(St. Jerome, Against the Pelagians, Book 3)
புத்தகம் III
1. கிரிட்டோபுலஸ் (Critobulus): உமது சொல்லாற்றலின் மிகுதியைக் கண்டு நான் வியக்கிறேன். அதே நேரத்தில், நீதிமொழிகள் 10:19-இல், “சொற்கள் மிகுதியானால் பாவம் இல்லாமல் போகாது” என்று கூறப்பட்டுள்ளதை நான் உமக்கு நினைவூட்ட விரும்புகிறேன். இது நாம் விவாதிக்கும் கேள்விக்கு எவ்வாறு பொருந்தும்? கிறிஸ்தவ ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்கள் பாவம் இல்லாதவர்கள் என்பதை நீர் நிச்சயமாக ஒப்புக்கொள்வீர் அல்லவா? மேலும், அவர்கள் பாவத்திலிருந்து விடுபட்டிருப்பதால் நீதிமான்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஒருமுறை நீதிமான்களாகிவிட்டால், கவனமாகவும் பாதுகாப்புடனும் இருக்கும் பட்சத்தில், தங்களின் நேர்மைத்தன்மையைக் காத்துக்கொள்ள முடியும், அதன் மூலம் வாழ்நாள் முழுவதும் எந்தப் பாவத்தையும் செய்யாமல் தவிர்க்க முடியும்.
அட்டிகஸ் (Atticus): ஏற்கனவே தகர்க்கப்பட்டு, கண்டனம் செய்யப்பட்ட ஜோவினியனின் (Jovinian) கருத்தைப் பின்பற்றுவதற்கு நீர் வெட்கப்படவில்லையா? ஏனெனில், அவர் உம்மைப் போன்ற அதே ஆதாரங்களையும் வாதங்களையும்தான் நம்பியிருந்தார்; மாறாக, நீர் அவருடைய கண்டுபிடிப்புகளைப் பரப்புவதில் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டி, முன்பு ரோமிலும், சமீபத்தில் ஆப்பிரிக்காவிலும் கண்டனம் செய்யப்பட்டதை இப்போது கிழக்கில் போதிக்க விரும்புகிறீர். அவனுக்கு அளிக்கப்பட்ட பதிலை நன்றாகக் படித்துப் பாரும், அங்கே உமக்கான விடையைக் காண்பீர். ஏனெனில், கோட்பாடுகள் மற்றும் விவாதத்திற்குரிய விடயங்களை ஆராயும்போது, நாம் மனிதர்களை அல்ல, விடயங்களையே கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். இருப்பினும், ஞானஸ்நானம் கடந்த கால பாவங்களை மட்டுமே மன்னிக்கிறது என்றும், வருங்காலத்தில் நீதியைப் பாதுகாக்க வழிசமைப்பதில்லை என்றும் உமக்குக் கூறிக் கொள்கிறேன்; அதைக் காத்துக்கொள்வது என்பது உழைப்பு, விடாமுயற்சி, மற்றும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக கடவுளின் இரக்கத்தைச் சார்ந்துள்ளது. கேட்பது நம் கடமை, நாம் கேட்பதை வழங்குவது அவருடைய சித்தம்; தொடங்குவது நம்முடையது, அதை முடித்து வைப்பது அவருடையது; நம்மால் இயன்றதை அர்ப்பணிப்பது நம்முடையது, நம்மால் செய்ய முடியாததை நிறைவேற்றுவது அவருடையது. “கர்த்தர் வீட்டைக் கட்டாவிட்டால் கட்டுவோரின் உழைப்பு வீண்; கர்த்தர் நகரைக் காக்காவிட்டால் காவலர்கள் விழித்திருப்பதும் வீண்” (சங்கீதம் 127:1). இதனால்தான் அப்போஸ்தலன் பவுல் (1 கொரிந்தியர் 9:24), நாம் பந்தயப் பொருளைப் பெறத்தக்கதாக ஓட வேண்டும் என்று கட்டளையிடுகிறார். “பந்தயச் சாலையில் ஓடுகிறவர்களெல்லாரும் ஓடுவார்கள்; ஆகிலும், ஒருவனே பந்தயத்தைப் பெற்றுக்கொள்வான்; நீங்களும் பெற்றுக்கொள்ளத்தக்கதாக ஓடுங்கள்” என்கிறார். மேலும் சங்கீதத்தில், “ஆண்டவரே, நீர் நீதிமானை ஆசீர்வதித்து, கருணை என்னும் கேடகத்தினால் அவனைச் சூழ்ந்து கொள்வீராக” என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. ஏனெனில் நம்முடைய வெற்றி அவருடைய பாதுகாப்பினாலும், அவருடைய கேடயத்தினாலும் பெறப்படுகிறது; இங்கு நாம் ஓடுகிறோம், இதன் மூலம் மறுமையில் பந்தயப் பொருளைப் அடைவோம்; இவ்வுலகில் வெற்றியாளர் என்று நிரூபித்தவர் அங்கே அந்த மகுடத்தைப் பெறுவார்.
நாம் ஞானஸ்நானம் பெற்ற பிறகு, “இப்பொழுது நீ குணமாகிவிட்டாய். உனக்குக் கேடுவராதபடி மேலும் பாவம் செய்யாமல் இருப்பாயாக” (யோவான் 5:14) என்று சொல்லப்படுகிறது. மீண்டும், “நீங்களே தேவனுடைய ஆலயம் என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். தேவனுடைய ஆவியானவர் உங்களில் வாழ்கிறார் என்றும், தேவனுடைய ஆலயத்தை அழிக்கும் ஒருவனை தேவன் அழித்துவிடுவார், ஏனெனில் தேவனுடைய ஆலயம் பரிசுத்தமானது. நீங்கள் தேவனுடைய ஆலயமாக இருக்கிறீர்கள்” என்றும் 1 கொரிந்தியர் 3:16-17 இன் ஊடாக எமக்கு விளக்குகிறது. மற்றொரு இடத்தில், “நீங்கள் கர்த்தரோடு இருக்கும்போது அவரும் உங்களோடு இருப்பார். ஆனால் நீங்கள் அவரை விட்டு விலகினால் அவரும் விலகி விடுவார்” என்று 2 நாளாகமம் 15:2 விளக்குகிறது. கிறிஸ்துவின் தூய்மை ஒரு வழிபாட்டுத் தலம் போல நிரந்தரமாக தன்னகத்தே கொண்டிருக்கும் மனிதன் எங்கே இருக்கிறான்? பாவத்தின் கறைகள் காரணமாக தேவன் வாசம் செய்யும் ஆலயத்தின் அமைதியைக் குலைக்காமல் இருக்கும் மனிதன் எங்கே இருக்கிறான்? சோக்ரடீஸுக்கு இந்த அனுபவம் இருந்தது என்று தத்துவஞானிகள் வீணாகப் பெருமை பேசினாலும், நம்மால் எப்போதும் ஒரே மாதிரியான முகபாவனையைக் கொண்டிருக்க முடியாது; அப்படியிருக்க நம் மனங்கள் எப்போதும் எவ்வாறு ஒரே மாதிரியாக இருக்க முடியும்? மனிதர்களுக்குப் பல முகபாவனைகள் இருப்பது போல, அவர்களின் இதயத்தின் உணர்வுகளும் மாறுபடும். நாம் எப்போதும் ஞானஸ்நானத் தொட்டிலின் புனித நீரில் மூழ்கியிருப்பது சாத்தியமானால், பாவங்கள் எம்மைவிட்டு மறைந்துபோய் நம்மைத் தீண்டாமல் இருக்கும். பரிசுத்த ஆவியானவர் நம்மைப் பாதுகாப்பார். ஆனால் ஆனால் பகைவன் நம்மை நோக்கி வந்துகொண்டே இருக்கிறான்; நாம் அவனைப் பின்வாங்கச் செய்தாலும், அவன் வெறுமனே விலகிச் செல்வதில்லை—நல்ல மனமுள்ள எவரையும் பதுங்கித் தாக்குவதற்கான சந்தர்ப்பத்திற்காக, அவன் எப்போதும் அங்கே மறைந்திருந்து காத்திருக்கிறான்.
2. கல்தேய மற்றும் சிரிய மொழியில், ஆனால் எபிரேய எழுத்துக்களில் எழுதப்பட்டு, இன்றுவரை நசரேயர்களால் பயன்படுத்தப்படும் ‘எபிரேயர்களின் நற்செய்தி’ நூலில் (அதாவது அப்போஸ்தலர்களின் நற்செய்தி, அல்லது பொதுவாகக் கூறப்படுவது போல மத்தேயு நற்செய்தி. இதன் ஒரு பிரதி சிசேரியாவில் உள்ள நூலகத்தில் உள்ளது), நாம் பின்வருமாறு காண்கிறோம்: “இதோ, நம் ஆண்டவரின் தாயும் அவருடைய சகோதரர்களும் அவரிடம், “யோவான் ஸ்நானகன் பாவ மன்னிப்பிற்காக ஞானஸ்நானம் கொடுக்கிறார்; நாமும் போய் அவரிடம் ஞானஸ்நானம் பெறுவோம்” என்றார்கள். அதற்கு அவர், “நான் போய் அவரிடம் ஞானஸ்நானம் பெறுமளவிற்கு என்ன பாவம் செய்தேன்? ஒருவேளை, நான் சொன்ன வார்த்தைகளே அறியாமையாக இருக்குமோ?” என்றார். மேலும் அதே நூலில்: “உன் சகோதரன் உனக்கு எதிராக வார்த்தையினால் பாவம் செய்து, உன்னிடம் மன்னிப்புக் கேட்டால், ஒரு நாளில் ஏழு முறை அவனை ஏற்றுக்கொள்.” அவருடைய சீடரான சீமோன் அவரை நோக்கி: “ஒரு நாளில் ஏழு முறையா?” என்று கேட்டார். அதற்கு ஆண்டவர் அவரிடம்: “ஏழுமுறை மாத்திரமல்ல, எழுபது ஏழுமுறை அவனை ஏற்றுக்கொள் என்று உனக்குச் சொல்கிறேன்” என்றார்.
தீர்க்கதரிசிகள் கூட, பரிசுத்த ஆவியினால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட பிறகும், பாவ வார்த்தைகளைக் கூறக் கூடியவர்களாக இருந்தனர். அப்போஸ்தல வழியைச் சேர்ந்தவரும் வேதசாட்சியுமான இக்னேசியஸ் (Ignatius) தைரியமாக எழுதுகிறார்: “ஆண்டவர் எல்லா மனிதர்களையும் விடப் பாவிகளாய் இருந்தவர்களை அப்போஸ்தலர்களாகத் தேர்ந்தெடுத்தார்.” அவர்கள் எவ்வளவு விரைவாகத் தங்கள் நிலையை மாற்றிக்கொண்டார்கள் என்பதைப் பற்றித்தான் சங்கீதம், “அவர்களுடைய பலவீனங்கள் பெருகின; அதன்பின்பு அவர்கள் விரைந்து மனந்திரும்பினர்” என்று கூறுகிறது. இந்தச் சான்று சொல்வதை நீர் ஏற்றுக்கொள்ளப் போவதில்லை என்றால், குறைந்தபட்சம் அது எவ்வளவு பழமையானது என்பதை மதித்து, பல ஆண்டுகளாக உறுதியான திருச்சபையைச் சேர்ந்தவர்கள் இதைப் பற்றி என்ன நினைத்திருக்கிறார்கள் என்று பாரும். ஞானஸ்நானம் பெற்ற ஒரு நபர் உடனடியாகவோ அல்லது அவர் ஞானஸ்நானம் பெற்ற அன்றைய தினமே இறந்துவிடுகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்; அவர் பிழையினாலோ அறியாமையினாலோ பாவத்தில் விழுவதற்கு ஏதுவான எதையும் நினைக்கவோ பேசவோ இல்லை என்பதை நான் தாராளமாக ஒப்புக்கொள்கிறேன். அதனால் அவர் பாவத்தை வென்றவர் என்று பொருள் கொள்ள முடியுமா, அல்லது பாவத்தைத் தவிர்த்தார் என்றுதானே கூற முடியுமா? மாறாக, கடவுளின் இரக்கத்தினால் அவர் பாவ சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு ஆண்டவரிடம் சென்றார் என்பதுதானே உண்மையான காரணம்? கடவுள் தான் விரும்புவதைச் செய்ய வல்லவர் என்றும், மனிதன் தன் சொந்த விருப்பத்தினால் பாவம் செய்யாமல் இருக்க முடியாது என்றும் நாங்களும் கூறுகிறோம். மனிதனால் அது இயலும் என்றால், நீர் இப்போது ‘அருள்’ (Grace) என்ற வார்த்தையைச் சேர்ப்பது வீண்; ஏனெனில் அத்தகைய ஆற்றல் அவரிடம் இருக்கும்போது அவருக்கு அருள் தேவையில்லை. இருப்பினும், கடவுளின் அருள் இல்லாமல் அவனால் பாவத்தைத் தவிர்க்க முடியாது என்றால், அவனிடம் இல்லாத ஒரு திறனை அவனுக்கு இருப்பதாகக் கூறுவது அறியாமை. ஏனெனில், எதுவொன்று மற்றவரின் விருப்பத்தைச் சார்ந்துள்ளதோ, அது நீர் குறிப்பிடும் மனிதனின் அதிகாரத்தில் இல்லை, மாறாக யாருடைய உதவி இன்றியமையாததோ அவருடைய அதிகாரத்திலேயே உள்ளது.
3. C: இந்த வக்கிரமான அல்லது புத்தியில்லாத வாதத்தின் மூலம் நீர் என்ன சொல்ல வருகிறீர்? ஒரு மனிதன் ஞானஸ்நானத் தொட்டியின் தண்ணீரை விட்டு வெளியேறும்போது அவன் பாவத்திலிருந்து விடுபட்டிருக்கிறான் என்ற அளவிலாவது நீர் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டீரா?
A: ஒன்று நான் என் கருத்தைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தத் தவறிவிட்டேன், அல்லது உமது புரிதல் மந்தமாக இருக்கிறது.
C: அது எப்படி?
A: பாரும், நீர் சொல்வதை நான் கேட்கிறேன், அது எனக்குப் புரிகிறது. ஒருவன் உண்மையிலேயே விரும்பினால் பாவத்திலிருந்து முழுமையாக விடுபட முடியும் என்று நீர் வாதிட்டு வருகிறீர். ஆனால் விஷயம் என்னவென்றால்—அது சாத்தியமே இல்லை என்று நான் சொல்கிறேன். இப்போது, நான் சொல்வதைத் தவறாகப் புரிந்து கொள்ளாதீர், ஞானஸ்நானம் நடந்த உடனேயே ஒருவன் பாவமற்றவனாக இருக்க முடியாது என்று நான் சொல்லவில்லை. அது உண்மை. ஆனால், ஒருவர் பாவமின்றி வாழும் அந்தக் காலகட்டம் முழுவதுமே, அம்மனிதர் தானே சுயமாகச் செய்யக்கூடிய எதிலிருந்தும் வருவதில்லை. அது முழுக்க முழுக்க இறைவனின் கிருபையே அந்தப் பெரும் காரியத்தைச் செய்கிறது. எனவே, இதுதான் என் நிலைப்பாடு: இதற்காக மனிதனின் மனவுறுதிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதை நிறுத்தும், பாவமற்ற நிலை என்பது உண்மையில் இருக்கிறது என்பதை நான் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வேன். ஏனென்றால், யோசித்துப் பாரும்—ஏனெனில், தன் சொந்த பலத்தால் இயலாத ஒருவன் எவ்வாறு ஆற்றல் உள்ளவனாக இருக்க முடியும்? அல்லது உடலின் உடனடி மரணத்தை நிபந்தனையாகக் கொண்ட அந்தப் பாவமற்ற நிலை என்ன வகையானதாக இருக்க முடியும்? அந்த மனிதனின் ஆயுள் நீட்டிக்குமானால், அவன் நிச்சயமாகப் பாவங்களுக்கும் அறியாமைக்கும் உள்ளாவான்.
C: உமது தர்க்கம் என் வாயை அடைத்துவிடுகிறது. நீர் கிறிஸ்தவர்களுக்கே உரித்தான எளிமையுடன் பேசவில்லை, மாறாக ‘இருப்பதற்கும்’ ‘இருக்கக்கூடிய திறனுக்கும்’ இடையே உள்ள சில நுட்பமான வேறுபாடுகளில் என்னைச் சிக்க வைக்கிறீர்.
A: நானா வார்த்தை ஜாலம் காட்டுகிறேன்? இந்த வாதம் உமது பட்டறையிலிருந்துதான் வந்தது. ஏனென்றால், ஒரு மனிதன் பாவத்திலிருந்து விடுபட்டிருக்கிறான் என்று நீர் கூறவில்லை, மாறாக அவனால் அவ்வாறு இருக்க முடியும் என்றுதான் சொல்கிறீர்; நானோ, நீர் மறுப்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன்—அதாவது ஒரு மனிதன் கடவுளின் அருளால் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான் என்பதை ஏற்கும் அதே வேளையில், அவன் தன் சொந்த பலத்தால் அதைச் செய்ய முடியாது என்றும் கூறிக்கொள்ள விரும்புகிறேன்.
C: கட்டளைகளை நம்மால் கடைப்பிடிக்க முடியாது என்றால், அவற்றை வழங்குவது வீண் அல்லவா?
A: கடவுள் சாத்தியமான விஷயங்களையே கட்டளையிட்டார் என்பதில் யாருக்கும் சந்தேகமில்லை. ஆனால் மனிதர்கள் தங்களால் இயன்றதைச் செய்யாததால், ஒட்டுமொத்த உலகமும் கடவுளின் தீர்ப்புக்கு உட்பட்டு, அவருடைய இரக்கத்தை நாடி நிற்கிறது. மறுபுறம், நியாயப்பிரமாணம் முழுவதையும் நிறைவேற்றிய ஒரு மனிதனை உம்மால் காட்ட முடிந்தால், கடவுளின் இரக்கம் தேவைப்படாத ஒரு மனிதன் இருக்கிறான் என்பதை நீர் நிச்சயமாக நிரூபிக்க முடியும். நிகழக்கூடிய அனைத்தும் கடந்த காலத்திலோ, நிகழ்காலத்திலோ, அல்லது எதிர்காலத்திலோதான் நடந்தாக வேண்டும். ஒருவன் விரும்பினால் பாவமின்றி இருக்க முடியும் என்ற உமது கூற்றின்படி, அது கடந்த காலத்தில் நிகழ்ந்திருக்கிறது என்பதையோ, அல்லது குறைந்தபட்சம் அது தற்காலத்திலாவது நிகழ்கிறது என்பதையோ காட்டும்; எதிர்காலம் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும். இருப்பினும், கடந்த காலத்திலோ அல்லது நிகழ்காலத்திலோ முற்றிலும் பாவமில்லாமல் வாழ்ந்த ஒருவரைக் கூட உம்மால் சுட்டிக்காட்ட முடியாவிட்டால், நாம் நம் விவாதத்தை எதிர்காலத்துடன் சுருக்கிக் கொள்வதே நல்லது. இதற்கிடையில், கடந்த காலம் மற்றும் நிகழ்காலம் ஆகிய மூன்று காலங்களில் இரண்டு காலங்களின் அடிப்படையில் நீர் தோற்கடிக்கப்பட்டு விட்டீர். எதிர்காலத்தில் யாராவது ஒருவர் பாவமில்லாமல் வாழ்ந்து, முற்பிதாக்கள், தீர்க்கதரிசிகள் மற்றும் அப்போஸ்தலர்களை விட மேலானவராக இருப்பாரானால், அப்போது நீர் எதிர்கால சந்ததியினரை உமது கருத்தின்படி நம்ப வைக்கலாம்.
4. C: நீர் எப்படி வேண்டுமானாலும் பேசும், எவ்வாறு வேண்டுமானாலும் வாதிடும், கடவுள் ஒருமுறை கொடுத்த ‘சுய விருப்பத்தை’ (Free Will) என்னிடமிருந்து உம்மால் பறிக்க முடியாது; எனக்கு விருப்பம் இருந்தால் என்னால் செய்ய முடியும் என்ற கடவுள் தந்த அந்த ஆற்றலை உம்மால் தடுக்க முடியாது.
A: உதாரணமாக ஒரு ஆதாரத்தை எடுத்துக்கொள்வோம்: “என் இதயத்திற்கு ஏற்றவனாகிய ஈசாயின் குமாரனாகிய தாவீதைக் கண்டேன், அவன் என் சித்தத்தின்படியெல்லாம் செய்வான்.” தாவீது ஒரு பரிசுத்த மனிதன் என்பதில் சந்தேகமில்லை, இருப்பினும் கடவுளின் சித்தம் முழுவதையும் செய்யும்படி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அவர், சில செயல்களுக்காகக் குற்றம் சாட்டப்படுகிறார். நிச்சயமாக, அந்த நோக்கத்திற்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அவராலேயே கடவுளின் சித்தம் முழுவதையும் செய்ய முடிந்திருக்கவில்லை. கட்டளையிடப்பட்டபடி அவர் தன் சித்தத்தைச் செய்வார் என்று முன்கூட்டியே கூறிய கடவுள் மீது குற்றமில்லை, ஆனால் முன்கூட்டியே சொல்லப்பட்டதைச் செய்யாத அவர் மீதே குற்றம் சாட்டப்படுகிறது. ஏனெனில், தன் கட்டளைகளைத் தவறாமல் செய்து, தன் சித்தத்தை நிறைவேற்றும் ஒரு மனிதனைக் கண்டதாகக் கடவுள் கூறவில்லை, மாறாக தன் சித்தத்தையெல்லாம் செய்யக்கூடிய ஒருவனையே கண்டதாகக் கூறினார். நாங்களும் கூறுகிறோம், ஒரு மனிதன் தன் இருப்பிடம், காலச் சூழ்நிலைகள் மற்றும் உடலின் பலவீனங்களுக்கு ஏற்ப, தன் மனம் நீதியின் மீது நிலைத்திருக்கும் வரை பாவத்தைத் தவிர்க்க முடியும். ஆனால் அவன் சற்றே அசட்டையாக இருந்தால், அவன் நதியின் ஓட்டத்திற்கு எதிராக ஓடத்தைச் செலுத்தும் படகோட்டியைப் போலாவான்; அவன் ஒரு கணம் தன் உடல் உழைப்பைத் தளர்த்தினாலும், படகு பின்னோக்கிச் சென்று, நதியின் ஓட்டம் அவனை அவன் விரும்பாத இடத்திற்கு இழுத்துச் சென்றுவிடும். மனிதனின் நிலையும் இதுவே; நாம் சற்றே கவனக்குறைவாக இருந்தாலும் நம் பலவீனம் நம்மை ஆட்கொள்வதை உணர்கிறோம், அத்தோடு நம் ஆற்றல் வரம்புக்குட்பட்டது என்பதையும் காண்கிறோம். ‘நான் துரோவாவில் கார்புவிடம் விட்டுச்சென்ற அங்கியையும் (அல்லது மேலங்கியையும்), நீ வரும்போது கொண்டு வா, புத்தகங்களையும், குறிப்பாகத் தோல் சுருள்களையும் பற்றி’ அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் 2 தீமோத்தேயு 4:13-ல் எழுதியபோது, நாம் உயிர்வாழவும் நம் உடல்களை வசதியாக வைத்திருக்கவும் தேவையான அன்றாடப் பொருட்களைப் பற்றிச் சிந்திப்பதற்குப் பதிலாக, அவர் பரலோக இரகசியங்களைப் பற்றிச் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தார் என்று நீர் உண்மையிலேயே நினைக்கிறீரா? பசியோ, தாகமோ, குளிரோ அடையாத, வலியோ, காய்ச்சலோ, அல்லது தொண்டை அடைப்பின் வேதனையோ அனுபவிக்காத ஒருவரைக் காட்டும், அப்போது ஒருவரால் நற்பண்புகளில் மட்டுமே கவனம் செலுத்த முடியும் என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்வேன். ஒரு சேவகன் அப்போஸ்தலரை அடித்தபோது, அடிக்கும்படி கட்டளையிட்ட பிரதான ஆசாரியனைப் பார்த்து அவர் திருப்பிச் சொன்னார்: “வெள்ளையடிக்கப்பட்ட சுவரே, தேவன் உன்னைத் தண்டிப்பார்” என்று. வதைக்கப்படுவதற்காக ஒரு ஆட்டுக்குட்டியைப் போல கொண்டு செல்லப்பட்டபோது, இரட்சகர் காட்டிய பொறுமையை நாம் கடைபிடிக்காமல், நாம் பொறுமையை இழந்துவிடுகிறோம். அவர் தம் வாயைத் திறக்காமல், அடித்தவனைப் பார்த்து கருணையுடன் சொன்னார்: “நான் தீமையாகப் பேசியிருந்தால், அந்தத் தீமைக்குச் சாட்சி கூறு; நன்மையாகப் பேசியிருந்தால், ஏன் என்னை அடிக்கிறாய்?” என்று யோவான் 18:23 கூறுகிறது. நாம் அப்போஸ்தலரைக் குறைத்து மதிப்பிடவில்லை, ஆனால் சரீரத்தால் பாடுபட்டு, சரீரத்தின் மீது சுமத்தப்பட்ட தீமையையும் சரீரத்தின் பலவீனத்தையும் வென்ற தேவனுடைய மகிமையை முன்னிலைப்படுத்துகிறோம் — அதுமட்டுமல்லாமல், அப்போஸ்தலர் வேறொரு இடத்தில் கூறுவதையும் குறிப்பிட வேண்டும்: 2 தீமோத்தேயு 4:14 இல் “செப்புவேலை நிபுணனாகிய அலெக்சாண்டரி எனக்கு மிகுந்த தீமை செய்தான்; நீதியுள்ள நியாயாதிபதியாகிய கர்த்தர் அந்நாளில் அவனுக்குப் பதிலளிப்பார்” என்று கூறப்பட்டுள்ளது
5. C: நான் சில விஷயங்களைச் சொல்ல நீண்ட நேரமாக ஆசைப்பட்டேன், ஆனால் என் உதடுகளிலிருந்து வெளிவந்த வார்த்தைகளை நானே கட்டுப்படுத்தினேன், ஆனால் இப்போது நீர் என்னை அதைச் சொல்ல வைக்கிறீர்.
A: நீர் நினைப்பதைச் சொல்வதிலிருந்து உம்மைத் தடுப்பது யார்? நீர் சொல்லப் போவது நல்லதாக இருந்தால் அதை எங்களுக்கு மறுக்கக் கூடாது; அது கெட்டதாக இருந்தால், எங்கள் மீதான அக்கறையினால் அல்ல, வெட்கத்தினால்தான் நீர் மௌனமாக இருக்கிறீர் என்றே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.
C: நான் நினைப்பதைச் சொல்வேன். உமது ஒட்டுமொத்த வாதமும் இதற்குத்தான் இட்டுச் செல்கிறது: நீர் இயற்கையைக் குற்றம் சாட்டுகிறீர், மனிதனை இவ்வாறு படைத்ததற்காகக் கடவுளைப் பழிக்கிறீர்.
A: இதைத்தான் நீர் சொல்லவும் சொல்லாமலும் இருக்க விரும்பினீரா? தயவுசெய்து வெளிப்படையாகப் பேசும், இதன் மூலம் உமது ஞானத்தினால் அனைவரும் பயனடையட்டும். கடவுள் மனிதனை மனிதனாகப் படைத்ததற்காக அவரை நீர் குற்றம் சாட்டுகிறீரா? அப்படியானால் தேவதூதர்களும் தாங்கள் தூதர்களாகப் படைக்கப்பட்டதற்காகக் முறையிடட்டும். ஒவ்வொரு உயிரினமும், நான் ஏன் இவ்வாறு படைக்கப்பட்டிருக்கிறேன் என்ற கேள்வியை ஆராயட்டும்; அதைவிட்டுவிட்டு, படைத்தவர் அதை எப்படி உருவாக்கியிருக்கலாம் என்பதைப் பற்றி அல்ல. நான் இப்போது என் சிறுவயது பேச்சுப் பயிற்சிகளை நினைவுகூர்ந்து, நுளம்பு மற்றும் எறும்பு தொடக்கம் கேருபீன்கள் மற்றும் செராபீன்கள் வரை கடந்து சென்று, ஒவ்வொன்றும் ஏன் இன்னும் மகிழ்ச்சியான நிலையுடன் படைக்கப்படவில்லை என்று விசாரிக்க வேண்டும். நான் உயர்ந்த அதிகாரங்களை அடையும் போது, இந்த வாதத்தை முன்வைப்பேன்: கடவுள் ஏன் தனி ஒருவராக மட்டுமே கடவுளாக இருக்கிறார், ஏன் சகலவற்றையும் கடவுள்களாகப் படைக்கவில்லை? உமது கூற்றுப்படி, அவர் அதைச் செய்ய இயலாதவராக இருக்க வேண்டும், அல்லது பொறாமை கொண்டவராக இருக்க வேண்டும். அவரைக் குற்றம் சாட்டும் நீர், மேலும் அவர் ஏன் பிசாசை இந்த உலகத்தில் இருக்க அனுமதிக்கிறார் என்றும், நீர் வெற்றி பெறும்போது கிரீடத்தைப் பறிக்க அனுமதிக்கிறார் என்றும் கேளும்.
C: யாருடைய பொறாமையினால் மரணம் உலகிற்குள் நுழைந்ததோ, அந்தப் பிசாசின் இருப்பைக் குறித்து முறையிடும் அளவுக்கு நான் புத்தியில்லாதவன் அல்ல; ஆனால் என்னை வருத்துவது இதுதான்: திருச்சபையின் தலைவர்களும், போதகர்கள் என்ற பட்டத்தைச் சூட்டிக்கொண்டவர்களும் சுய விருப்பத்தை அழிக்கிறார்கள்; அது அழிக்கப்பட்டுவிட்டால், மணீக்கியர்களுக்கு நன்மை தீமை இரண்டும் சமம் என்ற வழி திறந்துவிடப்படும்.
A: இந்த விவாதம் முழுவதும் கடவுளின் சர்வ வல்லமையையும், அதே நேரத்தில் சுய விருப்பத்தையும் நிலைநிறுத்துவதே என் ஒரே நோக்கமாக இருந்ததால், நான் சுய விருப்பத்தை அழிப்பவன் ஆகிவிடுவேனா?
C. கடவுளின் உதவி இல்லாமல் மனிதனால் எதுவும் செய்ய முடியாது என்று சொல்லிக்கொண்டே இருப்பதனூடாக எவ்வாறு சுய விருப்பம் இருக்க முடியும்?
A: சுய விருப்பத்தையும் கடவுளின் உதவியையும் இணைப்பவனைக் குற்றம் சாட்ட வேண்டும் என்றால், கடவுளின் உதவியை ஒழிப்பவனைப் பாராட்ட வேண்டும் என்றுதானே பொருள்படும்?
C: நான் கடவுளின் உதவியைத் தேவையில்லாதது என்று கூறவில்லை, ஏனென்றால் நம்முடைய அனைத்துத் திறன்களுக்கும் நாம் அவருடைய அருளுக்கே கடமைப்பட்டிருக்கிறோம்; ஆனால் நானும் என்னைப்போல சிந்திப்பவர்களும் இரண்டையும் அவற்றின் எல்லைகளுக்குள் வைத்திருக்கிறோம். கடவுளின் அருளுக்குச் சுய விருப்பத்தின் ஆற்றல் என்ற கொடையை வழங்குகிறோம்; நம்முடைய சொந்த விருப்பத்திற்கு, ஒரு செயலைச் செய்வது அல்லது செய்யாமல் இருப்பது என்ற பொறுப்பை வழங்குகிறோம்; இவ்வாறு செய்வதற்கும் செய்யாமல் இருப்பதற்குமான வெகுமதிகளும் தண்டனைகளும் நிலைநிறுத்தப்படலாம்.
6. A: பாரும், நீர் மறதியில் சிக்கிக்கொண்டது போலத் தெரிகிறது; நாம் இதைப் பற்றி இதற்கு முன்பு பேசவே இல்லை என்பது போல, நாம் ஏற்கனவே விவாதித்த அதே வாதங்களையே மீண்டும் மீண்டும் பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர். அதாவது, நாம் இவ்வளவு நேரம் இதைப் பற்றி விவாதித்து, நமக்கு சுதந்திரமான தெரிவுரிமையை முதலில் அளித்த அதே கிருபையால், நாம் செய்யும் எல்லாவற்றிலும் கடவுள் நமக்கு உதவுகிறார், நம்மை ஆதரிக்கிறார் என்பதை அடிப்படையில் உறுதிசெய்துவிட்டோம்.
C: அப்படியென்றால், அவர் நம்மில் தாமே செய்த கிரியைகளுக்கு ஏன் கிரீடமும் புகழும் சூட்டுகிறார்?
A: அதாவது, நம்மால் இயன்ற அனைத்தையும் அர்ப்பணித்த நம்முடைய விருப்பத்திற்கும், செயலில் ஈடுபட்ட நம்முடைய உழைப்பிற்கும், எப்போதும் கடவுளின் உதவியை எதிர்பார்த்திருந்த நம்முடைய தாழ்மைக்கும் அவர் கிரீடம் சூட்டுகிறார்.
C: ஆக, விஷயம் இதுதான்—அவர் செய்யச் சொன்னதை நாம் உண்மையில் செய்யவில்லை என்றால், ஒன்று தேவன் நமக்கு உதவ மனமுவந்திருந்தார் அல்லது மனமுவந்திருக்கவில்லை. அவர் உதவ மனமிருந்தும், உண்மையில் உதவி செய்தும், நாம் விரும்பியதைச் செய்து முடிக்கவில்லை என்றால், தோற்கடிக்கப்பட்டவர் அவர்தான், நாம் அல்ல. ஆனால் அவர் உதவ முற்றிலும் மறுத்துவிட்டால், அவருடைய சித்தத்தைப் பின்பற்ற உண்மையாக விரும்பிய நபர் பிரச்சனைக்குரியவரல்ல—தேவனே பிரச்சனைக்குரியவர், ஏனெனில் அவருக்கு உதவும் வல்லமை இருந்தும் அவர் உதவ முன்வரவில்லை.
A: உமது வாதம் உம்மை ஒரு ஈனத்தனமான, தேவ நிந்தனைக்குரிய பள்ளத்தில் தள்ளியிருப்பதை நீர் உணரவில்லையா? நீர் அதை எப்படி எடுத்துக் கொண்டாலும், கடவுள் பலவீனமானவர் அல்லது தீயவர் என்று பொருள்படும், மேலும் அவர் நன்மையின் ஊற்று மற்றும் உதவி செய்பவர் என்று போற்றப்படாமல், தீமையைத் தடுக்காதவர் என்று தூற்றப்படுகிறார். அப்படியானால், பிசாசின் இருப்பை அனுமதித்ததற்காகவும், உலகத்தில் தீமை செய்யப்படுவதை அனுமதிப்பதற்காவும் அவரைக் குற்றம் சாட்டுவீரா? பழைய ஏற்பாட்டைச் சிதைக்கும் மார்சியனும் அவனது கூட்டத்தைச் சேர்ந்த ஏனையவர்களும் இதைப் போன்ற வாதத்தையே முன்வைக்கிறார்கள்: சொர்க்க பூமியில் வைக்கப்பட்ட மனிதன் தன் கட்டளையை மீறுவான் என்று கடவுள் அறிந்திருந்தாரா இல்லையா? அவர் அறிந்திருந்தார் என்றால், கடவுளின் முன்னறிதலைத் தவிர்க்க முடியாத மனிதன் குற்றவாளி அல்ல, மாறாகக் கடவுளின் முன்னறிதலிலிருந்து தப்பிக்க முடியாதபடி அவனைப் படைத்த அவரே குற்றவாளி. அவர் அறியவில்லை என்றால், அவருடைய முன்னறிதலைப் பறிப்பதன் மூலம் அவருடைய தெய்வீகத்தன்மையையும் நீர் பறிக்கிறீர். இதே வாதத்தின்படி, மிக மோசமான அரசர்களில் ஒருவனாக மாறவிருந்த சவுலைத் தேர்ந்தெடுத்ததற்காகக் கடவுள் குற்றவாளியாவார். மேலும் இரட்சகர் யோவான் 6:70 நற்செய்தியில் குறிப்பிடுகிறார், “பன்னிருவர் கொண்ட குழாமாக உங்களை நான் தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ள வில்லையா? அப்படிப்பட்ட உங்களுக்குள்ளும் ஒருவன் பிசாசாயிருக்கிறான்” என்று கூறியதால், அவர் அறியாமை உள்ளவர் அல்லது அநீதியானவர் என்று குற்றம் சாட்டப்பட வேண்டும். துரோகியான யூதாஸை அவர் ஏன் தேர்ந்தெடுத்தார் என்று அவரிடமே கேளும்! அவன் ஒரு திருடன் என்று தெரிந்திருந்தும் பணப்பையை அவனிடம் ஏன் ஒப்படைத்தார்? அதற்கான காரணத்தை நான் உமக்குச் சொல்லட்டுமா? கடவுள் நிகழ்காலத்தையே தீர்ப்பிடுகிறார், எதிர்காலத்தை அல்ல. ஒரு மனிதன் பின்னாட்களில் தன்மீது பிரியமில்லாமல் போவான் என்று தெரிந்திருந்தாலும், அவனைக் கண்டனம் செய்ய அவர் தன் முன்னறிதலைப் பயன்படுத்துவதில்லை; மாறாக அவருடைய நன்மையும் சொல்லொணா இரக்கமும் எத்தகையது என்றால், இடைக்காலத்தில் நல்லவனாக இருக்கும் ஒரு மனிதனை அவர் தேர்ந்தெடுக்கிறார், அவன் கெட்டவனாக மாறுவான் என்று தெரிந்திருந்தாலும், அவனுக்கு மனந்திரும்புவதற்கும் மாறுவதற்கும் வாய்ப்பளிக்கிறார். இதையே அப்போஸ்தலன் பவுல், “தேவன் உன்னிடம் மிகக் கருணையோடும் பொறுமையாகவும் இருக்கிறார். அவரிடம் திரும்பி வருவாய் எனக் காத்திருக்கிறார். ஆனால் அவரது கருணையைத் தெரிந்துகொள்ளாமல் இருக்கிறாய். ஏனென்றால் உன் இதயத்தையும் வாழ்வையும் நல் வழியில் திருப்பும் அவரது நோக்கத்தை நீ உணர்ந்துகொள்ளவில்லை” என்றும், “நீ கடினமாகவும் உறுதியாகவும் இருக்கிறாய். நீ மாற மறுக்கிறாய். உன் தண்டனையை மிகுதிப்படுத்துகிறாய். தேவனுடைய கோபம் வெளிப்படும் நாளில் நீ தண்டனையைப் பெறுவாய். அன்று மக்கள் தேவனுடைய சரியான தீர்ப்பினை அறிந்துகொள்வர்” என்றும் ரோமர் 2:4-5 இல் குறிப்பிடுகிறார். ஆதாம் பாவம் செய்வான் என்று கடவுள் அறிந்திருந்ததால் அவன் பாவம் செய்யவில்லை; மாறாகக் கடவுள் தன் தெய்வீகத்தன்மையினால், ஆதாம் தன் சொந்த சுய விருப்பத்தினால் என்ன செய்வான் என்பதை முன்கூட்டியே அறிந்திருந்தார். நீர் யோனாவின் வாய்மொழியாக, “இன்னும் மூன்று நாட்களில் நினிவே கவிழ்க்கப்பட்டுப்போம்” என்று கூறியதற்காகக் கடவுளைப் பொய்யுரைப்பவர் என்று குற்றம் சாட்டலாம். ஆனால் அப்போது தேவன் எரேமியாவின் மூலம் பேசுவார், எரேமியா 18:7-8-ல் அவர் சொல்வது இதுதான்: நான் ஒரு தேசத்தையோ அல்லது இராச்சியத்தையோ குறித்துப் பேசும்போது, அதை நான் கிழித்துப்போட்டு, தகர்த்து, அழித்துப்போடுவேன் என்று சொல்லும்போது—அந்த தேசம் உண்மையில் என் பேச்சைக் கேட்டு, அவர்கள் செய்து கொண்டிருக்கும் சீர்கெட்ட காரியங்களிலிருந்து மனம் திரும்பினால், நான் அவர்களுக்குச் செய்யத் திட்டமிட்டிருந்த தீய காரியங்களைக் குறித்து என் எண்ணத்தை மாற்றிக்கொள்வேன்” என்று. யோனா ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், கடவுளின் கட்டளையினால் தான் பொய் உரைத்துவிட்டதாகக் கோபமடைந்தார்; ஆனால் ஒரு பொய் சொன்னதால், எண்ணற்ற மக்கள் இரட்சிக்கப்படுவதை விட, தான் உண்மை பேசி ஒரு பெரிய கூட்டமே அழிந்துபோவதை அவர் விரும்பியதால், அவருடைய துயரம் தவறானது என்று நிரூபிக்கப்பட்டது. அவருடைய நிலை இவ்வாறு விளக்கப்பட்டது இதுகுறித்து யோனா 4:10-11 இல், “அந்தச் செடி ஓர் இரவில் முளைத்தெழுந்து, மறு இரவில் முற்றும் அழிந்தது. நீ அதற்காக உழைக்கவும் இல்லை. அதை வளர்க்கவுமில்லை. அதற்கு இவ்வளவு இரக்கம் காட்டுகிறாயே! இந்த நினிவே மாநகரில் இலட்சத்து இருபதாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் இருக்கிறார்கள். வலக்கை எது, இடக்கை எது என்று கூடச் சொல்லத் தெரியாத இத்தனை மக்களும், அவர்களோடு எண்ணிறந்த கால்நடைகளும் உள்ள இந்த மாநகருக்கு நான் இரக்கம் காட்டாமல் இருப்பேனா?” என்று கர்த்தர் கூறியதை மேற்கோள் காட்டுகிறது.
” உம்மால் பாவிகள் என்று ஒருபோதும் நிரூபிக்க முடியாத இத்தனை குழந்தைகளும் எளிய மக்களும் இருந்தார்கள் என்றால், பல்வேறு வயதுக் குழுக்களில் இருந்த ஏனைய குடிகளைப் பற்றி நாம் என்ன சொல்வது? ஃபிலோ மற்றும் தத்துவஞானிகளில் சிறந்தவரான பிளேட்டோவின் Timæus நூல் கூறுவது போல) கூற்றுப்படி, நாம் குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து முதுமை வரை ஏழு நிலைகளைக் கடந்து செல்கிறோம், அவை மிகவும் மெதுவாக ஒன்றன் பின் ஒன்றாகத் தொடர்வதால் அந்த மாற்றத்தை நாம் உணர்வதே இல்லை.
7. C: உமது ஒட்டுமொத்த வாதத்தின் போக்கும் இதுதான்—கிரேக்கர்கள் αὐτέξουσιον என்றும் நாம் ‘சுய விருப்பம்’ என்றும் அழைப்பதை நீர் வார்த்தைகளில் ஏற்றுக்கொண்டு, செயலில் அழிக்கிறீர். ஏனென்றால், மனிதனால் தன் சொந்த பலத்தால் எதுவும் செய்ய முடியாது என்றும், நாம் செய்யும் எல்லாவற்றிற்கும் காரணமான கடவுளின் உதவி அவனுக்குத் தேவை என்றும் கூறுவதன் மூலம் கடவுளையே பாவத்திற்குத் தூண்டுபவராக்குகிறீர். ஆனால் நாங்களோ, ஒரு மனிதன் நன்மை செய்தாலும் தீமை செய்தாலும், அது அவனுக்கு ஒருமுறை சுய விருப்பத்தின் திறனை வழங்கிய கடவுளுக்கு அல்ல, அவன் எதைத் தேர்ந்தெடுத்தானோ அதைச் செய்ததால் அதன் பலன் அவனையே சாரும் என்கிறோம்.
A: பாரும், உமது இந்தத் தட்டிக்கழிக்கும் பேச்சுக்கள் உம்மை எங்கும் கொண்டு செல்லவில்லை—நீர் உண்மைகளால் சிக்கிக்கொண்டுள்ளீர். விஷயம் இதுதான்: நீர் சொல்வதைப் பொறுத்தவரை, அவர் நேரடியாக உதவாவிட்டாலும், அவர் எப்படியும் தீமைக்குப் பொறுப்பானவராகவே இருப்பார், ஏனென்றால் அவரால் அதைத் தடுத்திருக்க முடியும், ஆனால்… அவர் தடுக்கவில்லை. ஒருவரால் மற்றொருவரை மரணத்திலிருந்து காப்பாற்ற முடியும், ஆனால் அவர் அவ்வாறு செய்யவில்லை என்றால், அவர் அடிப்படையில் ஒரு கொலையாளி என்று ஒரு பிரபலமான கூற்று உள்ளது.
C: அப்படியானால் சரி, நான் பின்வாங்கி இதை உமக்கு விட்டுக்கொடுக்கிறேன்—நீர் என்னை வென்றுவிட்டீர். ஆனால் விஷயம் இதுதான்: உமது கருத்தை உண்மைகளால் நிரூபிப்பதற்குப் பதிலாக, பகட்டான வார்த்தைகளால் உண்மையைத் திரிப்பதுதான் வெற்றி என்றால், அது உண்மையான வெற்றி அல்ல, இல்லையா? 1 கொரிந்தியர் 11:6-ல் பவுல் சொன்னதை நான் மேற்கோள் காட்ட முடியும்: நான் சரளமாகப் பேசக்கூடியவனாக இல்லாமல் இருக்கலாம், ஆனால் நான் எதைப் பற்றிப் பேசுகிறேன் என்பது எனக்குத் தெரியும். நீர் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, உமது நேர்த்தியான சொல்லாட்சிகள் என்னை முற்றிலும் நிலைகுலையச் செய்துவிடுகின்றன, நீர் என்னை நம்ப வைத்துவிட்டது போல நான் தலையசைத்து விடுகிறேன். ஆனால் நீர் பேசுவதை நிறுத்திய அடுத்த நொடியே, அது அனைத்தும் என் மூளையிலிருந்து ஓடி விடுகிறது. மேலும் உமது வாதம் உண்மையின் ஊற்றுகளிலிருந்தும் கிறிஸ்தவ எளிமையிலிருந்தும் வரவில்லை, மாறாக தத்துவஞானிகளின் சிரமப்பட்டு உருவாக்கப்பட்ட நுணுக்கங்களைச் சார்ந்துள்ளது என்பதை நான் தெளிவாகப் பார்க்கிறேன்.
A: அப்படியானால், நான் மீண்டும் வேதவாக்கியங்களின் சான்றுகளை நாட வேண்டும் என்று விரும்புகிறீரா? அப்படியென்றால், உமது வாதங்களுக்கு யாராலும் பதிலளிக்கவோ, நீர் எழுப்பும் கேள்விகளுக்குத் தீர்வு காணவோ முடியாது என்று உம்முடைய சீடர்கள் பெருமை பேசுவதின் அர்த்தம் என்ன?
C: நான் விரும்புவது மட்டுமல்ல, நீர் அதைச் செய்ய வேண்டும் என்பதில் ஆர்வமாகவும் இருக்கிறேன். சுய விருப்பத்தின் ஆற்றல் இழக்கப்பட்ட நிலையில், ஒரு மனிதன் தன் சொந்த பலத்தால் செய்ய விரும்பாத அல்லது செய்ய முடியாத ஒன்றைச் செய்கிறான் என்று பரிசுத்த வேதாகமத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள ஏதேனும் ஒரிடத்தைக் காட்டும்.
8. A. நீர் குறிப்பிடுவது போல அல்லாமல், சத்தியமும் பகுத்தறிவும் உண்மையில் எடுத்துரைக்கும் விதத்தில் நாம் வேதத்தின் வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும். யாக்கோபு ஜெபித்துச் சொல்கிறார், இதோ, நான் மேற்கொள்ளும் இந்தப் பயணத்தில் கர்த்தராகிய தேவன் என்னுடன் இருந்து, என்னைப் பாதுகாத்து, நான் என் தகப்பனின் இடத்திற்குப் பத்திரமாகத் திரும்பிச் செல்லும்படி எனக்கு உண்ண உணவும் உடுத்த உடையும் கொடுத்தால், அப்பொழுது கர்த்தர் என் தேவனாகிறார், நான் அடையாளமாக நிறுத்திய இந்தக் கல் தேவனுடைய வீடாகிறது; நீர் எனக்குக் கொடுக்கும் எதிலும் பத்தில் ஒரு பங்கை நான் உமக்கே திருப்பிக் கொடுப்பேன். ‘என் சுயவிருப்பத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையை நீர் எனக்கு அளித்து, என் கடின உழைப்பின் மூலம் நான் உணவையும் உடையையும் பெற்று, வீட்டிற்குத் திரும்பிச் சென்றால்’ என்று அவர் சொல்லவில்லை. அவர் எல்லாவற்றையும் தேவனுடைய கைகளில் ஒப்படைத்து, தான் கேட்பதைப் பெறுவதற்குத் தகுதியானவர் என்பதைக் காட்ட முயற்சிக்கிறார். யாக்கோபு மெசப்பத்மியாவிலிருந்து திரும்பி வந்தபோது, ஆதியாகமம் 32:2 இல் கூறப்பட்டுள்ளது போல, அவரைச் சந்திக்க ஒரு பெரும் தேவதூதர் படை தோன்றியது. அவர்கள் தேவனுடைய முகாம் என அழைக்கப்படுகிறார்கள். பின்னர், அவர் ஒரு சாதாரண மனிதனைப் போல தோற்றமளித்த ஒரு தேவதூதருடன் மல்லுக்கட்டினார். அதைச் செய்வதற்கு தேவன் அவருக்கு சக்தியைக் கொடுத்தார்; அதன் பிறகு, தந்திரக்கார யாக்கோபு என்று அழைக்கப்படுவதற்குப் பதிலாக, தேவனுக்கு முன்பாக அவர் நேர்மையானவர் என்று பொருள்படும் ஒரு புதிய பெயரைப் பெற்றார். கர்த்தருடைய உதவியால் பலப்படுத்தப் பட்டுப் பாதுகாக்கப்படாமல் இருந்திருந்தால், அவன் தன் கொடுமைக்கார சகோதரனிடம் திரும்பிச் செல்லத் துணிந்திருக்க மாட்டான். அதன் பின்னர், இந்த ஒரு நிகழ்வு நிகழ்வதை நாம் காண்கிறோம்: அவன் பனுவேலைக் கடந்த பிறகு, சூரியன் அவன்மேல் உதித்தது; பனுவேல் என்பது அடிப்படையில் தேவனுடைய முகம் என்பதாகும். அதனால்தான் மோயீசனும், “நான் கர்த்தரை நேருக்கு நேர் கண்டேன், அதனால் என் ஜீவன் காக்கப்பட்டது; நான் சுயமாகச் செய்த எதனாலும் அல்ல; இரக்கம் காட்டிய தேவனுடைய தாழ்மையினால் தான்” என்கிறார். ஆகவே, நீதியின் சூரியன் நமக்காக உதிக்கும்போது, தேவன் தம்முடைய முகத்தைக் காண நம்மை அனுமதித்து, நாம் தொடர்ந்து செல்வதற்குத் தேவையானதைக் கொடுப்பதாலேயே தான் அது நிகழ்ந்தது. எகிப்தில் இருந்த யோசேப்பை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்—அவன் சிறையில் அடைக்கப்பட்டான், ஆனால் சிறை அதிகாரி யோசேப்பின் உறுதியைக் கண்டு, எல்லாவற்றிற்கும் அவனைப் பொறுப்பாளராக நியமித்தார். அது ஏன் கைகூடியது என்பதற்கான காரணம் இதோ: கர்த்தர் அவனோடு இருந்ததினால், அவன் செய்த யாவற்றையும் கர்த்தர் செழிக்கச்செய்தார் என்று ஆதியாகமம் 39:23 கூறுகிறது. விஷயம் இதுதான்—பார்வோனின் கூட்டத்தினருக்குத் தொடர்ந்து கனவுகள் வந்துகொண்டிருந்தன, மேலும் பார்வோனுக்கு வந்த ஒரு கனவை யாராலும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. இந்த முழு ஏற்பாடும் யோசேப்பு சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்படுவதற்கும் அவனது தந்தைக்கும் சகோதரர்களுக்கும் உணவு கிடைப்பதற்கும் எகிப்து பஞ்சத்திலிருந்து தப்பிப்பிழைப்பதற்கும் செய்யப்பட்டது. மேலும், ஒரு இரவு நேர தரிசனத்தில் தேவன் இஸ்ரவேலிடம், ‘நான் உங்கள் முன்னோர்கள் வணங்கிய தேவன்; எகிப்துக்குச் செல்லப் பயப்படாதீர்கள். நான் உங்களை அங்கே ஒரு பெரிய தேசமாக மாற்றுவேன். நான் உங்களுடன் எகிப்துக்கு வருவேன், நிச்சயமாக உங்களை மீண்டும் மேலே கொண்டு வருவேன். நீங்கள் மரிக்கும்போது யோசேப்பு உங்கள் கண்களை மூடுவான்’ என்று கூறினார். அப்படியானால், இவற்றில் சுதந்திரமான தெரிவு எங்கே இருக்கிறது? தன் மகனைப் பார்க்கச் செல்ல அவர் முடிவு செய்ததும், கடவுளையே அறியாத ஒரு தேசத்தின் மீது நம்பிக்கை வைத்ததும், முற்றிலும் அவருடைய முன்னோர்களின் கடவுளின் உதவியால்தானே நடந்தது? மக்கள் பெரும் வல்லமையுடனும் நீட்டப்பட்ட கரத்துடனும் எகிப்திலிருந்து வெளியேறினர். அது மோயீசனின் அல்லது ஆரோனின் கரமோ அல்ல, அது கடவுளின் கரம். அவர் வியக்கத்தக்க அடையாளங்கள் மற்றும் அற்புதங்கள் மூலம் மக்களை விடுவித்தார். இறுதியில், எகிப்தின் தலைப்பிள்ளைகளை அவர் மிகக் கடுமையாக வீழ்த்தியதால், அவர்களை அங்கேயே வைத்திருக்க முதலில் உறுதியாக இருந்த மக்கள், இறுதியில் அவர்களை வெளியேறும்படி கெஞ்சும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். ஆகவே, சொலமனின் நீதிமொழிகள் 3:5-6-ஐப் பாருங்கள், அது அடிப்படையில் இவ்வாறு கூறுகிறது: உன் முழு இதயத்தோடு கர்த்தரை நம்பு; உன் சொந்தப் புத்தியை நம்பாதே. உன் வழிகளிலெல்லாம் அவரை அறிந்துகொள், அப்பொழுது அவர் உன் பாதைகளைச் சீர்படுத்துவார். இதிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், நாம் நமது சொந்த அறிவைச் சார்ந்திருப்பதை விட்டுவிட்டு, அதற்குப் பதிலாகக் கர்த்தர் மீது விசுவாசம் கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில், ஒருவருடைய பாத அடிகளை வழிநடத்துபவர் அவரே. மேலும், நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதை அவருக்குக் காட்டி, அனைத்தையும் வெளிப்படையாகச் சொல்ல வேண்டும். ஏனென்றால், நமது கடின உழைப்பால் மட்டும் நமது பாதைகள் சீராக்கப்படுவதில்லை—அவருடைய உதவியும் இரக்கமுமே அதைச் சாத்தியமாக்குகின்றன. அதனால்தான், “உமது முகத்துக்கு முன்பாக என் வழியைச் செம்மையாக்கும்; அப்பொழுது உமக்குச் சரியாயிருப்பது எனக்கும் சரியாகத் தோன்றும்” என்று அது கூறுகிறது. சொலமன் தனது நீதிமொழிகள் 16:3 இல் இதே கருத்தை வலியுறுத்துகிறார்: “உன் கிரியைகளைக் கர்த்தரிடம் ஒப்படைத்துவிடு, அப்பொழுது உன் எண்ணங்கள் தெளிவுபெறும்.” அடிப்படையில், நாம் உழைப்பின் மூலம் பெறும் அனைத்தையும் நமது உதவியாளரான ஆண்டவரிடம் ஒப்படைத்து, அதை ஒரு பாறை போன்ற உறுதியான அஸ்திவாரத்தின் மீது வைப்பது போல, அதற்கான முழுப் புகழையும் அவருக்கே அளிக்கும்போது, நமது எண்ணங்கள் திடமாகவும் நிலையாகவும் ஆகின்றன.
9. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், 2 கொரிந்தியர் 2:16 இல், கடவுள் செய்த நன்மைகளைப் பட்டியலிட்டுக் கூறும்போது, “இவைகளைச் செய்ய யாரால் முடியும்?” என்ற வார்த்தைகளோடு முடிக்கிறார். அத்தோடு, அவர் மற்றொரு இடத்திலும் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “கிறிஸ்துவின் மூலமாக நாம் கடவுள் மேல் இப்படிப்பட்ட நம்பிக்கையைக் கொண்டிருக்கிறோம். எதுவும் நம்மால் முடியும் என்று நம்மையே நாம் தகுதியுள்ளவர்களாக நினைத்துக் கொள்ளக் கூடாது; நமக்குத் தேவையான தகுதியும் ஆற்றலும் கடவுளிடமிருந்தே வருகிறது. அவரே எங்களைப் புதிய உடன்படிக்கையின் ஊழியர்களாகச் செயல்பட தகுதியுள்ளவர்களாக்கினார். இது எழுதப்பட்ட சட்டங்களின்படி அல்ல, தூய ஆவியானவரின் வழிநடத்துதலால் ஆன ஒன்று. ஏனெனில், எழுதப்பட்ட சட்டம் மரணத்தைக் கொண்டுவருகிறது, ஆனால் தூய ஆவியானவரோ வாழ்வைத் தருகிறார்” என்று 2 கொரிந்தியர் 3:4-6) கூறுகிறது. இப்படியிருக்கும்போது, நாம் இன்னும் நமது சொந்த சுய புத்தியை நினைத்துப் பெருமை கொள்ளலாமா? கடவுள் கொடுத்த நன்மைகளைத் தவறாகப் பயன்படுத்தி, அதை நமக்குக் கொடுத்தவரையே அவமதிக்கலாமா? பவுல் இதைப்பற்றி 2 கொரிந்தியர் 4:7 இல் தெளிவாக எழுதும்போது, “கடவுளின் அளவற்ற வல்லமை அவரிடமிருந்து வருகிறதே தவிர நம்மால் அல்ல என்பதை நிரூபிக்க, இந்த விலைமதிப்பற்ற பொக்கிஷத்தை மண்பாண்டங்கள் போன்ற நமது பலவீனமான உடல்களில் சுமந்து கொண்டிருக்கிறோம்” என்கிறார். எனவேதான், தவறான கொள்கைகளைப் பரப்புபவர்களின் அகந்தையைக் கண்டிக்கும் வகையில் பவுல் மற்றொரு இடத்தில், “பெருமைப்படுகிறவன் கர்த்தரைக் குறித்தே பெருமைப்பட வேண்டும். ஏனெனில், தன்னைத்தானே பாராட்டிப் பேசுகிறவன் தகுதியுள்ளவன் அல்ல, கர்த்தர் யாரைப் பாராட்டுகிறாரோ அவரே தகுதியுள்ளவர்” என்கிறார் என்று 2 கொரிந்தியர் 10:17-18 கூறுவதை நாம் காணக்கூடியதாக இருக்கிறது. மேலும், பவுல், “நான் ஒன்றுமே இல்லாதவனாக இருந்தாலும், அந்த முதன்மையான அப்போஸ்தலர்களுக்கு நான் எந்த விதத்திலும் குறைந்தவன் அல்ல” என்றும் கூறுகிறார் என்று 2 கொரிந்தியர் 12:11 மேற்கோள் காட்டுகிறது. பேதுருவும் தான் கண்ட பெரிய அற்புதங்களைக் கண்டு வியந்து, பயந்துபோய், இயேசுவை நோக்கி, “ஆண்டவரே, நான் ஒரு பாவி, என்னை விட்டுப் போய்விடும்” என்றார் என்று லூக்கா 5:8 சான்றளிக்கிறது. இயேசுவும் தன் சீடர்களிடம், “நானே திராட்சைக் கொடி, நீங்கள் அதன் கிளைகள். ஒருவன் என்னோடு இணைந்திருக்கும்போது அவனும் நானும் ஒன்றாக இருக்கிறோம், அவன் அதிகக் கனிகளைத் தருவான். ஏனெனில், என்னை விட்டுப் பிரிந்தால் உங்களால் எதையும் செய்ய முடியாது” என்று கர்த்தர் கூறியதாக யோவான் 15:5 எடுத்துரைக்கிறது. திராட்சைக் கொடியின் கிளைகள் அதன் முதன்மை மரத்திலிருந்து வெட்டப்பட்டவுடன் எப்படி வாடிப் போய்விடுமோ, அதேபோல மனிதர்களின் பலமும் கடவுளின் உதவி இல்லாவிட்டால் அழிந்துபோகும். இயேசு மேலும் கூறும்போது, “என்னை அனுப்பியவர் அந்தப் பிதா. அவரே மக்களை என்னிடம் அழைத்து வருகிறவர். நான் இறுதி நாளில் அவர்களை எழுப்புவேன். என் பிதா என்னிடம் மக்களை அழைத்து வராவிட்டால், எவரும் என்னிடம் வர முடிவதில்லை” என்கிறது யோவான் 6:44). “எவராலும் என்னிடம் வர முடியாது” என்று அவர் கூறும்போது, மனிதனின் சொந்த சுய புத்தியின் மீதான பெருமையை அவர் உடைக்கிறார். ஏனென்றால் ஒரு மனிதன் கிறிஸ்துவிடம் செல்ல விரும்பினாலும், பரலோகப் பிதா அவனைத் தன்பக்கம் ஈர்க்காவிட்டால், அவனுடைய நோக்கமும் முயற்சியும் வீணாகிவிடும். அதே நேரத்தில், கடவுளால் ஈர்க்கப்படுகிற ஒருவன் தன் சொந்த பலத்தால் எதையும் செய்வதில்லை; அவன் தயங்கி சோர்ந்துபோய் இருப்பதால் அல்லது செல்ல விருப்பமில்லாமல் இருப்பதால் கடவுளே அவனை வழிநடத்தி அழைத்துச் செல்கிறார் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
10. ஆக, இப்போது—தன் சொந்த பலத்தினாலும் கடின முயற்சி ஊடாகவும் இயேசுவை அடைய முடியாத ஒருவரால் ஒவ்வொரு பாவத்தையும் எப்படித் தவிர்க்க முடியும்? அதுவும் ஒருமுறை மட்டுமல்ல, என்றென்றைக்கும் அவற்றை எவ்வாறு தவிர்க்க முடியும்? மேலும், தேவனுடைய வல்லமைக்கு உரிய ஒரு பட்டத்தை அவர்கள் எப்படி உரிமையாக்கிக் கொள்ள முடியும்? அதாவது, அவரும் நானும் பாவமற்றவர்கள் என்றால், நமக்கும் கடவுளுக்கும் இடையே உள்ள உண்மையான வேறுபாடு என்ன? பாரும், உம்மையும் இதைக் கேட்கும் மற்ற அனைவரையும் சலிப்படையச் செய்யாமல் இருக்க, நான் இன்னும் ஒரு உதாரணத்தைச் சொல்கிறேன். எஸ்தர் 6:1 Ahasuerus க்கு (அவரை எழுபது பேர் Artaxerxes என்று அழைப்பார்கள்) தூக்கம் வரவில்லை என்பதால் அவர் அங்கே படுத்துக்கொண்டு, தனது விசுவாசம் மிக்க ஊழியர்களின் பதிவேடுகளைப் புரட்டிக்கொண்டிருந்த போது, Mordecai என்பவரைப் பற்றி பார்க்க நேரிடுகிறது—அவர்தான், அகாஸ்வேருவின் எச்சரிக்கையின் மூலம் படுகொலை செய்யப்படுவதிலிருந்து அவரைக் காப்பாற்றியவர். இந்த முழு விஷயமும் எஸ்தரை அரசனிடம் மிகவும் பிரபலமாக்கியது, மேலும் அது யூத மக்கள் அனைவரையும் முற்றிலுமாக அழிந்துபோவதிலிருந்து காப்பாற்றியது. இந்தியா முதல் வடக்கு மற்றும் எத்தியோப்பியா வரை முழு கிழக்கையும் ஆண்ட அந்த வலிமைமிக்க மன்னன், உலகின் ஒவ்வொரு பகுதியிலிருந்தும் சேகரிக்கப்பட்ட சுவையான உணவுகளை வயிறார உண்ட பிறகு, உறங்கவும், ஓய்வெடுக்கவும், தனது சுதந்திரமான உறக்கத்தை பெறவும் விரும்பியிருப்பான் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால் அதுதான் இல்லை, அடிப்படையில் எல்லா நன்மைகளுக்கும் மூலமான கடவுள், இயற்கை இயல்பாகச் செயல்படும் விதத்தை முற்றிலுமாக மாற்றிவிட்டார். மறைநூலில் உள்ள எல்லா நிகழ்வுகளையும் நான் எடுத்துரைக்க முயன்றால் அது சலிப்பூட்டும் செயலாகிவிடும். புனிதர்கள் சொல்வதெல்லாம் கடவுளிடம் செய்யும் ஒரு ஜெபமே; அவர்களுடைய முழு ஜெபமும் மன்றாட்டும், கடவுளின் இரக்கத்திற்காக அவர்கள் நடத்தும் ஒரு பலமான போராட்டமாகும். அதன் மூலம், நமது சொந்த பலத்தாலும் வைராக்கியத்தாலும் இரட்சிக்கப்பட முடியாத நாம், அவருடைய இரக்கத்தால் பாதுகாக்கப்படலாம். ஆனால், நாம் கிருபையையும் இரக்கத்தையும் பற்றிப் பேசும்போது, சுயவிருப்பம் ஓரளவிற்குக் கட்டுக்குள் இருப்பதாக உணரப்படுகிறது; ஓரளவிற்கு என்று நான் சொல்வதற்குக் காரணம், நாம் விரும்புவதும், ஆசைப்படுவதும், நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் வழிக்கு ஒப்புதல் அளிப்பதும் அதைச் சார்ந்திருக்கிறது என்பதால். ஆனால், நாம் விரும்புவதை நிறைவேற்றவும், நமது உழைப்பையும் முயற்சியையும் செயல்படுத்தவும், அவருடைய பலத்திலும் அவருடைய உதவியிலும் நமக்கு ஆற்றல் இருக்கிறதா என்பதைத் தீர்மானிப்பது என்பது கடவுளைப் பொறுத்தது.
11. C. நாம் இறைவனின் உதவியை நமது தனிப்பட்ட செயல்களில் காணவில்லை, மாறாகப் படைப்பின் அருளிலும் மற்றும் சட்டத்திலுமே காண்கிறோம், இதன் மூலம் மனிதனின் சுயமாகச் செயல்படும் சுதந்திரம் (சுய விருப்பம்) அழிக்கப்படாமல் இருக்கக்கூடும் என்று நான் எளிமையாகக் கூறினேன். ஆனால், நாம் செய்யும் அனைத்தும் இறைவனின் உதவியுடன்தான் செய்யப்படுகின்றன என்று வாதிடுபவர்கள் நம்மிடையே பலர் உள்ளனர்.
A. அப்படிச் சொல்பவர் எவராயினும் உமது குழுவை விட்டு வெளியேற வேண்டும். எனவே, நீரும் அதையே கூறி எங்கள் பக்கத்தில் இணையும், அப்படி மறுத்தால், எங்கள் கருத்துக்களை ஏற்காதவர்களைப் போலவே நீரும் எமது ஒரு எதிரியாகவே கருதப்படுவீர்.
C. நீர் என் உணர்வுகளைப் பிரதிபலித்துப் பேசினால் நான் உம் பக்கம் இருப்பேன், அல்லது நீர் அவற்றுக்கு முரணாகப் பேசவில்லை என்றால் நீர் என் பக்கத்தில் இருப்பீர். நீர் உடலின் ஆரோக்கியத்தை ஒப்புக்கொள்கிறீர், ஆனால் உடலை விட வலிமையான ஆன்மாவின் ஆரோக்கியத்தை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறீர். ஏனெனில், உடலில் ஏற்படும் நோயோ அல்லது காயமோ எப்படிப்பட்டதோ, அதுபோன்றதே ஆன்மாவிற்குப் பாவத்தால் ஏற்படுத்தக்கூடியதும் ஆகும். அப்படியிருக்க, ஒரு மனிதன் உடல் அளவில் ஆரோக்கியமாக இருக்க முடியும் என்பதை நீர் ஒப்புக்கொள்ளும்போது, அவன் ஆன்மீக ரீதியிலும் ஆரோக்கியமாக இருக்க முடியும் என்று ஏன் கூற மறுக்கிறீர்?
A. நீங்கள் சுட்டிக்காட்டும் வழியில் நான் பின்தொடரத் தயாராக இருக்கிறேன், நான் ஒருபோதும் தப்பிக்க மாட்டேன்; நீங்கள் எங்கு அழைத்தாலும், நான் வருவேன்.
C. நான் செவிசாய்க்கத் தயாராக இருக்கிறேன்.
A. “நான் செவிகொடாதோரோடு பேசுகிறேன். இருந்தாலும், உம்முடைய கேள்விக்கு நான் பதில் சொல்கிறேன். நாம் ஆன்மாவும் உடலும் ஒருசேர அமையப்பட்டவர்கள். அதனால் நமக்கு இரண்டு தன்மைகளும் உள்ளன. உடலுக்கு எந்த நோயும் இல்லை என்றால், அது ஆரோக்கியமாக இருக்கிறது என்று சொல்கிறோம். அதேபோல, ஆன்மா எந்த ஒரு சலனமும் குழப்பமும் இல்லாமல் இருந்தால், அது எவ்வித பிரச்சினைகளும் அற்றதாக இருக்கிறது. உடல் ஆரோக்கியமாகவும், சுறுசுறுப்பாகவும், எல்லா உறுப்புகளும் நன்றாக இயங்கினாலும், அவ்வப்போது நோய்களும் பலவீனங்களும் வரத்தான் செய்கின்றன. உடல் எவ்வளவு பலமாக இருந்தாலும், அது சில நேரங்களில் உடல்நலக் குறைவால் பாதிக்கப்படுகிறது. அதேபோல்தான் ஆன்மாவும். அது பலவிதமான எண்ணங்களாலும் உளைச்சல்களாலும் பாதிக்கப்படுகிறது. அது பெரிய அளவிலான அழிவிலிருந்து தப்பித்தாலும், ஆபத்து இல்லாமல் பயணம் செய்ய முடியாது. தன் பலவீனத்தை எண்ணி அது எப்போதும் மரணத்தைப் பற்றிய பயத்திலேயே இருக்கிறது. மறைநூலில் எழுதியுள்ளது போல, ‘மரணத்தைச் சந்திக்காமல் வாழப்போகும் மனிதன் எவன் இருக்கிறான்?’ இந்த மரணம் என்பது உடலின் அழிவால் வருவது மட்டுமல்ல, பாவத்தினால் வரும் மரணம் ஆகும். தீர்க்கதரிசியின் எசேக்கியேல் 18:4 இல் கூறப்பட்டுள்ளதற்கு இணங்க, ‘இதோ, எல்லா ஆத்மாக்களும் என்னுடையவைகள்; தகப்பனின் ஆத்மா எப்படியோ, அப்படியே மகனின் ஆத்மாவும் என்னுடையது; பாவம்செய்கிற ஆத்மாவே சாகும்.” இது ஓருபுறமிருக்க, ஈனோக்கும் எலியாவும் மனிதர்களுக்கும் விலங்குகளுக்கும் பொதுவான இந்த மரணத்தை இன்னும் சந்திக்கவில்லை என்பதை நாம் அறிவோம். எப்போதுமே நோய்வாய்ப்படாத ஒரு சரீரத்தையோ அல்லது நோய் வந்த பிறகு முற்றிலும் குணமாகி எப்போதும் பாதுகாப்பாக இருக்கும் ஒரு சரீரத்தையோ எனக்குக் காட்டும் பார்க்கலாம்; அப்படி காட்டுவீரானால், ஒருபோதும் பாவம் செய்யாத ஒரு ஆன்மாவையும், நற்பண்புகளைப் பெற்ற பிறகு இனி ஒருபோதும் பாவம் செய்யாத ஒரு ஆன்மாவையும் நான் உமக்குக் காட்டுகிறேன். அப்படிப்பார்த்தால் இது சாத்தியமில்லாத ஒன்று. அதிலும் குறிப்பாக, தீமை என்பது நன்மைக்கு மிக அருகில் இருக்கிறது என்பதையும், நாம் கொஞ்சம் பாதை மாறினாலும் வழிதவறிப் போய் அல்லது இடறி ஒரு பெரிய பள்ளத்தில் விழுந்துவிடுவோம் என்பதையும் நினைவில் கொள்வோமானால் இது முற்றிலும் சாத்தியமற்ற ஒன்றாகவே பார்க்கப்படவேண்டும். பிடிவாதத்திற்கும் விடாமுயற்சிக்கும், கஞ்சத்தனத்திற்கும் சிக்கனத்திற்கும், தாராள குணத்திற்கும் ஆடம்பரத்திற்கும், ஞானத்திற்கும் தந்திரத்திற்கும், துணிச்சலுக்கும் அவசரத்திற்கும், எச்சரிக்கை உணர்விற்கும் கோழைத்தனத்திற்கும் இடையே இப்படிப்பட்ட சிறிய இடைவெளிதான் இருக்கிறது! இவற்றில் சில நல்லவை என்றும், சில கெட்டவை என்றும் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. இதே விடயம் நம் உடலுக்கும் பொருந்தும். ஒருவர் பித்தத்திற்கு எதிராக முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை எடுத்தால், சளி அதிகரிக்கும். உடலில் உள்ள நீர்ச்சத்துக்களை மிக வேகமாக வற்றச் செய்தால், இரத்தம் சூடாகி பித்தத்தால் கெட்டுப்போகும்; முகம் வெளிறி மஞ்சள் நிறமாக மாறும். சந்தேகமே இல்லாமல், நாம் ஒரு மருத்துவரைப் போல எவ்வளவுதான் கவனமாக இருந்தாலும், நம் உணவைக் கட்டுப்படுத்தினாலும், சமிபாட்டுக் கோளாறு மற்றும் நோயை உண்டாக்கும் பிற விஷயங்கள் இல்லாமல் பார்த்துக்கொண்டாலும்—இதற்கான காரணங்கள் சில சமயம் நமக்குத் தெரியாமல் கடவுளுக்கு மட்டுமே தெரிந்தவையாக இருக்கலாம்—நாம் குளிரில் நடுங்குகிறோம், அல்லது காய்ச்சலில் தவிக்கிறோம், அல்லது வயிற்று வலியால் அவதிப்படுகிறோம். அப்போது நாம் உண்மையான மருத்துவரும், நமது இரட்சகருமான இயேசுவின் உதவியை நாடுகிறோம்; மேலும் மத்தேயு 8:25-இல் திருத்தூதர்கள் கூறியது போல, “ஆண்டவரே, எங்களைக் காப்பாற்றும், நாங்கள் அழியப் போகிறோம்” என்று வேண்டுகிறோம்.
12. C சிறுவயது, இளமைப்பருவம் மற்றும் ஆரம்பக்கால வாலிபப் பருவத்தில் எவரும் எந்தவொரு பாவமுமே செய்யாமல் இருக்க முடியாது என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன்; ஆனால், நீதிமான்களாகவும் தூய்மையானவர்களாகவும் வாழ்ந்த பலர், தீமைகளில் விழுந்த பிறகும், முழு மனதோடு நற்பண்புகளை வளர்த்துக்கொள்ள தங்களை அர்ப்பணித்து, அதன் மூலம் பாவத்திலிருந்து தப்பித்திருக்கிறார்கள் என்பதை உம்மால் மறுக்க முடியுமா?
A: இதையே தான் நான் உம்மிடம் ஆரம்பத்திலே சொன்னேன் — பாவம் செய்வதோ அல்லது செய்யாமல் இருப்பதோ, நன்மையை நோக்கியோ அல்லது தீமையை நோக்கியோ கையை நீட்டுவதோ நம் கைகளில்தான் உள்ளது. இப்படித்தான் மனிதனின் சுயபுத்தி பாதுகாக்கப்படுகிறது. ஆனால், அது சூழ்நிலை, காலம் மற்றும் மனித பலவீனத்தின் நிலையைப் பொறுத்தது; இருப்பினும், பாவத்திலிருந்து எப்போதும் விடுதலை பெற்றிருப்பது கடவுளுக்கு மட்டுமே உரியது என்றும், மனித உடலின் குறைகளும் பாவங்களும் இல்லாமல் வார்த்தையாய் இருந்து சரீரமாய் மாறியவருக்கு (இயேசு கிறிஸ்துவுக்கு) மட்டுமே உரியது என்றும் நாம் உறுதியாக நம்புகிறோம். மேலும், என்னால் ஒரு குறிப்பிட்ட குறுகிய காலத்திற்குப் பாவம் செய்யாமல் இருக்க முடிகிறது என்பதற்காக, என்னால் எப்போதும் அப்படியே இருக்க முடியும் என்று உம்மால் தர்க்கரீதியாக வாதிட முடியாது. என்னால் எப்போதும்; அதாவது இடைவிடாமல் தொடர்ந்து உபவாசம் இருக்கவோ, விழித்திருக்கவோ, நடக்கவோ, பாடவோ, உட்காரவோ அல்லது தூங்கவோ முடியுமா?
C. எனவே, பரிபூரண நீதியை அடைவது உண்மையில் சாத்தியமற்றது என்றால், வேதாகமம் ஏன் நம்மைத் தொடர்ந்து அவ்வாறு செய்யத் தூண்டுகிறது? உதாரணமாக, மத்தேயு 5:8-ஐ எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்: “இதயத்தில் சுத்தமானவர்கள் பாக்கியவான்கள், ஏனெனில் அவர்கள் தேவனைக் காண்பார்கள்,” மற்றும் “கர்த்தருடைய பிரமாணத்தில் நடக்கிறவர்கள் மாசற்றவர்கள், அவர்கள் பாக்கியவான்கள்.” பிறகு, ஆதியாகமம் 17:1-2-ல் தேவன் ஆபிரகாமிடம், “நான் உன் தேவன்; நீ என் பார்வைக்குப் பிரியமானவனாயிரு, நீ கறையற்றவனாயும் குற்றமற்றவனாயும் இரு; அப்பொழுது நான் உனக்கும் எனக்கும் இடையில் என் உடன்படிக்கையை ஏற்படுத்துவேன், உன்னை மிகவும் திரளாகப் பெருகச் செய்வேன் என்றார்” என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. இதில்தான் ஒரு திருப்பம் இருக்கிறது—வேதவாக்கியம் ஏதேனும் ஒரு காரியம் சாத்தியமற்றது என்று கூறினால், அதைச் செய்யும்படி தேவன் ஏன் முதலில் நமக்குக் கட்டளையிட வேண்டும்? அப்படியானால் இது சரியாகப் பொருந்தவில்லை போலிருக்கிறதல்லவா?
A. நீர் ஒரு கேள்வியைத் தேய்ந்துபோகும் வரை வேதவசனங்களை அங்கும் இங்கும் விளையாட்டாய் மாற்றிக்கொண்டே இருக்கிறீர். இது ஒரு மேடையில் இருக்கும் மந்திரவாதியின் வித்தைகளை எனக்கு நினைவூட்டுகிறது; அவன் பலவிதமான கதாபாத்திரங்களை ஏற்று, ஒரு நொடியில் செவ்வாயாகவும் அடுத்த நொடியில் வெள்ளியாகவும் மாறுகிறான். இதனால் முதலில் முழுவதும் கடுமையானவனாகவும் கொடூரமானவனாகவும் இருந்தவன், அடுத்ததாகப் பெண்மைக்கே உரிய மென்மையோடு பரிணமிக்கிறான். ஆகவே இப்போது நீங்கள் ஒரு புதிய பாணியில் எழுப்பும் ஆட்சேபனையானது; அதாவது, ‘இதயத்தில் சுத்தமுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள்’, ‘வழியில் குற்றமற்றவர்கள் பாக்கியவான்கள்’, மற்றும் ‘கறையற்றவர்களாய் இருங்கள்’ என்பன போன்ற வசனங்கள், அப்போஸ்தலனுடைய பதிலால் முறியடிக்கப் படுகிறது. 1 கொரிந்தியர் 13:9-10 இல், ‘நமது அறிவும் தீர்க்கதரிசனம் கூறும் திறனும் முழுமையுறாதவை. எனவே அவற்றிற்கு முடிவு உண்டு என்றும் முழுமையான ஒன்று வருகிறபொழுது முழுமையுறாத பொருள்கள் முடிவுறும்” என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. இப்போது கண்ணாடியிலே நிழலாய் பார்க்கிறோம்.’ எனவே, நாம் இப்போது சுத்தமான இதயத்தின் நிழலையும் சாயலையும் மட்டுமே கொண்டிருக்கிறோம்; இது இனிவரும் காலத்தில் தேவனைத் தரிசிப்பதற்கும், கறை அல்லது மாசற்றதாய் ஆபிரகாமுடன் வாழ்வதற்கும் நியமிக்கப்பட்டதாகும். குலமுதுவர் (patriarch), தீர்க்கதரிசி அல்லது அப்போஸ்தலன் எவ்வளவு பெரியவராக இருந்தாலும், நம்முடைய ஆண்டவரும் இரட்சகருமான கர்த்தரின் வார்த்தைகளில் அவர்களுக்கு இவ்வாறு சொல்லப்பட்டுள்ளது. இதுகுறித்து மத்தேயு 7:11 இல் கூறப்பட்டிருப்பதை பார்க்கலாம். ‘பொல்லாதவர்களாகிய நீங்கள் உங்களுடைய பிள்ளைகளுக்கு நல்ல பரிசுகளைக் கொடுக்க வேண்டும் என்று அறிந்திருக்கும்போது, பரலோகத்திலிருக்கிற உங்களுடைய பிதா தம்மை நோக்கி வேண்டிக்கொள்வோருக்கு நன்மையானவைகளைக் கொடுப்பது சர்வ நிச்சயம் அல்லவா?’ மேலும், ‘நீ கறையற்றவனும் குற்றமற்றவனுமாய் இரு’ என்று சொல்லப்பட்ட ஆபிரகாம் கூட, தன் பலவீனத்தை உணர்ந்தவனாய் தரையில் முகங்குப்புற விழுந்து வணங்கினான் என்று சொல்லப்படுகிறது. “மேலும் தேவன் அவனிடம்: ‘உன் மனைவி சாராய், இனி சாராய் என்று அழைக்கப்படாமல் சாராள் என்று அவளுக்குப் பெயரிடப்படும்; நான் அவளை ஆசீர்வதித்து, அவளால் உனக்கு ஒரு குமாரனைத் தருவேன்; நான் அவளை ஆசீர்வதிப்பேன், அவள் பெரிய தேசங்களுக்குத் தாயாவாள், தேசங்களின் அரசர்கள் அவளிடமிருந்து தோன்றுவார்கள்’ என்று பேசி முடித்தவுடனே, அந்த விவரிப்பு இவ்வாறு தொடர்கிறது: ‘ஆபிரகாம் முகங்குப்புற விழுந்து, நகைத்து: நூறு வயதானவனுக்குப் பிள்ளை பிறக்குமோ? தொண்ணூறு வயதான சாராள் பிள்ளை பெறுவாளா?’ என்று தன் மனதுக்குள் சொல்லிக்கொண்டான். மேலும் ஆபிரகாம் தேவனை நோக்கி: ‘இஸ்மவேல் உமக்கு முன்பாக வாழ்ந்தான் என்றால் போதும்!’ என்றான். அதற்கு தேவன்: ‘அப்படியல்ல, உன் மனைவி சாராள் உனக்கு ஒரு குமாரனைப் பெறுவாள், அவனுக்கு ஈசாக் என்று பெயரிடுவாய்’ என்று கூறிக்கொண்டே போகிறார். ‘நான் உன் தேவன், நீ எனக்கு முன்பாக உத்தமனாயும் கறையற்றவனாயும் இரு’ என்ற தேவனுடைய வார்த்தைகளை அவன் நிச்சயமாகக் கேட்டிருக்க வேண்டும். அப்படியிருக்க, தேவன் வாக்குத்தத்தம் செய்ததை அவன் ஏன் நம்பவில்லை? தேவன் இதைக் கவனிக்க மாட்டார் என்று நினைத்து, வெளிப்படையாய் சிரிக்கத் துணியாமல் தன் மனதிற்குள் ஏன் சிரித்தான்? அதுமட்டுமன்றி, அவன் தன் விசுவாசமின்மைக்கான காரணங்களை அடுக்கி: ‘நூறு வயதான ஒரு மனிதன், தொண்ணூறு வயதான தன் மனைவி மூலம் ஒரு குமாரனைப் பெறுவது எப்படிச் சாத்தியமாகும்? இஸ்மவேல் உமக்கு முன்பாக வாழ்ந்திருந்தால் போதும்!’ என்றும் கூறுகிறான். “அதாவது, ‘நீர் எனக்கு முன்பு ஒருமுறை தந்த இஸ்மவேல் ஒருவனே போதும். நான் ஒரு கடினமான காரியத்தைக் கேட்கவில்லை; நான் பெற்ற ஆசீர்வாதத்தோடு திருப்தியடைகிறேன்’ என்று ஆபிரகாம் கூறியபோதும், தேவன் ஒரு மர்மமான பதிலின் மூலம் அவனை நோக்கி, ‘ஆம்’ என்றார். அதன் அர்த்தம் என்னவென்றால், ‘நடக்காது என்று நீ நினைக்கிற காரியம் நடந்தேறும்’ என்பதாகும். ‘உன் மனைவி சாராள் உனக்கு ஒரு குமாரனைப் பெறுவாள்; அவள் கர்ப்பந்தரிப்பதற்கு முன்பும், அவன் பிறப்பதற்கு முன்பும், அந்தப் பிள்ளைக்கு நானே பெயரிடுவேன். ஏனெனில், நீ இரகசியமாக சிரித்த உன்னுடைய தவறின் காரணமாக, உன் குமாரனுக்கு ஈசாக் என்று பெயரிடப்படும்; ஈசாக் என்றால் நகைத்தல் என்று பொருள் படும்.’ ஆனால், இவ்வுலகில் இதய சுத்தமுள்ளவர்களால் தேவனைத் தரிசிக்க முடியும் என்று நீங்கள் நினைத்தால், ‘நான் கர்த்தரை முகத்துக்கு நேரே கண்டேன், என் உயிர் காப்பாற்றப்பட்டது’ என்று முன்பு சொல்லியிருந்த மோயீசன், அதற்குப் பின்பும் அவரை இன்னும் தெளிவாகத் தரிசிப்பதற்காக ஏன் கெஞ்சிக் கேட்டார்? அவர் தேவனைத் தரிசித்ததாகச் சொன்னபடியால் தான் கர்த்தர் அவரிடம், ‘நீ என் முகத்தைக் காணமாட்டாய்; எந்த மனுஷனும் என்னைக் கண்டு உயிரோடிருக்க முடியாது’ என்று கூறினார் என்று யாத்திராகமம் 33:20 கூறுகிறது. இதனால்தான் அப்போஸ்தலரும் அவரை, அணுக முடியாத ஒளியில் வாசம்செய்பவரும், எந்த மனிதனும் கண்டிராதவரும், காண முடியாதவருமான ஒரே கண்ணுக்குப் புலப்படாத கடவுள் என்று அழைக்கிறார். மேலும், நற்செய்தியாளரான யோவான் பரிசுத்தமான குரலில், “எந்த மனிதனும் எந்தக் காலத்திலும் கடவுளைக் கண்டதில்லை” என்று சாட்சி கூறுகிறார். பிதாவின் மார்பில் இருக்கும் ஒரேபேறான குமாரனே அவரை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். காண்பவர், காணக்கூடியவர் எவ்வளவு பெரியவர் என்றோ, அல்லது வெளிப்படுத்துபவர் எவ்வளவு அறிந்தவர் என்றோ கூறாமல், மனிதர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய அளவிற்கு மட்டுமே வெளிப்படுத்துகிறார்.
13. வழியில் களங்கமற்றவனாகவும், அவருடைய சட்டத்தில் நடப்பவனாகவும் இருப்பவன் பாக்கியவான் என்று நீர் நினைப்பதால், முந்தைய கூற்றை பிந்தைய கூற்றின் மூலமே நீர் பொருள் கொள்ள வேண்டும். நான் முன்வைத்த பல சான்றுகளிலிருந்து, சட்டத்தை ஒருவராலும் நிறைவேற்ற முடியவில்லை என்பதை நீர் அறிந்து கொண்டீர். அப்போஸ்தலர், கிறிஸ்துவைப் பெறுவதற்காக, திருச்சட்டத்தின் கீழ் தனது பழைய சாதனைகள் அனைத்தையும் ஒப்புநோக்கி, கிறிஸ்துவின் கிருபையோடு ஒப்பிட்டு அவையெல்லாம் தேவையற்றவை என்றே கூறினார். அப்படியானால், சட்டத்தால் யாரையும் நீதிமான்களாக்க முடியாததால்தான் குறிப்பாகச் கிறிஸ்துவின் கிருபையும் நற்செய்தியும் சேர்க்கப்பட்டன என்பது இன்னும் அதிக அர்த்தமுள்ளதாகத் தோன்றவில்லையா? மேலும், சட்டத்தின் கீழ் யாரும் நீதிமான்களாக்கப்படுவதில்லை என்றால், ஒருவர் தனது பயணத்தில், முன்னோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கும் போதே எப்படி முற்றிலும் தூய்மையாகவும் களங்கமற்றவராகவும் இருக்க முடியும்? அதாவது, ஒரு பந்தயத்தின் நடுவில் இருப்பவர், ஏற்கனவே இலக்கைக் கடந்த ஒருவரைப் போல அவ்வளவு தூரம் முன்னேறியிருக்க மாட்டார் என்பது வெளிப்படை. எனவே ஒருவர் சட்டத்தின் வழியில் நடந்து, அதை பின்பற்றும்போது தூய்மையாகவும் பரிபூரணமாகவும் இருந்தால், அதைவிடச் சிறந்தது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? அது நிச்சயமாக வாழ்வு மற்றும் சட்டத்தின் நுட்பங்களை அறிந்த ஒருவராகத்தான் இருக்க வேண்டும். ஆகையால், அப்போஸ்தலர் நம் ஆண்டவரைக் குறித்துப் பேசுகையில், உலகத்தின் முடிவில் எல்லா நற்பண்புகளும் தங்கள் பூரணத்துவத்தை அடையும்போது, அவர் தமது பரிசுத்த சபையைக் களங்கமோ குறையோ இன்றித் தமக்கு முன்பாக நிறுத்துவார் என்று கூறுகிறார். அப்படியிருந்தும், மரணத்திற்கும் அழிவிற்கும் உட்பட்ட சரீரத்தில் இருக்கும்போதே, அந்தச் சபையைப் பரிபூரணமானது என்று நீர் நினைக்கிறீர். 1 கொரிந்தியர் 4:8-லிருந்து எடுக்கப்பட்ட இந்தச் செய்தி உங்களைப்போன்றவர்களை நோக்கியே இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது; “நீங்கள் ஏற்கனவே பரிபூரணத்தை அடைந்துவிட்டீர்கள், நீங்கள் ஏற்கனவே ஐசுவரியவான்களாகி விட்டீர்கள். எங்கள் பங்களிப்பு இல்லாமலேயே நீங்கள் ஆட்சி செய்கிறீர்கள், நாங்களும் உங்களுடன் சேர்ந்து ஆட்சி செய்ய வேண்டும் என்பதற்காக நீங்கள் ஆட்சி செய்ய வேண்டும் என்று நான் உண்மையாகவே விரும்புகிறேன்” என்று. ஏனென்றால், உண்மையான மற்றும் களங்கமற்ற பரிபூரணம் பரலோகத்தில் வசிப்பவர்களுக்கு மட்டுமே உரியது, மேலும் அது, உன்னதப் பாட்டு 4:7-ல் காணப்படுவது போல, “என் அன்பே, முழுவதும் நீ அழகானவள் உனக்கு எதிலும் குறைவில்லை” என்று மணமகன் தன் மணமகளிடம் சொல்லும் அந்த அற்புதமான நாளுக்காகக் காத்திருக்கிறது: மீண்டும், என் அன்பே, நீ முற்றிலும் அழகானவள்; உன்னில் ஒரு சிறு குறைகூட இல்லை. நாம் இதை இந்த விதத்தில் பார்க்கும்போது, பிலிப்பியர் 2:15-ன் அர்த்தத்தை நம்மால் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்: நீங்கள் தேவனுடைய பிள்ளைகளைப் போல, எந்தக் குறையும் இல்லாதவர்களாகவும், குற்றமற்றவர்களாகவும் இருக்கமுடியும். ‘நீங்கள் ஏற்கனவே அப்படி இருக்கிறீர்கள்’ என்று அவர் சொல்லவில்லை, மாறாக நீங்கள் அப்படி ஆகலாம் என்றே சொன்னார். தற்போது என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பற்றி விவாதிப்பதை விட, வரவிருப்பதைப் பற்றி அவர் சிந்திக்கிறார். இதன் பொருள் என்னவென்றால், நமது தற்போதைய வாழ்க்கையில், நாம் கடின உழைப்பையும் அர்ப்பணிப்பையும் அனுபவிக்கிறோம், அதேசமயம் அந்த மறுமை வாழ்வில் நமது உழைப்பின் மற்றும் நற்பண்புமிக்க வாழ்வின் பலன்களை நாம் அனுபவிப்போம். இறுதியாக, யோவான் இந்தக் கண்ணோட்டத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்: 1 யோவான் 3:2 இல், “அன்பான நண்பர்களே, நாம் இப்போது தேவனின் பிள்ளைகள். நாம் எதிர்காலத்தில் எவ்வாறு இருப்போம் என்பது இன்னும் நமக்குக் காட்டப்படவில்லை. கிறிஸ்து மீண்டும் வரும்போது நாம் அவரைப்போல இருப்போம் என்பதை நாம் அறிவோம். ஆகவே அவர் இருக்கிறபடியே நாம் அவரைக் காண்போம்” என்று கூறப்பட்டுள்ளது. ஆகவே, நாம் தேவனுடைய பிள்ளைகளாயிருந்தாலும், தேவனைப் போன்ற சாயலும், தேவனை மெய்யாகத் தியானிக்கும் தன்மை குறித்தும் அவர் தமது மகத்துவத்துடன் தோன்றும் போது நமக்கு வாக்களிக்கப்பட்டுள்ளது.
14. இந்த பெருகிவரும் பெருமையானது, ஜெபத்தில் ஒரு துணிச்சலான அணுகுமுறைக்கு வழிவகுக்கிறது. பரிசுத்தவான்கள் எவ்வாறு ஜெபிக்க வேண்டும் என்பது குறித்து ஒரு குறிப்பிட்ட விதவைக்கு நீர் எழுதிய கடிதத்தில் இதை கோடிட்டுக் காட்டியுள்ளீர். ஒருவர் தேவனிடம் சரியாகத் தன் கைகளை உயர்த்துகிறார் என்றும், அவர் தெளிவான மனசாட்சியுடன் ஜெபங்களை ஏறெடுக்கிறார் என்றும் நீர் கூறுகிறீர். அவர், ‘ஆண்டவரே, நான் உம்மிடம் நீட்டும் கைகள் எவ்வளவு பரிசுத்தமானவை, எவ்வளவு களங்கமற்றவை, எல்லா வஞ்சனை, அநீதி, மற்றும் திருட்டிலிருந்து எவ்வளவு தூய்மையானவை என்பதை நீர் அறிவீராக; நான் உம்மிடம் ஜெபம் செய்ய உதவும் என் உதடுகள் எவ்வளவு நீதியானவை, எவ்வளவு களங்கமற்றவை, எல்லா நேர்மையின்மையிலிருந்தும் தூய்மையானவை, அதனால் நீர் என்மேல் இரக்கம் கொள்வீராக’ என்று அறிவிக்க முடிந்தால், அவர் அவ்வாறு செய்கிறார். இது உண்மையிலேயே ஒரு கிறிஸ்தவரின் ஜெபமா, அல்லது லூக்கா 18:11-ல் உள்ள ஒரு பெருமைமிக்க பரிசேயனைப் போன்றவனின் ஜெபமா? அவன் நற்செய்தியில், ‘தேவனே, நான் மற்ற மனிதர்களைப் போல கொள்ளையர்கள், அநீதியாளர்கள், விபசாரக்காரர்கள், அல்லது இந்த வரி வசூலிப்பவனைப் போல இல்லாததனால் உமக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன்: நான் வாரத்தில் இருமுறை உபவாசம் இருக்கிறேன், எனக்குச் சொந்தமான எல்லாவற்றிலும் தசமபாகம் கொடுக்கிறேன்’ என்று கூறுகிறான். ஆயினும், அவன் தேவனுடைய இரக்கத்தினால் மற்ற மனிதர்களைப் போல இல்லாததினால், வெறுமனே தேவனுக்கு நன்றி செலுத்துகிறான்; அவன் பாவத்தை வெறுக்கிறான், மேலும் தன் நீதியைத் தனக்குரியதாக உரிமை கோருவதில்லை. ஆனால் நீரோ, “நான் உமக்கு முன்பாக விரித்திருக்கும் கரங்கள் எவ்வளவு பரிசுத்தமானவை, எவ்வளவு குற்றமற்றவை, எல்லா வஞ்சகம், அநீதி, கொள்ளையிலிருந்து எவ்வளவு தூய்மையானவை என்பதை இப்பொழுது அறிந்துகொள்ளும்” என்கிறீர். அவன், தன் தீயதும் இச்சையுமுடைய சரீரத்தை வருத்துமுகமாக வாரத்தில் இருமுறை உபவாசம் இருப்பதாகவும், தன் சொத்துக்கள் அனைத்திலும் தசமபாகம் கொடுப்பதாகவும் கூறுகிறான். ஏனெனில் நீதிமொழிகள் 13:8-இன்படி, ஒரு மனிதனின் ஜீவனுக்கான மீட்பின் விலை அவனுடைய ஐசுவரியமே. “நான் நட்சத்திரங்களுக்கு மேலாக ஏறி, என் சிம்மாசனத்தை வானத்தில் வைப்பேன், உன்னதமானவரைப் போல இருப்பேன்” என்று பெருமை பேசுவதில் நீர் பிசாசுடன் இணைகிறீர். தாவீது, “என் இடுப்புகள் மாயைகளால் நிறைந்திருக்கின்றன; என் மதியீனத்தினால் என் காயங்கள் அழுகி, கெட்டுப்போயிருக்கின்றன; உம்முடைய அடியானுடன் நியாயந்தீர்ப்புக்குள் பிரவேசிக்காதிரும்; உம்முடைய பார்வையில் ஜீவனுள்ள ஒருவனும் நீதிமானாக்கப்பட மாட்டான்” என்கிறான். உங்களைப்போன்றவர்கள் பரிசுத்தமானவர்கள், குற்றமற்றவர்கள், தூய்மை உடையோர் என்று பெருமை பேசி, உங்கள் தூய கரங்களைக் கடவுளை நோக்கி உயர்த்துகிறீர்கள். உங்கள் செயல்கள் அனைத்திலும் பெருமை கொள்வதில் நீங்கள் திருப்தியடைவதில்லை; நீங்கள் எல்லாப் பேச்சுப் பாவங்களிலிருந்தும் சுத்தமானவர்கள் என்று சொல்லி, உங்கள் உதடுகள் எவ்வளவு நீதியுள்ளவை, எவ்வளவு களங்கமற்றவை, எல்லாப் பொய்யிலிருந்தும் எவ்வளவு தூய்மையானவை என்று எங்களுக்குச் சொல்லாவிட்டால், நீங்கள் திருப்தியடைவதில்லை. எல்லோரும் பொய்யர்கள் என்று சங்கீதக்காரர் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார், மேலும் அப்போஸ்தலனாகிய பவுலும் இதை உறுதிப்படுத்துகிறார்: தேவன் உண்மையுள்ளவராக இருக்க வேண்டும், ஆனால் ஒவ்வொரு மனிதனும் பொய்யன் என்று அவர் ரோமர் 3:4-ல், ‘ஆனாலும், உங்கள் உதடுகள் நீதியுள்ளவை, களங்கமற்றவை மற்றும் முற்றிலும் உண்மையுள்ளவை என்று நீங்கள் எப்படியோ வலியுறுத்துகிறீர்கள்’ என்று. மறுபுறம், ஏசாயா தனது துக்கத்தை வேறுவிதமாக வெளிப்படுத்துகிறார்: ஏசாயா 6:5 ஐயோ! நான் அசுத்த உதடுகளை உடைய ஒரு மனிதனாக, அசுத்த உதடுகளை உடைய மனிதர்களிடையே வாழ்வதால் அழிந்து போனேன். பின்னர், சேராபீன்களில் ஒருவர், தீர்க்கதரிசியின் உதடுகளைச் சுத்திகரிக்க, இடுக்கியால் எரிகிற நெருப்புக்கனலைக் கொண்டு வருகிறார்—ஏனென்றால், நீங்கள் குறிப்பிடுவதைப் போலல்லாமல், ஏசாயா அகங்காரம் கொண்டவராக இருக்கவில்லை. மாறாக, அவர் தனது சொந்தக் குறைபாடுகளைத் தாழ்மையுடன் ஒப்புக்கொண்டார். சங்கீதங்களில் நாம் காண்பது போலவே, வஞ்சகமான நாவைக்குறித்து உனக்கு என்ன கிடைக்கும், உனக்கு இன்னும் என்ன நடக்கும்? வல்லமையுள்ளவரின் கூர்மையான அம்புகளும், பாழாக்கும் நெருப்புக்கங்குகளுமே கிடைக்கும். இவ்வளவு பெருமையாலும், ஜெபத்தில் தற்பெருமையாலும், உங்கள் பரிசுத்தத்தில் நம்பிக்கையாலும் தலைவீங்கிப் போன பிறகு, ஒரு மூடன் மற்றொரு மூடனை நம்பவைக்க முயற்சிப்பதைப் போல, “நீர் என்மேல் இரக்கம் கொள்ளும்படி என் மன்றாட்டை உச்சரிக்கும் உதடுகள் தான் இவை” என்ற வார்த்தைகளுடன் முடிக்கிறீர். நீங்கள் பரிசுத்தமானவர்களாகவும், குற்றமற்றவர்களாகவும், எல்லா அசுத்தங்களிலிருந்தும் சுத்திகரிக்கப்பட்டவர்களாகவும், சொல்லிலும் செயலிலும் பாவம் செய்யாதவர்களாகவும் இருந்தால் — யாக்கோபு 3:2-ல், “வாயில் இடறாதவன் பரிபூரண மனுஷன், அவன் நாவை ஒருவனும் அடக்கமுடியாது” என்று சொன்னபோதிலும் — நீங்கள் எப்படி இரக்கத்திற்காக மன்றாடுகிறீர்கள்? ஆகையால், நீங்கள் பரிசுத்தமானவர்களாகவும், தூய்மையானவர்களாகவும், குற்றமற்றவர்களாகவும், மாசற்ற உதடுகளை உடையவர்களாகவும், எல்லாப் பொய்களிலிருந்தும் விடுபட்டவர்களாகவும், தேவனைப் போன்ற வல்லமையால் நிரப்பப்பட்டவர்களாகவும் இருப்பதால், நீங்களே புலம்பி, ஜெபங்களை ஒப்புவிக்கிறீர்கள். சிலுவையில் அறையுண்டு இருக்கும் போது, கிறிஸ்து இந்த மனப்பூர்வமான ஜெபங்களை ஒப்புவித்தார்: “என் தேவனே, என் தேவனே, ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்? எனக்கு உதவி செய்வதிலிருந்து ஏன் இவ்வளவு தூரத்தில் இருக்கிறீர்?” லூக்கா 23:46-ல் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளபடி, “பிதாவே, என் ஆவியை உம்முடைய கரங்களில் ஒப்படைக்கிறேன்” என்றும், லூக்கா 23:34-ல், “பிதாவே, இவர்களை மன்னியும், ஏனெனில் இவர்கள் தாங்கள் செய்வது இன்னதென்று அறியாதவர்கள்” என்றும் அவர் கதறினார். மத்தேயு 11:25-ல், நமக்காக நன்றியை வெளிப்படுத்தும்போது, ”வானத்திற்கும் பூமிக்கும் ஆண்டவரான பிதாவே, உமக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன்” என்று பிரகடனம் செய்த அதே இயேசுதான் இவர்.
15. நம் ஆண்டவர் தம்முடைய அப்போஸ்தலர்களுக்குத் தம்முடைய சரீரத்தைப் பலியாய் ஒப்புக்கொடுத்தது பற்றி அனுதினமும் ஜெபிக்கக் கற்றுக் கொடுத்தார், விசுவாசிகளைத் தைரியத்துடன், “பரலோகத்திலிருக்கிற எங்கள் பிதாவே, உம்முடைய நாமம் பரிசுத்தப் படுவதாக” என்று சொல்ல ஊக்குவித்தார். இயல்பாகவே பரிசுத்தமான தேவனுடைய நாமம் விசுவாசிகளுக்குள் மகிமைப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று அவர்கள் மிகவும் விரும்புகிறார்கள்; நீர் சொல்கிறீர், ஆண்டவரே, என் கரங்கள் எவ்வளவு பரிசுத்தமானவை, எவ்வளவு களங்கமற்றவை, எவ்வளவு தூய்மையானவை என்று உமக்குத் தெரியும். பின்பு தொடர்ந்து சொல்லும்போது, உமது இராச்சியம் வருக, வரவிருக்கும் இராச்சியத்தின் நம்பிக்கையை முன்னறிவிக்கின்றது. அதனால், கிறிஸ்து ஆட்சி செய்யும்போது, பாவம் அவர்களுடைய சரீரத்தில் ஒருபோதும் ஆட்சி செய்யாது, மேலும் இதனுடன் அவர்கள், “உம்முடைய சித்தம் பரலோகத்தில் செய்யப்படுவது போல, பூமியிலும் செய்யப்படுவதாக” என்ற வார்த்தைகளை இணைக்கிறார்கள்; அதனால் மனிதனின் பலவீனம் தேவதூதர்களின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றவும், நம் ஆண்டவரின் சித்தம் பூமியில் நிறைவேறவும் முடியும்; இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் நீர் சொல்கிறீர், ஒரு மனிதன் விரும்பினால், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட முடியும் என்று. அப்போஸ்தலர்கள், கிறிஸ்துவின் திருவுடலைப் பெற்றுக்கொள்ளத் தாங்கள் தகுதியானவர்கள் என்பதை நிரூபிப்பதற்காக, ஜெபத்தின் மூலம் அனுதின உணவைத் தேடினார்கள்—அல்லது எல்லா உணவுகளையும் விட மேலான அப்பத்திற்காக, அப்போஸ்தலர்கள் ஜெபித்தார்கள்; ஆனால் நீங்களோ, உங்களின் தனித்துவமான பரிசுத்தத்தினாலும், உறுதியாக வேரூன்றிய நற்பண்புகளாலும் வழிநடத்தப்பட்டு, விண்ணக ஆசீர்வாதங்களை நம்பிக்கையுடன் நாடுகிறீர்கள். பிறகு, “எங்களுக்குக் கடன்பட்டவர்களை நாங்கள் மன்னிப்பது போல, எங்கள் கடன்களை எங்களுக்கு மன்னித்தருளும்” என்ற மன்றாட்டு வருகிறது. அவர்கள் திருமுழுக்குத் தண்ணீர் தொட்டியிலிருந்து வெளிவந்து, மறுபிறவி எடுத்து, நம்முடைய கர்த்தரும் இரட்சகருமானவருடன் ஐக்கியமாகியதைக் குறிக்கும் முகமாக, அவர்களைப் பற்றி எழுதப்பட்டிருந்ததை –“பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டு, பாவங்கள் மறைக்கப்பட்டவர்கள் பாக்கியவான்கள்” — நிறைவேற்றிய உடனேயே, கிறிஸ்துவின் திருவுடலில் முதன்முறையாகப் பங்குபெறும்போது, ”எங்கள் பாவங்களை மன்னியுங்கள்” என்று ஜெபிக்கிறார்கள்; ஆனால், கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டபோதே அந்தக் கடன்கள் ஏற்கெனவே மன்னிக்கப்பட்டுவிட்டன. இதற்கிடையில், உங்களைப்போன்றவர்கள் தங்கள் மாசற்ற கரங்களையும் வார்த்தைகளின் தூய்மையையும் குறித்துப் பெருமை பேசிக்கொண்டு, உங்கள் சுய முக்கியத்துவத்தை மாத்திரமே வெளிக்காட்டிக் கொள்கிறீர்கள். ஒரு மனிதனின் மனந்திரும்புதல் எவ்வளவு முழுமையானதாக இருந்தாலும், பாவங்கள் மற்றும் தவறுகளுக்குப் பிறகு அவன் நற்பண்புகளை எவ்வளவு பரிபூரணமாகப் பெற்றிருந்தாலும், அத்தகையவர்கள் கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானத் தொட்டியை விட்டு அப்போதுதான் வெளியேறியோரைப் போல களங்கமற்றவர்களாக இருக்க முடியுமா? இருந்தபோதும், இந்த புதிய விசுவாசிகள், “நாங்கள் எங்கள் கடனாளிகளை மன்னிப்பது போல, எங்கள் கடன்களையும் பொறுத்தருளும்” என்று சொல்லும்படி இன்னும் அறிவுறுத்தப்படுகிறார்கள். அவர்கள் இதை ஒரு போலியான தாழ்மை காரணமாகச் செய்யவில்லை, மாறாக அவர்கள் மனித பலவீனத்தை அறிந்திருப்பதாலும், தங்கள் சொந்த மனசாட்சிக்கு அஞ்சுவதாலும் அவ்வாறு செய்கிறார்கள். “எங்களைச் சோதனையில் விழவிடாதேயும்” என்றும் அவர்கள் கூறுகிறார்கள். உறுதியான விசுவாசம் கொண்டவர்களும், ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்களும் மீண்டும் சோதிக்கப்படவோ பாவம் செய்யவோ மாட்டார்கள் என்று நீங்களும் யோவினியனும் கூறுகிறீர்கள். இறுதியாக அவர்கள் கூறும்போது, ‘ஆனால், தீமைகளில் இருந்து எங்களைக் காப்பாற்றும்’ என்பதன் மூலமாக, தங்கள் சுயவிருப்பத்தின் காரணமாக ஏற்கெனவே பெற்ற ஒன்றை மீண்டும் பெற அவர்கள் ஏன் கர்த்தரிடம் மன்றாடுகிறார்கள்? இப்பொழுது, நண்பனே, நீ ஞானஸ்நானத் தொட்டியில் தூய்மையாக்கப் பட்டிருக்கிறாய்; உன்னைக் குறித்து, ‘தன் நேசரின் மேல் சாய்ந்து, முற்றிலும் வெண்மையாக மேலே வருபவள் யார்?’ என்று சொல்லப் படுவதன் மூலம் மணவாட்டியின் கற்பு மேன்மையடைகிறது. ஆனாலும் கர்த்தரால் தாங்காமல் விடப்பட்டால், அவளால் தன் கற்பைக் காத்துக்கொள்ள முடியாது. உங்கள் தீச்செயல்களிலிருந்து நீங்கள் சமீபத்தில்தான் விடுதலை பெற்றிருக்கும் போது, மீண்டும் கர்த்தரின் இரக்கத்தால் விடுவிக்கப்படவேண்டும் என்று ஏன் விரும்புகிறீர்கள்? நாம் எல்லாவற்றையும் செய்து முடித்தபின், நாம் பயனற்றவர்கள் என்று ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும் என்ற கொள்கையே இதற்கான ஒரே விளக்கமாகும்.
16. உங்கள் ஜெபம் பரிசேயனுடைய பெருமையை விட மேலானது; ஆயக்காரனைவிட நீங்கள் கடுமையாக நியாயந்தீர்ப்புக்கு உள்ளாவீர்கள். ஆயக்காரன் தூரத்தில் நின்று, வானத்தை அண்ணாந்து பார்க்கக்கூட திராணியற்றவனாய், தன் மார்பில் அறைந்துகொண்டு, “தேவனே, பாவியான என்மேல் இரக்கமாயிரும்” என்றான் என்று லூக்கா 18:13 கூறுகிறது. இதன் அடிப்படையில்தான் நம் ஆண்டவரின் பிரகடனம் அமைந்துள்ளது: “நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், மற்றவனைவிட இவன் நீதிமானாக்கப்பட்டுத் தன் வீட்டுக்கு இறங்கிப் போனான்” என்றும், பரிசேயன் அவ்வாறு செய்யவில்லை என்றும் இயேசு கூறினார். தன்னைத்தானே உயர்த்திக் கொள்பவர்கள் தாழ்த்தப்படுவார்கள், தங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்பவர்கள் உயர்த்தப்படுவார்கள். அப்போஸ்தலர்கள் உயர்த்தப்படுவதற்காகத் தாழ்த்தப்படுகிறார்கள், ஆனால் உங்கள் சீடர்களோ விழுவதற்காகவே உயர்த்தப்படுகிறார்கள். நீங்கள் ஏற்கனவே விவாதித்த அந்த விதவையைப் பற்றிய உங்கள் புகழ்ச்சியில், இவ்வுலகில் அரிதாகக் காணப்படும் பக்தியும், எங்கும் அரிதாகக் காணப்படும் சத்தியமும், மற்ற அனைவரையும் விட அவளிடமே குடியிருக்கத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளன என்று நீங்கள் சொல்வதற்குத் தயங்குவதில்லை. ஏசாயா 3:12-ல் உள்ள மிக முக்கியமான பகுதியை நீங்கள் கவனிக்கத் தவறிவிட்டீர்கள் என்று தெரிகிறது: ‘என் மக்களே, உங்களைப் பாக்கியவதிகள் என்று சொல்பவர்கள் உங்களைத் தவறான வழியில் இட்டுச்சென்று, உங்கள் பாத அடிகளை அழிக்கிறார்கள்.’ ஆனாலும், நீங்கள் அவளைப் பாராட்டி, ‘எல்லா சிந்தனைக்கும் அப்பாற்பட்ட பாக்கியவதி நீ! எவ்வளவு பெரிய பாக்கியவதி! பரலோகத்தில் மட்டுமே இருப்பதாக மக்கள் நம்பும் நீதி, பூமியில் உன்னிடத்தில் மட்டுமே காணப்படுகிறது!’ என்று கூறுகிறீர்கள். இது உண்மையான போதனையா அல்லது ஆன்மீகத்துக்கு இழைக்கும் தீங்கா? தேவதூதர்களே தங்களுக்கு என்று உரிமை கோரத் தயங்கும் குணங்களை ஒரு சாதாரணப் பெண்ணுக்கு வழங்குவது, ஒருவரைப் பரலோகத்தை நோக்கி உயர்த்துவதா அல்லது அதிலிருந்து கீழே தள்ளுவதா? பக்தி, உண்மை, மற்றும் நீதி ஆகியவை பூமியில் ஒரே ஒரு பெண்ணைத் தவிர வேறு எவரிடமும் காணப்படுவதில்லை என்றால், இவ்வுலகில் பாவமற்றவர்கள் என்று நீங்கள் பெருமையுடன் கூறும் உங்கள் நீதியுள்ள சீடர்களை நாங்கள் எங்கே காண்பது? ஜெபம் மற்றும் துதி பற்றிய இந்த இரண்டு அத்தியாயங்களுக்கும் உங்களுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்று நீங்களும் உங்கள் மாணவர்களும் தொடர்ந்து சத்தியம் செய்து கூறுகிறீர்கள். ஆனாலும், உங்கள் தனித்துவமான எழுத்து நடையில் அது அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது; உங்கள் செம்மையான சிசரோனிய மொழிநடையில் அது அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது. அதனால், உங்கள் மெதுவான, ஆமை போன்ற அசைவுகளுக்குப் பின்னாலும், நீங்கள் தனிப்பட்ட முறையில் கற்பிப்பதையும் பொதுவில் பிரகடனப்படுத்துவதையும் ஒப்புக்கொள்ளும் துணிச்சல் உங்களிடம் இல்லை. நீங்கள் எவ்வளவு அதிர்ஷ்டசாலி! நீங்கள் எழுதிய புத்தகங்கள் உங்கள் அர்ப்பணிப்புள்ள மாணவர்களால் மட்டுமே பிரதி செய்யப் படுகின்றன. அப்போதுதான், எப்போதெல்லாம் ஏதேனும் சந்தேகத்திற்கிடமாகத் தோன்றுகிறதோ, அது உங்கள் படைப்பு அல்ல, முற்றிலும் வேறு ஒருவருக்குச் சொந்தமானது என்று நீங்கள் எளிதாகக் கூறித் தப்பித்துவிடலாம். ஏனெனில், உங்கள் மொழியின் வசீகரத்தைப் பின்பற்றும் அளவுக்குத் திறமையுள்ள மனிதன் எங்கே இருக்கிறான்?
17. C. என்னால் இனியும் பொறுமையைக் கடைபிடிக்க முடியாது; உமது பொல்லாத வார்த்தைகளால் நான் சலித்துவிட்டேன். தயவுசெய்து சொல்லும், மிகச் சின்னஞ்சிறு குழந்தைகள் என்ன பாவம் செய்தார்கள்? தீர்க்கதரிசி யோனா சொன்னது போல, அவர்களுக்கு எது சரி எது தவறு என்று தெரியாது, மேலும் அவர்களுக்கு அதிகம் புரியாது. ஆகவே அவர்களால் பாவம் செய்ய முடியாது, ஆனால் அவர்களால் துன்பப்பட முடியும்; எழுந்து நடக்கும் வரை அவர்கள் மிகவும் பலவீனமாகவும், பேச முயற்சிக்கும்போது நமக்குப் புரியாத ஒலிகளை எழுப்புகிறார்கள். அவர்கள் பேச முயற்சிப்பதைக் கண்டு நாம் சிரிக்கிறோம்; இதற்கிடையில், பாவம் அந்தத் துரதிர்ஷ்டசாலிகள்! நித்திய வேதனையின் சித்திரவதைகள் அவர்களுக்காகத் தயாராகின்றன.
A. ஆ! இப்போது உங்கள் சீடர்கள் ஆசிரியர்களாகிவிட்டதால், நீங்கள் சரளமாகப் பேசத் தொடங்கிவிட்டீர்கள்; சொல்லப்போனால், சொற்பொழிவாளர் போலவே பேசுகிறீர்கள். டல்லி (Tully) ஆர்வத்துடன் குறிப்பிடும், நிஜவாழ்வில் திறமை வாய்ந்த பேச்சாளரான அன்டனி, ஒருமுறை தனது வாழ்நாளில் அநேக சரளமாகப் பேசுபவர்களைச் சந்தித்திருப்பதாகவும், ஆனால் உண்மையான சொற்பொழிவாளர் ஒருவரைக் கூட சந்தித்ததில்லை என்றும் குறிப்பிட்டார். ஆகவே தயவுசெய்து, உங்கள் சொந்த அனுபவத்திலிருந்து வராத பகட்டான சொல் அலங்காரங்களாலோ அல்லது அனுபவமற்ற இளம் செவிகளைக் கவரும் வகையிலான உங்கள் சொல்லாடல் அல்லது பகட்டான மொழியால் என்னைக் கவர முயற்சிக்காதீர்கள். அதற்குப் பதிலாக, நீங்கள் உண்மையில் எதை நம்புகிறீர்கள் என்பதை நேரடியாகச் சொல்லுங்கள்.
C. நான் சொல்ல வருவது இதுதான்: பாவம் செய்யும் திறன் இல்லாதவர்கள் உண்மையில் பாவத்தைச் செய்த குற்றவாளிகளாக இருக்க முடியாது என்பதை நீங்கள் நிச்சயமாக ஒப்புக்கொள்ளவேண்டும்.
A. அப்படிப்பட்டவர்கள் கிறிஸ்துவுக்குள் திருமுழுக்கு பெற்றிருந்தால், நான் அதை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்; இதை ஏற்றுக்கொள்ள நீர் தயாராக இல்லை என்றால், ஒருவர் எப்போது வேண்டுமானாலும் பாவமின்றி வாழ முடியும் என்ற எனது கருத்தை இப்போதே ஏற்றுக்கொள்ளும்படி நான் உம்மைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்—இருப்பினும், உண்மையைச் சொல்லப்போனால், மக்களுக்கு இதற்கான திறனும் விருப்பமும் இல்லை; மாறாக, அவர்கள் தங்கள் திருமுழுக்கின் மூலம் தங்களுக்கு அருளப்படும் தேவனுடைய கிருபையினால் பாவத்திலிருந்து முற்றிலும் விடுதலையாகிறார்கள்.
C. ‘ஏன், அவர்கள் உண்மையில் என்ன தவறு செய்தார்கள்?’ என்று ஒரு கடுமையான நிலைப்பாட்டை எடுக்கவேண்டும் என்று கேட்பதன் மூலம் நீர் என்னை ஒரு இக்கட்டான நிலைக்குள் தள்ளுகிறீர். அதன் மூலம், நீர் கூட்டத்தை உசுப்பேற்றி, என் மீது தாக்குதல் மேற்கொள்ளவும் இடமுண்டு. எனக்கு மரணதண்டனை நிறைவேற்ற உமக்கு சட்டப்பூர்வ அதிகாரம் இல்லாமல் இருக்கலாம், ஆனால் நீர் நிச்சயமாக அதைச் செய்ய விரும்புவீர் என்பதை என்னால் உணர முடிகிறது.
A. மதத்துரோகம் செழிக்க அனுமதிப்பவர் அதற்கு உடந்தையாகி, ஆன்மீக மரணத்தை எதிர்கொள்கிறார். இருப்பினும், இந்த நம்பிக்கைகளை நாம் சரிசெய்து எதிர்த்து நிற்கும் போது உண்மையில் நாம் இரட்சிப்பிற்கான ஒரு பாதையை காண்கிறோம்; உமது தவறான கருத்துக்களைக் கைவிட்டு, அதற்குப் பதிலாக உண்மையான விசுவாசத்தைத் தழுவுவதற்கான வாய்ப்பு உமக்குக் கிடைக்கிறது.
C. சரி, அப்படியென்றால் நாங்கள் மதத்துரோகிகள் என்று உமக்குத் தெரிந்திருந்தும், ஏன் எம்மீது குற்றம் சாட்டவில்லை?
A. தீத்து 3:10-ல் உள்ள போதனையானது, மதத்திற்கு எதிரான கருத்துக்களைக் கொண்ட ஒருவரை, தனது கொள்கை குறித்து மறுபரிசீலனை செய்யுமாறு அறிவுறுத்தலாம், ஒன்று அல்லது இரண்டு வாய்ப்புகளை வழங்கிய பிறகும் மாற்றம் காணாதவிடத்து, அவரிடமிருந்து விலகி இருக்கவே எனக்கு வழிகாட்டுகிறது—அவர்களை நேரடியாகக் கண்டிக்கவேண்டும் என்று அல்ல. அத்தகைய மனிதர்கள் தங்கள் சிந்தனையில் திரிபுபட்டவர்கள் என்பதையும், அடிப்படையில் தங்களைத் தாங்களே குற்றவாளியாக்கிக் கொள்கிறார்கள் என்பதையும் அப்போஸ்தலர் உணர்ந்திருந்தார். அதைத் தாண்டி, மற்றவர்கள் என்னைப் பற்றி நம்புவதை அடிப்படையாகக் கொண்டு என் விசுவாசத்தை முன்னெடுப்பது முட்டாள்தனமாகும். யாராவது உங்களைக் கத்தோலிக்கர் என்று முத்திரை குத்தினால், நான் அதை உடனடியாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா? யாராவது உங்களைப் பாதுகாத்து, உங்கள் நம்பிக்கைகளை நீங்கள் சரியாகக் கடைபிடிக்கிறீர்கள் என்று கூறும்பட்சத்தில் அவர்கள் உண்மையில் உங்கள் நற்பெயரைக் காக்க உதவுவதில்லை; மாறாக, அவர்கள் தங்கள் சொந்த நேர்மையின்மையைக் காட்டுகிறார்கள். உங்கள் ஆதரவாளர்கள் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்தாலும் உங்களைக் கத்தோலிக்கராக ஆக்கிவிட முடியாது. ஆனால் நீங்கள் மதத்திற்கு எதிரான கொள்கையை ஊக்குவிக்கிறீர்கள் என்பதை அவர்கள் நிரூபிப்பார்கள். இத்தகைய கருத்துக்கள் திருச்சபை அதிகாரத்தைக் கொண்டு கையாளப்பட வேண்டும் என்று நான் நம்புகிறேன்; இல்லையெனில், அடம்பிடிக்கும் குழந்தைகளுக்குப் பயமுறுத்தும் படங்களைக் காட்டும் மக்களைப் போல நாமும் ஆகிவிடுவோம். கடவுள் மீதான பயபக்தி நம் அனைவருக்கும் உதவட்டும். இதன்மூலம் மற்றைய எல்லா அம்சங்களையும் விட்டுவிட முடியும். ஆக, இதன் சாராம்சம் இதுதான்: ஒன்று, உங்கள் கருத்துக்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள், மற்றையது, உங்களால் பாதுகாக்க முடியாதவற்றைக் கைவிட்டு விடுங்கள். உங்கள் நிலைப்பாட்டிற்கு ஆதரவளிக்க முன்வரும் எவரும், உண்மையின் ஆதரவாளராக இல்லாமல், உங்கள் கொள்கையைப் பின்பற்றுபவராக மட்டுமே இருப்பார்.
C. தயவுசெய்து என் சந்தேகங்களைத் தெளிவுபடுத்த உதவி செய்யும், சிறு பிள்ளைகள் ஏன் ஞானஸ்நானம் பெறுகிறார்கள் என்று சொல்லும்.
A. ஞானஸ்நானத்தில் அவர்களுடைய பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவே சிறு பிள்ளைகள் ஞானஸ்நானம் பெறுகிறார்கள்.
C. அவர்கள் என்ன பாவம் செய்திருக்கிறார்கள்? கட்டிவைக்கப்படாத ஒருவரை எப்படி விடுதலை செய்ய முடியும்?
A. நீங்கள் என்னிடம் கேட்கிறீர்களா? அப்படியானால் நற்செய்தி என்ற எக்காளம் அதன் பதிலை முழங்கும்; அதாவது, புறஜாதியாரின் போதகரும், உலகம் முழுவதும் பிரகாசத்தைப் பரப்பும் அந்தப் பொன் பாத்திரமுமானவர் என்று. இதுகுறித்து, ரோமர் 5:14 இல் “ஆதாம் முதல் மோயீசன் வரையில் வாழ்ந்தவர்கள், ஆதாமைப்போல் கடவுளின் கட்டளையை மீறிப் பாவம் செய்யாது இருந்தபோதிலும், ஆதாம் முதல் மோயீசன் வரை மரணம் ஆண்டுகொண்டது; அந்த ஆதாம் பின்பு வரவிருக்கிறவருக்கு முன்னடையாளமாக இருக்கிறான்” என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இப்போது, பாவம் செய்யாத சிலர் குறிப்பிடப் பட்டுள்ளனர் என்று நீங்கள் நினைத்தால், நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது இதுதான்: அவர்கள், பரலோகத்தில் தேவனுடைய அறிவுறுத்தலுக்குக் கீழ்ப்படியாத ஆதாமைப் போலவே, அதே வழியில் பாவம் செய்யவில்லை அவ்வளவுதான். ஆயினும், ஒவ்வொரு மனிதனும் நமது பண்டைய மூதாதையான ஆதாமின் கீழ்ப்படியாமை காரணமாகவோ அல்லது அவரவர் செயல்களின் காரணமாகவோ பொறுப்பைக் கொண்டுள்ளனர். ஒரு குழந்தை ஞானஸ்நானத்தில் தன் தந்தையை அழுத்திய சுமையிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறது. சரி எது தவறு எது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்கு முதிர்ச்சியடைந்த ஒருவர், கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தின் மூலம் தனது சொந்தப் பாவத்தின் அல்லது மற்றவரின் பாவம் போன்ற சுமையிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறார். நான் இந்தக் கருத்தைக் கொண்டிருப்பதால் நீர் என்னை ஒரு மதத்துரோகி என்று எண்ண வேண்டாம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, வேதாகம அதிகாரத்தில் நீர் ஒரு போட்டியாளராகக் கருதும் மதிப்பிற்குரிய வேதசாட்சியான சிப்ரியன், குழந்தை ஞானஸ்நானம் குறித்து ஆயர் ஃபிடஸுக்கு (Fidus) எழுதிய கடிதத்தில் இவ்வாறு கூறுகிறார்: மிக மோசமான குற்றவாளிகளும், திருமுழுக்குக்கு முன்பு கடவுளுக்கு எதிராகப் பெரிதும் பாவம் செய்தவர்களும் கூட, விசுவாசித்தவுடன் பாவ மன்னிப்பின் வரத்தைப் பெறுகிறார்கள் என்றால், எவரும் திருமுழுக்கிலிருந்தும் அதிலிருந்து பெறும் அருளிலிருந்தும் விலக்கப்படுவதில்லை என்றால், புதிதாகப் பிறந்த ஒரு குழந்தை எந்தப் பாவமும் செய்யாததால், அது திருமுழுக்கிலிருந்து எவ்வளவு அதிகமாக விலக்கப்பட வேண்டும்? அது ஆதாமின் புத்திரர்களிடையே சரீர வடிவில் பிறந்ததால், தனது முதல் பிறப்பின் மூலம் பூர்வ மரணத்தின் கறையை மட்டுமே கொண்டுள்ளது என்பதை இங்கே கூறவேண்டியுள்ளது. ஆகவே, மன்னிக்கப்படுவது அவனுடைய சொந்தப் பாவங்கள் அல்ல, மாறாக மற்றவருடைய பாவங்களே என்பதால், அவன் பாவ மன்னிப்பைப் பெறுவது மிகவும் எளிதாகிறது. எனவே, என் அன்பு சகோதரரே, ஞானஸ்நானம் பெறுவதிலிருந்தும் கடவுளின் அருளை அனுபவிப்பதிலிருந்தும் யாரையும் நாம் தடுக்கக்கூடாது என்று நமது ஆலோசனைக் கூட்டத்தில் நாம் ஒன்றாகத் தீர்மானித்தோம்—ஏனென்றால், கடவுள் அனைவருக்கும் இரக்கம் காட்டுகிறார். மேலும் அனைவரிடமும் கனிவும் தாராள குணமும் உடையவராக இருக்கிறார். இந்தக் கொள்கை அனைவரிடமும் நமக்கு வழிகாட்ட வேண்டும் என்றாலும், பச்சிளம் குழந்தைகள் மற்றும் கைக்குழந்தைகளைப் பற்றிப் பேசும்போது இது மிகவும் முக்கியமானது என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். கடவுளின் இரக்கத்தை அடைவதற்கு அவர்களுக்கு நமது உதவி இன்னும் அதிகமாகத் தேவைப்படுகிறது, ஏனெனில் அவர்கள் பிறந்த கணத்திலிருந்தே, அவர்களின் அழுகையும் கண்ணீரும் அடிப்படையில் ஒரு இடைவிடாத ஜெபமாகவே இருக்கின்றன.
19. இதற்கு முன்பு, மதிப்பிற்குரிய மற்றும் தெளிவாகப் பேசக்கூடிய ஆயர் ஓகஸ்டின், மார்செல்லினஸுக்காக இரண்டு பயனுள்ள ஆக்கங்களை இயற்றினார் (மார்செல்லினஸ் பின்னர், தனது நிரபராதித்தன்மை உறுதிசெய்யப்பட்டபோதிலும், ஹெராக்லியனின் ஆட்சியை ஆதரித்தார் என்ற பொய்க் குற்றச்சாட்டின் பேரில் மதவெறியர்களால் மிகவும் கவலைக்குரிய முறையில் தூக்கிலிடப்பட்டார்). யோவான் நற்செய்தி 3-ஆம் அதிகாரம், 3-ஆம் வசனத்தில் நமக்குச் சொல்லப்பட்டிருப்பது போல, பாவத்திலிருந்து தூய்மைப்படுத்துவதற்காக குழந்தைகளுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுக்கப்படுவதில்லை, மாறாக, கடவுளின் இராச்சியத்திற்குள் அவர்களுக்குப் பிரவேசத்தை வழங்குவதற்காகவே ஞானஸ்நானம் கொடுக்கப்படுகிறது என்ற உமது நம்பிக்கையை இந்த நூல்கள் எடுத்துரைத்தன: “ஒருவன் தண்ணீரினாலும் ஆவியினாலும் மறுபடியும் பிறவாதிருந்தால், அவன் பரலோக இராச்சியத்துக்குள் பிரவேசிக்க முடியாது.” மேலும், ஆயர் ஓகஸ்டின் அதே மார்செல்லினஸுக்கு மூன்றாவது ஆய்வுக் கட்டுரை ஒன்றையும் எழுதினார். ஒரு மனிதன் கடவுளின் கிருபை என்ற உதவியின்றி, தனது சொந்த மன உறுதியால் மட்டுமே பாவத்திலிருந்து விடுதலை அடைய முடியும் என்ற நீர் பகிரும் கருத்துக்கு அது பதிலளித்தது. சமீபத்தில், நான்காமவர் ஒருவர், தவறுகள் நிறைந்த உமது கோட்பாட்டிற்கு எதிராகப் பேசியுள்ளார். உம்மைப் பற்றியே குறிப்பாகக் கூறக்கூடிய, இன்னும் பகிரப்படாத வேறு சில விஷயங்களையும் அவர் தயாராக வைத்திருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. எனவே, மற்றவர்கள் சொன்னதையே மீண்டும் சொல்வது பயனற்றது என்று என்னை நோக்கியும் கூறப்படலாம் என்பதால், நான் என் பணியை நிறுத்த முடிவு செய்துள்ளேன். ஒன்று நாம் அவருடன் உடன்படலாம், அது தேவையற்றது, அல்லது புதிதாக ஏதாவது சொல்ல முயற்சி செய்யலாம், ஆனால் அந்த மாபெரும் சிந்தனையாளர் ஏற்கெனவே அந்தக் கருத்துக்களைக் கூறிவிட்டார் என்பதைக் காணக்கூடியதாக இருக்கிறது. நான் ஒன்றைச் சொல்லி என் உரையை இத்துடன் நிறைவு செய்கிறேன்; இங்கே உங்களுக்கு இரண்டு வழிகள் உள்ளன. ஒன்று, பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவியின் பெயரால் பிள்ளைகளுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுத்த பிறகு, அவர்களை தேவனுடைய இராச்சியத்திற்குள்ளும் ஞானஸ்நானம் கொடுக்கும் வகையில் ஒரு புதிய விசுவாச அறிக்கையை உருவாக்க முயற்சிக்கவும். அல்லது, குழந்தைகள் மற்றும் பெரியவர்கள் இருவருக்கும் பொருந்தக் கூடிய ஒரே ஞானஸ்நான முறையை பின்பற்ற விரும்பினால், ஆதாம் கட்டிக்கொண்ட பாவம் காரணமாக நாம் காண்பதைப் போலவே, பாவ மன்னிப்பிற்காகக் குழந்தைகளுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுப்பது அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும். இப்போது, மற்றவர்களின் பாவங்களை மன்னிப்பது நியாயமற்றது என்றும், குழந்தைகள் உண்மையில் பாவம் செய்யாததால் அவர்களுக்கு மன்னிப்பு தேவையில்லை என்றும் நீர் கவலைப்பட்டால், ஏன் உமது வழிகாட்டியான ஓரிஜனிடம் செல்லக் கூடாது? அவர், பரலோகத்தில் வெகு காலத்திற்கு முன்பு செய்யப்பட்ட பழங்காலப் பாவங்கள் ஞானஸ்நானத்தின் மூலம் துடைக்கப்படுகின்றன என்று போதிக்கிறார் அல்லவா? அப்போது நீர் மற்றைய விஷயங்களில் அவருடைய அதிகாரத்தால் வழிநடத்தப்படுவது மட்டுமல்லாமல், இதிலும் அவருடைய தவறான வழியையே பின்பற்றுகிறீர் என்று தான் எண்ணத்தோன்றுகிறது.
