றுவதற்காக எண்ணெயைப் பயன்படுத்தினான். அவன் காயம்பட்ட மனிதனைத் தான் பயணம் செய்த மிருகத்தின் மீது ஏற்றிச் சென்று அவனைக் குணப்படுத்தும்வரை கவனித்துக்கொண்டான்; மேய்ப்பர் தனது காணாமல் போன ஆடுகளை விட்டு விலகாதது போலவே இவனும் நடந்துகொண்டான்.

28. ஆனால் நீங்கள் என்னைத் தொடாதே என்று கூறி உங்களை நியாயப்படுத்திக்கொள்ள முயலும் நீங்கள், அவர் நம்முடைய அயலான் அல்ல என்று கூறுகிறீர்கள்; கிறிஸ்துவைச் சோதிக்க முயன்ற அந்தச் சட்ட வல்லுநரை விட அதிகப் பெருமை கொண்டவர்களாக நீங்கள் உள்ளீர்கள், ஏனெனில் அவர், “என் அயலான் யார்?” என்று கேட்டார். தாங்கள் உதவி செய்திருக்க வேண்டிய மனிதனைப் புறக்கணித்த ஆசாரியனையும் லேவியனையும் போலவே, நீங்களும் இதை மறுக்கிறீர்கள். கிறிஸ்து உதவி செய்யச் சொன்ன நபரைப் பற்றி அக்கறை கொள்வதற்குப் பதிலாக, உங்கள் கர்வத்தின் காரணமாக அவரைத் தவிர்க்கிறீர்கள். சுயநல வழியில் உங்களை உயர்த்திக்கொள்ள முயன்று, அவரிடமிருந்து உங்களைத் தூரப்படுத்திக் கொள்கிறீர்கள், மேலும் கொலோசெயர் 2:18-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, உண்மையான மூலத்தை நீங்கள் பற்றிக்கொள்வதில்லை. நீங்கள் உண்மையிலேயே இந்த மூலத்தைப் பற்றிக்கொண்டிருந்தால், கிறிஸ்து யாருக்காக மரித்தாரோ அவர்களிடமிருந்து உங்களால் விலகிச் செல்ல முடியாது என்பதை உணர்ந்துகொள்வீர்கள். இந்த ஆதாரத்தை நீங்கள் பற்றிக்கொண்டால், கொலோசெயர் 2:19-ல் கூறப்பட்டுள்ளபடி, முழு சமூகமும் அன்பில் ஒன்றாக வளர்ந்து, பாவம் செய்தவர்களை இரட்சிக்க உதவுகிறது என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள்.

29. உண்மையான மனந்திரும்புதலின் பலன்களை நீங்கள் புறக்கணிக்கும் போது, ​​நீங்கள் சொல்லவருவதென்ன? காயப்பட்ட எவரும் எங்கள் சாத்திரத்துக்குள் வரவேற்கப்படுவதில்லை என்றும், எங்கள் திருச்சபையில் எவரும் குணமடைய முடியாது என்றா நீங்கள் சொல்கிறீர்கள்? நாங்கள் நோயாளிகளைக் கவனித்துக்கொள்வதில்லை; நாங்கள் நலமாக இருக்கிறோம் என்றும் எங்களுக்கு மருத்துவர் தேவையில்லை என்றும் நம்புகிறோம், ஏனெனில் கர்த்தர் கூறும்போது, ‘ஆரோக்கியமானவர்களுக்கு மருத்துவர் தேவையில்லை, நோயுற்றவர்களுக்கே தேவை’ என்று.

அத்தியாயம் 7

புனித அம்புரோஸ் கிறிஸ்துவை நோக்கி, நோவேஷியர்களைக் குறித்து முறையிடுகிறார்; எல்லா மனிதர்களும் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்று விரும்பும் கிறிஸ்துவுடன் அவர்களுக்குப் பங்கு இல்லை என்பதையும் விளக்குகிறார்

30. ஆண்டவராகிய இயேசுவே, தயவுசெய்து உமது திருச்சபைக்குள் முழுமையாக எழுந்தருளி வாரும், ஏனெனில் நோவேஷியன் சாக்குப்போக்குகளைச் சொல்கிறான். அவன் தான் ஒரு ஜோடி காளைகளை வாங்கியதாகச் சொல்கிறான். கிறிஸ்துவின் இலகுவான சுமையை ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, தன்னால் சுமக்க முடியாத ஒரு கனமான சுமையை தன்மீது சுமத்திக்கொள்கிறான். நோவேஷியன் உமது ஊழியர்களைத் தடுத்து வைத்து அவர்களை மோசமாக நடத்தி, மீண்டும் மீண்டும் ஞானஸ்நானம் பெறக் கட்டாயப்படுத்தி அவர்களுக்குத் தீங்கு செய்தான். எனவே, லூக்கா 14:21 சொல்வது போல, சாலைகளுக்குத் தூதர்களை அனுப்பி, நல்லவர் கெட்டவர் என்ற பேதமின்றி அனைவரையும் ஒன்று கூட்டும். பலவீனர்களையும், பார்வையற்றோர் அங்கவீனர் போன்றோரையும் உமது திருச்சபைக்குள் கொண்டு வாரும். உமது ஆலயம் நிரப்பப்படக் கட்டளையிடும், மேலும் அனைவரையும் உமது விருந்துக்கு அழையும், ஏனெனில் உம்மைப் பின்பற்றும் வரை நீர் அழைப்பவர்களைத் தகுதியுள்ளவர்களாக்குவீர். அன்பையும் கிருபையையும் குறிக்கும் திருமண ஆடை இல்லாதவனே உண்மையில் நிராகரிக்கப்படுகிறான். ஆகவே தயவுசெய்து அனைவருக்கும் அழைப்பிதழ்களை அனுப்பும்.

31. உமது திருச்சபை உமது திருவிருந்திலிருந்து தன்னை விலக்கிக் கொள்வதில்லை, ஆனால் நோவேஷியன் சாக்குப்போக்குகளைச் சொல்வதாகத் தெரிகிறது. உமது குடும்பம் தாங்கள் முற்றிலும் நலமாக இருப்பதாகவும், தங்களுக்கு மருத்துவரின் உதவி தேவையில்லை என்றும் சொல்வதில்லை; மாறாக, எரேமியா 17:14 குறிப்பிடுவது போல, “கர்த்தாவே, நீர் என்னைக் குணப்படுத்தினால் நான் உண்மையில் சுகமாவேன். என்னைக் காப்பாற்றும், அப்போது நான் உண்மையில் காப்பாற்றப்படுவேன்’ என்று சொல்கிறது. அதேபோன்று, மத்தேயு 9:21-ல் விவரிப்பது போல திருச்சபையானது, ‘உமது அங்கியின் விளிம்பைத் தொட்டால் மட்டும் போதும் தான் குணமடைந்துவிடுவேன்’ என்று நம்பிய அந்தப் பெண்ணைப் போன்றது. இவ்வாறாக, திருச்சபை தனது காயங்களை ஒப்புக்கொள்வதோடு தன்னைக் குணப்படுத்திக் கொள்ளவும் விரும்புகிறது.

32. ஆனால், ஆண்டவரே நீர் அனைவரும் குணமடைய வேண்டும் என்றே விரும்புகிறீர், இருப்பினும் அனைவரும் குணமடைய விரும்புவதில்லை. நோவேஷியனின் நினைப்பதும் அவ்வாறேதான்; அவன் குணமடைய விரும்புவதில்லை, ஏனென்றால் அவன் எப்போதும் நலமாக இருப்பதாக நினைக்கிறான். ஆண்டவரே, மத்தேயு 25:36-ல் காட்டப்பட்டுள்ளபடி, நீர் எங்கள் வேதனையை உணரும் வண்ணம், “நான் ஆடையின்றி இருந்தபோது, நீங்கள் உடுக்க ஆடை அளித்தீர்கள். நான் நோயுற்றபோது, என்னைக் கவனித்துக் கொண்டீர்கள். நான் சிறைப்பட்டபோது நீங்கள் என்னைக் காண வந்தீர்கள்” என்று கூறினீர். ஆனால், தேவையுள்ளவர்கள் உம்மிடம் வந்து உம்மை சந்திக்க வேண்டும் என்று நீர் விரும்பினாலும், நோவேஷியன் அவர்களுக்கு உதவுவதில்லை. நீர் பேதுருவின் பாதங்களைக் கழுவ அவன் உடன்படாதபோது, ​​நீர் பேதுருவிடம், “நான் உன் பாதங்களைக் கழுவாவிட்டால், உனக்கு என்னோடு பங்கு கிடையாது” என்று யோவான் 13:8 இந்த வழியாகக் கூறியுள்ளீர். அப்படியிருக்க, மன்னிப்பை ஏற்காதவர்கள் பரலோக இராச்சசியத்தின் திறவுகோல்களை ஏற்றுக்கொள்ளாது இருக்கும் பட்சத்தில், அவர்களால் உம்மை எப்படித் தொடர்பு கொள்ள முடியும்?

33. இந்த ஒப்புகை அவர்களால் நிச்சயமாகச் சரியாகவே செய்யப்படுகிறது, ஏனெனில், அவர்கள் பேதுருவின் வாரிசுரிமையைப் பெற்றிருக்கவில்லை, பேதுருவின் அரியணையை அவர்கள் தீய பிரிவினையால் சிதைத்துப் போடுகிறார்கள். திருச்சபைக்குள்ளேயே கூட பாவங்கள் மன்னிக்கப்படலாம் என்பதையும் அவர்கள் கீழ்த்தரமான விதத்தில் மறுக்கிறார்கள். ஆயினும், பேதுருவிடம் இவ்வாறு கூறப்பட்டது (மத்தேயு 16:19): “பரலோக இராச்சசியத்தின் திறவுகோல்களை நான் உனக்குக் கொடுப்பேன்; நீ பூமியில் எதைக் கட்டுகிறாயோ அது பரலோகத்திலும் கட்டப்படும், நீ பூமியில் எதை அவிழ்க்கிறாயோ அது பரலோகத்திலும் அவிழ்க்கப்படும்” என்று. தெய்வீகத் தெரிவின் பாத்திரமாக இருப்பவரே இவ்வாறு கூறினார்: “நீங்கள் ஒருவருக்கு எதையேனும் மன்னித்தால், நானும் மன்னிக்கிறேன்; ஏனெனில் நான் மன்னித்ததை, கிறிஸ்துவின் மூலமாக உங்கள் நிமித்தம் செய்தேன்” என்று 2 கொரிந்தியர் 2:10 இல் கூறப்பட்டுள்ளது. அப்படியென்றால், பவுல் தனது ஆண்டவரின் உரிமையைத் தனக்கே உரிமையாக்கிக்கொள்ளும் அளவுக்குத் தீய வழியில் தவறு செய்துவிட்டார் என்று அவர்கள் நினைத்தால், ஏன் அவர் எழுதியவற்றை வாசிக்க வேண்டும்? தனக்குக் கிடைத்ததை அவர் உரிமை கோரினார்; தனக்குச் சொந்தமில்லாததை அவர் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

அத்தியாயம் 8

ஆண்டவர் தம் சீடர்களுக்குச் சிறப்பு வரங்களைக் கொடுக்க விரும்பினார். மேலும் ஒப்புரவு மற்றும் ஞானஸ்நானம் ஆகிய இரண்டிலும் ஒரே வல்லமையால் பாவங்கள் மன்னிக்கப்படுவதால், கைகளை வைக்கும் சடங்கு மற்றும் ஞானஸ்நானம் ஆகிய நடைமுறைகளைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் நோவேஷியர்கள் தங்களுக்குள்ளேயே முரண்படுகிறார்கள். அவர்களுடைய நடத்தை நம் ஆண்டவருடைய நடத்தைக்கு முரணானது.

34. தம்முடைய சீடர்கள் பெரிய வல்லமைகளைப் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்பதே கர்த்தருடைய சித்தம்; அவர் பூமியில் இருந்தபோது செய்த அதே காரியங்களை, அவருடைய ஊழியர்களால் அவருடைய நாமத்தில் செய்யப்பட வேண்டும் என்பதே அவருடைய சித்தம். அவர் அப்போஸ்தலர்களை நோக்கி, “இவைகளைவிடப் பெரிய காரியங்களை நீங்கள் செய்வீர்கள்” என்று கூறி, மரித்தோரை எழுப்பும் வல்லமையை அவர் அவர்களுக்குக் கொடுத்தார். உதாரணமாக, சவுலைத் தாமே குணப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, இயேசு பவுலைத் தம்முடைய சீடரான அனனியாவிடம் அனுப்பினார்; அனனியா தேவனுடைய ஆசீர்வாதத்தின் மூலம் சவுலின் பார்வையைத் திரும்பக் கொடுக்க முடிந்தது என்று அப்போஸ்தலர் 9:17 இல் கூறப்பட்டுள்ளது. இயேசு பேதுருவிடம் தம்முடன் தண்ணீரின் மேல் நடக்குமாறும் கூறினார்; பேதுரு தடுமாறியபோது, ​​தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வரத்தை பலவீனப்படுத்தியதற்காக, அவனுடைய விசுவாசத்தில் காணப்பட்ட பலவீனம் குறித்து இயேசு குறை கூறினார் என்று மத்தேயு 14:31 கூறுகிறது. உலகின் ஒளியாகிய இயேசு, தம்முடைய சீடர்களுக்கும் உலகின் ஒளியாக இருப்பதற்கான கிருபையை அளித்தார் என்று மத்தேயு 5:14 மீண்டும் உரைக்கிறது. அவர் பரலோகத்தை விட்டுப் பிரிந்து போய் மீண்டும் திரும்பத் திட்டமிட்டிருந்த காரணத்தால் சரியான நேரத்தில் அதை நிறைவேற்றும் முகமாக, எலியாவைப் பரலோகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். இறுதியாக, இயேசு பரிசுத்த ஆவியினாலும் அக்கினியினாலும் ஞானஸ்நானம் பெற்றபோது, ​​ஞானஸ்நான அருட்சாதனம் எப்படி இருக்கும் என்பதைக் காட்டுவதற்காக யோவானின் ஞானஸ்நானத்தைப் பயன்படுத்தினார் என்று மத்தேயு 3:11 இல் விளக்கப்பட்டுள்ளது.

35. இறுதியாக, அவர் தம் சீடர்களுக்கு எல்லா வரங்களையும் அளித்து, அவர்களைக் குறித்து இவ்வாறு கூறினார்: “விசுவாசிப்பவர்கள் பல அரிய செயல்களைச் செய்ய முடியும். அவர்கள் என் பெயரால் பிசாசுகளை விரட்டுவர், அவர்கள் இதுவரை வழக்கத்தில் இல்லாத மொழிகளைப் பேசுவர், அவர்கள் எவ்விதப் பிரச்சினைகளுமின்றி பாம்புகளைப் பிடிப்பர், மரணத்தை வரவழைக்கக்கூடிய நஞ்சைக் குடித்தாலும் அவர்களுக்கு ஆபத்து ஏற்படுவது இல்லை, அவர்கள் தொட்டால் நோயாளிகள் குணம் பெறுவர்” என்று தம்மைப் பின்பற்றினோருக்குக் கூறினார் என்று மாற்கு 16:17-18 கூறுகிறது. ஆகவே, அவர் அவர்களுக்கு எல்லாவற்றையும் அருளினார். இந்தக் காரியங்களை ஆற்றச் செயல்படுவது மனித சக்தி அல்ல; இங்கு செயல்படுவது தெய்வீக வரத்தின் கிருபையே.

36. அப்படியென்றால், ஒருவேளை ஏதேனும் ஒரு நோயாளி குணமடைந்தால், அது ஆசீர்வாதத்தின் விளைவு என்று நம்பி நீங்கள் ஏன் உங்கள் கைகளை அவர்கள் மீது வைக்கவேண்டும்? பிசாசின் பிடியிலிருந்த மக்களை உங்களால் சுத்திகரிக்க முடியும் என்று எப்படி உங்களால் உரிமை கோர முடியும்? மனிதனால் பாவங்களை மன்னிக்க முடியாது என்றால், நீங்கள் ஏன் மக்களுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுக்கிறீர்கள்? ஞானஸ்நானம் உண்மையிலேயே எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்குகிறது என்றால், அவ்வாறான தவத்தின் மூலமாகவோ அல்லது ஞானஸ்நானத்தின் மூலமாகவோ பாவங்களை மன்னிக்கும் வல்லமை தங்களுக்கு இருப்பதாக குருமார் கூறும்போது அங்கே என்ன வித்தியாசம் இருக்கிறது? இரண்டு சந்தர்ப்பங்களிலும் செற்படுவது ஆன்மீக வல்லமை ஒன்றே.

37. அப்படியென்றால், திருமறைகளின் அருள் திருமுழுக்கு மண்டபத்தில் செயல்படுகிறது என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்கள் அல்லவா? அப்படியானால், தவம் என்பதன் பொருள் என்ன? அது எவ்வாறு செயலாற்றுகிறது? கடவுளின் திருநாமம் அல்லவா அந்த கிரியையைச் செய்கிறது? அப்படியென்றால் இப்போது என்னதான் பிரச்சனை? குறிப்பாக, உங்களுக்குச் சாதகமாக இருக்கும் போதெல்லாம் கடவுளின் அருளை உங்கள் பக்கம் எடுத்துக்கொண்டும், அது பாதகமாக இருக்கும்போது அதை நிராகரிக்கிறீர்களா? அது வெறும் ஆணவத்தின் அடையாளம், தேவ பயத்தின் அடையாளம் அல்ல; தவம் செய்ய விரும்புபவர்களை நீங்கள் இழிவாகப் பார்க்கும்போது அப்படித்தான் தோன்றுகிறது. துன்பத்தில் இருப்போரின் கண்ணீரை உங்களால் தாங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை, தேவையுள்ளவர்களின் ஒழுங்கற்ற ஆடையையோ அழுக்கையோ கண்டு உங்கள் கண்கள் கலங்குவதை உங்களால் தடுக்க முடிவதில்லை; இப்படிப்பட்ட நீங்கள், உங்கள் பெருமிதமான கண்களாலும் பெருமைமிகு அகந்தையாலும் கோபமான குரலில், ‘என்னைத் தொடாதே, நான் தூய்மையானவன்’ என்றும் சொல்லிக்கொள்கிறீர்கள்.

38. யோவான் 20:17-ல், கர்த்தர் மரிய மகதலேனாவிடம், “என்னைத் தொடாதே” என்று சொன்னார்; அவர் சுத்தமானவர் என்பதால் அவ்வாறு சொல்லவில்லை. நோவேஷியனே, உனது செயல்கள் சுத்தமாக இருந்தாலும்கூட, இந்தக் கூற்று மட்டுமே உன்னைத் தூய்மையற்றவனாக்கும்போது, ​​நீ எப்படி சுத்தமானவன் என்று உரிமை கோர முடியும்? ஏசாயா 6:5-ல், “நான் தேவனோடு பேசுகிற அளவிற்கு பரிசுத்தமானவன் இல்லை. என்னைச் சுற்றி இருப்பவர்களும் தேவனோடு பேசுகிற அளவிற்கு பரிசுத்தமானவர்கள் இல்லை. எனினும், நான் சர்வ வல்லமையுள்ள கர்த்தராகிய நமது அரசரைப் பார்த்தேன்” என்று ஏசாயா கூறியதாக சான்றளிக்கிறது. அப்படியிருந்தும், புதிதாகப் பிறந்த குழந்தை கூட பரிசுத்தமானதல்ல என்று எழுதப்பட்டிருந்த போதும்கூட, நீ, “நான் சுத்தமானவன்” என்று சொல்கிறாய். தாவீது, “என் பாவத்திலிருந்து என்னைத் தூய்மையாக்கும்” என்று ஜெபித்தார். அவர் சாந்தமான இதயம் கொண்டவராக இருந்ததால், கடவுளின் கிருபையால் அவர் தொடர்ந்து மன்னிப்பைப் பெற்றார். ஆனால், உன்னிடம் கருணை இல்லாதபோதும், உன்னில் உள்ள பெரிய தவறுகளைப் புறக்கணித்துவிட்டு மற்றவர்களின் சிறிய தவறுகளை மட்டுமே காணும்போதும், உன்னை நீ எப்படித் தூய்மையானவன் என்று கூறிக்கொள்ள முடியும்? அநீதியாக நடந்துகொள்பவர் எவரும் கடவுளின் பார்வையில் தூய்மையானவர் அல்ல. உங்களிடம் மன்னிப்புக் கேட்பவர் மன்னிக்கப்படக்கூடாது என்றும் ஆனால் உங்கள் சொந்தப் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட வேண்டும் என்று விரும்புவதை விடப் பெரிய அநீதி வேறு என்ன இருக்க முடியும்? உனது மக்கள் அதைவிட மோசமான தவறுகளைச் செய்து கொண்டிருக்கும்போது, ​​உனது சொந்த நடத்தையை நியாயப்படுத்தி, மற்றவரைக் கண்டிப்பதை விடப் பெரிய அநீதி வேறு என்ன இருக்க முடியும்?

39. கர்த்தராகிய இயேசு நம்முடைய பாவங்களை மன்னிக்க சித்தம் கொண்டிருந்தபோது, ​​அதற்குப் பதிலாக இயேசுவால் ஞானஸ்நானம் பெற வேண்டும் என்று சொன்ன யோவானை நோக்கி, “இப்பொழுது அது நடக்கட்டும், ஏனெனில் நாம் சரியானதைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது” என்று கூறியதாக மத்தேயு 3:14-15 சொல்கிறது. பாவம் என்பதை என்னெவென்றுகூட அறிந்திராதவராக இருந்தும், திருமுழுக்கு என்ற ஒன்று தேவையில்லாத நிலையிலும் கூட, இயேசு ஒரு சாதாரண மனிதனிடம்; ஒரு பாவியிடம் வந்து திருமுழுக்கு பெற்றார். அப்படியிருக்க, நீங்கள் ஒருபோதும் பாவம் செய்ய முடியாதவர் என்பது போல, கிருபையால் ஏற்கனவே தூய்மையாக்கப்பட்டுவிட்டீர்கள் என்று நம்பி மனந்திரும்பத் தேவையில்லை என நினைத்தால், நீங்கள் எப்படி ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவீர்கள் என்று எதிர்பார்க்க முடியும்?

அத்தியாயம் 9

இந்தச் செய்தி மற்றவர்களுக்காக ஜெபிப்பதை யாரையும் தடுப்பது பற்றியது அல்ல என்பதை விளக்க, புனித அம்புரோஸ் ஒத்த பகுதிகளை ஒன்றிணைக்கிறார். மாறாக, மோயீசன் மற்றும் எரேமியாவைப் போல மற்றவர்களுக்காக ஜெபிப்பவர்கள், தங்கள் ஜெபங்கள் பலனளிக்கத் தகுதியானவையாக இருக்க வேண்டும் என்று அவர் கூறுகிறார்; ஏனெனில், இந்த இருவராலும் தான் இஸ்ரவேலைக் காப்பாற்றும்படி தேவனை இணங்க வைக்க முடிந்தது.

40. ஆனால் நீங்கள் சொல்கிறீர்கள், “ஒருவன் கர்த்தருக்கு விரோதமாகப் பாவம் செய்தால், அவனுக்காக யார் ஜெபிக்கிறார்?” என்று எழுதப்பட்டுள்ளது என்று. முதலாவதாக, நான் முன்பே குறிப்பிட்டது போல, விசுவாசத்தை நிராகரித்தவர்களுக்கு மட்டும் நீங்கள் பாவமன்னிப்பை மறுத்திருந்தால் உங்கள் கரிசனையை நான் புரிந்துகொண்டிருப்பேன். அப்படியானால் இந்தக் கேள்வி என்ன சிக்கலை ஏற்படுத்துகிறது? அவனுக்காக யாரும் ஜெபிக்க மாட்டார்கள் என்று அது கூறவில்லை; அவனுக்காக யார் யாரெல்லாம் ஜெபிக்க முடியும் என்றுதான் கேட்கிறது. அதாவது, அப்படிப்பட்ட ஒரு சூழ்நிலையில் யார் எல்லாம் மன்றாட முடியும் என்பது தான் கேள்வி. மாறாக மன்றாடுவது தடுக்கப்படவில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுதல் அவசியமாகிறது.

41. பதினைந்தாவது சங்கீதம், “கர்த்தாவே, உமது பரிசுத்த கூடாரத்தில் யாரெல்லாம் வாழக்கூடும்? உமது பரிசுத்த மலைகளில் யாரெல்லாம் வாழக்கூடும்? தூய வாழ்க்கை வாழ்ந்து, நற்செயல்களை செய்பவனும், உள்ளத்திலிருந்து உண்மையைப் பேசுபவனும் உமது மலையில் வாழமுடியும்” என்கிறது. ஒருவராலும் இளைப்பாற முடியாது என்று அது கூறவில்லை; தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் மட்டுமே இளைப்பாறுதலைக் காண முடியும். இதை உறுதிப்படுத்தும் விதமாக, இருபத்தி நான்காம் சங்கீதம் என்ன கேட்கிறது என்று பார்ப்போம்: “கர்த்தருடைய மலைகளின் மேல் யார் ஏறக்கூடும்? கர்த்தருடைய பரிசுத்த ஆலயத்தில் யார் நிற்கக்கூடும்? யார் அங்கு வழிபட முடியும்?” என்று. அது யாரோ ஒருவர் மட்டுமல்ல, மாறாக விதிவிலக்கான குணமும் தகுதியும் கொண்ட ஒருவரால் மட்டுமே என்று சங்கீதக்காரர் குறிப்பிடுகிறார். ‘யார்?’ என்ற கேள்வி கேட்கப்படும்போது, ​​அது யாருமில்லை என்று பொருளல்ல, மாறாக ஒரு குறிப்பிட்ட தனிமனிதரையே அது குறிக்கிறது. ‘கர்த்தருடைய மலைக்கு ஏறப்போவது யார்?’ என்று கேட்ட பிறகு, சங்கீதக்காரர் மேலும் கூறுகிறார்: சுத்தமான கைகளையும் தூய இதயத்தையும் உடையவனும், மாயையில் தன் மனதைப் பறிகொடுக்காதவனுமே இதற்கான தகுதியைப் பெறுகிறான். மேலும், ‘ஞானமுள்ளவரும், இவைகளைப் புரிந்துகொள்பவரும் யார்?’ என்று ஓசியா 14:10 கேள்வியை எழுப்புகிறது. அதேபோல, “யார் ஞானமுள்ள, நம்பிக்கைக்குரிய ஊழியன்? எஜமானர் பிற ஊழியர்களைக் கவனிக்கவும் அவர்களுக்குத் தக்க நேரத்தில் உணவளிக்கும்பொருட்டும் ஒரு ஊழியனை நியமிப்பார். அந்த வேலையைச் செய்யும்படி எஜமானர் நம்புகின்ற ஊழியன் யார்?” என்று லூக்காவும் 12:42 இல் கேள்வியைத் தொடுக்கிறது. அவர் உண்மையான தனிமனிதர்களைக் குறிப்பிடுகிறார் என்பதைத் தெளிவுபடுத்த, கர்த்தர் மேலும் லூக்கா 12:43 இல், “கர்த்தர் திரும்பி வரும்போது, ​​அவ்வாறு செய்வதைக் காணும் அந்த ஊழியன் பாக்கியவான்” என்று கூறுகிறார். ‘கர்த்தாவே, உம்மைப் போன்றவர் யார்?’ என்று அது கூறும்போது, ​​நான் நம்புகிறேன். உம்மைப் போல் யாரும் இல்லை என்று இதற்கு அர்த்தமல்ல, ஏனெனில் குமாரன் பிதாவின் சாயலாக இருக்கிறார்.

42. அப்படியானால், ‘அவனுக்காக யார் மன்றாடுவார்?’ என்பதை நாம் அதே கோணத்தில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்; அதாவது, கர்த்தருக்கு விரோதமாகப் பாவம் செய்த ஒருவனுக்காக மன்றாடுபவர், மேன்மையான வாழ்க்கை வாழ்பவராகத்தான் இருக்க வேண்டும். பாவம் எவ்வளவு பெரிதாக இருக்கிறதோ, அந்த அளவுக்கு மன்றாடும் ஜெபங்கள் தகுதியானதாக இருக்க வேண்டும். ஏனெனில், யூத மக்களுக்காக ஜெபித்தது சாதாரண மக்களில் ஒருவரல்ல, மோயீசன் தான் அவர். யாத்திராகமம் 32:31 இல் உள்ள யூத மக்களின் உதாரணத்தைக் கவனியுங்கள். அவர்கள் தங்கள் உடன்படிக்கையை மறந்து தங்க ஆபரணங்களை உருக்கி வார்த்து எடுக்கப்பட்ட கன்றுக்குட்டியின் உருவத்தை வணங்கியபோது, ​​அவர்களுக்காக ஜெபித்தது மோயீசன் மாத்திரமே. அப்படியெனில் மோயீசன் ஜெபித்தது தவறா? நிச்சயமாக இல்லை, ஏனென்றால் அவர் கேட்டதை மன்றாடிப் பெற்றுக்கொண்டார். அவருடைய அன்பு அபரிமிதமாக இருந்ததால் அவர் மக்களுக்காகத் தம்மையே அர்ப்பணித்து, “நீர் அவர்களுடைய பாவத்தை மன்னிப்பீராக என்றால், மன்னியும்; இல்லையென்றால், வாழ்க்கையெனும் புத்தகத்திலிருந்து எனது பெயரையும் நீக்கிவிடும்” என்று கூறியதாக யாத்திராகமம் 32:32 கூறுகிறது. தனது சொந்த நிலைக்கு ஆபத்து நேரிட்டு விடுமோ என்று கவலைப்பட்ட நோவேஷியன், தான் பரிந்துரைத்த எச்சரிக்கையான அணுகுமுறையோடு ஒப்பிட்டால், மோயீசன் தன்னைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை என்பது நிச்சயமாகிறது. மக்களை அவர்களுடைய பாவத்திலிருந்து தன்னால் மீட்க முடியும் என்ற நிபந்தனை காரணமாக, அவர் தனது சொந்தக் கவலைகளை மறந்தவாராய் தேவனைப் புண்படுத்துவதற்குக் கூட அஞ்சவில்லை.

43. இவ்வாறு சரியாகவே கூறப்பட்டுள்ளது: அவருக்காக யார் பரிந்து பேசுவார்? பாவம் செய்தவர்களுக்காகத் தம்மையே ஒப்புக்கொடுக்கக் கூடிய மோயீசனைப் போன்ற ஒருவராகவோ, அல்லது எரேமியா 7:16-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, “யூதாவிலுள்ள இந்த ஜனங்களுக்காக நீ விண்ணப்பம் செய்யவேண்டாம். அவர்களுக்காக நீ ஜெபிக்கவும், கெஞ்சவும் வேண்டாம், அவர்களுக்கு உதவி செய்யவேண்டும் என்று என்னிடம் மன்றாடவேண்டாம். அவர்களுக்கான உனது ஜெபத்தை நான் கேட்கமாட்டேன்” என்று கர்த்தர் அறிவுறுத்தியபோதிலும், ஜெபித்து அவர்களின் மன்னிப்பைப் பெற்ற எரேமியாவைப் போன்ற ஒருவராகவோதான் அவர் இருக்க வேண்டும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. அந்தத் தீர்க்கதரிசியின் பரிந்துரையினாலும், அத்தகைய ஒரு மாபெரும் ஞானதிருஷ்டியின் வேண்டுகோளினாலும் கர்த்தர் மனம் உருகி தன் பாவங்களுக்காக மனந்திரும்பியிருந்த எருசலேமிடம் பேசியபோது, இஸ்ரவேலின் சர்வவல்லமையுள்ள தேவனாகிய கர்த்தரே, நெருக்கத்திலேயிருக்கும் மனமும், கலங்கிய ஆவியும் உம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறது; கர்த்தாவே, கேட்டருளும், இரக்கம் காட்டும் என்று கூறிய பின்பு கர்த்தர், தங்கள் துக்க ஆடைகளைக் களைந்துவிட்டு, மனந்திரும்புதலின் புலம்பலை நிறுத்தும்படி அவர்களுக்கு அறிவுறுத்தி, இவ்வாறு கூறுகிறார்: “எருசலேமே, உன் துன்பத்தினால் நீ அணிந்திருந்த துக்க உடையைக் களைந்துவிடு; கடவுளிடமிருந்து உனக்கு என்றென்றும் கிடைக்கவிருக்கும் மாட்சியின் அழகை அணிந்துகொள்” என்று பாரூக் 5:1 இல் கூறப்பட்டுள்ளது இங்கே முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

அத்தியாயம் 10

மக்கள் பெரும் பாவங்களைச் செய்பவர்களுக்காக ஜெபிப்பதை புனித யோவான் முற்றிலுமாகத் தடுக்கவில்லை, ஏனெனில் மோயீசன், எரேமியா மற்றும் ஸ்டீவன் ஆகியோர் அவர்களுக்காக ஜெபித்ததை அவர் அறிந்திருந்ததோடு, மன்னிப்பு மறுக்கப்படக்கூடாது என்பதையும் அவர் குறிப்பிட்டார்.

44. ஆகையால், கடுமையான பாவம் செய்தவர்களுக்காக ஜெபிக்க நாம் சிறப்புப் பரிந்துரைப்பவர்களைத் தேட வேண்டும், ஏனெனில் சாதாரண மக்களின் ஜெபங்கள் அவ்வாறான பெரும் பாவங்களுக்கான பரிகாரமாகக் கேட்கப்படுவதில்லை.

45. யோவான் நிருபத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட பகுதியை அடிப்படையாகக் கொண்ட உங்கள் வாதம் பலவீனமானது. “கிறிஸ்துவில் சகோதரனோ சகோதரியோ நித்திய மரணத்திற்குள் வழி நடத்தாத பாவம் செய்வதை ஒருவன் பார்க்கிறான் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அப்பாவம் செய்கிற அந்த சகோதரன் அல்லது சகோதரிக்காக பிரார்த்தனை செய்தல் வேண்டும். அப்போது தேவன் அச்சகோதரன் அல்லது சகோதரிக்கு ஜீவனைக் கொடுப்பார். நித்திய மரணத்திற்குள் வழி நடத்தாத பாவத்தைச் செய்வோரைக் குறித்து நான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன். மரணத்திற்குள் வழி நடத்தும் பாவமுண்டு. அத்தகைய பாவத்திற்காக ஒரு மனிதன் பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டுமென்று நான் சொல்ல வில்லை” என்று 1 யோவான் 5:16 இல் கூறப்பட்டிருப்பது இங்கே கவனிக்கத்தக்கது. அதேநேரம், யோவான் மக்களை நோக்கிப் பேசியபோது, மோயீசனைப் பற்றியோ அல்லது எரேமியாவைப் பற்றியோ பேசவில்லை; மாறாக, தங்கள் பாவங்களுக்காக மற்றொரு பரிந்துபேசுபவரைத் தேட வேண்டிய மக்களைப் பற்றியே குறிப்பிட்டார். தங்கள் சிறிய தவறுகளுக்காக தேவனிடம் மன்றாடுவதே போதுமானது என்று நம்பும் மக்கள்; பெரிய பாவங்களுக்கான பரிகாரத்தை நீதிமான்களின் மன்றாட்டுக்கள் மூலமாகவே தேட வேண்டும் என்று நம்புகிறார்கள். ஏனெனில், விசுவாசத்தை வேண்டுமென்றே நிராகரித்த சமயங்களில்கூட மோயீசன் ஜெபித்தவுடன் அவருடைய வேண்டுதல் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது என்பதையும், எரேமியாவும் அவ்வாறே பரிந்துபேசியிருந்தார் என்பதையும் யோவான் அறிந்திருந்தும், பெரும் பாவங்களுக்காக ஜெபிக்கக்கூடாது என்று அவரால் எப்படி வாதிட முடியும்?

46. வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தில் பெர்கமோஸ் சபையின் (Church of Pergamos) தூதனுக்கு எழுதிய யோவான், மரணத்திற்குக் காரணமான பாவத்திற்காக பரிகாரம் தேடும் வகையில் நாம் ஜெபிக்கக் கூடாது என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? விக்கிரகங்களுக்குப் படைக்கப்பட்ட உணவை உண்ணவும், பாலியல் ஒழுக்கக்கேட்டில் ஈடுபடவும் இஸ்ரவேலர்களைச் சோதிக்கும்படி பாலாக்கிற்கு (Balac) ஆலோசனை கூறிய பாலாம் (Balaam) என்பவரின் போதனைகளைப் பின்பற்றும் மக்களும், நிக்கோலேஷியரின் (Nicolaitans) போதனைகளை நம்பும் மக்களும் அங்கே இருக்கிறார்கள். மனந்திரும்பும்படி யோவான் அவர்களை எச்சரிக்கிறார், இல்லையெனில் தேவன் விரைவாகச் செயல்படுவார் என்று வெளிப்படுத்தல் 2:14-16-ல் சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆகையால், மனந்திரும்பும்படி கேட்கும் அதே தேவன் மன்னிப்பையும் தருவதற்கு சித்தமாயிருக்கிறார் என்பதை நாம் காண்கிறோம். ஆவியானவர் சபைகளுக்கு கூறுவதைச் செவியுள்ளவன் கேட்கக் கடவான் என்று அவர் கூறுகிறார்: ‘வெற்றி பெறுபவர்களுக்கு மறைவான மன்னா புசிக்கக் கொடுக்கப்படும்’ என்றும் வெளிப்படுத்தல் 2:17 இல் மேலும் கூறப்பட்டுள்ளது.

47. கிறிஸ்துவின் நாமத்தைக் கேட்கவோ உச்சரிக்கவோ கூட முடியாத அவவுக்குத் தன்னைத் துன்புறுத்தியவர்களுக்காக ஸ்டீவன் ஜெபித்தார் என்பது யோவானுக்குத் தெளிவாகத் தெரியாதா? தன்மீது கல்லெறிந்த அந்த மனிதர்களைக் குறித்து அவர், “ஆண்டவரே, இந்தப் பாவத்தை அவர்கள்மேல் சுமத்தாதிரும்” என்று கூறினார் என்று அப்போஸ்தலர் பணிகள் 7:60 சான்று பகர்கிறது. இந்த ஜெபத்தின் பிரதிபலனை அப்போஸ்தலரின் வாழ்வில் நாம் காணலாம். ஏனெனில், ஸ்டீவன் மீது கல்லெறிந்தவர்களின் ஆடைகளுக்குப் பொறுப்பாளராக இருந்த பவுல் முன்பு ஒரு துன்புறுத்துபவராக இருந்தபோதிலும் கடவுளின் அருளால் ஏககாலத்தில் ஒரு அப்போஸ்தலரானார்.

அத்தியாயம் 11

புனித யோவானின் நிருபத்திலிருந்து மேற்கோள் காட்டப்பட்ட பகுதி, கிறிஸ்துவை விசுவாசிப்பவர்களுக்கு இரட்சிப்பை வாக்களிக்கும் மற்றொரு பகுதியால் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. இது, விசுவாசத்திலிருந்து விலகியவர்களை விசுவாசிக்கச் செய்ய முயன்று, ஆனால் அவர்களுக்கு மன்னிப்பை மறுக்கும் நோவேஷியர்களுக்கு எதிரான கருத்தை முன்வைக்கிறது. அத்தோடு, விசுவாசத்திலிருந்து விலகிய பலர் கூட வேதசாட்சிகளாக மரிக்கும் வரத்தைப் பெற்றிருந்தனர். நல்ல சமாரியனின் உதாரணம், மிகச் சிறிய அளவிலான விசுவாசம் கொண்டிருப்பவர்களை நாம் கைவிடக்கூடாது என்பதைக் காட்டுகிறது.

48. ஆகையால், நாம் புனித யோவானின் பொதுவான நிருபத்தைப் பற்றிப் பேசுவதால், நற்செய்தியில் உள்ள யோவானின் எழுத்துக்கள் உங்கள் விளக்கத்துடன் ஒத்துப்போகின்றனவா என்று பார்ப்போம். ஏனெனில், “தேவன் இவ்வுலகினைப் பெரிதும் நேசித்தார். எனவே தனது ஒரே குமாரனை இதற்குத் தந்தார். தேவன் தன் குமாரனைத் தந்ததால் அவரில் நம்பிக்கை வைக்கிற எவரும் கெட்டுப்போகாமல் நித்திய ஜீவனைப் பெறுவர்” என்ற கர்த்தரின் வார்த்தைகளை இங்கே மேற்கோள் காட்டியுள்ளார். ஆகவே, விசுவாசத்திலிருந்து விலகிய ஒருவரை நீங்கள் மீண்டும் விசுவாசத்துக்குள் கொண்டுவர விரும்பினால், அவரை விசுவாசியாக இருக்க ஊக்குவிப்பீர்களா அல்லது விசுவாசியாதவராக இருக்க ஊக்குவிப்பீர்களா? நிச்சயமாக நீங்கள் அவரை விசுவாசியாக இருக்கவே ஊக்குவிப்பீர்கள். ஆனால் கர்த்தருடைய வார்த்தைகளின்படி, விசுவாசிக்கிற எவருக்கும் நித்திய ஜீவன் உண்டு. அப்படியிருக்க, நித்திய ஜீவனுக்கு உரிமையுள்ள ஒருவருக்காக ஜெபிப்பதை நீங்கள் எப்படித் தடுக்க முடியும்? விசுவாசம் என்பது தேவனிடமிருந்து வரும் ஒரு வரம்; ஏனெனில், அப்போஸ்தலர் பல்வேறு வரங்களைப் பற்றி விவாதிக்கும் போது சுட்டிக்காட்டுவது போல, ‘அதே பரிசுத்த ஆவியானவர் விசுவாசத்தை ஒருவனுக்கு அளிக்கிறார். குணப்படுத்தும் வல்லமையை மற்றொருவனுக்கு அதே பரிசுத்த ஆவியானவர் தருகிறார்’ என்று 1 கொரிந்தியர் 12:9 கூறுகிறது. மேலும் சீடர்கள் கர்த்தரிடம், “இன்னும் மிகுந்த விசுவாசத்தை எங்களுக்கு வழங்கும்” என்றார்கள் என்று லூக்கா 17:5 எடுத்துரைக்கிறது. ஆகையால், விசுவாசம் உள்ள எவருக்கும் ஜீவன் உண்டு, மேலும் ஜீவன் உள்ள எவரும் நிச்சயமாக மன்னிப்பைப் பெறுவதிலிருந்து விலக்கப்படுவதில்லை; அவரை விசுவாசிக்கிற எவரும் அழிந்துபோக மாட்டார்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது. ‘எவரும்’ என்று அது கூறுவதால், எவரும் விலக்கப்படுவதில்லை, எந்த ஒருவரும் விடப்படுவதில்லை, ஏனெனில் விசுவாசத்திலிருந்து விலகியவர்கள் அதன் பிறகு முழுமையான விசுவாசத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் வரை அவர் அவர்களை விலகிச் செல்ல அனுமதிப்பதில்லை.

49. பலர் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு மீண்டு வந்து தேவனுக்காகப் பாடுபட்டிருக்கிறார்கள் என்பதை நாம் அறிந்துள்ளோம். அப்படியான சூழ்நிலையில், கர்த்தராகிய இயேசு அவர்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் போது, ​​அவர்கள் வேதசாட்சிகளின் ஒரு பகுதியாக இல்லை என்று நாம் சொல்ல முடியுமா? கிறிஸ்துவின் மகிமையைப் பெற்றவர்களுக்கு ஜீவன் திரும்பக் கொடுக்கப்படவில்லை என்று நாம் எப்படிச் சொல்ல முடியும்? பலர் இடறிய பிறகு மகிமையைப் பெறுவதைப் போலவே, அவர்கள் விசுவாசித்தால் அவர்களுடைய விசுவாசமும் மீண்டும் நிலைநிறுத்தப் படலாம். இந்த விசுவாசம் தேவனிடமிருந்து கிடைக்கும் ஒரு மகத்தான வரமாகும்: “ஏனென்றால் கிறிஸ்துவினிடத்தில் நம்பிக்கை வைப்பதற்கு மாத்திரமல்ல, அவர் நிமித்தமாகப் பாடுபடுவதற்கும் உங்களுக்கு வரம் அருளப்பட்டிருக்கிறது” என்று பிலிப்பியர் 1:29-ல் கூறப்பட்டுள்ளது. தேவனுடைய வரத்தைப் பெற்ற ஒருவரால் அவருடைய மன்னிப்பைப் பெறாமல் இருக்க முடியுமா?

50. இப்பொழுது, விசுவாசிக்கிற ஒவ்வொருவரும் கர்த்தராகிய இயேசுவுக்காகப் பாடுபட வேண்டும். அப்போது அவருக்கு கிடைப்பது ஒரேயொரு கிருபையல்ல, அது இரட்டிப்பான கிருபையாகும். ஆகையால், விசுவாசிக்கிறவன் தனக்கான கிருபையைப் பெறுகிறான்; ஆனால், அவனுடைய விசுவாசம் பாடுகள் என்ற கிரீடத்தால் நிறைவுறும்போது, அவன் இரட்டிப்பான கிருபையைப் பெறுகிறான். உதாரணமாக, பேதுரு பாடுகளுக்கு முன்பாகக் கிருபையைப் பெற்றிருந்தார், ஆனால் அவர் பாடுகளை அனுபவித்தபோது இரண்டாவதாக ஒரு கிருபையைப் பெற்றார். பலர் கிறிஸ்துவை விசுவாசிக்கும் கிருபையைப் பெற்றிருந்தாலும், அவருக்காகப் பாடுபடக்கூடிய கிருபையைப் பெறுவதில்லை.

51. ஆகவே, இதுகுறித்து என்ன சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்று பார்ப்போம்: அவரை விசுவாசிக்கிற எவரும் அழிந்துபோக மாட்டார்கள். ஒருவரும், அவர்களின் நிலைமை அல்லது தவறுகள் எதுவாக இருந்தாலும், அழிந்துபோவதைப் பற்றிக் கவலைப்படக்கூடாது. நற்செய்தியில் வரும் நல்ல சமாரியன் போல், தங்கள் போராட்டங்களிலிருந்து விலகி, வாழ்க்கையின் சுகபோகங்களுக்குத் திரும்பும் ஒருவரைக் காண நேரிடலாம். இந்த நபர், தங்களைத் துன்புறுத்துபவர்களால் காயப்படுத்தப்பட்டு, ஒரு மோசமான நிலையில் விடப்பட்டிருக்கலாம். நமது ஆன்மாக்களின் பாதுகாவலரான அந்த நல்ல சமாரியன் (சமாரியன் என்ற சொல்லுக்குப் பாதுகாவலர் என்று பொருள்), இந்த நபரைப் புறக்கணிக்காமல், அவரைக் கவனித்து குணப்படுத்தக்கூடும்.

52. ஒருவேளை, அவனிடம் குணமடைவதற்கான நம்பிக்கையைத் தரும் சில அறிகுறிகளைக் காண்பதால், அவர் அவனைக் கடந்து செல்லாமல் இருந்திருக்கலாம். விசுவாசம் அவர்களுக்குச் சிறிதளவு சுவாசத்தைக் கொடுத்தபடியால், விழுந்து கிடந்த ஒருவன் இன்னும் கொஞ்சம் உயிருடன் இருக்கிறான் என்று உங்களால் ஊகிக்க முடியும் அல்லவா? ஒருவன் தன் இதயத்திலிருந்து தேவனை முற்றிலுமாக வெளியேற்றி விடும் பட்சத்தில், அவன் உண்மையாகவே மரித்தவனுக்குச் சமமாவான். அதேபோலத்தான், அவரை முற்றிலுமாக நிராகரிக்காமல், ஆனால் துன்பத்தின் காரணமாகத் தற்காலிகமாக அவரை மறுதலிக்கும் ஒருவன் பாதி இறந்தவனுக்கு சமமாவான். அவன் முழுமையாக சிறந்தவனாக இருக்கும்பட்சத்தில் அவனைக் குணப்படுத்த முடியாது. ஆகையால் ஏன் மனந்திரும்பும்படி அவனிடம் சொல்ல வேண்டும்? அவன் பாதி சிறந்தவனாக இருக்கும் பட்சத்தில், எண்ணெயும் திராட்சை இரசமும் கொடுத்து அவனுக்கு மீட்சி பெற உதவுவோம்; திராட்சை இரசம் மட்டும் போதுமான ஆறுதலைத் தராமல் போகலாம் என்று நீங்கள் எண்ணும் பட்சத்தில் அவனை நீங்கள் பிரயாணம் செய்யும் மிருகத்தின்மேல் ஏற்றி, ஒரு சத்திரத்திற்குக் கொண்டுபோய், அவனது பராமரிப்பிற்காகன கட்டணத்தைச் செலுத்துங்கள். அவனுக்கு நல்ல அயலவனாக இருங்கள். நீங்கள் இரக்கத்தைக் காட்டாவிட்டால், உங்களால் உண்மையான அயலவனாக இருக்க முடியாது. மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு செய்யாமல், உதவி செய்யும் ஒருவரை மட்டுமே அயலவன் என்று அழைக்க முடியும். நீங்கள் ஒரு அயலவனாக அங்கீகரிக்கப்பட விரும்பினால், லூக்கா 10:37-ல் கூறப்பட்டுள்ளபடி, நீங்களும் போய் அப்படியே உதவிகளைச் செய்யுங்கள் என்று கிறிஸ்து உங்களுக்குச் சொன்னதை இங்கே நினைவூட்டுவது சிறந்தது.

அத்தியாயம் 12

புனித யோவானின் மற்றொரு பகுதியை நாம் இப்போது பார்ப்போம். தாவீதின் உதாரணத்தில் காட்டப்பட்டுள்ளபடி, பாவம் செய்தவர்களும் செய்யாதவர்களும் மனந்திரும்பி கடவுளின் கட்டளைகளைக் கடைபிடிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தைப் பின்பற்றலாம்.

53. இதே போன்ற வேதாகமத்தில் காட்டப்பட்டுள்ள மற்றொரு பகுதியைக் கருத்தில் கொள்வோம்: “குமாரனை நம்புகிற எவரும் நித்திய ஜீவனைப் பெறுவர். ஆனால் அவருக்குக் கீழ்ப்படிய மறுக்கிற எவரும் அந்த வாழ்வை ஒருபோதும் பெற முடியாது. தேவனுடைய கோபம் அவர்கள் மேல் இருக்கும்” என்று யோவான் 3:36-ல் கூறப்பட்டுள்ளது. இந்தக் கோபத்திற்கு ஒரு ஆரம்பப் புள்ளி எது என்றால், அது அவன் விசுவாசிக்காதபோது இடப்படும் புள்ளிதான். ஒருவன் விசுவாசிக்கும் போது, ​​தேவனுடைய கோபம் நீங்கி ஜீவன் அருளப்படுகிறது. ஆகவே, கிறிஸ்துவை விசுவாசிப்பது என்பது ஜீவனைப் பெறுவதாகும், ஏனெனில் யோவான் 3:18 கூறுவதுபோல, “தேவகுமாரன் மீது நம்பிக்கை வைக்கிறவர்கள் தண்டிக்கப்படுவதில்லை. அதேநேரம் அவர் மீது நம்பிக்கை அற்றோர் ஏற்கெனவே தண்டிக்கப்பட்டு விட்டார்கள். ஏனென்றால் அவர்களுக்கு தேவனுடைய ஒரே குமாரன் மீது நம்பிக்கை இல்லை. இதன் உட்கருத்து என்னெவென்றால் அவரை விசுவசிப்பவர்கள் என்றும் நியாயத்தீர்ப்புக்கு உள்ளாவதில்லை.

54. இந்த வசனத்தைக் குறிப்பிட்டு, கிறிஸ்துவை விசுவாசிக்கும் எவரும் அவருடைய போதனைகளைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள். கர்த்தரே பின்வருமாறு கூறியதாக அவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள்: “நான் இந்த உலகத்திற்கு ஒளியாக வந்திருக்கிறேன், அதனால் என்னில் விசுவாசம் வைக்கும் எவரும் இருளில் இருக்க மாட்டார்கள். ஒருவன் என் வார்த்தையைக் கேட்டு, அதன்படி வாழ்ந்திருந்தால், நான் அவனை நியாயந்தீர்க்க மாட்டேன்” என்று. அவரே நியாயந்தீர்ப்பதில்லை, எனவே நீங்கள் ஏன் நியாயந்தீர்க்க முயல வேண்டும்? “என்னில் விசுவாசம் வைக்கும் எவரும் இருளில் இருக்க மாட்டார் என்று அவர் கூறுகிறார், அதாவது அவன் இருளில் இருந்தால், அவன் தன் வழிகளை மாற்றிக்கொள்ளலாம், தன் தவறுகளைத் திருத்திக்கொள்ளலாம், என் கட்டளைகளைப் பின்பற்றலாம்” என்றும் கூறுகிறார். எசேக்கியேல் 23:11-ல், நான் துன்மார்க்கரின் மரணத்தை விரும்பவில்லை, மாறாக அவர்களின் திருத்தத்தையே விரும்புகிறேன் என்று கூறியுள்ளேன். என்னில் விசுவாசம் வைப்பவர் எவரும் நியாயந்தீர்ப்புக்கு உட்படுவதில்லை என்று நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டிருந்தேன், மற்றும் அதில் நான் உறுதியாக நிற்கிறேன்: யோவான் 3:17 “தேவன் உலகின் குற்றங்களை நியாயம் விசாரிக்க தனது குமாரனை அனுப்பவில்லை. இவ்வுலகம் தேவனுடைய குமாரனால் இரட்சிக்கப்படுவதற்கென்று அனுப்பினார்” என்கிறது. ஓசியா 6:6-ல் கூறப்பட்டுள்ளபடி, “நான் பலிகளை அல்ல. விசுவாசமுள்ள அன்பையே விரும்புகிறேன். நான் ஜனங்கள் தகன பலிகளை கொண்டு வருவதை அல்ல, ஜனங்கள் தேவனை அறிந்துகொள்வதையே விரும்புகிறேன். நான் தாராளமாக மன்னிக்கிறேன், விரைவான மன்னிப்பை வழங்குகிறேன், மேலும் பலியை விட இரக்கத்தையே விரும்புகிறேன்” என்ற கர்த்தரின் வார்த்தைகளை இங்கே எடுத்துரைக்கிறது. அதே நேரத்தில் இரக்கம் பாவியை மீட்கிறது. மத்தேயு 9:13-ல் “நல்லவர்களை அழைக்க நான் வரவில்லை. பாவம் செய்தவர்களை அழைக்கவே நான் வந்தேன்” என்றும் கூறப்படுகிறது. ஆகவே பலி நியாயப்பிரமாணத்தின் கீழும், நற்செய்தியில் இரக்கமும் இருக்கிறது என்றே இதன் அர்த்தம். அதேபோல, மோயீசனின் மூலம் சட்டங்கள் கொடுக்கப்பட்டன! ஆனால் இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாகவே கிருபையும், உண்மையும் வந்தன” என்று யோவான் 1:17 கூறுகிறது.

55. யோவான் 12:48-ல் “என்னை நம்ப மறுக்கிறவர்களையும் நான் சொல்பவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்களையும் நியாயந்தீர்க்க ஒரு நீதிபதி உண்டு. அதுதான் நான் சொன்ன உபதேசங்கள். அவை இறுதி நாளில் அவர்களை நியாயம்தீர்க்கும்” என்று அவர் மீண்டும் கூறுகிறார். ஒருவர் தன் வழிகளை மாற்றிக்கொள்ளவில்லை என்றால், அவர் கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளை ஏற்றுக்கொண்டதாக நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா? நிச்சயமாக இல்லை. எனவே, தன் வழிகளை மாற்றிக்கொள்பவன் அவருடைய வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்கிறான், ஏனெனில் ஒவ்வொருவரும் பாவத்திலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்பதே அவருடைய செய்தியாகும். ஆகவே, நீங்கள் இந்தச் செய்தியை நிராகரித்து மறுக்காமல் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

56. பாவம் செய்வதை நிறுத்துகிறவன் தேவனுடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொண்டு, தன் பாவங்களைத் துறப்பதும் அவசியம். ஆகவே இந்தக் கூற்றை, கட்டளைகளை எப்பொழுதும் பின்பற்றுபவனைக் குறிப்பதாக நாம் பொருள் கொள்ளக்கூடாது. ஏனெனில், அவ்வாறு பொருள் கொண்டிருந்தால், அவர் ‘எப்பொழுதும்’ என்ற வார்த்தையைச் சேர்த்திருப்பார். அதைச் சேர்க்காமல் இருப்பதன் மூலம், தான் கற்றுக்கொண்டதைக் கடைப்பிடித்த ஒருவரைக் குறித்துப் பேசுவதாகவே இங்கு குறிப்பிடுகிறார். அந்தப் புரிதல் அவர்கள் தங்கள் தவறுகளைத் திருத்திக்கொள்ள உதவியுள்ளது; ஆகவே அவர்கள் கற்றுக்கொண்டதைக் கைக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை இங்கே புரிந்துகொள்ளக்கூடியதாக இருக்கிறது.

57. ஆனாலும், கர்த்தருடைய கட்டளைகளைத் தொடர்ந்து பின்பற்றும் ஒருவருக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் தவம் செய்யும்படி தீர்ப்பளிப்பது எவ்வளவு கடினம்! மன்னிப்பை மறுக்காத அவரே நமக்குக் கற்பிக்கட்டும். அவருடைய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்கத் தவறியவர்களுக்கும்கூட, சங்கீதத்தில் கூறப்பட்டுள்ளபடி: அவர்கள் என் நியமங்களை மீறி, என் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்காவிட்டால் நான் அவர்களுடைய குற்றங்களை பிரம்பினாலும் அவர்களுடைய பாவங்களைச் சவுக்கினாலும் அடித்துத் தண்டிப்பேன்; ஆனாலும் என் இரக்கத்தை அவர்களிடமிருந்து நான் எடுத்துக்கொள்ளமாட்டேன். இதன்மூலம் அவர் அனைவருக்கும் இரக்கத்தை உறுதியளிக்கிறார்.

58. தேவனுடைய இரக்கத்தில் நியாயத்தீர்ப்பு இல்லை என்று நாம் எண்ணிவிடக்கூடாது. கடவுளின் கட்டளைகளைத் தொடர்ந்து பின்பற்றுபவர்களுக்கும், தவறுதலாகவோ அல்லது நிர்ப்பந்தத்தினாலோ ஏதேனும் ஒரு கட்டத்தில் தவறியவர்களுக்கும் இடையே வேறுபாடு உள்ளது. இதை ஆதரிக்க லூக்கா 12:47-48-ல் கிறிஸ்து சொன்னதைக் கவனியுங்கள்: “எஜமானர் தன்னிடம் எதிர்ப்பார்த்த கடமை என்ன என்பது அந்த ஊழியனுக்குத் தெரியும். ஆனால் அந்த ஊழியன் அவர் விரும்பியதைச் செய்ய முயற்சிக்கவோ அல்லது அதற்குத் தன்னை ஆயத்தப்படுத்திக்கொள்ளவோ இல்லை. எனவே அந்த ஊழியன் அதிகமாகத் தண்டிக்கப்படுவான். ஆனால் எஜமானர் தன்னிடம் எதிர்ப்பார்ப்பதை அறிந்துகொள்ளாத ஊழியன் தண்டனைக்குரிய செயல்களைச் செய்தபோதும், நிறைவேற்ற வேண்டிய கடமைகளை அறிந்தும் அவற்றை நிறைவேற்றாத ஊழியனைக் காட்டிலும், பிந்தையவன் குறைந்த தண்டனையையே பெறுவான்” என்று கூறியுள்ளார். எனவே, விசுவாசிக்கிற எவரும் கடவுளால் ஏற்றுக்கொள்ளப் படுகிறார். இதேபோன்று எபிரேயர் 12:6-ல், “தம் நேசத்துக்குரிய ஒவ்வொருவரையும் கர்த்தர் தண்டிக்கிறார். தம் மக்களாக ஏற்றுக்கொள்கின்ற எல்லோரையும் தண்டித்துத் திருத்துகிறார்” என்று கூறுகிறது. மேலும், அவர் தண்டிக்கும் எவரையும் மரணத்திற்குக் கையளிப்பதில்லை; ஏனென்றால், “ஆண்டவர் என்னைக் கடுமையாகத் தண்டித்தார், ஆனாலும் அவர் என்னைக் மரணத்திற்குக் கையளிக்கவில்லை” என்று எழுதியிருக்கிறது.

அத்தியாயம் 14

புனித பவுலின் கூற்றுப்படி, மரணத்துக்கு நிகரான பாவத்தைச் செய்தவர்கள் கைவிடப்படக்கூடாது, மாறாக அந்தப் பாவங்களுக்கான பரிகாரத்தை தேடுவதில் முனைப்புடன் ஈடுபட வேண்டும். “சாத்தானிடம் கையளித்தல்” என்ற சொற்றொடரின் பொருள், சாத்தானால் உடல் ரீதியான துன்பத்தை ஏற்படுத்த முடியும், ஆனால் அப்படியான துன்பம் ஆன்மீக ரீதியாகப் பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்பதாகும். சாத்தானின் திட்டங்களை அவனுக்கே எதிராகத் திருப்புவதன் மூலம் இது கடவுளின் வல்லமையைக் காட்டுகிறது.

59. இறுதியாக, மரணத்துக்கு நிகரான, சாவான பாவம் செய்தவர்களை நாம் கைவிடக்கூடாது என்று பவுல் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். அதற்குப் பதிலாக, நாம் கண்ணீரினாலும் இரக்கத்தின் போஷணையாலும் அவர்களை மென்மையாக வழிநடத்த வேண்டும், இதன்மூலம் அவர்களுடைய பச்சாதாபம் கட்டுக்குள் வைக்கப்படுவதை நாம் உறுதி செய்ய வேண்டும். இந்த வசனத்தின் பொருள் இதுவே: “அவர்களுடைய துக்கத்திற்கே உரிய அளவு இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, நீர் அவர்களுக்கு மிகுதியாய்க் குடிக்கக் கொடுத்திருக்கிறீர்; ஒருவேளை மனந்திரும்புகிறவன் அதிகத் துக்கத்தினால் அழிந்துபோகாதபடிக்கு, நீர் அவர்களுக்குப் பரிபூரணமாய்க் குடிக்கக் கொடுத்திருக்கிறீர்” என்ற வார்த்தையானது மனந்திரும்புகிறவர் அதீத துக்கத்தால் மூழ்கடிக்கப்படுவதைத் தடுக்கிறது. இது 1 கொரிந்தியர் 4:21-ல் சொல்லப்பட்டுள்ள, “உங்கள் விருப்பம் என்ன? நான் உங்களிடம் தண்டனை தர வருவதா? அல்லது அன்பு, மென்மை ஆகியவற்றோடு வருவதா?” என்ற வார்த்தையை எதிரொலிக்கிறது. இருப்பினும், அந்தத் தடி கூட கடுமையானதல்ல என்று பொருள்படும்படி, “தேவைப்படும் பொழுது குழந்தைக்குத் தண்டனை கொடு. அவனைப் பிரம்பால் அடித்தால் அது அவனை அழித்துவிடாது” என்று சொல்லப்பட்டிருப்பது, “நீ அவனைத் தடியால் அடித்தபோதும், அவனது ஆத்துமாவை மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றுவாய்” என்றுதான் அர்த்தம் என நீதிமொழிகள் 23:13 சொல்கிறது.

60. விபச்சாரத்திற்கு எதிரான அவரது கடுமையான வார்த்தைகள், முறையற்ற உறவைக் கண்டித்தும் மாணவருத்தப்பட வேண்டியவர்கள், அதற்குப் பதிலாக இறுமாப்பு கொண்டிருந்தால், அந்தப் பெருமையையும் கண்டித்தது. இதன் காரணமாகவே பிரம்பைக் குறித்த அப்போஸ்தலரின் குறிப்பு விளக்கப்படுகிறது. இறுதியாக, குற்றவாளியான நபர் திருச்சடங்குகளில் பங்குகொள்வது நீக்கப்பட்டு, எதிராளியிடம் ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும் என்று தான் அவரது பிரம்பு, மற்றும் தண்டனை கூறுகிறது. இது ஆத்துமாவை அழிப்பதற்காக அல்ல, மாறாக சரீரத்திற்குத் தீங்கு விளைவிப்பதற்காகவே. யோபு 2:6-ல், கர்த்தர் சாத்தானைப் பார்த்து, “யோபு உன் ஆற்றலுக்குக் கீழ்ப்பட்டிருக்கிறான். ஆனால் அவனைக் கொல்வதற்குமட்டும் உனக்கு அனுமதியில்லை” என்றார். கர்த்தர் அவனை அனுமதித்தது போலவே, பாவியும் சரீரத்தை அழிப்பதற்காக சாத்தானிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறான்; இதுகுறித்து மேலும் விளக்கும் முகமாக, ‘சர்ப்பம் அவனது கால் பட்ட தூசை மட்டுமே நுகர முடியும், அவனது ஆன்மாவிற்குத் தீங்கு விளைவிக்க முடியாது’ என்று மீகா 7:17-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

61. நம்முடைய சரீரத்தை அதன் இச்சைகளுக்கு ஏற்ப மரிக்க விடுவோம்; அது சிறைப்பட்டு, அடக்கப்படட்டும்; நம் மனதின் சட்டத்திற்கு எதிராகப் போராட விடாமல், அதற்குப் பதிலாக ஒரு நல்ல சேவைக்கு அதைக் கீழ்ப்படியச் செய்வோம். பவுலைப் போலவே, அவருடைய சரீரத்தின் சட்டம் அவருடைய மனதின் சட்டத்துடன் இசைந்திருந்த படியால், அவருடைய பிரசங்கம் மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடு அவர் தன் சரீரத்தைக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவர அதை ஒழுங்குபடுத்தினார். சரீரத்தின் ஞானம் மனதின் ஞானமாக மாறும்போது, ​​அது உலக விடயங்கள் மீதான தனது இச்சையை இழந்து ஆன்மா தொடர்பான காரியங்களுக்காக ஏங்கும்போது சரீரம் மரித்துவிடுகிறது. அதனால் அது இனி சரீரத்திற்குரிய காரியங்களில் நாட்டம் கொள்ளாமல், ஆன்மாவுக்குரிய காரியங்களில் நாட்டம் கொள்கிறது. என் சரீரம் பலவீனமடைவதை நான் காண முடிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! நான் பாவத்தின் பிடிக்குள் அடிமையாக இழுத்துச் செல்லப்படாமல் இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! நான் சரீரத்தில் வாழாமல் கிறிஸ்துவின் விசுவாசத்தில் வாழ்ந்தால் அது மகத்துவம் நிறைந்ததாகவும் நன்றாகவும் இருக்கும்! ஆகவே, சரீரத்தின் நலத்தைவிட அதன் பலவீனத்தில் அதிக கிருபை இருக்கிறது.

62. பவுல் எதைக் குறிப்பிட்டார் என்பதை இப்போது நாம் விளக்கியுள்ளதால், அவருடைய வார்த்தைகளைப் பார்ப்போம். பிசாசு நம்மைச் சோதிப்பதால், இந்த மனிதனை அவனுடைய சரீரத்தை அழிப்பதற்காகச் சாத்தானிடம் ஒப்புக்கொடுத்ததாக அவர் கூறினார். சாத்தான் நமக்கு உடல்ரீதியான பிரச்சனைகளையும் நோய்களையும் உண்டாக்குகிறான். உதாரணமாக, யோபு 2:6-ல் “யோபு உன் ஆற்றலுக்குக் கீழ்ப்பட்டிருக்கிறான். ஆனால் அவனைக் கொல்வதற்கு மட்டும் உனக்கு அனுமதியில்லை” என்று தேவன் அவனிடம் கூறியதால், சாத்தானானவன் யோபுவின் உடல் முழுவதும் வேதனையான புண்களை ஏற்படுத்தி அவனை வாட்டினான். 1 கொரிந்தியர் 5:5-ல் கூறப்பட்டுள்ளபடி, “இந்த மனிதனை சாத்தானிடம் ஒப்படையுங்கள். அப்போது பாவம் நிரம்பிய அவனது அகந்தை அழிக்கப்படும். அவனது ஆவியோ கர்த்தர் வரும் நாளில் காக்கப்படும்” என்ற கூற்றை நினைவுகூருகிறது. ஆகவே நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாளில் அவனுடைய ஆவி இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காக, அவனது சரீரம் அழிக்கப்படுவதற்காக சாத்தானிடம் ஒப்படைத்ததாக அப்போஸ்தலர் கூறியபோது ​​இதே போன்ற வார்த்தைகளையே பயன்படுத்தினார்.

63. பிசாசைத் தன்னைத்தானே அழித்துக்கொள்ளும்படி கட்டாயப்படுத்தும் வல்லமையும் வரமும் மகத்தானது. அவன் சோதிக்கும் ஒருவரைப் பலவீனப்படுத்த முயற்சிக்கும்போது, ​​அதற்குப் பதிலாக அந்த மனிதர் சக்திமயப்படுகிறார். இதனால் சாத்தான் தனக்குத் தானே தீங்கு விளைவித்துக் கொள்கிறான். அவன் சரீரத்தைப் பலவீனப்படுத்த நினைத்தபோது ​​ஆன்மா பலம் பெறுகிறது. உடல்ரீதியாக நோய்வாய்ப்பட்டிருப்பது ஒருவரைப் பாவம் செய்வதிலிருந்து தடுக்கக்கூடும், ஆனால் சுகபோக வாழ்க்கை பாவ இச்சைகளைத் தூண்டிவிடுகிறது.

64. சாத்தான் ஏமாற்றப்பட்டு, தன்னுடைய வினையாலேயே தன்னைக் காயப்படுத்திக் கொள்கிறான்; இதன்மூலம், தான் பலவீனப்படுத்த நினைத்த மனிதரை அவன் பலமுள்ளவனாக ஆக்குகிறான். இவ்விதமாக, அவன் உண்மையில் பரிசுத்த யோபுவை இன்னும் அதிகமாக சக்தி பெறச் செய்தான். யோபுவின் உடல் முழுவதும் சாத்தானின் வினையால் புண்கள் நிறைந்திருந்தபோதிலும், அவர் சாத்தானின் விஷத்தால் பாதிக்கப்படாமல் இருந்தார். ஆதலால், அவரைப் பற்றி இவ்வாறு சொல்வது சிறந்தது: நீ கொக்கியால் அசுரனை வெளியே இழுத்து, பறவையைப் போல அதனுடன் விளையாடுவாய், ஒரு சிறுவன் சிட்டுக்குருவியைக் கைக்குள் வைத்திருப்பது போல அந்த அசுரனை கட்டிப்போட்டு, உன் கையை அதன்மேல் வைத்து அதனைக் கட்டுப்படுத்துவாய்.

65. பவுல் அவனை எப்படிப் பரிகசிக்கிறார் என்று பார்க்கிறீர்கள். தீர்க்கதரிசனத்தில் வரும், பாம்பின் புற்றில் தன் கையை வைத்தும் தீண்டுதலுக்கு உள்ளாகாத பிள்ளையைப்போல, அவன் அந்த மனிதனை மறைவிடத்திலிருந்து வெளியே இழுக்கிறான். அவன் அந்த மனிதனின் விஷத்தை ஆன்மாவுக்கான மருந்தாக மாற்றுகிறான். ஒரு காலத்தில் விஷமாக இருந்தது இப்போது மருந்தாக மாறுகிறது. விஷம் சரீரத்தை அழிக்கிறது, ஆனால் அது ஆன்மாவைக் குணமாக்குகிறது. சரீரத்திற்குத் தீங்கு செய்வது ஆன்மாவுக்கு நன்மை பயப்பதாகவே இருக்கிறது.

66. ஆகையால், சர்ப்பம் என் மண்ணுலகு சம்பந்தப்பட்ட விடயங்களைத் தீண்டட்டும். அது தன் பற்களை என் சதையின் மீது பதித்து, என் உடலைக் காயப்படுத்தட்டும்; அப்பொழுது கர்த்தர் என்னைக் குறித்து: ‘நான் இவனை உன்னிடம் ஒப்படைக்கிறேன், இவன் உயிரை மட்டும் காப்பாற்று என்று சொல்லட்டும்.’ அப்படியானால் கிறிஸ்துவின் வல்லமை எவ்வளவு ஆச்சரியமானது! மனிதனுக்கு எப்போதும் தீங்கு செய்ய விரும்பும் பிசாசிடமே அவனைக் காக்கும் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப் பட்டுள்ளது. ஆகவே, கர்த்தராகிய இயேசு நம் பக்கம் இருக்கிறார் என்பதை நாம் உறுதிப்படுத்திக் கொள்வோம். கிறிஸ்து கட்டளையிடும் போது சாத்தான் தானே தன் இரைக்குப் பாதுகாவலனாகச் செயல்பட வேண்டியுள்ளது. அவன் விருப்பமின்றி மேலிருந்து வரும் கட்டளைகளைப் பின்பற்றுகிற போதிலும், அவன் கொடூரமானவனாக இருந்த போதிலும், சாந்தமான கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிகிறான்.

67. அப்படியானால், நான் ஏன் அவனது கீழ்ப்படிதலைப் புகழ வேண்டும்? ஒருவன் மிகவும் கெட்டவனாக இருந்தாலும், தேவன் என்றென்றும் நல்லவரே, ஏனெனில் அவர் அவனுடைய தீய எண்ணங்களை நமக்கான கருணையாக மாற்றுகிறார். அவை நமக்குத் தீங்கு செய்ய முயலலாம், ஆனால் கிறிஸ்து நம்முடன் இருப்பதால் அவைகளால் அவ்வாறு செய்ய முடியாது. அவை நம் உடல்களைக் காயப்படுத்தலாம், ஆனால் நம் உயிர்களைப் பறிக்க முடியாது. கர்த்தர் கூறுவது போல, எதிர்காலத்தில் ஓநாய்களும் ஆட்டுக்குட்டிகளும் சமாதானமாகவும் ஒன்றாகவும் வாழும் என்றும், சிங்கங்களும் காளைகளும் ஒன்றையொன்று காயப்படுத்தாமல் மேய்ச்சலில் ஈடுபடும் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. இது சர்ப்பத்திற்கான தண்டனையைக் காட்டுகிறது: ஆதியாகமம் 3:14-ல் கூறப்பட்டுள்ளபடி, “மற்றைய எந்த மிருகத்தை விடவும் நீ மிகவும் துன்பப்படுவாய். நீ உன் வயிற்றாலேயே ஊர்ந்து திரிவாய். வாழ்நாள் முழுவதும் மண்ணைத் தின்று உயிர்வாழ்வாய்” என்றும், ஆதியாகமம் 3:19-ல் “உன்னை மண்ணால் உருவாக்கினேன். நீ மரிக்கும்போது மீண்டும் மண்ணுக்கே திரும்புவாய்” என்று சொல்லப்பட்டவைகளை இங்கே கவனிப்பது அவசியமாகிறது.

அத்தியாயம் 14

ஆன்மா ஆரோக்கியமற்ற இச்சைகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படும்போது, ​​அதை அழிப்பதற்காக சாத்தானிடம் கொடுக்கப்பட்ட சரீரத்தை சர்ப்பம் விழுங்கி விடுகிறது என்று புனித அம்புரோஸ் விளக்குகிறார். அவர் நமது புலன்களைப் பாதுகாப்பதற்கான பல வழிகாட்டுதல்களை வழங்குகிறார், இன்பங்களின் வடிவில் நமக்காக வைக்கப்படும் கண்ணிகளைக் குறித்து அவர் எடுத்துரைக்கிறார். மேலும் சர்ப்பம் சரீரத்தை அழித்துவிடும் என்பது குறித்து அஞ்ச வேண்டாம் என்று கேட்போரை ஊக்குவிக்கிறார்.

68. கர்த்தராகிய இயேசு நமக்குக் கிருபையுள்ளவராயிருப்பதால், சர்ப்பம் இந்தத் தூசியைப் புசிக்க வேண்டுமென விதிக்கப்பட்டுள்ளது. அதனால் நமது ஆன்மா சரீரத்தின் பலவீனத்தோடு ஒத்துப்போகாமலும், சரீரத்தின் வேட்கைகளாலும் நமது அவயவங்களின் வெப்பத்தாலும் பற்றிக்கொள்ளாமலும் இருக்கிறது. உள்ளே எரிகிற நெருப்பு காணப்படுவதால், எரிவதைவிட அதை ஏற்றுக்கொள்வதே சிறந்தது. ஆகவே, இந்தத் தீயை நம் மனதையும், மனதின் ஆழத்தையும் நெருங்க விட வேண்டாம். அப்படி அனுமதித்தால், நம் இதயத்தின் ஆழமான பகுதியை நாமே சுட்டெரித்துக்கொள்ள நேரிடும்; ஆசை எனும் பட்சிக்கும் நெருப்பு, ஆன்மாவின் இந்த வெளி அடுக்கையும் அதன் சரீரத் திரையையும் அழித்துவிடும். அதற்குப் பதிலாக, ஏசாயா 43:2-ல், “நீ நெருப்பினூடே நடக்கும்போது, நீ எரிக்கப்படமாட்டாய். நெருப்புச் ஜூவாலைகள் உன்னைப் பாதிக்காது” என்று கூறுவதற்கு இணங்க, ஒருவேளை யாராவது காதல் எனும் தீயில் விழுந்தால், அவர்கள் அதைத் தாண்டிக் குதித்து முன்னேறிச் செல்லட்டும்; அவர்கள் காம வெறிகொண்ட எண்ணங்களுடன் தங்களைக் கட்டிக்கொள்ளக் கூடாது. இடைவிடாத சிந்தனை எனும் சங்கிலிகளால் பிணைப்புகளை உருவாக்கிக்கொள்ளவும் கூடாது. அவர்கள் ஒரு விலைமாதின் மீது அடிக்கடி கவனம் செலுத்தக் கூடாது, ஒரு கன்னிப்பெண் ஒரு இளைஞனை நோக்கித் தன் கண்களை உயர்த்தக் கூடாது. ஒருவேளை அவள் தற்செயலாகப் பார்த்து சிக்கிக் கொண்டாலும், அவள் ஆர்வத்தினால் உற்றுப் பார்த்தால் எவ்வளவு அதிகமாகச் சிக்கிக்கொள்வாள் என்ற நினைப்பை பார்ப்பவர்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்திவிடும்.

69. பொது வழக்கங்கள் நமக்குக் கற்பிக்கட்டும். ஒரு பெண் பொது இடங்களில் தன் கற்பு பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காக முக்காடு அணிகிறாள். திருமண முக்காடினால் தன் முகத்தை மூடுவதன் மூலம், இளைஞர்கள் தன்னை எளிதில் பார்ப்பதைத் தடுக்கிறாள். இவ்வாறு, அவர்கள் தற்செயலாகப் பார்க்க நேரிட்டால், அவள் மற்றவர்களுக்கோ அல்லது தனக்கோ தீங்கு ஏற்படுவதைத் தவிர்க்கிறாள், ஏனெனில் அந்தத் தீங்கு இறுதியில் அவளையும் பாதிக்கும் என்பதனால். ஆனால், அவள் தன்னைப் பிறர் பார்க்காமலும், அவர்கள் கண்ணில் படாமலும் இருப்பதற்காகத் தன் தலையை ஒரு துணியால் மூடிக்கொண்டாலும், அடக்கம் எனும் முக்காட்டால் தன்னை இன்னும் அதிகமாக மூடிக்கொள்ள வேண்டும். இது அவள் பொது இடங்களில் இருக்கும்போதும் தனது அந்தரங்கம் பாதுகாப்பாக இருப்பது போன்ற ஒரு உணர்வைப் பேணிக்கொள்ள உதவுகிறது.

70. ஆனால், ஒருவேளை கண்ணின் பார்வை மற்றவர் மீது தற்செயலாக விழுந்தாலும், குறைந்தபட்சம் உள்ளத்தின் இச்சை அதை ஈர்க்காதிருக்கட்டும். பார்ப்பது பாவம் அல்ல, ஆனால் அது பாவத்திற்கு எம்மை இட்டுச்செல்லாதபடி நாம் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும். புறக் கண் பார்த்தாலும், அகக் கண்ணை மூடிக்கொள்வது சிறந்தது; ஆகவே அடக்கமான மனநிலையைக் கடைப்பிடிப்போம். நமக்கு உறுதியானவரும் மன்னிப்பவரும் கண்டிப்பும் கருணையும் ஒருங்கே கொண்ட ஒரு கர்த்தர் நமக்கு இருக்கிறார். தீர்க்கதரிசி எச்சரிக்கும் போது, விலைமாது அல்லாத ஒரு பெண்ணின் அழகை உற்றுப் பார்க்காதே என்று. இருப்பினும், மத்தேயு 5:28-ல் “ஒரு பெண்ணைக் காமக் கண் கொண்டு நோக்கி, அவளுடன் உடலுறவுகொள்ள விரும்பினால், அவன் அவளுடன் விபச்சாரம் செய்தவனாகிறான்” என்ற கர்த்தரின் வார்த்தையை எடுத்துரைக்கிறார். வெறுமனே பார்ப்பது விபச்சாரம் என்று அவர் கூறவில்லை, மாறாக தவறான அல்லது காம இச்சையுடன் பார்ப்பதுதான் விபச்சாரம் என்றார். அவர் இச்சையுடனான பார்வையைக் கண்டித்தார், சாதாரண பார்வையை அல்ல; அதற்குப் பதிலாக உள்ளுணர்வுகளின் மீது கவனம் செலுத்தும் படி கூறுகிறார். ஆயினும், நம் கண் முன்னாலேயே இருப்பதைப் பார்க்காது இருக்கும் அளவுக்கு, புறக் கண்களை அடிக்கடி மூடிக்கொள்ளப் பழகிக்கொள்ளும் அந்த அடக்கம் பாராட்டத்தக்கது. நாம் எல்லாவற்றையும் நமது உடலின் கண்களால் பார்க்கிறோம் என்று நினைக்கிறோம்; ஆனால் இதனுடன் மனதின் கவனம் சேராவிட்டால், உடலில் உள்ள மற்ற உறுப்புகளைப் போலவே அந்தப் பார்வையும் மங்கிவிடுகிறது. அதாவது, நாம் உண்மையில் கண்களை விட மனதாலேயே அதிகமாகப் பார்க்கிறோம்.

71. சோதனையின் சூட்டை நீங்கள் உணரும்போது, அதை உங்கள் இதயத்திலோ மனதிலோ பற்றிக்கொள்ள அனுமதியாதீர்கள். அந்த இச்சையை உங்களுக்குள் வேரூன்ற விடாதீர்கள், உங்களை நீங்களே பொறியில் சிக்கிக்கொள்ள அனுமதிக்காதீர்கள், உங்களைப் பாவத்திற்குள் இட்டுச் செல்லக் கூடியவர்களுடன் நேரத்தைச் செலவிடாதீர்கள். ஒரு இளம் பெண்ணின் வார்த்தைகள் ஒரு இளைஞனை பொறியில் சிக்க வைக்கக்கூடும், அதேபோல, ஒரு இளைஞனின் வார்த்தைகள் ஆரோக்கியமற்ற பற்றுதல்களை உருவாக்கக்கூடும்.

72. ஆதியாகமம் 39:7-ல், ‘யோசேப்பின் எஜமானனின் மனைவி யோசேப்பு மீது ஆசைப்பட ஆரம்பித்தாள். ஒரு நாள் அவனிடம், “என்னோடு உடல் உறவுகொள்ள வா” என்றாள் என்று கூறுகிறது. கள்ள உறவுக்கு ஏங்கிய அந்தப் பெண் அவனிடம் பேசியபோது, ​​யோசேப்பு அந்த நெருப்பைக் கவனித்தான். அவள் தன் வார்த்தைகளால் அவனைத் தன் காம வலைக்குள் சிக்க வைக்க முயன்றாள். அவள் தன் உதடுகளைப் பொறிகளாகப் பாவித்தாள். ஆனால் அவளால் அந்தப் புனிதமான மனிதனைக் கவர முடியவில்லை. அடக்கத்தின் குரல், தீவிரமான தொனி, எச்சரிக்கையின் கடிவாளங்கள், நேர்மையின் மீதான அக்கறை, மற்றும் கற்பின் ஒழுக்கம் ஆகியவை அந்தப் பெண்ணை அவளுடைய சொந்தச் சங்கிலிகளிலிருந்து விடுவித்தன. இவ்வாறு, கற்புக்கு களங்கத்தை ஏற்படுத்திய அந்தப் பெண்ணால் யோசேப்பைத் தன் வலையில் சிக்க வைக்க முடியவில்லை. அவள் அவனை நோக்கித் தன் கைகளை நீட்டினாள்; அவனைச் சுற்றியுள்ள சுருக்குக் கண்ணியை இறுக்கும் நம்பிக்கையில், அவனுடைய ஆடையைப் பற்றினாள். காமம் தலைக்கேறிய பெண்ணின் வார்த்தைகள் ஆசையின் பொறிகளாய், அவளுடைய கைகள் காதலின் பிணைப்புகளாய் மாறியபோதும், யோசேப்பின் கற்புள்ள மனம் பொறிகளாலோ அல்லது பிணைப்புகளாலோ தீண்டப்படாமல் இருந்தது. ஆடை களையப்பட்டது, பிணைப்புகள் அவிழ்க்கப்பட்டன. இருப்பினும் அவனது இதயம் காமத் தீ எரிவதை அனுமதிக்க மறுத்ததால், அவனது உடல் தீண்டப்படாமல் இருந்தது.

73. உங்கள் மனமே உங்கள் குற்றவுணர்விற்குக் காரணம் என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்கள். உங்கள் உடல் பாவங்களைச் செய்ய விழைந்தாலும் அது குற்றமற்றது. அழகின் மீதான ஆசை உங்களைக் கவர்ந்து விடாமல் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். சாத்தான் நமக்காகப் பல பொறிகளை வைத்திருப்பான். நீங்கள் காமத்துடன் பார்த்தால், அந்தப் பார்வை கூட ஒரு பொறியாகும். நீதிமொழிகள் 6:25-ல் வேதாகமம் கூறுவது போல, “ஒரு பெண் அழகுள்ளவளாக இருக்கலாம். ஆனால், அந்த அழகு உன் உள்ளத்தை அழித்து உன்னைத் தூண்டாமல் பார்த்துக்கொள். அவளது கண்கள் உன்னைக் கவர்ந்துக்கொள்ளவிடாதே” என்கிறது. உங்கள் சொந்தக் கண்களே உங்களைச் சிக்கவைக்கும் வலைகளாக இருக்கக்கூடும். உங்களைப் பொறிக்குள் சிக்க வைத்து அகப்பட வைக்கும் வலைகளை நீங்களே உருவாக்குகிறீர்கள். எழுதப்பட்டிருப்பதைப் போலவே, நீங்களே உங்களைச் சங்கிலிகளால் பிணைத்துக் கொள்கிறீர்கள்: ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்தப் பாவங்கள் எனும் சங்கிலிகளால் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

74. இளமையின் நெருப்பையும், நமது ஆரம்ப நாட்களின் கவர்ச்சி தந்த பிரகாசத்தையும் கடந்து செல்வோம்; தண்ணீரின் வழியே கடந்து செல்வோம், தாமதிக்க வேண்டாம், இல்லையெனில் ஆழமான வெள்ள நிலைமைகள் நம்மைச் சிக்க வைத்துவிடும். ஆகையால் நாம் விரைவாகக் கடந்து செல்வோம். அப்போது நாமும், எங்கள் ஆன்மா நீரோடையைக் கடந்துவிட்டது; கடந்து சென்றவர்கள் பாதுகாப்பாக இருக்கிறார்கள் என்று கூறமுடியும். இறுதியாக, கர்த்தர் ஏசாயா 43:2-ல் கூறுவதையும் பார்க்கலாம்: “உனக்குத் தொல்லைகள் இருக்கும்போது நான் உன்னோடு இருக்கிறேன். நீ ஆறுகளைக் கடக்கும்போது, நீ பாதிக்கப்படமாட்டாய். நீ நெருப்பினூடே நடக்கும்போது, நீ எரிக்கப்பட மாட்டாய். நெருப்புச் ஜூவாலைகள் உன்னைப் பாதிக்காது” என்று. தீர்க்கதரிசியும், ‘லெபனானின் கேதுரு மரங்களுக்கு மேலாக கயவர்கள் உயர்த்தப்பட்டதை நான் கண்டேன், நான் கடந்து சென்றபோது, ​​இதோ, அவன் காணாமல் போயிருந்தான். இவ்வுலகத்தின் காரியங்களைக் கடந்து செல்லுங்கள், அப்போது கயவர்களின் உயர்ந்த இடங்கள் நொறுங்கிப் போயிருப்பதை நீங்கள் கவனிப்பீர்கள்’ என்று கூறியுள்ளார். மோயீசனும் இவ்வுலகக் காரியங்களைக் கடந்து சென்றபோது, ​​ஒரு பெரும் அதிசயத்தைக் கண்டு, யாத்திராகமம் 3:3-ல் கூறப்பட்டுள்ளவாறு, “புதரின் அருகே சென்று, அழியாதபடி அது எவ்வாறு எரிகிறது என்ற இந்த மகத்தான காட்சியைக் காணத் திரும்பிச் செல்வேன்” என்று கூறியதாக சொல்கிறது; இதனால் கூறப்படுவது என்னவென்றால், மோயீசன் இவ்வுலகின் நிலையற்ற இன்பங்களால் கவரப்பட்டிருந்தால் இத்தகைய ஆழமான தெய்வீக மர்மத்தை அவர் தவறவிட்டிருப்பார்.

75. ஆகவே நாமும் பவுல் பயந்த, இந்த இச்சை எனும் நெருப்பைக் கடந்து செல்வோமாக; ஏனெனில் அவர் நமக்காகக் கவலைப்பட்டார். அவர் தம் சரீரத்தை வருத்திக்கொண்டதால், தனக்காகப் பயப்படும் நிலை நீங்கிவிட்டது. மேலும் 1 கொரிந்தியர் 6:18 வாயிலாக அவர் கூறும்போது, “உடலுறவிலான பாவத்தை விட்டு விலகுங்கள். ஒரு மனிதன் செய்கிற பிற பாவங்கள் அவன் சரீரத்தோடு சம்பந்தப்பட்டவையல்ல. உடலுறவு தொடர்பான பாவம் செய்கிறவன் தன் சரீரத்துக்கு எதிராகப் பாவம் செய்கிறான்” என்று உரைத்துள்ளார். ஆகவே, அது நம்மைப் பின்தொடர்வது போல நினைத்து, அதிலிருந்து ஓடுவோம்; அது நம்மைப் பின்தொடர்ந்து வராவிட்டாலும், நமக்குள்ளேயே பதுங்கியிருக்கிறது என்பது தான் உண்மை. நாம் அதிலிருந்து தப்பிக்க முயற்சிக்கும்போது, ​​அதை நம்முடன் எடுத்துக்கொண்டு சென்றுவிடாமல் கவனமாக இருக்க வேண்டும். நாம் அடிக்கடி தப்பி ஓட விரும்புகிறோம் என்றபோதிலும், அதை நம் மனதிலிருந்து முழுமையாக வெளியேற்றாமல் அதை விட்டுவிடாமல், அதைப் பற்றிக்கொண்டே இருக்கிறோம். ஆகவே, அதைத் தாண்டிச் செல்வோம், இல்லையெனில், ஏசாயா 50:11-ல் சொல்லப்பட்டுள்ளபடி, “உங்கள் நெருப்பையும் விளக்கையும் நீங்கள் பொருத்துகிறீர்கள். எனவே, உங்கள் சொந்த வழியில் வாழ்வீர்களாக; ஆனால் நீங்கள் தண்டிக்கப்படுவீர்கள்” என்று நமக்குச் சொல்லப்படலாம். நீதிமொழிகள் 6:27 இல், “ஒருவன் தன் மடியிலே நெருப்பை வைத்திருந்தால் அது அவனது ஆடைகளை எரித்துவிடும்” என்பது போலவே, ஒருவன் நெருப்புக்குள் இறங்கி நடந்தால் அவனது பாதங்கள் எரிந்து கருகும்” என்று நீதிமொழிகள் 6:28 இலும் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

76. இந்த நெருப்பு ஆபத்தானது, எனவே நாம் அதை ஆடம்பரம் எனும் அறியக்கூடிய எண்ணெய்யை வார்த்து வளர்க்க வேண்டாம். காமம் காளியாட்டங்களால் ஊட்டம் பெறுகிறது, சுவையான உணவுகளால் போஷிக்கப்படுகிறது, மதுவால் வெறி தூண்டப்பட்டு குடிபோதையால் பற்றி எரிகிறது. இவற்றை விட இன்னும் ஆபத்தானவை தான் மயக்கும் மாய வார்த்தைகள்; அவை மதுவைப் போல மனதைக் குழப்பக்கூடும். இப்படியான விளைவுகள் அதிகமாகாமல் நாம் கவனமாக இருக்க வேண்டும், ஏனென்றால் உடல் சோர்வடையும்போது, ​​மனம் நிலையற்றதாகி, இதயம் அங்கும் இங்கும் அலைபாய்கிறது. 1 தீமோத்தேயு 5:23-ல் நமக்கு ஒரு நல்ல ஆலோசனை தரப்பட்டுள்ளது. அதில், “தீமோத்தேயுவே! நீ இதுவரை தண்ணீரையே குடித்து வந்தாய். அதை நிறுத்தி கொஞ்சம் திராட்சை இரசமும் குடி. அது உன் வயிற்றுக்கு நல்லது. உனக்கு அடிக்கடி வரும் வியாதியில் உனக்கு இது உதவக் கூடும்” என்று. இது அளவோடு இருக்குமானால், இது உடல் சூடாக இருக்கும்போது மனதிற்கு ஆற்றல் அளிக்கக்கூடும்; நோயினால் உடல் குளிர்ச்சியாக இருக்கும்போது, ​​மனதும் குளிர்ச்சியாக உணரக்கூடும்; உடல் வலியில் இருக்கும்போது ​​மனம் சோகமாக இருப்பதாக உணரக்கூடும், அதனால் சோகம் மகிழ்ச்சியாக மாறக்கூடும்.

77. உங்கள் உடல் சோர்ந்து, தேய்ந்து போனால் அதைப்பற்றிக் கவலைப்படாதீர்கள்; ஏனெனில் உங்கள் ஆன்மா என்றும் மாறாமல் அப்படியே இருக்கும். தாவீது இந்த உணர்வை வெளிப்படுத்தும் போது தனக்குப் பயமில்லை என்று கூறுகிறார், ஏனென்றால் அவருடைய எதிரிகள் அவருடைய சரீரத்துக்கு கேடு விளைவித்தாலும், அவர்களால் அவருடைய ஆன்மாவைத் தொட முடியாதிருந்தது. அங்கே கூறப்பட்டது போல, என் சரீரத்துக்கு இடையூறு செய்யும் நோக்கத்தோடு கயவர்கள் என் அருகில் வரும்போதும், ​​என்னைக் கலக்கமடையச் செய்யும் என் எதிரிகள் என்னை நெருங்கிவந்த போதிலும், அவர்கள் பலவீனமடைந்து விழுந்தார்கள். சர்ப்பம் இறுதியில் தனது சொந்த அழிவைத் தானே ஏற்படுத்திக் கொண்டது. அதனால்தான் சர்ப்பத்தால் தீண்டப்பட்டவர் அதனிடமே ஒப்படைக்கப்படுகிறார். அப்போதுதான் அதனால் வீழ்த்தப்பட்டவரை மீண்டும் நிலைநிறுத்த முடியும். அத்தோடு சர்ப்பத்தின் தோல்வி அந்த மனிதனின் மறுமலர்ச்சிக்கு வழிவகுக்கும். இதுபோன்ற உடல் வலி மற்றும் பலவீனத்திற்குப் பின்னால் சாத்தான் இருக்கிறான் என்பதை வேதாகமம் உறுதிப்படுத்துகிறது. 2 கொரிந்தியர் 12:7-ல் பவுல் கூறுவதுபோல, “எனக்குக் காட்டப்பட்ட அதிசயங்களைக் குறித்து நான் அதிகம் பெருமைப்பட்டுக்கொள்ளக் கூடாது. வேதனை மிக்க ஒரு பிரச்சனை எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. (சரீரத்தில் ஒரு முள் என்பது தான் அது); அது சாத்தானிடம் இருந்து அனுப்பப்பட்ட தூதுவன். நான் அதிக அளவு பெருமை பாராட்டிக்கொள்வதில் இருந்து அது என்னை அடித்துக் கட்டுப்படுத்தும்” என்று. இவ்வாறு, பவுல் தான் குணமாக்கப் பட்டதைப் போலவே மற்றையோரைக் குணமாக்கக் கற்றுக்கொண்டார்.

அத்தியாயம் 15

மீண்டும் விஷயத்திற்குள் வந்தவராய், புனித அம்புரோஸ் புனித பவுல் ‘பிரம்புடன் வருதல்’ அல்லது ‘சாந்தகுணத்துடன் வருதல்’ என்று குறிப்பிடுவதன் அர்த்தத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறார். ஒரு பெரிய பாவத்தைச் செய்தவர் திருச்சபையிலிருந்து நீக்கப்பட வேண்டும், ஆனால் அவர் உண்மையாக மனந்திரும்பியவுடன் மீண்டும் வரவேற்கப்பட வேண்டும். சட்டத்தின் கடுமையான, கண்டிப்பான விதிகள் ஒரு கனிவான விளக்கத்தால் மென்மையாக்கப்படும்போது “பழைய குரோதம்” அகற்றப்பட்டு ஒவ்வொருவரும் திருச்சபையின் கருணையுடன் நடத்தப்பட்டு அன்பால் போஷிக்கப்பட வேண்டும். இல்லையெனில் அவர்கள், நோவேஷியர்கள் பின்பற்றும் அந்தப் பொறாமை கொண்ட மூத்த சகோதரனைப் போல ஆகிவிடுவார்கள்.

78. அந்த உண்மையுள்ள போதகர் இரண்டு காரியங்களில் ஒன்றைச் செய்வதாக உறுதியளித்தார், அதுபோலவே அவர் இரண்டையும் நிறைவேற்றினார். முதலாவதாக, அவர் குற்றவாளியைப் பரிசுத்த ஐக்கியத்திலிருந்து நீக்கி, அவரை ஒழுங்குபடுத்தும் நோக்கத்தோடு பிரம்புடன் வந்தார். கிறிஸ்துவின் சரீரத்திலிருந்து நீக்கப்படுவோர் சாத்தானிடம் ஒப்படைக்கப்படுவது என்பது சரியாகவே விவரிக்கப் படுகிறது. இரண்டாவதாக, அவர் அன்போடும் தயாள குணத்தோடும் செயல்பட்டார். அவர் தனது ஒழுங்குபடுத்துதல் மூலம் அந்த மனிதனின் ஆன்மாவைக் காப்பாற்றுவதற்காகவும், முன்பு அவனை நீக்கி பிறகு அவனை மீண்டும் திருவருட்சாதனங்களுக்குள் வரவேற்பதற்காகவுமே இதைச் செய்தார் என்பது புலனாகிறது.

79. கடுமையான பாவத்தைச் செய்த ஒருவரை ஏனையோரிடமிருந்து பிரித்தெடுப்பது அவசியமாகும். அப்போதுதான் அவருடைய தீய செல்வாக்கு மற்றவர்களுக்குப் பரவாது. நாம் “பழைய புளிப்பு மாவை” அகற்ற வேண்டும்; அப்படிச் செய்யாவிட்டால், அது நல்ல மாவையும் புளிக்கச் செய்து விடும். இதன்மூலம் சொல்லப்படுவதென்னவென்றால், நீண்ட காலமாகத் தீய பழக்கங்களில் வாழ்ந்து பழகிய ஒரு மனிதனை, அவனது பாவ இயல்புகளிலிலிருந்தும் பாவச் செயல்களிலிருந்தும் அகற்ற வேண்டும். அவரை வெறுமனே குற்றம்சாட்டி தூக்கி எறிவதை விட, நாம் அவரை “சுத்திகரிப்பது” அல்லது சுத்தப்படுத்துவது முக்கியம். தூய்மையாக்கப்பட்ட ஒரு மனிதன் மதிப்புமிக்கவனாகவே கருதப்படுவான். மேலும் அவனிடமுள்ள நற்குணங்களைத் தீய குணங்களிலிருந்து பிரித்தெடுப்பதே இதன் நோக்கமாகும். இதற்கு மாறாக, தூக்கி எறியப்பட்ட ஒன்று எந்த மதிப்பும் அற்றதாகவே கருதப்படுகிறது.

80. ஒரு பாவி உண்மையாகவே தூய்மையாக்கப்பட விரும்பும் பட்சத்தில், அவன் உடனடியாக மீண்டும் பரலோக அருட்சாதனங்களுக்குள் கொண்டுவரப்பட வேண்டும் என்பது அப்போஸ்தலரின் அபிப்பிராயமாக இருக்கிறது. மேலும், ‘தூய்மைப்படுத்துதல்’ என்ற சொல் மிகவும் பொருத்தமானது, ஏனெனில் முழு சமூகமும் செய்யும் சில நற்செயல்களால் அவன் தூய்மை பெறுகிறான். பலரின் கண்ணீரில் கழுவப்படுகிறான், கூட்டுப் பிரார்த்தனைகளால் அவன் பாவத்திலிருந்து விடுதலை அடைகிறான். மேலும் அவனது உள்ளார்ந்த மனமும் தூய்மை பெறுகிறது. ஆண்டவராகிய இயேசுவின் வருகைக்குத் தகுதியுடையதாக திருச்சபை கருதப்படுவதைப் போலவே, அனைவர் மூலமாகவும் ஒருவர் மீட்கப்படும் திறனை கிறிஸ்து தமது திருச்சபைக்கு அருளியுள்ளார், அதேபோல, ஒருவர் வழியாக அனைவரும் மீட்பைக் கண்டடையவும் முடியும்.

81. பவுலின் செய்தியில், புத்தம் புதியதாக மாறுவதற்குப் பழைய வழிகளைக் களைவதன் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி அவர் பேசுகிறார். 1 கொரிந்தியர் 5:7-ல் அவர், “புளித்த பழைய மாவை அகற்றுங்கள். இதனால் புதிய மாவாக நீங்கள் ஆகமுடியும். நீங்கள் புளிக்காத அப்பமாக ஏற்கெனவே இருக்கிறீர்கள்” என்கிறார். இதன் பொருள், ஒரு பாவியின் பாவச்சுமையை முழுத் திருச்சபையும் பகிர்ந்துகொள்கிறது என்பதாகும். அவர்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து, ஜெபங்கள், கண்ணீர் சிந்துதல் மற்றும் போராட்டங்கள் மூலம் அந்த நபருக்கு ஆதரவளிக்கிறார்கள்; கிட்டத்தட்ட, அவர் மன்னிப்பைக் கண்டடைய உதவுவதற்காக இவ்வாறான நற்கிரியைகளைச் செய்கிறார்கள். மேலும், இது அவருடைய துன்பங்களைத் தாங்களே ஏற்றுக்கொள்வது போல இருக்கிறது. இதற்கு மாற்றாக, திருச்சபையின் அடையாளமாக விளங்கும் நற்செய்தியில் வரும் பெண்ணை நாம் நினைத்துப் பார்க்கலாம். எல்லா மாவும் புளித்து உப்பி எழும் வரை அவள் புளிப்பை மாவில் மறைத்து வைக்கிறாள்; இதனால், அந்த மாவுக்கலவை முழுவதும் தூய்மையான முறையில் பயன்படுத்தத் தயாராகிறது. இந்த இரண்டு படிப்பினைகளும் ஒரு மனிதனின் அல்லது ஒரு சமூகத்தின் உருமாற்றத்திற்கு பெரும்பாலும் இரக்கமும் பொறுமையும் தேவை என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன.

82. நற்செய்தியில், இயேசு “நான் அப்பத்தை குறித்து உங்களுடன் பேசவில்லை. அது ஏன் உங்களுக்குப் புரியவில்லை? பரிசேயர்களுடையதும் சதுசேயர்களுடையதுமான தீய போதனைகளை விட்டு விலகிப் பாதுகாப்பாயிருக்க நான் உங்களுக்குக் கூறுகிறேன்” என்று மத்தேயு 16:11 கூறுகிறது. பரிசேயர்கள் மற்றும் சதுக்கேயர்களின் புளித்த மாவைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருக்கும்படி கர்த்தர் இந்த உவமானத்தின் வழியாக எச்சரித்தார். இறுதியில், அவர் உண்மையான உணவை அல்ல, அவர்களுடைய போதனைகளையே குறிப்பிடுகிறார் என்பதைச் சீடர்கள் உணர்ந்தனர். இந்தப் “புளித்த மாவு” என்ற பதம், பரிசேயர்களின் போதனைகளையும் சதுசேயர்களின் வாதங்களையும் அடையாளப்படுத்துகிறது. திருச்சபையானது, ஒரு விதத்தில், திருச்சட்டத்தின் கடுமையான எழுத்து வடிவத்தை எடுத்து, அதற்கு ஒரு மென்மையான, ஆன்மீக விளக்கத்தைக் கொடுப்பதன் மூலம் இந்தப் புளித்த மாவைத் தனது போதனைகளில் சேர்த்துள்ளது. இது, தானியங்களை அரைத்து அவற்றின் உள்ளே இருக்கும் மதிப்புமிக்க மாவை வெளிக்கொணர்வது போன்றது. கவனமான விளக்கங்கள் மூலம் திருச்சபை ஆழமான அர்த்தங்களை வெளிக்கொணர்வதோடு, குறிப்பாக உயிர்த்தெழுதல் மீதான நம்பிக்கையை எடுத்துக்காட்டுகிறது. இது வெறும் ஒரு கோட்பாடு மட்டுமல்ல; இது கடவுளின் கருணைக்கு ஒரு சக்திவாய்ந்த சான்றாகும், இறந்தவர்கள் கூட புதிய வாழ்வைக் கண்டடைய முடியும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

83. இப்போது இந்த ஒப்பீடு இந்த இடத்தில் பொருத்தமாக முன்வைக்கப்படுவதாகத் தெரிகிறது. ஏனெனில் பரலோக இராச்சசியம் பாவத்திலிருந்து விடுதலையை அடையாளப்படுத்துகிறது. பல வழிகளில் நாம் அனைவரும் நல்லவர்களாகவோ கெட்டவர்களாகவோ இருக்கலாம், ஆனால் நாம் எல்லோரும் திருச்சபையின் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறோம்; நம்மை நாமே ஒரு புதிய மற்றும் சிறந்த பதிப்பாக மாற்றிக்கொள்ள உழைக்கிறோம். நம்மைச் சுற்றி சில தீமைகள் செல்வாக்கு செலுத்திய போதும் அது நமக்குத் தீங்கு செய்யாது என்று அப்போஸ்தலர் நமக்கு உறுதியளிக்கிறார். 1 கொரிந்தியர் 5:7-ல் எதைக் கலந்தாலும் சுத்தமான மாவைப் போல நம்மால் ஒரு புதிய தொடக்கத்தைப் பெற முடியும் என்பதை அவர் வலியுறுத்துகிறார். நாம் இரக்கத்தைக் காட்டும் பட்சத்தில், பிறரின் தவறுகளால் மூழ்கிவிட மாட்டோம். மாறாக, மற்றவர்கள் தங்கள் வழியை மீண்டும் கண்டறிய உதவுவதன் மூலம் நாம் உண்மையில் நமது சொந்த கிருபையில் வளரவும் நமது நேர்மையைக் காத்துக்கொள்ளவும் முடியும். மீண்டும் 1 கொரிந்தியர் 5:7 இல், சொல்லப்பட்டுள்ள, நமது பஸ்கா ஆட்டுக் குட்டியாகிய கிறிஸ்து நமக்காகப் பலியிடப்பட்டார் என்பதையும் அவர் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். இதன் பொருள், இயேசுவின் பாடு அனைவருக்கும் நன்மை அளிக்கிறது மற்றும் தங்கள் பாவங்களுக்கு உண்மையாக மன்னிப்பைத் தேடுபவர்களுக்கு மீட்பை வழங்குகிறது. இது நம் அனைவருக்கும் நம்பிக்கை மற்றும் புதுப்பித்தலுக்கான ஒரு அழகான நினைவூட்டலாகும்.

84. நமது தவறுகளைப் பற்றி சிந்தித்துக்கொண்டும், நமது மீட்பைக் குறித்து மகிழ்ச்சியடைந்தும், நல்ல உணவோடு கொண்டாடுவோம். தயவையும் சாந்தத்தையும் விட இனிமையான உணவு வேறில்லை. நமது கொண்டாட்டங்களின்போது ​​இரட்சிக்கப்பட்ட பாவியின் மீது நாம் பொறாமை கொள்ளக்கூடாது. ஏனெனில், நற்செய்தி போதிப்பது போல அந்தப் பொறாமை நம்மை நமது பிதாவின் வீட்டிலிருந்து தூரமாய் விலகிச் செல்ல வழிவகுக்கும். ஒரு காலத்தில் நமது சகோதரன் இல்லாதபோது நாம் மகிழ்ச்சியடைந்திருந்தும், இப்போது அவனுக்கு அளிக்கப்பட்ட வரவேற்பைக் கண்டும் நாம் வருந்தவோ பொறாமைகொள்ளவோ கூடாது.

85. நோவேஷியன்களான நீங்கள் அவருடன் ஒரு ஒற்றுமையைக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பதை மறுக்க முடியாது. வழிதவறியவர்கள் மனந்திரும்புதலின் மூலம் விசுவாசத்துக்குத் திரும்புவதற்கான நம்பிக்கை அளிக்கப்பட்டதால், நீங்கள் திருச்சபைக்குச் செல்வதில்லை என்று அடிக்கடி கூறுகிறீர்கள். ஆனால் உண்மையில் இது நேர்மையற்றதாகத் தெரிகிறது. நோவேஷியன் தனது ஆயர் பதவியை இழந்ததால் ஏற்பட்ட ஆற்றாமையின் காரணமாகவே இந்தப் பிளவை உருவாக்கினார் என்பது புலனாகிறது.

86. ஒருவரின் தவறான செயல்களுக்காகத் துக்கப்படுவதற்குப் பதிலாக, சிலர் மிகவும் கர்வம் கொள்வது குறித்து அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைக் குறிப்பிட்டது உங்கள்  நினைவில் இருக்கலாம். 1 கொரிந்தியர் 5:2-ல், பாவம் செய்தவர்களைச் சமூகத்திலிருந்து வெறுமனே வெளியே விளக்கித் தள்ளுவதை விட, அவர்கள் மன்னிப்பைக் கண்டடைய உதவுவதில் நாம் அதிக அக்கறை செலுத்த வேண்டும் என்று அவர் கூறுகிறார். இது ஒருவரை ஒதுக்கி வைப்பதைப் பற்றியது அல்ல, மாறாக அவர்களைக் குணமடைவதை நோக்கி வழிநடத்துவதைப் பற்றியது.

அத்தியாயம் 16

இதுவே அப்போஸ்தலர்களுக்கும் நோவேஷியர்களுக்கும் இடையிலான ஒப்பீடு. “நீங்கள் எந்த ரகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரியாது” என்ற கூற்று அவர்களுக்கு நன்கு பொருந்துகிறது. அவர்கள் மனந்திரும்புதலின் பலன்களை நீக்கும்போது ​​அதற்கான வேட்கையை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்து விடுகிறார்கள். இதன் விளைவாக, பாவிகள் மிக விரைவில் திருமறைச்சடங்குகளில் பங்கேற்க அனுமதிக்கக் கூடாது என்றபோது, அவர்கள் கிறிஸ்துவின் வாக்குறுதிகளை இழக்கிறார்கள். மனந்திரும்புதலுக்கான சில உதாரணங்கள் இங்கே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

87. அப்போஸ்தலர் பாவங்களை மன்னித்தனர். அப்படியிருக்கையில், அவைகள் மன்னிக்கப்படக்கூடாது என்று எந்த அதிகாரத்தின் அடிப்படையில் கூறுகிறீர்கள்? கிறிஸ்துவிடம் அதிக மரியாதை செலுத்துபவர் யார், பவுலா அல்லது நோவேஷியனா? கர்த்தர் இரக்கமுள்ளவர் என்பதை பவுல் புரிந்துகொண்டார். சீடர்களின் பலவீனத்தை விட, அவர்களின் கடும்போக்கு வாதத்தினாலேயே கர்த்தராகிய இயேசு அதிகம் புண்பட்டார் என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

88. லூக்கா 9:55-56-ல், தன்னை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்களைத் தண்டிப்பதற்காக வானத்திலிருந்து நெருப்பைக் கொண்டுவர விரும்பிய யாக்கோபையும் யோவானையும் இயேசு கண்டிக்கும் ஒரு தருணம் வருகிறது. “நீங்கள் எப்படிப்பட்ட ஆவியை பெற்றீர்கள் என்று உங்களுக்கு தெரியவில்லை. மனிதகுமாரன் மனிதர்களின் ஆன்மாவை அழிப்பதற்கல்ல, அவற்றைக் காப்பாற்றுவதற்கே வந்ததாகச்” சுட்டிக்காட்டுகிறார். மேலும், “என் இரக்கத்தைப் பற்றிக்கொள்ளாதோர், என் கருணையை நிராகரிப்பவர்கள், என் நாமத்தில் அப்போஸ்தலர்களால் பிரசங்கிக்கப்பட வேண்டும் என்று நான் விரும்பிய மனந்திரும்புதலை மறுப்பவர்கள் போன்ற நீங்கள் என் ஆவியைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல” என்று கூறுகிறார். இது அவருடைய பணியையும், தீர்ப்பை விட இரக்கத்தின் முக்கியத்துவத்தையும் பற்றிய ஒரு சக்திவாய்ந்த நினைவூட்டலாகும். இயேசு, தமது கருணை மற்றும் மன்னிப்பு பற்றிய செய்தியை நாம் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்.

89. மனந்திரும்புதலின் கனிகளை நிராகரிக்கிற நீங்கள், பாவத்திலிருந்து விலகுவதைப் பற்றிப் பிரசங்கிப்பது பயனற்றது. ஏனெனில் அதிலிருந்து வரும் மாற்றங்களை நீங்கள் வெளிப்படுத்த வேண்டும். மக்கள் சலுகைகள் அல்லது விளைவுகள் போன்றவற்றைக் காண்பதாலேதான் தூண்டுதலைப் பெறுகிறார்கள். மேலும் ஒவ்வொரு முயற்சியும் தாமதத்தால் தளர்ந்துவிடுகிறது. இந்தக் காரணத்தினாலேயே, கர்த்தர் தம்முடைய சீடர்களின் விசுவாசம் பெருகும்படி, தனக்குரிய யாவற்றையும் விட்டுவிட்டு தேவனைப் பின்பற்றுகிற ஒவ்வொருவரும் இம்மையிலும் மறுமையிலும் ஏழு மடங்கு அதிகமாகப் பெறுவார்கள்” என்று கூறினார் என மத்தேயு 19:29 கூறுகிறது. இவ்வாறான வாக்குறுதிகளினூடாகவே ஆண்டவர் தம்மைப் பின்பற்றுபவர்களை ஊக்குவித்தார். காத்திருப்பதால் ஏற்படும் சலிப்பைப் போக்குவதற்காக, அவர் முதலில் இவ்வுலகில் வெகுமதிகளை வாக்குறுதியளித்தார்; பின்னர், நல்ல காரியங்கள் வரவிருக்கின்றன என்று நாம் நம்புவதற்கு ஏற்ற வகையில் எதிர்காலத்தில் கிடைக்கவிருக்கும் வெகுமதிகளையும் வாக்குறுதியளித்தார். நாம் இப்போது பெறுவது எதிர்காலத்தில் வரவிருப்பதைப் பற்றிய ஒரு குறிப்பை நமக்குத் தருகிறது.

90. ஆகவே, ஒருவர் சில இரகசியமான தவறுகளைச் செய்திருந்தும், அதற்காக உண்மையாகவே பரிகாரம் செய்ய முயன்றால், திருச்சபைக்குள் மீண்டும் வரவேற்கப்படாமல் அந்தப் பலன்களைப் பெற முடியும் என்று அவர்கள் எப்படி எதிர்பார்க்கலாம்? தவறு செய்தவர் மன்னிப்புக்கான நம்பிக்கையைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும், அதைத் தேடும்போது கண்ணீர் சிந்தி பச்சாதாபம் கொள்ள வேண்டும். மேலும் தங்களைச் சுற்றியுள்ள அனைவரின் மன்றாட்டிலிருந்தும் உதவியைப் பெற வேண்டும் என்ற கருத்தை நான் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன். அவர்கள் உண்மையாகவே மன்னிப்புக்காக மன்றாட வேண்டும்; நற்கருணைக்காக இரண்டு அல்லது மூன்று முறை காத்திருக்க நேர்ந்தால், ஒருவேளை தாங்கள் போதுமான அளவு தீவிரமாக மன்றாடவில்லை என்று அவர்கள் உணர வேண்டும். அவர்கள் இன்னும் அதிகமாகக் கண்ணீர் சிந்தி பாவங்களுக்குப் பரிகாரம் தேட முயற்சிக்கவேண்டும். மனக்கலக்கம் மேலும் அதிகமாக இருந்தால், விசுவாசிகளின் பாதங்களைத் தங்கள் கைகளால் பற்றி, முத்தமிட்டு, தங்கள் கண்ணீரால் அவர்களது பாதங்களைக் கழுவி, அவர்களை இறுகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான், லூக்கா 7:47 கூறுவது போல, ஆண்டவராகிய இயேசு அவர்களைப் பற்றியும் இவ்வாறு கூறியிருப்பார்: அதாவது, ‘அவர்கள் மிகுந்த அன்பு வைத்த காரணத்தால் அவர்களுடைய அநேக பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன’ என்று.

91. தங்கள் குற்றவுணர்வால் ஆழமாகப் பாதிக்கப்பட்ட, இடைவிடாத அழுகையின் காரணமாக கண்ணீராலும் சோர்வாலும் முகங்கள் சுருங்கியிருந்த மக்களை நான் கண்டிருக்கிறேன். அவர்கள் மனமுவந்து தங்கள் உடல்களை மிதிக்கக் கொடுத்தார்கள்; உபவாசத்தினால் மிகவும் வெளிறிப்போய், தங்களுக்குள் மரணத்தின் சுமையைச் சுமப்பது போலத் தோற்றமளித்தார்கள்.

அத்தியாயம் 17

கொரிந்துவில் புனித பவுல் செய்தது போலவே, நாமும் கருணையையும் உறுதியையும் சமநிலைப்படுத்த வேண்டும். நோவேஷியர்களைப் போன்ற சிலர் அவருடைய ஞானஸ்நானத்தைக் கேள்விக்கு உட்படுத்தினாலும், ‘அழிவு‘ என்பது முழுமையான அழிவைக் குறிக்காமல், ஒரு கடுமையான ஒழுங்குமுறை பற்றிய செயல்முறையைக் குறிக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்வது முக்கியம்.

92. தங்களைத் தாங்களே தண்டித்துக்கொண்டு, தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் சொல்லொணாத் துன்பங்களை அனுபவித்தோரை மன்னிக்க நாம் ஏன் காத்திருக்க வேண்டும்? ஏனெனில் “உங்களில் பலர் அவனுக்குத் தந்த தண்டனையே போதுமானது என்று புனித பவுல் 2 கொரிந்தியர் 2:6-ல் கூறுகிறார். அவர் மேலும் கூறுகையில், மிகுந்த துக்கம் அவர்களை மூழ்கடிக்காதபடிக்கு, நீங்கள் அவர்களை மன்னித்து ஆறுதல்படுத்த வேண்டும். மற்றவர்களின் தண்டனை ஒருவரைக் குற்றவாளியாக்கப் போதுமானதாக இருக்குமானால், பலருடைய ஜெபங்களும் பாவங்கள் செய்தோரை மன்னிக்கப் போதுமானதாக இருக்க வேண்டும். நமது போராட்டங்களையும் தேவனுடைய சித்தத்தையும் புரிந்துகொண்ட இயேசு, நாம் பிறருக்கு ஆறுதல் அளிக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். நீண்ட தாமதத்தின் சோர்வினால் ஏற்படும் துக்கம் மனந்திரும்பியவரை கபளீகரம் செய்து விடாமலும், பாவங்களுக்காக வருந்தும் ஒருவர் துக்கத்தால் முற்றிலும் மூழ்கிவிடாதபடியும் இருப்பதற்கு இது அவசியம்.

93. அப்போஸ்தலர் அவனை மன்னித்தார்; அதுமட்டுமல்ல, அவனுடைய அன்பு மீண்டும் வலுப்பெற வேண்டும் என்றும் அவர் விரும்பினார். அன்பு செய்யப்படுபவர் கடுமையான பிரதிபலனைப் பெறுவதில்லை, மாறாக இரக்கத்தையே பெறுகிறார். அவர் அவனை மட்டும் மன்னிக்கவில்லை; மற்றவர்களுக்காக மன்னிப்பதாகச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் அனைவரும் அவனை மன்னிக்க வேண்டும் என்றும் விரும்பினார். அதனால் ஒருவருக்காக பலர் துக்கமடைய மாட்டார்கள். ‘நீங்கள் யாரையாவது மன்னித்தால் அவர்களை நானும் மன்னித்துவிடுகிறேன். நான் மன்னிப்பவை அனைத்தும் (மன்னிக்கப்பட ஏதேனும் இருக்கும் பட்சத்தில்) உங்கள் பொருட்டே ஆகும். கிறிஸ்து எங்களோடு இருக்கிறார்’ என்று 2 கொரிந்தியர் 2:10-ல் அவர் கூறுகிறார். ஏனெனில் அவரும் கிறிஸ்துவின் மூலமாகவும், உங்கள் நிமித்தமும் மன்னித்துள்ளார். நமக்குத் தீங்கு விளைவிக்கவும் மரணத்தை உண்டாக்குவதற்காக பல சூழ்ச்சிகளை மேற்கொள்ளவும் காத்திருக்கும் சர்ப்பம் குறித்து அவர் எச்சரிக்கையாக இருப்பது சரியே. அவன் எப்போதும் தீங்கு செய்யத்தான் காத்திருக்கிறான். நம்மைச் சுற்றி வளைத்து இறுக்கவே காத்திருக்கிறான். ஆனால், நாம் செய்யும் பரிகாரம் சாத்தானுக்கு ஒரு வெற்றிக்கான பாதையாய் மாறிவிடாதபடி நாம் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்.

94. இங்கே நாம் குறிப்பிட்டிருக்கும் இந்த மனிதர் ஞானஸ்நானம் பெற்றவரா என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள உதவும் வகையில், அவர் 1 கொரிந்தியர் 5:9-ல், “இவ்வுலகைச் சேர்ந்தவர்களை மட்டுமல்ல, பாலுறவில் பாவம் செய்யும் மக்களோடு நீங்கள் தொடர்புகொள்ளக் கூடாது என்று என் கடிதத்தில் எழுதி இருந்தேன்” என்றும், 1 கொரிந்தியர் 5:11-ல், “நீங்கள் தொடர்புகொள்ளக்கூடாத மக்களை உங்களுக்கு இனம் காட்டுவதற்காகவே இதை எழுதுகிறேன். தன்னைக் கிறிஸ்துவுக்குள் உங்கள் சகோதரனாகக் கூறியும் பாலுறவில் பாவம் செய்பவனுடனும், தன்னலம் மற்றும் பேராசை கொண்டவனுடனும், உருவங்களை வணங்குபவனோடும், மற்றவர்கள் மீது களங்கம் சுமத்துபவனோடும், மது அருந்துபவனோடும், மக்களை ஏமாற்றுகின்றவனோடும் நீங்கள் தொடர்புகொள்ளக் கூடாது. அப்படிப்பட்டவர்களோடு அமர்ந்து உணவு உட்கொள்ளுதலும் கூடாது” என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இப்படிப்பட்ட எவரேனும் இருந்தால், அவர்களுடன் நீங்கள் உபவாசம் இருக்க வேண்டாம் என்று அவர் கூறுகிறார். அவர் பிடிவாதக்காரர்களிடம் கண்டிப்புடனும் உதவி தேடுபவர்களிடம் கருணையுடனும் நடந்துகொள்கிறார். கிறிஸ்துவுக்குத் தீங்கு செய்பவர்கள் விளைவுகளைச் சந்திப்பார்கள், அதே சமயம் கிறிஸ்துவை நோக்கிய அழைத்தல் இவர்களுக்கு உதவுகிறது.

95. 1 கொரிந்தியர் 5:5-ல் காணப்படும், “இந்த மனிதனை சாத்தானிடம் ஒப்படையுங்கள். அப்போது பாவம் நிரம்பிய அவனது சுயரூபம் அழிக்கப்படும். அவனது ஆன்மாவோ கர்த்தர் வரும் நாளில் காக்கப்படும்” என்ற கூற்றைக் குறித்துச் சிலர் வியக்கக்கூடும். ஒருவருடைய முழு சரீரமும் அழிக்கப்பட்டால், அவரால் எப்படி பாவ மன்னிப்பைப் பெற முடியும்? மனிதகுலம் சரீரத்திலும் ஆன்மாவிலும் மீட்கப்பட்டது என்பதும், இரட்சிப்பு இவ்விரண்டையும் உள்ளடக்கியது என்பதும் தெளிவாகிறது. சரீரம் இல்லாமல் ஆன்மாவும், ஆன்மா இல்லாமல் சரீரமும் இருக்க முடியாது. ஏனெனில் அவை ஆற்றும் செயல்களால் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. இந்த இணைப்பு, தண்டனையிலிருந்தோ அல்லது வெகுமதியிலிருந்தோ அல்லது இவை இரண்டிலும் இருந்து தப்பிக்க முடியாது என்பதைக் குறிக்கிறது. எனவே, இதோ ஒரு எளிய பதில்: அழிவு என்பது சரீரத்தின் முழுமையான அழிவைக் குறிக்கவில்லை, மாறாக அதன் ஒழுங்குபடுத்துதலைக் குறிக்கிறது. பாவத்திற்கு மரித்த ஒருவன் தேவனின் உயிர்வாழ்வது போல, சரீரத்தின் சோதனைகள் மறைந்து, அந்த சரீரம் அதன் ஆசைகள் காரணமாக மரித்து, தூய்மையிலும் நற்கிரியைகளிலும் மறுபிறவி எடுக்க அனுமதிக்கிறது.

96. நம்மெல்லோருக்கும் பொதுவான தாயிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்ளும் ஒரு உதாரணத்தை விட சிறந்த உதாரணம் வேறு என்ன இருக்க முடியும்? நாம் அனைவரும் தோன்றிய பூமி தான் அது. அப்பூமி  உழப்படாமலும் பண்படுத்தப்படாமலும் இருக்கும்போது பாலைவனம் போல் காட்சியளிக்கிறது; அங்கு வயலில் நடப்பட்ட திராட்சைக் கொடிகள் அல்லது ஓலிவ் மரங்கள் காய்ந்து போய் விடுகின்றன, ஆனாலும் அவை தம் ஊட்டச்சத்தை இழப்பதில்லை, அந்த ஊட்டம் தான் அதன் சாரம். பின்னாளில் மீண்டும் சாகுபடி தொடங்கி, சரியான விதைகள் விதைக்கப்படும்போது, ​​அது மீண்டும் உயிர் பெற்று, முன்பை விட அதிகமான விளைச்சலைத் தருகிறது. எனவே, நமது சரீரம் இறந்து விடுகிறது என்று நாம் சொன்னால் அங்கே பெரிய விசித்திரம் ஒன்றுமில்லை, ஏனென்றால் அவை உண்மையில் மாற்றமடைகின்றன, அழிக்கப்படுவதில்லை.

---

முதல் புத்தகம் (Book 1)
புத்தகம் II (Book 2)