St. Jerome, Against the Pelagians, Book 1.
புத்தகம் I
முன்னுரை
1. க்டெசிஃபோனுக்கு நான் கடிதம் எழுதிய பிறகு, அதில் முன்வைக்கப்பட்ட கேள்விகளுக்கும் பதிலளித்திருந்தேன். என் உடன் இருந்த சகோதரர்களிடமிருந்து இதுகுறித்து தொடர்ந்து ஆட்சேபணைகள் வந்துகொண்டிருந்தன; அதாவது, உணர்ச்சியற்ற தன்மையுடைய கோட்பாட்டாளர்களின் தந்திரமான வாதங்கள் அனைத்தையும் கையாள நான் வாக்குறுதியளித்த பணியைத் தொடங்க ஏன் இவ்வளவு தாமதம் ஆகிறது என்று தெரிந்துகொள்ள அவர்கள் ஆர்வமாக இருந்தனர். ஸ்டோயிக் (Stoic) மற்றும் பெரிபாடெடிக் (Peripatetic) தத்துவவாதிகளின் – அதாவது பழைய அகாடமியைச் சேர்ந்தவர்களின் – வாதம் என்ன என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். அவர்களில் சிலர், துக்கம், மகிழ்ச்சி, நம்பிக்கை மற்றும் பயம் போன்ற உணர்ச்சிகளை (கிரேக்கத்தில் πάθη எனப்படுபவை) மனித மனதிலிருந்து முழுமையாக வேரறுக்க முடியும் என்று வாதிட்டனர்; மற்றவர்களோ, கட்டுக்கடங்காத குதிரைகள் அவற்றை அடக்குவதற்கென்றே விசேடமாகத் தயாரிக்கப்பட்ட கடிவாளங்களால் அடக்கப்படுவதைப் போல, இந்த உணர்ச்சிகளின் ஆற்றலைக் குறைத்து, அவற்றை ஆளவும் கட்டுப்படுத்தவும் முடியும் என்று கருதினர். டுல்லியோ தனது ‘டஸ்கலன் தர்க்கம்’ என்ற நூலில் (Tusculan Disputations) இவர்களது கருத்துக்களை விளக்கியுள்ளார்; ஓரிஜென் (Origen) தனது ‘ஸ்ட்ரோமாட்டா’ (Stromata) நூலில் அவற்றைச் திருச்சபையின் உண்மைகளுடன் இணைக்க முயன்றுள்ளார். மணீக்கியஸ் (Manichæus), பிரிசிலியானஸ் (Priscillianus), இபோராவைச் சேர்ந்த எவாக்ரியஸ் (Evagrius of Ibora), ஜோவினியானஸ் (Jovinianus) மற்றும் சிரியா முழுவதும் பரவியிருந்த மதமாற்றுக் கொள்கையாளர்கள் (heretics) ஆகியோரைப் பற்றி நான் இங்கு விவரிக்கப்போவதில்லை; இவர்கள் தங்கள் பெயரின் பொருளைத் திரித்துக்கொண்டதால் பொதுவாக ‘மசாலியன்கள்’ (Massalians) என்றும், கிரேக்க மொழியில் ‘யூகைட்டுகள்’ (Euchites) என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்கள். மனித அறமும் அறிவும் முழுமையை அடைய முடியும் என்றும், கடவுளைப் போன்ற நிலையை மட்டுமல்ல, கடவுளுக்கு இணையான நிலையைக்கூட அடைய முடியும் என்றும் இவர்கள் அனைவரும் நம்புகின்றனர்; அந்த முழுமையின் உச்சத்தை அடைந்த பிறகு, சிந்தனையாலோ அல்லது அறியாமையாலோ கூட தங்களால் பாவம் செய்ய முடியாது என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர். இவர்களது தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டி நான் முன்பு ஸ்டெசிபோனுக்கு (Ctesiphon) எழுதிய கடிதத்தில், நேரம் அனுமதித்தால் சில கருத்துக்களைக் குறிப்பிட்டிருந்தாலும், இப்போது நான் சாக்ரடீஸின் முறையையே பின்பற்றப் போகிறேன். இரு தரப்பு வாதங்களும் முன்வைக்கப்படும்; இரு தரப்பினரும் தங்கள் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தும் போது உண்மை தெளிவாகும். ஓரிஜெனின் நிலைப்பாடு தனித்துவமானது: ஒருபுறம், மனித இயல்பு பாவமின்றி வாழ்வது சாத்தியமற்றது என்று அவர் கூறுகிறார்; மறுபுறம், ஒரு மனிதன் நல்வழியை நோக்கித் திரும்பும்போது, இனி ஒருபோதும் பாவம் செய்யாத அளவுக்கு வலிமை பெற முடியும் என்றும் அவர் கூறுகிறார்.
2. நான் பொறாமையினால் இதை எழுதுவதாக நினைப்பவர்களிடம் சில விஷயங்களைச் சொல்ல விரும்புகிறேன். தவறான கொள்கை உடையவர்களை (heretics) விமர்சிப்பதையிட்டு நான் ஒருபோதும் தயங்கியதில்லை; திருச்சபையின் எதிரிகளை என் சொந்த எதிரிகளாகவே கருதி அவர்களை எதிர்த்துப் போராடியுள்ளேன். புனித மரியாளின் ‘எக்காலத்தும் கன்னித்தன்மை’ (perpetual virginity) கொண்டவர் என்ற கோட்பாட்டை ஹெல்விடியஸ் (Helvidius) எதிர்த்தார். அவரை நேரில் சந்தித்ததே இல்லாத நிலையில், அவருக்குப் பதிலளிக்க என்னை உந்தியது பொறாமையா? ஜோவினியானஸ் (Jovinianus) என்பவரின் தவறான கொள்கைகள் இப்போது மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்படுகின்றன; நான் இல்லாத நேரத்தில் அவர் ரோமின் விசுவாசத்தைக் குலைத்தார். அவருக்குப் பேச்சுத்திறன் அறவே இல்லை; அவரது எழுத்துநடை மிகவும் மோசமாக இருந்ததால், அவர் பொறாமைக்குரியவராக அல்லாமல் பரிதாபத்திற்குரியவராகவே இருந்தார். அவருக்கும் என்னால் இயன்றவரை பதிலளித்தேன். ஓரிஜெனின் (Origen) இறைநிந்தனைக் கருத்துக்களையும், ‘ஆரம்பக் கோட்பாடுகள்’ (On First Principles / Περὶ ᾿Αρχῶν) குறித்த அவரது நூலையும் ஒரு நகரத்தில் மட்டுமல்லாமல் உலகம் முழுவதும் பரப்ப ருஃபினஸ் (Rufinus) கடுமையாக முயன்றார். யூசேபியஸ் (Eusebius) எழுதிய ‘ஓரிஜெனுக்கான ஆதரவுரை’ (Apology for Origen) நூலின் முதல் பகுதியை மறைசாட்சியான பாம்ஃபிலஸின் (Pamphilus) பெயரில் அவர் வெளியிட்டார்; ஓரிஜென் கூறியவை போதாதென்று, அவருக்கு ஆதரவாக மற்றொரு தொகுதியையும் வெளியிட்டார். அவருக்குப் பதிலளித்ததற்காக என் மீது பொறாமைக் குற்றம் சுமத்தப்படுகிறதா? அவரது சொல்லாற்றல் அவ்வளவு வலிமை வாய்ந்ததாக இருந்ததா, அதனால் அவருக்குப் பதிலாக எதையும் எழுதவோ பேசவோ நான் அஞ்சினேனா? என்று கேட்கவேண்டியுள்ளது. ஒரு மோசமான அடிமையை விடச் சிறந்தவனல்லாத பல்லேடியஸ் (Palladius) அதே மதமாற்றுக் கொள்கைக்கு (heresy) புத்துயிர் அளிக்கவும், எபிரேய மொழியிலிருந்து நான் செய்த மொழிபெயர்ப்பின் காரணமாக எனக்கு எதிராகப் புதியதொரு வெறுப்புணர்வைத் தூண்டவும் முயன்றான். அத்தகைய சிறப்பான திறமையும் உயர்குடிப்பிறப்பும் கொண்டவர்கள் மீது நான் பொறாமை கொண்டவனா? ‘2 தெசலோனிக்கேயர் 2:7’-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ‘அக்கிரமத்தின் மறைகரம்’ இப்போதும் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது; எல்லோரும் அவரவர் கருத்துக்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், மற்றவர்களின் புகழைக் கண்டு பொறாமைப்படுபவன் நான் ஒருவன் மட்டுமே என்று கூறப்படுகிறது; பொறாமைக்குத் தகுதியற்றவர்கள் மீதுகூட பொறாமை கொள்ளும் அளவுக்கு நான் அவ்வளவு கீழ்த்தரமானவனா? எனவே, நான் மனிதர்களை வெறுக்கவில்லை, அவர்களின் தவறான கொள்கைகளை மட்டுமே எதிர்க்கிறேன் என்பதையும், யாரையும் இழிவுபடுத்த விரும்பவில்லை, மாறாக ‘அறிவு’ என்று தவறாக அழைக்கப்படும் ஒன்றால் ஏமாற்றப்பட்ட மனிதர்களின் துரதிர்ஷ்டத்தைக் கண்டு வருந்துகிறேன் என்பதையும் அனைவருக்கும் நிரூபிப்பதற்காக, எங்கள் கருத்துக்களையும் எங்கள் எதிராளிகளின் கருத்துக்களையும் வெளிப்படுத்த ‘அட்டிகஸ்’ (Atticus) மற்றும் ‘கிரிடோபுலஸ்’ (Critobulus) ஆகியோரின் பெயர்களை நான் பயன்படுத்தியுள்ளேன். உண்மை என்னவென்றால், கத்தோலிக்க விசுவாசத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் நாங்கள் அனைவரும், அந்தத் தவறான கொள்கை கண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்றும், அதேவேளை, அந்த மனிதர்கள் திருந்த வேண்டும் என்றும் விரும்புகிறோம். எவ்வாறாயினும், அவர்கள் தொடர்ந்து தவறான பாதையிலேயே சென்றால், அதற்கான பழி எழுதிய எங்களைச் சாராது; ஏனெனில், அவர்கள் உண்மையை விடப் பொய்யையே தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டார்கள். நம்மைத் தூற்றுபவர்களுக்கு (அவர்களின் சாபங்கள் அவர்கள் மீதே திரும்புகின்றன) நான் தரக்கூடிய ஒரு சுருக்கமான பதில் இதுதான்: மணீக்கியக் கொள்கையானது மனித இயல்பைக் குறை கூறுகிறது, சுதந்திர விருப்பத்தை அழிக்கிறது, மற்றும் இறைவனின் உதவியை இல்லாமலாக்குகிறது. மேலும், கடவுளுக்கு மட்டுமே உரிய தன்மைகள் தமக்கு இருப்பதாக ஒரு மனிதன் கூறுவது வெளிப்படையான முட்டாள்தனமாகும். நாம் வலதுபுறமோ இடதுபுறமோ விலகாமல் ‘அரசருக்கான பாதையில்’ (நேர்மையான பாதையில்) நடப்போம்; நம் விருப்பங்களின் உந்துதல் இறைவனின் உதவியால் வழிநடத்தப்படுகிறது என்பதை எப்போதும் நம்புவோம். யாரேனும் ஒருவர் தான் தவறாகப் பேசியதால் கூச்சலிட்டு, தானும் நம்மைப் போலவே சிந்திப்பதாகப் பெருமை பேசினால், அவர் முரண்பட்ட கருத்துக்களை வெளிப்படையாகவும் உண்மையாகவும் கண்டிக்கும் போது மட்டுமே உண்மையான விசுவாசத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறார் என்பது நிரூபணமாகிறது. இல்லையெனில், தீர்க்கதரிசி விவரித்த நிலைதான் அவருக்கும் ஏற்படும்: “இவை எல்லாவற்றிற்கும் பிறகும், அவளுடைய துரோகியான சகோதரி யூதா முழு மனதோடு என்னிடம் வரவில்லை; மாறாக, அவள் என்னிடம் திரும்பி வந்ததாக நடித்தாள்” (எரேமியா 3:10). எது நல்லது என்று உறுதியாகத் தெரிந்தும் அதைப் பாதுகாக்கத் துணியாமல் இருப்பதை விட, எது நல்லதென்று தவறாக நினைத்துத் தீமையைப் பின்பற்றுவது குறைவான பாவத்தையே கொண்டுவரும். அச்சுறுத்தல்கள், அநீதி மற்றும் வறுமை ஆகியவற்றை நம்மால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாவிட்டால், பாபிலோனின் அக்கினிச் சூளையை நாம் எவ்வாறு வெல்ல முடியும்? போரின் மூலம் நாம் பாதுகாத்ததை, பொய்யான அமைதியின் மூலம் இழந்துவிடக் கூடாது. கிறிஸ்து என் தெரிவுகளின் மூலம் எனக்கு உண்மையான விசுவாசத்தை அளித்திருக்கும்போது, என் பயம் என்னைச் சந்தேகத்திற்குள் தள்ளுவதை நான் விரும்பவில்லை.
புத்தகம் 1
1. அட்டிகஸ்: உன்னிடமே கேட்கிறேன் கிரிடோபுலஸ்! ஒரு நபர் விரும்பினால் பாவமில்லாமல் வாழ முடியும் என்றும், கடவுளின் கட்டளைகள் மிகவும் எளிமையானவை என்றும் நீ சொன்னதாகக் கேள்விப்பட்டேன். அது உண்மையா?
கிரிடோபுலஸ்: ஆம், அது உண்மைதான் அட்டிகஸ்; ஆனால் என்னை எதிர்ப்பவர்கள் என் வார்த்தைகளைத் தவறாகத் திரித்துக் கூறுகிறார்கள்.
அட்டிகஸ்: அவை வெவ்வேறு விதமான விளக்கங்களுக்கு வழிவகுக்கும் அளவுக்கு அவ்வளவு தெளிவற்றவையாக இருக்கின்றனவா? நான் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு கேள்விகளுக்கான பதில்களைத் தேடவில்லை. நீ இரண்டு கருத்துகளை முன்வைத்தாய்: முதலாவதாக, ஒரு நபர் விரும்பினால் பாவமற்றவராக இருக்க முடியும்; இரண்டாவதாக, கடவுளின் கட்டளைகள் எளிமையானவை. எனவே, நீ அவற்றை ஒன்றாகச் சொன்னாலும், நம் நம்பிக்கைகளில் ஒருமித்த தன்மையைக் காக்கவும் குழப்பத்தைத் தவிர்க்கவும், அவற்றை ஒவ்வொன்றாக அலசுவோம்.
கிரிடோபுலஸ்: அட்டிகஸ், ஒரு நபர் விரும்பினால் பாவமற்றவராக இருக்க முடியும் என்றுதான் நான் கூறினேன்; சிலர் தவறாகக் கூறுவது போல, கடவுளின் அருள் இல்லாமலேயே (அந்தக் கருத்து முற்றிலும் தவறானது) என்று நான் சொல்லவில்லை. மாறாக, கடவுளின் அருள் துணையாக இருக்கும் பட்சத்தில், ஒருவர் தீர்மானித்தால் அது சாத்தியம் என்றுதான் சொன்னேன்.
இனிவரும் உரையாடலில் A என்பது அட்டிகஸையும், C என்பது கிரிடோபுலஸையும் குறிக்கும்.
A: அப்படியானால், உன்னுடைய தீய செயல்களுக்குக் காரணமானவர் கடவுளா?
C. ஒருபோதும் இல்லை. ஆனால் என்னிடம் ஏதேனும் நன்மை இருந்தால், அது அவருடைய தூண்டுதல் மற்றும் உதவியின் மூலமே முழுமை பெறுகிறது.
A. என் கேள்வி இயல்பான தன்மையைப் பற்றியது அல்ல, செயலைப் பற்றியது. ஏனெனில், கடவுள்தான் எல்லாவற்றையும் படைத்தவர் என்பதில் யாருக்குத்தான் சந்தேகம் இருக்க முடியும்? இதை என்னிடம் சொல்லுங்கள்: நீங்கள் செய்யும் நன்மை உங்களுடையதா அல்லது கடவுளுடையதா?
C. அது என்னுடையதும் கடவுளுடையதும் ஆகும்: நான் செயல்படுகிறேன், அவர் உதவுகிறார்.
A. அப்படியிருக்க, நீங்கள் கடவுளின் கிருபையை நிராகரிப்பதாகவும், நம்முடைய செயல்கள் அனைத்தும் நம் சொந்த விருப்பத்திலிருந்தே வருகின்றன என்று வாதிடுவதாகவும் எல்லோரும் ஏன் நினைக்கிறார்கள்?
C. அட்டிகஸ், மற்றவர்களின் தவறுகளுக்கான காரணங்களை என்னிடம் கேட்பதும், நான் எழுதாத ஒன்றை அறிய விரும்புவதும் எனக்கு ஆச்சரியமளிக்கிறது; ஏனெனில் நான் எழுதியது மிகத் தெளிவாகவே உள்ளது. மனிதன் விரும்பினால் பாவமின்றி இருக்க முடியும் என்று நான் கூறினேன். கடவுளின் கிருபை இல்லாமலேயே என்று நான் அதனுடன் சேர்த்துக் கூறினேனா?
A. இல்லை; ஆனால் நீங்கள் அதைக் குறிப்பிடாதது, கிருபையின் தேவை இல்லை என்பதை நீங்கள் மறுப்பதாகவே பொருள்படுகிறது.
C. இல்லை, மாறாக, நான் கிருபையை மறுக்கவில்லை என்பதே அதை உறுதிப்படுத்துவதற்குச் சமமாகக் கருதப்பட வேண்டும். நாம் எதை வெளிப்படையாகக் கூறவில்லையோ அதை மறுப்பதாகக் கருதுவது நியாயமற்றது.
A. அப்படியானால், மனிதன் விரும்பினால் கடவுளின் கிருபையுடன் பாவமற்றவனாக இருக்க முடியும் என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்கிறீர்கள்.
C. நான் அதை ஒப்புக்கொள்வது மட்டுமல்லாமல், தாராளமாக அதை அறிவிக்கவும் செய்கிறேன்.
A. அப்படியானால், கடவுளின் கிருபையை நிராகரிப்பவர் தவறு செய்கிறார் என்கிறீர்களா?
C. சரியாகச் சொன்னீர்கள். அல்லது இன்னும் சொல்லப்போனால், அப்படிப்பட்டவர் இறைபக்தி அற்றவராகக் கருதப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் அனைத்தும் கடவுளின் விருப்பப்படியே நடைபெறுகின்றன. மேலும், நமது இருப்பு மற்றும் தனிப்பட்ட விருப்பம் மற்றும் நாட்டம் கொள்ளும் ஆற்றல் ஆகியவற்றை நாம் படைப்பாளராகிய கடவுளின் நன்மையினாலேயே பெற்றுள்ளோம். ஏனெனில், நமக்குச் சுதந்திரமான விருப்பம் இருப்பதும், நமது சொந்த முடிவின்படி நன்மை அல்லது தீமையை நோக்கிச் சாய்வதும், நம்மைத் தம்முடைய சாயலிலும் உருவத்திலும் படைத்த அவருடைய கிருபையின் ஒரு பகுதியாகும்.
2. A. இதோ பாருங்கள் கிரிடோபுலஸ், அனைத்தும் அனைத்தையும் படைத்தவரின் தீர்மானத்தைச் சார்ந்திருக்கின்றன என்பதையும், நம்மிடம் உள்ள அனைத்தும் அவருடைய நன்மையால் கிடைத்தவை என்பதையும் யாரும் மறுக்க முடியாது. ஆனால், கடவுளின் அருளுக்குரியதாக நீங்கள் குறிப்பிடும் இந்தத் திறனைப் பற்றி நான் அறிய விரும்புகிறேன்: இது நம் படைப்பின்போது அளிக்கப்பட்ட கொடையின் ஒரு பகுதியா, அல்லது நமது தனிப்பட்ட செயல்களில் இது செயல்பட்டு நமக்குத் தொடர்ந்து உதவுகிறதா? அல்லது, ஒருமுறை படைக்கப்பட்டு, அதன்பின் சுதந்திர விருப்பம் அளிக்கப்பட்ட பிறகு, நாம் நம் சொந்த முடிவுகள் அல்லது வலிமையின் அடிப்படையில் செயல்படுகிறோமா? ஏனெனில், உங்கள் தரப்பைச் சேர்ந்த பலர், விருப்பத்தின் ஆற்றல் என்பது ஒவ்வொரு கணமும் அளிக்கப்படுவதல்ல, மாறாகப் படைப்பின்போது ஒருமுறை மட்டுமே அளிக்கப்பட்ட ஒரு பொதுவான கொடை என்று கருதி, எல்லாவற்றையும் கடவுளின் அருளுடன் தொடர்புபடுத்துவதை நான் அறிவேன்.
C. நீங்கள் கூறுவது போன்றதல்ல அது; நான் இரண்டு கருத்துகளையும் வலியுறுத்துகிறேன்: நாம் இப்போது இருப்பதைப் போலப் படைக்கப்பட்டது கடவுளின் அருளால்தான்; அதேவேளையில், நமது பல்வேறு செயல்களிலும் அவருடைய உதவி நமக்குக் கிடைக்கிறது என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.
A. அப்படியானால் நாம் இருவரும் ஒரே கருத்தில் தான் இருக்கிறோம்—நாம் நல்ல காரியங்களைச் செய்யும்போது, நம்முடைய சொந்த முடிவுகளுடன் கடவுளின் உதவியையும் சார்ந்திருக்கிறோம், இல்லையா? அதே சமயம் நாம் தவறு செய்யும்போது, சாத்தான் நம்மைத் தூண்டுகிறான்.
C. சரியாகச் சொன்னீர்கள், ஆம். இதில் யாருக்கும் எந்தக் கருத்து வேறுபாடும் இல்லை.
A. எனவே, நம் அன்றாடச் செயல்பாடுகளில் கடவுள் நமக்கு உதவுவதில்லை என்று சொல்பவர்கள் முற்றிலும் தவறான கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சங்கீதக்காரர் இதைத் தெளிவாகவே கூறுகிறார்: கர்த்தர் வீட்டை கட்டாவிட்டால், கட்டுபவர்கள் வீணாகவே உழைக்கிறார்கள்; கர்த்தர் நகரத்தைக் காக்காவிட்டால், காவல் காப்பவர்கள் விழித்திருப்பதில் பயனில்லை. இதுபோலப் பல விஷயங்கள் உள்ளன. ஆனால் இவர்கள் தங்கள் விசித்திரமான, அதேநேரம், சொல்லப்போனால் அபத்தமான விளக்கங்கள் மூலம் இதன் பொருளைத் திரித்துவிடுகிறார்கள்.
3. C. நான் ஏற்கனவே என் கருத்தை உங்களிடம் சொல்லிவிட்ட நிலையில், மற்றவர்களுடனும் விவாதிக்க வேண்டுமா என்ன?
A. எதைப் பற்றிய உங்கள் கருத்து? அவர்கள் சொல்வது சரியா அல்லது தவறா என்பது பற்றியா?
C. மற்றவர்களின் எண்ணங்களுக்கு எதிராகச் செயல்பட என்னை எது கட்டாயப்படுத்துகிறது?
A. ஒரு நல்ல விவாதத்தின் விதிகளைப் பின்பற்றி, உண்மையை மதிக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு கூற்றும் ஒன்று அது உண்மை அல்லது பொய் என்று கூறுகிறது என்பதையும், கூறப்படும் விஷயம் நல்லது அல்லது கெட்டது என்று கருதப்பட வேண்டும் என்பதையும் நீங்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லையா? எனவே, நான் கேட்பது நல்லதா அல்லது கெட்டதா என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்—இதற்காக நான் நன்றியறிதல் எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை.
C. ஒவ்வொரு செயலுக்கும் கடவுளின் உதவி தேவை என்றால், ஒரு எழுதுகோலைச் செய்யவோ அல்லது பழுதுபார்க்கவோ ஒருவரால் முடியாதா? கடவுளின் உதவி இல்லாமல் நம்மால் கடிதம் எழுதவோ, அமைதியாக இருக்கவோ அல்லது பேசவோ, உட்காரவோ, எழுந்து நிற்கவோ, நடக்கவோ, ஓடவோ, சாப்பிடவோ, உணவைத் தவிர்க்கவோ, அழவோ, சிரிக்கவோ முடியாதா?
A. என் பார்வையில், அது முற்றிலும் சாத்தியமற்றது.
C. அப்படியானால் நமக்கு எப்படிச் சுதந்திரமான விருப்பம் (free will) இருக்க முடியும்? கடவுளின் உதவி இல்லாமல் அடிப்படை விஷயங்களைக் கூடச் செய்ய முடியாது என்றால், அவர் அருளும் கிருபையை நமக்குள் எப்படித் தொடர்ந்து செயல்பட வைக்க முடியும்?
4. A. ‘சுய விருப்பம்’ (free will) எனும் கொடையைப் பெற்றிருப்பதன் பொருள், நாம் அன்றாடம் செய்யும் காரியங்களில் கடவுள் நமக்கு உதவுவதை நிறுத்திவிட்டார் என்பதல்ல.
C. கடவுளின் உதவிக்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை என்று அர்த்தமல்ல. கடவுள் ஒருமுறை மற்றும் சதாகாலத்துக்கும் வழங்கிய அந்தச் சுய விருப்பத்தின் காரணமாகவே உயிரினங்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஏனெனில், கடவுளின் துணையின்றி என்னால் எதையும் செய்ய முடியாது என்றும், ஒவ்வொரு சிறிய விஷயத்திலும் அவர் எனக்கு உதவ வேண்டும் என்றும் இருந்தால், நான் செய்யும் நற்செயல்களுக்கு வெகுமதி அளிப்பதிலோ அல்லது தீய செயல்களுக்காகத் தண்டிப்பதிலோ அவர் நியாயமாகச் செயல்பட முடியாது. அப்படிப்பட்ட நிலையில், அவர் தனக்குரியதையே திரும்பப் பெறுபவராகவோ அல்லது தான் உதவியாக அளித்தவற்றையே (அதாவது மனிதர்களையே) தண்டிப்பவராகவோ இருக்க நேரிடும்.
A. அப்படியானால் வெளிப்படையாகச் சொல்லுங்கள்—ஏன் நீங்கள் அடிப்படையில் கடவுளின் கிருபையைத் தூக்கி எறிகிறீர்கள்? அதாவது, ஒரு விஷயத்தின் சில பகுதிகளில் அதை நீங்கள் நிராகரித்தால், முழுமையாகவும் அதை மறுப்பதாகத்தானே அர்த்தம்?
C. இல்லை, நான் கிருபையைச் சிறிதும் மறுக்கவில்லை. கடவுள் என்னை எப்படிப் படைத்திருக்கிறார் என்றால், அவருடைய கிருபையின் மூலமாக, ஒரு செயலைச் செய்வதா வேண்டாமா என்பதைத் தீர்மானிக்கும் வல்லமையை எனக்கு அளித்திருக்கிறார்; அதைத்தான் நான் சொல்கிறேன்.
A. அப்படியானால், சுதந்திர விருப்பத்தை (free will) நம்மிடம் ஒப்படைத்த பிறகு கடவுள் வெறுமனே தூங்கச் சென்றுவிடுகிறாரா? அன்றாட வாழ்வில் நாம் செய்யும் காரியங்களுக்கு அவருடைய உதவியைக் கேட்கவே தேவையில்லையா? ஏனெனில், எல்லாமே நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் அல்லது செய்யக்கூடாது என்று தீர்மானிப்பதில்தானே இருக்கிறது?
5. C. இது மற்ற உயிரினங்களைப் போன்றதுதான்—படைப்பின் அடிப்படை நிபந்தனைகள் அமைக்கப்பட்டதும், சுதந்திர விருப்பம் வழங்கப்பட்டதும், மற்ற எல்லாவற்றையும் நாமே தீர்மானிக்க வேண்டியதாகிறது.
A. அப்படியானால், நான் சொன்னது போல, என் செயல்பாடுகளுக்குக் கடவுளின் உதவியை நான் கேட்கத் தேவையில்லை; ஏனென்றால், எனக்குத் தேவையான அனைத்தையும் அவர் முன்பே கொடுத்துவிட்டார் என்று நான் கருதுகிறேன்.
C. ஆனால், எல்லாவற்றிலும் அவர் என்னுடன் இணைந்து செயல்படுகிறார் என்றால், நான் செய்வது உண்மையில் என்னுடைய செயலாக இருக்காது—அது அவருடைய செயலாகவே இருக்கும்; ஏனெனில் அவர்தான் எனக்கு உதவுகிறார் அல்லது என்னுடன் இணைந்து அதைச் செய்கிறார். சொல்லப்போனால், அவர் இல்லாமல் என்னால் எதையுமே செய்ய முடியாது.
A. ரோமர் 9:16-ஐ நீங்கள் வாசிக்கவில்லையா? அது நாம் விரும்புவதையோ அல்லது எவ்வளவு கடினமாக உழைக்கிறோம் என்பதையோ சார்ந்தது அல்ல, மாறாக கடவுளின் இரக்கத்தையே சார்ந்தது என்று அது கூறுகிறது. விஷயம் என்னவென்றால்—விரும்புவதற்கும் செயல்படுவதற்கும் நமக்கு ஆற்றல் உண்டு, ஆனால் அவற்றை உண்மையில் செயல்படுத்தி முடிப்பது எது? அது கடவுளின் இரக்கமே. எனவே, நாம் விரும்பும் போதும் செயல்படும் போதும் நம்முடைய சுய விருப்பம் பாதுகாக்கப்படுகிறது, ஆனால் எல்லாவற்றையும் முழுமையாக நிறைவேற்றுபவர் கடவுள் ஒருவரே. சற்று பார்த்தீர்களானால், வேதாகமம் முழுவதிலும் பரிசுத்தவான்கள் தொடர்ந்து கடவுளிடம் உதவி கேட்பதை நீங்கள் காணலாம் என்பதை நான் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும். சங்கீதப் புத்தகத்தைப் புரட்டிப் பார்த்து, அதில் உள்ள இறைமக்கள் என்ன சொன்னார்கள் என்று வாசித்துப் பாருங்கள்; அவர்கள் தங்கள் செயல்கள் குறித்து எப்போதும் கடவுளிடம் ஜெபிப்பதையே நீங்கள் காண்பீர்கள். இது ஒரு வலுவான சான்று: ஒன்று, நீங்கள் கடவுளின் கிருபையை முழுமையாக நிராகரிக்கிறீர்கள் (இது அர்த்தமற்றது); அல்லது, வாழ்க்கையில் கிருபையின் பங்கு உண்டு என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறீர்கள் (உண்மையில் நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பது எனக்குத் தெரியும்) — அப்படி ஒப்புக்கொண்டால், அடிப்படையில் நீங்கள் எங்கள் கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டதாகவே அர்த்தம். மனிதர்களுக்குச் சொந்த இஷ்டம் (free will) என்ற ஒன்று உண்டு என்று நாங்கள் கூறுகிறோம்; அதேவேளை, நாம் செய்யும் எல்லாவற்றிலும் கடவுள் நமக்கு உதவுகிறார் என்றும் நாங்கள் சொல்கிறோம்.
6. C. அது வெறும் சாமர்த்தியமான வார்த்தை விளையாட்டு மற்றும் தர்க்கரீதியான தந்திரங்கள் மட்டுமே. யாரும் என் சுதந்திர விருப்பத்தைப் பறிக்கவில்லை; ஏனெனில், நான் செய்வதைச் செய்ய கடவுள் உண்மையில் எனக்கு உதவினால், அதற்கான பெருமைக்கு நான் தகுதியற்றவனாகி விடுவேன்—அவரே அதைச் செய்பவர் என்பதால் அந்தப் பெருமை அவரையே சேரும்.
A. உங்கள் சுய விருப்பத்தை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளுங்கள்; கடவுளுக்கு எதிராக உங்கள் நாவைப் பயன்படுத்துங்கள்; அதன் மூலம், நீங்கள் விரும்பினால் அவரைத் தூஷிக்கவும் உங்களுக்குச் சுதந்திரம் உண்டு என்பதை நிரூபியுங்கள். ஆனால் இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்று பார்த்தால், உங்கள் கருத்துக்களில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை; உங்கள் கொள்கையில் உள்ள மாயைகள் பகல் வெளிச்சம் போலத் தெளிவாகிவிட்டன. இப்போது, நம் விவாதத்தின் தொடக்கப் புள்ளிக்குத் திரும்புவோம். கடவுளின் உதவி கிடைத்தால், மனிதன் விரும்பினால் பாவமற்றவனாக இருக்க முடியும் என்று சற்று முன் கூறினீர்கள். தயவுசெய்து சொல்லுங்கள், எவ்வளவு காலத்திற்கு? சதாகாலத்துக்குமா அல்லது குறுகிய காலத்திற்கா?
C. உங்கள் கேள்வி தேவையற்றது. நான் குறுகிய காலத்திற்கு என்று சொன்னாலும், அதில் ‘என்றென்றைக்கும்’ என்பதும் மறைமுகமாக அடங்கியிருக்கும். ஏனெனில், ஒரு குறுகிய காலத்திற்கு எதை நீங்கள் அனுமதிக்கிறீர்களோ, அது என்றென்றைக்கும் நீடிக்கக்கூடும் என்பதையும் நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டிவரும்.
A. உங்கள் கருத்தை நான் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.
C. வெளிப்படையான உண்மைகளைக்கூடப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு நீங்கள் அறிவீனம் உடையவரா?
7. A. என் அறியாமையை நினைத்து நான் வெட்கப்படவில்லை. மேலும், விவாதத்திற்குரிய பொருளைப் பற்றிய வரையறையில் இரு தரப்பினரும் ஒருமித்த கருத்தைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.
C. நானும் இதைத்தான் வலியுறுத்துகிறேன்: ஒரு நாளில் தன்னைப் பாவத்திலிருந்து காத்துக்கொள்ளும் ஒருவரால் பிறிதொரு நாளிலும் அவ்வாறே செய்ய முடியும்; இரண்டு நாட்கள் முடியுமென்றால் மூன்று நாட்களும் முடியும்; மூன்று நாட்கள் முடியுமென்றால் முப்பது நாட்களும் முடியும்; அப்படியே முன்னூறு, மூவாயிரம் அல்லது அவர் விரும்பும் காலம் முழுவதுமே அவ்வாறு செய்ய முடியும்.
A. அப்படியானால், ஒரு மனிதன் விரும்பினால் என்றென்றைக்கும் பாவமற்றவனாக இருக்க முடியும் என்று நேரடியாகவே சொல்லிவிடுங்கள். நாம் விரும்பும் எதையும் நம்மால் செய்ய முடியுமா?
C. நிச்சயமாக இல்லை; ஏனென்றால் நான் விரும்பும் அனைத்தையும் என்னால் செய்ய முடியாது; ஆனால் நான் சொல்வது இதுதான்: ஒரு மனிதன் விரும்பினால் பாவமற்றவனாக இருக்க முடியும்.
A. தயவுசெய்து இதைச் சொல்லுங்கள்: நான் ஒரு மனிதன் என்றா அல்லது மிருகம் என்றா நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்?
C. நான் ஒரு மனிதனா அல்லது மிருகமா என்பதில் எனக்கு ஏதேனும் சந்தேகம் இருந்திருந்தால், நான் ஒரு மிருகம் என்று முதலிலேயே ஒப்புக்கொண்டிருப்பேன்.
A. அப்படியானால், நீங்கள் சொல்வது போல நான் ஒரு மனிதன் என்றால், நான் பாவம் செய்யக்கூடாது என்று விரும்பியும் தீவிரமாக முயன்றும் ஏன் பாவத்தில் விழுகிறேன்?
C. ஏனென்றால் உங்கள் விருப்பம் முழுமையற்றது. நீங்கள் உண்மையிலேயே பாவம் செய்யக்கூடாது என்று விரும்பியிருந்தால், நிச்சயமாகச் செய்திருக்க மாட்டீர்கள்.
A. அப்படியானால், உண்மையான விருப்பம் இல்லை என்று என் மீது குற்றம் சாட்டும் நீங்களே, அத்தகைய உண்மையான விருப்பம் கொண்டிருப்பதால் பாவத்திலிருந்து விடுபட்டிருக்கிறீர்களா?
C. பாவம் செய்யாதிருக்கத் தீர்மானித்த ஒரு சில விதிவிலக்கானவர்களைப் பற்றி அல்லாமல், பாவி என்று நான் ஒப்புக்கொள்ளும் என்னைப் பற்றியே நான் பேசுவது போலக் கேட்கிறீர்களே?
8. A. ஆயினும், கேள்வி கேட்பவனான நானும், பதிலளிப்பவனான நீங்களும், ஆக நம் இருவருமே நம்மைப் பாவிகளாகவே கருதுகிறோம்.
C. ஆனால், நாம் விரும்பினால் அவ்வாறு இல்லாமல் இருக்கவும் நம்மால் இயலும் அல்லவா?
A. பாவம் செய்ய எனக்கு மனமில்லை என்று நான் உங்களிடம் சொன்னேன்; நீங்களும் அப்படித்தான் உணர்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். அப்படியிருக்க, நம் இருவருக்கும் இதில் விருப்பம் இருந்தும், ஏன் நம்மால் அதைச் செயல்படுத்த முடியவில்லை?
C. அதற்குக் காரணம், நாம் அந்த நோக்கத்தில் போதுமான அளவு தீவிரமாக இல்லை—அதாவது, நம் விருப்பம் முழுமையானதாக இல்லை.
A. முற்றிலும் குறைபாடற்ற மன உறுதியையும், அதற்கேற்ற செயல் திறனையும் கொண்டிருந்த நம் முன்னோர்கள் யாரையாவது உங்களால் சுட்டிக்காட்ட முடியுமா?
C. அதைச் சொல்வது கடினம். ஒருவர் உண்மையிலேயே விரும்பினால் பாவம் செய்யாமல் வாழ முடியும் என்று நான் கூறும்போது, யாராவது அப்படி வாழ்ந்து காட்டியிருக்கிறார்கள் என்று நான் சொல்லவில்லை. அவர்கள் அதைத் தேர்ந்தெடுத்தால், கொள்கையளவில் அது சாத்தியம் என்றுதான் சொல்கிறேன். பாருங்கள், ஒருவராக மாறக்கூடிய ‘சாத்தியக்கூறு’ (potential) இருப்பதற்கும், உண்மையில் ‘அவராகவே’ இருப்பதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது. கிரேக்க மொழியில், சாத்தியக்கூறு என்பது *τῇ δυνάμει* (possibility) என்றும், உண்மையான நிலை என்பது 139 . *τῇ ἐνεργεί* (actuality) என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. என்னால் ஒரு மருத்துவராக முடியும், ஆனால் இப்போது நான் மருத்துவர் அல்ல. என்னால் ஒரு கைவினைஞராக முடியும், ஆனால் அதற்கான திறன்களை நான் இன்னும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை. சுருக்கமாகச் சொன்னால், நான் எவராக மாற முடியுமோ—அந்த நிலையை நான் இன்னும் அடையாவிட்டாலும் கூட—அதைச் சாத்தியமாக்க நான் முடிவெடுத்தால், நிச்சயம் அந்த நிலையை அடைவேன்.
9. A. இதோ பாருங்கள், கலை என்பது ஒரு விஷயம்; ஆனால் கலைக்கு அப்பாற்பட்டது என்பது முற்றிலும் மாறுபட்ட மற்றொரு விடயம். மருத்துவத் திறன், கைவினைத் திறன் மற்றும் அதுபோன்ற திறன்களைப் பலரிடமும் காணலாம்; ஆனால் பாவத்திலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டு இருப்பது என்பது…? அது தெய்வீக ஆற்றலுக்கு மட்டுமே உரிய விஷயம். எனவே நான் கேட்பது இதுதான்: இதுவரை தன் வாழ்வில் ஒருமுறை கூட பாவம் செய்யாத ஒருவரைக் காட்டுங்கள். அப்படி யாரையும் காண முடியவில்லை என்றால், உங்கள் இயலாமையை ஒப்புக்கொண்டு, வீண் தற்பெருமையைக் கைவிட்டு, ‘இது சாத்தியம்’ என்று கூறி அறிவீனர்களையும் எளிதில் நம்பக்கூடியவர்களைக் கவர முயற்சிப்பதையும் நிறுத்துங்கள். சொல்லுங்கள், வரலாற்றில் இதுவரை யாரும் செய்யாத ஒரு காரியத்தை ஒருவரால் செய்து முடிக்க முடியும் என்று சொன்னால் அதை யார் நம்புவார்கள்? உங்களுக்குத் தர்க்கத்தின் அடிப்படை கூட புரியவில்லை. சிந்தித்துப் பாருங்கள்: ஒருவரால் ஏதேனும் ஒரு காரியத்தைச் செய்ய முடியும் என்றால், அவருக்கு அதைச் செய்யும் திறன் இருக்கிறது என்றுதானே அர்த்தம்? நீங்கள் ‘சாத்தியம்’ என்று கூறும் காரியத்தைச் செய்த ஒருவரைக் காட்டுங்கள்; இல்லாவிட்டால் அப்படிப்பட்ட திறன் யாருக்கும் இல்லை என்றால், நீங்கள் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் ஒன்றை ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்—அதாவது, நீங்கள் சாத்தியம் என்று சொல்வதை யாராலும் உண்மையில் செய்து விட முடியாது. டியோடோரஸ் மற்றும் கிறிசிப்பஸ் ஆகிய சிறந்த தர்க்கவாதிகளுக்கு இடையிலான விவாதமும் இதைப் பற்றியதுதான். ஒரு விஷயம் இப்போது உண்மையாக இருந்தாலோ அல்லது எதிர்காலத்தில் உண்மையாக இருந்தாலோ மட்டுமே அது நிகழ வாய்ப்புள்ளது என்று டியோடோரஸ் கருதினார். மேலும், எது நிகழப்போகிறதோ அது கட்டாயம் நிகழ்ந்தே தீரும் என்றும் அவர் கூறினார். ஆனால் எது நிகழப்போவதில்லையோ, அது ஒருபோதும் நிகழ வாய்ப்பில்லை. ஆனால் கிறிசிப்பஸ் இதை ஏற்கவில்லை—நிகழாத விஷயங்கள் கூட நிகழக்கூடிய வாய்ப்புள்ளது என்று அவர் கூறினார்; உதாரணமாக, ஒரு முத்து உண்மையில் ஒருபோதும் உடையாமல் இருக்கும் என்றபோதிலும், அது உடைவதற்கான சாத்தியக்கூறு இருக்கத்தான் செய்கிறது. எனவே, ஒரு நபர் விரும்பினால் பாவம் செய்யாமல் இருக்க முடியும் என்று மக்கள் கூறும்போது, அது உண்மையில் நிகழப்போகிறது என்பதை நிரூபித்தாலன்றி அவர்களால் தங்கள் கூற்றை உறுதிப்படுத்த முடியாது. ஆனால் விஷயம் என்னவென்றால், எதிர்காலம் நிச்சயமற்றது, குறிப்பாக இதுவரை நடக்காத விஷயங்களைப் பொறுத்தவரை அதன் நிச்சயமற்ற தன்மையை ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டியுள்ளது; எனவே, உண்மையில் நடக்காத ஒன்றை நடக்கும் என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள் என்பது தெளிவாகிறது. ‘பிரசங்கி’ (Ecclesiastes) நூலும் இதை ‘நிகழவிருக்கும் அனைத்தும் முந்தைய காலங்களிலேயே நிகழ்ந்துவிட்டன’ என்று உறுதிப்படுத்துகிறது.
10. C. சுருக்கமாக இதற்குப் பதிலளியுங்கள்: கடவுள் கொடுத்த கட்டளைகள் பின்பற்றக்கூடியவையா அல்லது பின்பற்ற முடியாதவையா?
A. ஆம், நீங்கள் சொல்வது எனக்குப் புரிகிறது. ஆனால் இதைப் பற்றி நாம் பிறகு விரிவாகப் பேசலாம்; இல்லையெனில், இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பவர்களுக்குக் குழப்பம் ஏற்படலாம். கடவுள் நிறைவேற்றக்கூடிய கட்டளைகளையே பிறப்பிக்கிறார் என்பதை நான் ஏற்கிறேன்—ஏனெனில், செய்யவே முடியாத ஒன்றைச் செய்யச் சொன்னால், அவர் அநீதிக்குக் காரணமாகிவிடுவார். அதை இப்போதைக்கு ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, உங்கள் கருத்துக்கு வருவோம்: ஒருவர் உண்மையிலேயே முயற்சித்தால் பாவமில்லாமல் வாழ முடியுமா? இதைச் சாதித்தவர்களுக்கான உதாரணங்களை நீங்கள் காட்ட வேண்டும், அல்லது யாராலும் எல்லா நேரங்களிலும் பாவத்தைத் தவிர்க்க முடியாது என்பதை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்.
C. நான் நிரூபிக்கக் கடமைப்படாத ஒன்றை நிரூபிக்குமாறு நீங்கள் என்னைக் கட்டாயப்படுத்துவதால், மத்தேயு 19:24-ல் இயேசு சொல்வதைப் பாருங்கள்—”ஒரு செல்வந்தர் பரலோக ராஜ்யத்தில் நுழைவதை விட, ஒரு ஒட்டகம் ஊசியின் காதின் வழியாக நுழைவது எளிது” என்று ஆணித்தரமாக உரைக்கிறார். ஆனால் விஷயம் என்னவென்றால், இதுவரை நடக்காத ஒரு விஷயத்தைப் பற்றித்தான் அவர் பேசுகிறார்—அதாவது, இதுவரை எந்த ஒட்டகமும் ஊசியின் காதின் வழியாக நுழைந்ததில்லை.
A. இவ்வளவு கவனமாகச் செயல்படும் ஒருவர், தனது சொந்த வாதத்திற்கு எதிராகவே அமையும் ஒரு சான்றைக் குறிப்பிடுவதைப் பார்த்து நான் உண்மையிலேயே திகைத்துப்போனேன். நாம் ஆராயும் அந்த வசனம் நடக்கக்கூடிய ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசவில்லை; மாறாக, நடக்கவே முடியாத இரண்டு விஷயங்களை ஒப்பிடுகிறது. ஒரு ஒட்டகம் ஊசியின் காது வழியாக நுழைய முடியாது; அதேபோல, ஒரு செல்வந்தரும் பரலோகத்தில் நுழைய முடியாது. அல்லது இப்படிச் சொல்லலாம்: ஒரு செல்வந்தர் பரலோகத்தில் நுழைய முடியும் என்று உங்களால் நிரூபிக்க முடிந்தால், அதே தர்க்கத்தின்படி, ஒரு ஒட்டகமும் ஊசியின் காது வழியாக நுழைய முடியும் என்றுதான் அர்த்தமாகும் அல்லவா? பழைய ஏற்பாட்டில் உள்ள ஆபிரகாம் மற்றும் பிற செல்வந்தர்களை இதற்கு உதாரணமாகக் காட்டாதீர்கள்—ஆம், அவர்கள் செல்வந்தர்களாக இருந்தும் பரலோக இராச்சியத்துக்குள் நுழைந்தார்கள்; ஏனென்றால் அவர்கள் தங்கள் செல்வத்தை நற்காரியங்களுக்காகப் பயன்படுத்தினார்கள், அதாவது அடிப்படையில் அவர்கள் செல்வந்தர்களாக நீடிக்கவில்லை. சொல்லப்போனால், அவர்கள் செல்வந்தர்களாக இருந்தும் அதைத் தங்களுக்காகப் பயன்படுத்தாமல் மற்றவர்களுக்கு உதவப் பயன்படுத்தியதால், அவர்களைச் செல்வந்தர்கள் என்று அழைப்பதற்குப் பதிலாகக் கடவுளின் பொறுப்பாளர்கள் என்றுதான் அழைக்க வேண்டும். நற்செய்தி அறிவுறுத்தும்—’பூரணமான வாழ்க்கை’—என்பதைத்தான் நாம் முக்கியமாகக் கவனிக்க வேண்டும்; மத்தேயு 19:21-ல் அது தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது: “நீ நேர்மையாய் இருக்க விரும்பினால், (போய்) உன் உடமைகள் எல்லாவற்றையும் விற்றுவிடு. இதனால் கிடைக்கும் பணத்தை ஏழைகளுக்குத் தானம் செய்துவிடு. நீ இதைச் செய்தால், நீ பரலோகத்தில் மதிப்பு வாய்ந்த செல்வத்தைப் பெறுவாய். பின் என்னிடம் வந்து, என்னைப் பின்பற்றி நட” என்று சான்று பகர்வதைக் காணலாம்.
11. C. அப்படியானால், நீங்கள் பிண்ணிய வலையில் நீங்களே சிக்கிக்கொண்டீர்கள் என்று கூறலாமா?
A. அது எப்படி என்று கூறுங்கள்?
C. ஒருவர் எப்படி பரிபூரணத்தை அடையலாம் என்பது பற்றி நம் ஆண்டவர் சொன்னதை நீங்கள் கூறுகிறீர்கள். “நீ பரிபூரணனாயிருக்க விரும்பினால், உனக்குச் சொந்தமான அனைத்தையும் விற்று, அந்தப் பணத்தை ஏழைகளுக்குக் கொடுத்து, என்னைப் பின்பற்றி வா” என்று அவர் ஒருவரிடம் சொல்லும்போது, ஒருவர் விரும்பினால் மற்றும் அவர் கேட்பதைச் செய்தால், நிச்சயமாக அப்படிப்பட்டவர் பரிபூரணராக முடியும் என்பதையே அவர் காட்டுகிறார்.
A. ஆச்சரியம், அது என்னை மிகவும் திகைக்க வைத்துவிட்டது – உண்மையாகவே நான் மலைத்துப்போனேன். ஆனால் விஷயம் என்னவென்றால், நீங்கள் குறிப்பிட்ட அந்த வார்த்தைகள் – “நீ பரிபூரணனாயிருக்க விரும்பினால்” – அதைச் செய்ய முடியாத அல்லது செய்ய விரும்பாத ஒருவரிடம் சொல்லப்பட்டவை; அதனால் அவரால் அதைச் செய்ய முடியவில்லை. எனவே, நீங்கள் சொன்னது போல, அதைச் செய்ய விரும்பும் மற்றும் செய்யக்கூடிய ஒருவரை என்னால் காண முடியுமா?
C. “நீ பரிபூரணனாயிருக்க விரும்பினால்” என்று இரட்சகர் ஒருவரிடம் கூறியதிலிருந்தும், அதன் மூலம் மற்றைய அனைவருக்கும் உணர்த்தியதிலிருந்தும், மனிதர்கள் பரிபூரணத்தை அடைவது முற்றிலும் சாத்தியம் என்பது மிகத் தெளிவாக இருக்கும்போது, பரிபூரணம் பெற்றோரது உண்மையான உதாரணங்களை நான் ஏன் காட்ட வேண்டும்?
A. அது ஒரு சிறிய மாற்றம் தான். நீங்கள் இன்னும் அதே சேற்றில்தான் சிக்கியிருக்கிறீர்கள். ஏனெனில், ஒரு விஷயம் நடந்திருக்குமானால், அது ஏதோ ஒரு சமயத்தில் நடந்திருக்கும்; அல்லது, அது ஒருபோதும் நடந்திருக்க முடியாது என்றால், அது நடக்கவே முடியாது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளுங்கள்.
12. C. இதை ஏன் இன்னும் தள்ளிப்போட வேண்டும்? வேதவசனம் கூறுவதை நீங்கள் ஏற்றுக்கொண்டுதான் ஆகவேண்டும். பாருங்கள், நான் பல வசனங்களை மேற்கோள் காட்ட வேண்டியதில்லை—இந்த இரண்டு வேதாகம வாசகங்களே விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்தப் போதுமானவை. யோபுவின் கதையும், அதன்பின் சகரியா மற்றும் எலிசபெத் ஆகியோரின் கதையும் நம்மிடம் உள்ளன. நான் தவறாக நினைக்க வில்லை என்றால், யோபு புத்தகம் இவ்வாறு கூறுகிறது: யோபு 1:1 ஊத்ஸ் தேசத்தில் யோபு என்னும் பெயருடைய ஒரு மனிதன் இருந்தான்; அவன் உத்தமனும் சன்மார்க்கனும், தேவனுக்கு உண்மையான பக்தியுள்ளவனும், தீமைக்கு அப்பாற்பட்டவனுமாக இருந்தான். அது மீண்டும் கூறும்போது: நீதியுள்ளவனையும் பாவமற்றவனையும் கடிந்துகொண்டு, அறிவில்லாமல் வார்த்தைகளைப் பேசக்கூடும்? பின்னர் லூக்கா நற்செய்தியில் நாம் காண்பது இதுதான்: யூதேயாவின் அரசனாகிய ஏரோதின் ஆட்சி இடம்பெற்ற காலகட்டத்தில், அபியா என்ற ஆசாரிய கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த சகரியா என்னும் ஆசாரியன் ஒருவன் இருந்தான்; அவனுக்கு ஆரோனின் குமாரத்திகளில் ஒருத்தியான எலிசபெத் என்ற பெயருடைய மனைவி இருந்தாள். அவர்கள் இருவரும் தேவனுக்கு முன்பாக நீதியுள்ளவர்களாய் இருந்து, கர்த்தருடைய எல்லா கட்டளைகளிலும் நியமங்களிலும் குற்றமற்றவர்களாய் வாழ்ந்து வந்தார்கள். எனவே, ஒருவர் தேவனை உண்மையாக வழிபடுபவராகவும், களங்கமோ குற்றமோ இல்லாதவராகவும் இருந்தால், கர்த்தருடைய எல்லா விதிகளையும் பின்பற்றியவர்கள் தேவனுடைய பார்வையில் நீதியுள்ளவர்களாக இருந்தால், அவர்கள் பாவத்திலிருந்து விடுபட்டவர்களாகவும், நீதியுள்ளவர்களாக இருப்பதற்குத் தேவையான அனைத்தையும் கொண்டவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும்.
A. நீங்கள் மேற்கோள் காட்டிய வசனங்கள், வேதாகமத்தின் பிற பகுதிகளிலிருந்தும், அவை இடம்பெற்றுள்ள குறிப்பிட்ட புத்தகங்களின் சூழலிலிருந்தும் பிரித்தெடுக்கப்பட்டவை. உதாரணமாக, யோபு கடுமையான நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த வேளை கடவுளின் தீர்மானத்திற்கு எதிராகப் பல விஷயங்களைப் பேசியதற்காகவும், கடவுளை நியாயத்தீர்ப்பின் முன் நிறுத்த முயன்றதற்காகவும் கண்டிக்கப்பட்டார்: “ஒரு மனிதன் தன் சக மனிதனுடன் நியாயத்தீர்ப்பில் நிற்பதுபோல, கடவுளுடன் ஒரு மனிதன் நின்றால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!” என்றும், யோபு 31:35-ல் “என் குறையைக் கேட்க ஒருவன் இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! சர்வவல்லமையுள்ளவர் என் விருப்பத்தைக் கேட்கட்டும், நியாயாதிபதி தாமே ஒரு புத்தகத்தை எழுதட்டும்!” என்றும் அவர் கூறினார். மேலும், “நான் நீதியுள்ளவனாக இருந்தாலும், என் சொந்த வாயே என்னைக் குற்றவாளியாக்கும்; நான் குற்றமற்றவனாயிருந்தாலும், அது என்னைக் குற்றம் செய்தவனாகவே காட்டும். நான் பனிநீரால் என்னைக் கழுவி, என் கைகளை எவ்வளவு சுத்தமாக்கினாலும், நீர் என்னை மீண்டும் மீண்டும் அழுக்கினால் கறைபடுத்துகிறீர். என் சொந்த ஆடைகளே என்னை வெறுக்கின்றன” என்றும் கூறினார். இது அவர் பெற்றுக்கொண்ட தண்டனைக்கு எதுவாக அமைந்தது. அடுத்ததாக, சகரியாவைப் பற்றி எழுதப்பட்டுள்ளதைப் பார்க்கலாம்: தேவதூதன் அவருக்கு ஒரு மகன் பிறப்பார் என்று வாக்குறுதி அளித்தபோது, அவர், “லூக்கா 1:18 இல் கூறப்பட்டுள்ளதுபோல, சகரியா தூதனை நோக்கி, “நீர் சொல்வது உண்மையென்று நான் எவ்வாறு அறிய முடியும்? நான் வயது முதிர்ந்தவன். என் மனைவியும் வயதானவள்” என்று கூறினார். இந்த பதிலுக்காக அவர் உடனடியாக மௌன தண்டனைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டார்: “அந்த வார்த்தைகள் உரிய காலத்தில் நிறைவேறும் என்ற என் வார்த்தைகளை நீ நம்பாததால், இவை நிகழும் நாள் வரை நீ பேச முடியாமல் மௌனமாக இருப்பாய்” என்று கூறப்பட்டது. இதிலிருந்து தெளிவாகத் தெரிவது என்னவென்றால், மனிதர்கள் நீதியுள்ளவர்கள் என்றும் குற்றமற்றவர்கள் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்கள்; ஆனால் கவனக்குறைவு காரணமாக அவர்கள் வீழ்ச்சியடையக்கூடும்; ஒரு மனிதன் எப்போதும் ஒரு இடைப்பட்ட நிலையில் இருக்கிறான் – அவன் நற்பண்பின் உச்சியிலிருந்து தீமையை நோக்கிச் சரியலாம் அல்லது தீமையிலிருந்து நற்பண்புக்கு உயரலாம்; அவன் ஒருபோதும் முழுப் பாதுகாப்பான நிலையில் இருப்பதில்லை, நல்ல வானிலையிலும் கூட அவன் தன் வாழ்வு எனும் கப்பல் சிதைவதைக் கண்டு கவனமாக இருக்க வேண்டும்; எனவே, ஒரு மனிதன் பாவம் செய்யாதவனாக இருக்க முடியாது. “பிரசங்கி 7:21 இல் மன்னன் சொலமனின் வார்த்தைகளில், “பூமியில் நன்மை செய்து பாவம் செய்யாத நீதியுள்ள மனிதன் ஒருவனும் இல்லை” என்கிறது. அதேபோல இராஜாக்களின் புத்தகத்திலும் (2 நாளாகமம் 6:36) “ஜனங்கள் உமக்கு எதிராகப் பாவம் செய்வார்கள். பாவம் செய்யாதவர் யாருமில்லை” என்ற வாசகம் காணப்படுகிறது. அவ்வாறே, பாக்கியவானாகிய தாவீதும், “தன் தவறுகளை எவரால் புரிந்துகொள்ள முடியும்? என்னுள் ஒளிந்திருக்கும் குற்றங்களிலிருந்து என்னைச் சுத்திகரியும், தெரிந்தே செய்யும் பாவங்களிலிருந்து உம்முடைய அடியேனைக் காத்துக்கொள்ளும்” அத்தோடு, “உமது அடியானுடன் நியாயம் தீர்க்காதீர், ஏனெனில் உமது பார்வையில் உயிரோடு இருக்கும் ஒருவனும் நீதிமானாக்கப் படுவதில்லை” இதுபோன்ற கருத்தை வலியுறுத்தும் பல பகுதிகள் பரிசுத்த வேதாகமத்தில் காணப்படுகின்றன.
13. C. ஆனால், நற்செய்தியாளராகிய யோவான் (1 யோவான் 5:18-19-ல்) கூறியுள்ள அந்தப் புகழ்பெற்ற கூற்றுக்கு நீங்கள் என்ன பதில் சொல்வீர்கள்? தேவனிடமிருந்து பிறந்த எவரும் பாவம் செய்வதில்லை என்றும், தேவனுடைய பிரசன்னம் அவர்களைத் தீயவனிடமிருந்து பாதுகாக்கிறது என்றும் அவர் கூறுகிறார். உலகம் முழுவதும் தீயவனின் ஆதிக்கத்தில் இருக்கும்போது, நாம் தேவனுக்குரியவர்கள் என்பதையும் நாம் அறிவோம்.
A. நான் அதே பாணியில் பதிலளிக்கிறேன்; உங்கள் வாதத்தின்படியே பார்த்தாலும், அந்த நற்செய்தியாளரின் சிறிய நிருபம் தனக்குத்தானே முரண்படுகிறது என்பதைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டியுள்ளது. ஏனெனில், கடவுளில் பிறந்த எவரும் பாவம் செய்வதில்லை (ஏனெனில் அவருடைய வித்து அவனுக்குள் நிலைத்திருக்கிறது, அவன் கடவுளால் பிறந்திருப்பதால் பாவம் செய்ய முடியாது) என்றால், அதே இடத்தில் அந்த எழுத்தாளர் ஏன் இப்படிச் சொல்கிறார்: “நமக்குப் பாவமில்லையென்று நாம் கூறினால் நம்மை நாமே முட்டாளாக்கிக்கொள்வதோடு, நம்மில் உண்மையும் இருக்காது” (1 யோவான் 1:8) என்று! இதை உங்களால் விளக்க முடியாது; நீங்கள் தயங்குகிறீர்கள், குழப்பமடைந்துள்ளீர்கள். அதே நற்செய்தியாளர் சொல்வதைக் கேளுங்கள்: “நம் பாவங்களை நாம் அறிக்கையிட்டால், அவர் உண்மையுள்ளவரும் நீதியுள்ளவருமாக இருந்து, நம் பாவங்களை மன்னித்து, எல்லா அநீதியிலிருந்தும் நம்மைச் சுத்திகரிப்பார்” (1 யோவான் 1:9) என்று. பரிசுத்த வேதாகமம் கூறுவது போல, “நீதிமான் பேசத் தொடங்கும்போது தன்னைத்தானே குற்றவாளியாகக் காட்டிக்கொள்கிறான்” என்றும், “நீதிமானாக்கப் படவேண்டுமானால் உன் பாவங்களை அறிக்கையிடு” என்றும் பிறிதொரு இடத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது. ரோமர் 11:32-ல், “அனைத்து மக்களும் தேவனுக்குப் பணிய மறுத்திருக்கின்றனர். தேவன் பணியாதவர்களை ஓரிடத்தில் சேர்த்தார். எனவே, அவர் அனைவர் மீதும் இரக்கம் கொள்ள முடியும்” என்று சொல்லப்படுகிறது. மனிதர்களுக்கான உண்மையான நீதியைப் பொறுத்தவரை ஒரு முக்கிய விஷயம் உள்ளது. அது என்னவென்றால், நீங்கள் வளர்த்துக்கொள்ளும் எந்தவொரு நற்பண்பும் உண்மையில் உங்களுடையது அல்ல, அது கடவுளின் கொடை என்பதை நீங்கள் உணர வேண்டும். கடவுளால் பிறக்கும் ஒருவருக்குள் கடவுளின் தன்மை நிலைத்திருக்கும் வரை அவர் பாவம் செய்வதில்லை; சொல்லப்போனால், அவர் கடவுளால் பிறந்தவர் என்பதால் அவரால் பாவம் செய்யவே முடியாது. ஆனால் இதைக் கவனியுங்கள் — வீட்டு உரிமையாளர் தூங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு எதிரி இரகசியமாக உள்ளே நுழைந்து களைகளை விதைத்தான்; அதேபோல, நாம் கவனிக்காத நேரத்தில் யாரோ ஒருவர் இரவில் வந்து ஆண்டவரின் வயலில் நல்ல பயிர்களுக்கு இடையே தீய செடிகள் வளரக்கூடிய விதைகளைத் தூவிவிடுகிறார் என்று கூறுகிறது. நற்செய்தியில் வரும் அந்த வீட்டு உரிமையாளரைப் பற்றிய இந்தக் கதை நமக்கு ஒருவித அச்சத்தை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும். அவர் தனது களத்தைச் சுத்தம் செய்து கோதுமையைச் சேமிப்புக் கிடங்கில் சேர்க்கிறார். ஆனால் பதரை (கோதுமை உமியை) காற்று அடித்துச் செல்லவோ அல்லது தீயினால் எரித்துவிடவோ விட்டுவிடுகிறார். இதுபற்றிய உதாரணத்தை நாம் எரேமியா 23:28-லும் காண்கிறோம்; அங்கே ஆண்டவர், “கோதுமைக்கு முன்னால் பதர் எம்மாத்திரம்?” என்று கேட்கிறார். ஆனால் முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், விளைச்சலில் முதிர்வில் தான் கோதுமையிலிருந்து பதர் பிரிக்கப்படுகிறது; அதாவது, நாம் இந்த அழியக்கூடிய உடல்களில் இருக்கும் வரை, கோதுமையுடன் பதரும் கலந்தே இருக்கிறது. “கடவுளால் பிறந்ததால் தன்னால் பாவம் செய்ய முடியாது” என்று அப்போஸ்தலன் ஏன் கூறினார் என்று நீங்கள் கேள்வி எழுப்பினால், நான் உங்களிடம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்பேன்: அவரது தெரிவுக்கான பலன் என்னவாக இருக்கும் என்று நான் உங்களிடம் திருப்பிக் கேட்பேன். ஏனெனில், ஒருவரால் பாவம் செய்யவே முடியாது என்ற நிலையில் அவர் பாவம் செய்யாமல் இருந்தால், அங்கே ‘சுய விருப்பம்’ (free will) என்ற ஒன்றுக்கே இடமில்லாமல் போய்விடும்; அப்போது நன்மையாக இருப்பது என்பது உங்கள் செயல்களின் விளைவாக இருக்காது, மாறாக தீமையை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத உங்கள் இயல்பின் ஒரு பகுதியாக மட்டுமே அது இருக்கும்.
14. C. இதோ, நான் உங்களுக்குக் கொடுத்த அந்த ஆரம்பக்கட்டப் பயிற்சி நினைவிருக்கிறதா? உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அது ஒரு பெரிய சவாலுக்கு உங்களைத் தயார்படுத்துவதற்கான மிக எளிதான ஒரு பயிற்சியாகவே இருந்தது. இப்போது நான் உங்களுக்கு முன்வைக்கப் போகும் அடுத்த சவால் இதுதான் – உங்கள் புத்திசாலித்தனம் எவ்வளவு கூர்மையாக இருந்தாலும், இதை உங்களால் முறியடிக்க முடியாது என்றே நான் கருதுகிறேன். நான் முதலில் பழைய ஏற்பாட்டிலிருந்தும், பின்னர் புதிய ஏற்பாட்டிலிருந்தும் சில மேற்கோள்களைக் காட்டப்போகிறேன். பழைய ஏற்பாட்டில் மோயீசனும் புதிய ஏற்பாட்டில் இயேசுவும் மிக முக்கியமானவர்களாகத் திகழ்கிறார்கள். உபாகமம் 18:13-ல் மோயீசன் மக்களிடம், “உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு முன்பாக உத்தமராயிருங்கள்” என்று கூறுகிறார். அதேபோல மத்தேயு 5:48-ல் இயேசு தனது அப்போஸ்தலர்களிடம், “உங்கள் பரம பிதா பூரணராயிருக்கிறதுபோல நீங்களும் பூரணராயிருங்கள்” என்று கூறுகிறார். இப்போது விஷயம் என்னவென்றால் – மோயீசன் மற்றும் கர்த்தரான இயேசு கூறியவற்றை, அதைக் கேட்ட மக்களால் உண்மையில் செய்திருக்க முடியும்; அல்லது அது சாத்தியமற்றது என்றால், அதைக் கடைப்பிடிக்க இயலாத மக்கள் மீது தவறு இல்லை. மாறாக, அந்தச் சாத்தியமற்ற கட்டளைகளை முதலில் பிறப்பித்தவர் மீதே முழுப் பொறுப்பும் சாரும்.
A. வேதாகமத்தை ஆழமாக ஆராயாதவர்களுக்கும், அதை நன்கு அறியாதவர்களுக்கும் அல்லது தியானிக்கப் பழகாதவர்களுக்கும், இந்தப் பகுதி பார்ப்பதற்கு மேலோட்டமாய் உங்கள் கருத்தை ஆதரிப்பது போலத் தோன்றலாம். ஆனால் உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இதை ஆழமாக ஆராய்ந்து பார்க்கும்போது அந்தச் குழப்பம் நீங்கிவிடும். வேதாகமத்தின் வெவ்வேறு பகுதிகளை ஒன்றோடொன்று ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது — அதாவது, இடத்திற்கும் காலத்திற்கும் ஏற்ப பரிசுத்த ஆவியானவர் தமக்குத்தாமே முரண்படுவது போலத் தோன்றாதவாறு (மறைநூலில் “உம்முடைய நீர்வீழ்ச்சிகளின் இரைச்சலால் ஆழம், ஆழத்தை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறது” என்று சொல்லப்பட்டிருப்பது போல)—உண்மையான நிலைமை தெளிவாகிவிடும். “உங்கள் பரம பிதா பூரணராயிருக்கிறது போல நீங்களும் பூரணராயிருங்கள்” என்று கிறிஸ்து கூறியபோது, அப்போஸ்தலர்கள் உண்மையில் பூரணராக இல்லா விட்டாலும், அவர் நிறைவேற்றக்கூடிய ஒரு கட்டளையையே கொடுத்திருந்தார் என்பது இதன் மூலம் தெளிவாகிறது.
C. அப்போஸ்தலர்கள் உண்மையில் என்ன செய்தார்கள் என்பதைப் பற்றி நான் பேசவில்லை; மாறாக, கிறிஸ்து அவர்களை என்ன செய்யச் சொன்னார் என்பதைப் பற்றியே பேசுகிறேன். கட்டளையிடுபவரிடம் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை, மாறாக அதைப் பெறுபவர்களிடமே பிரச்சினை உள்ளது; ஏனெனில், ஒரு கட்டளையைச் செயல்படுத்த முடியும் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளாமல், அந்தக் கட்டளை நியாயமானது என்பதையும் நம்மால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.
A. நல்லது! அப்படியானால், ஒருவன் விரும்பினால் பாவமின்றி இருக்க முடியும் என்றும், அதேவேளை ஒருவன் அப்போஸ்தலர் அல்லாத ஒருவனாக இருக்க முடியும் என்று மட்டும் சொல்லாதீர்கள்.
C. அப்படி ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லத் துணியும் அளவுக்கு நான் முட்டாள் என்று நினைக்கிறீர்களா?
A. பாருங்கள், நீங்கள் அதை நேரடியாகக் கூறாவிட்டாலும், அதை ஒப்புக்கொள்ள நீங்கள் தயங்கினாலும், உங்கள் வாதம் இயல்பாகவே இந்த முடிவுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. விஷயம் இதுதான்: ஒருவரால் உண்மையில் பாவமின்றி வாழ முடியுமானால், அப்போஸ்தலர்கள் பாவமற்றவர்கள் அல்ல என்பது நமக்கு உறுதியாகத் தெரியும், அப்படியானால் தர்க்கரீதியாக ஒரு நபர் அப்போஸ்தலர்களை விட உயர்ந்த நிலையில் இருக்க முடியும். மேலும், திருச்சட்டத்தின் கீழ் நீதியில் பரிபூரணம் இல்லாதிருந்த கோத்திரத்தலைவர்கள் மற்றும் தீர்க்கதரிசிகளைப் பற்றி நாம் பேசவே இல்லை. அப்போஸ்தலரே இதைத் தெளிவுபடுத்துகிறார்; அவர் கூறும்போது, “நாம் அனைவரும் பாவம் செய்து தேவனுடைய மகிமையை இழந்துவிட்டோம். ஆனாலும், எல்லாவற்றையும் சரிசெய்பவராக தேவன் முன்வைத்த கிறிஸ்து இயேசுவின் மூலமான மீட்பின் காரணமாக, அவருடைய கிருபையால் நாம் தேவனுக்கு முன்பாக இலவசமாக நீதிமான்களாக்கப்படுகிறோம்” என்று கூறுகிறார்.
14 a. C. இந்த வாதமுறை மிகவும் சிக்கலானது; இது திருச்சபைக்குரிய எளிமையை, தத்துவத்தின் சிக்கலான மற்றும் குழப்பமான விவாதங்களுக்குள் இழுத்துச் செல்கிறது. அரிஸ்டோட்டிலுக்கும் பவுலுக்கும் என்ன தொடர்பு? அல்லது பிளேட்டோவுக்கும் பேதுருவுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? பிளேட்டோ தத்துவஞானிகள் வரிசையில் தலைசிறந்தவராகத் திகழ்ந்ததைப் போலவே, பேதுருவும் அப்போஸ்தலர்களில் முதன்மையானவராக இருந்தார்; அவர் மீதே ஆண்டவரின் திருச்சபை உறுதியாகக் கட்டப்பட்டுள்ளது; பெருவெள்ளமோ அல்லது புயலோ அதை அசைக்க முடியாது.
A. இப்போது நீங்கள் மிகைப்படுத்தப்பட்ட பேச்சுத்திறனை வெளிப்படுத்துகிறீர்கள்; தத்துவத்தைப் பற்றிப் பேசியதற்காக என்னைச் சாடும் நீங்களே, இப்போது பேச்சாளர்களின் தரப்பிற்கு மாறிவிட்டீர்கள். ஆனால் உங்களுக்குப் பிடித்த அந்தப் பேச்சாளர் என்ன சொல்கிறார் என்று கேளுங்கள்: “சாதாரணமான, தேய்ந்துபோன வாதங்களைப் பற்றி இனி நாம் பேசவேண்டாம்; அவை நமக்கு வீட்டிலேயே கிடைக்கின்றனவே!”
C. இதில் எந்தவிதமான தந்திரமோ அல்லது மற்றவர்களைத் தங்கள் வசப்படுத்த வார்த்தைகளை வளைத்துப்பேசி முழங்கும் பேச்சாளர்களின் ஆரவாரமோ இல்லை. நாங்கள் தூய உண்மையையே நாடுகிறோம்; அதற்காக எளிய சொற்களையே பயன்படுத்துகிறோம். ஒன்று, கடவுள் கடினமான கட்டளைகளை விதிக்கவில்லை என்று வைத்துக்கொள்வோம்—அப்படியானால், தங்களால் செய்ய முடிந்த காரியங்களைச் செய்யாதவர்களே தவறு செய்தவர்கள் ஆகிறார்கள். அல்லது, கடவுள் கேட்ட காரியங்களைச் செய்யவே முடியாது என்று வைத்துக்கொள்வோம்—அப்படியானால், செய்ய முடியாத காரியங்களைச் செய்யத் தவறியவர்கள் குற்றவாளிகள் அல்ல; மாறாக, அத்தகைய கடினமான காரியங்களைக் கேட்ட கடவுளே தவறு செய்தவர் ஆகிவிடுவார்—ஆனால், அத்தகைய வாதம் நிச்சயமாக ஏற்புடையதல்ல.
A. நீங்கள் வழக்கத்தை விட மிகவும் மனக்கலக்கத்துடன் இருப்பதை நான் காண்கிறேன்; எனவே, நான் உங்களிடம் பல வாதங்களை முன்வைத்து வற்புறுத்த மாட்டேன். ஆனால், பிலிப்பியருக்கு அப்போஸ்தலன் எழுதிய அந்தப் புகழ்பெற்ற பகுதியைப்பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள் என்று சுருக்கமாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்: பிலிப்பியர் 3:12-16 இல், “நான் இலக்கை அடைந்தாலும் முற்றும் தேறினவனா என்று எண்ணாமல், கிறிஸ்து இயேசுவினால் நான் எதற்காகப் பிடிக்கப்பட்டேனோ அதை நான் பிடித்துக்கொள்ளும்படி ஆசையாய்த் தொடருகிறேன். சகோதரரே, அதைப் பிடித்துக்கொண்டேனென்று நான் எண்ணுகிறதில்லை; ஒன்று செய்கிறேன், பின்னானவைகளை மறந்து, முன்னானவைகளை நாடி, கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் தேவன் அழைத்த பரம அழைப்பின் பந்தயப்பொருளுக்காக இலக்கை நோக்கித் தொடருகிறேன். ஆகையால், நம்மில் தேறினவர்கள் யாவரும் இந்தச் சிந்தையாயிருக்கக்கடவோம்; எந்தக் காரியத்திலாவது நீங்கள் வேறே சிந்தையாயிருந்தால், அதையும் தேவன் உங்களுக்கு வெளிப்படுத்துவார். ஆகிலும் நாம் எதுவரையில் தேறியிருக்கிறோமோ, அதுமுதல் ஒரே ஒழுங்காய் நடந்துகொண்டு, ஒரே சிந்தையாயிருப்போமாக….” என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. மீதமுள்ள பகுதியை நீங்கள் அறிவீர்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை; சுருக்கமாகச் சொல்ல வேண்டும் என்ற காரணத்தினால் நான் அதைத் தவிர்க்கிறேன். அவர் இன்னும் அதைப் பிடித்துக்கொள்ளவில்லை என்றும் ஒருபோதும் பூரணமடையவில்லை என்றும் கூறுகிறார்; ஆனால், ஒரு வில் எறியும் வீரனைப்போல அவர் தனது அம்புகளை நிர்ணயிக்கப்பட்ட இலக்கை (கிரேக்க மொழியில் இது ‘ஸ்கோபோஸ்’ – σκοπός – என்று அழைக்கப்படுகிறது) நோக்கிச் செலுத்தினார்; ஏனெனில், அம்பு ஒரு பக்கமோ அல்லது மறுபக்கமோ விலகிச் சென்றால், அது வில் எறியும் வீரனின் திறமையின்மையைக் காட்டிவிடும் அல்லவா? மேலும் அவர், தான் கடந்த காலத்தின் நிகழ்வுகளை விட்டுவிட்டு, எப்போதும் முன்னால் வரக்கூடிய காரியங்களை நோக்கி முன்னேறிக்கொண்டிருந்ததாக கூறுகிறார்; இவ்வாறு கடந்த காலத்தில் நாம் மூழ்கிவிடக் கூடாது என்பதையும், அதற்குப் பதிலாக எதிர்காலத்தை ஆவலுடன் எதிர்நோக்க வேண்டும் என்பதையும் இது நமக்குக் கற்பிக்கிறது. எனவே, இன்று ஏதோ ஒன்று பரிபூரணமானது என்று அவர் நினைத்தாலும், நாளை அது முழுமையற்றதாகத் தோன்றியது, ஏனெனில் அவர் ஏற்கனவே சிறந்த ஒன்றைத் துரத்திக்கொண்டிருந்தார். அவர் ஒருபோதும் நகர்வதை நிறுத்துவதில்லை, எப்போதும் முன்னோக்கியே செல்கிறார். நாம் பரிபூரணமானது என்று நினைப்பது உண்மையில் முழுமையற்றது என்பதை இது காட்டுகிறது. உண்மையான பரிபூரணமும் மெய்யான நீதியும் கடவுளின் மேன்மைக்கு ஒப்பிடும்போது மட்டுமே தகுதி பெறுகின்றன என்பதை இது நிரூபிக்கிறது. கிறிஸ்து இயேசுவில் தேவனுடைய உயர் அழைப்பின் வெகுமதியை நோக்கி, அந்த இலக்கை நோக்கி நான் முன்னேறிச் செல்கிறேன் என்கிறார் அவர். ஓ, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்போஸ்தலனாகிய பவுலே, என் குறைகளை ஒப்புக்கொள்ளும், போராடும் ஒருவனான என்னை, கேள்வி ஒன்றைக் கேட்கத் துணிந்தால் மன்னியும். நீர் அதை இன்னும் அடையவில்லை, இன்னும் அதைப் பற்றிக்கொள்ளவில்லை, இன்னும் பரிபூரணமடைய வில்லை என்றும், மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதலில் எப்படியாவது பங்குபெற்று, உமது உயர் அழைப்பின் வெகுமதியைப் பெற்றுக் கொள்ளும் நம்பிக்கையில், கடந்த காலத்தை எப்போதும் பின்தள்ளிவிட்டு, எதிர்காலத்தை நோக்கி முன்னே சென்றார்கள் என்றும் கூறுகிறீர். அப்படியிருக்க, “பரிபூரணர் யாவரும் இவ்வுலக சிந்தையுடையவர்களாயிருக்கிறார்கள்?” என்று உடனடியாக எப்படிச் சொல்கிறீர்? (அல்லது, வசனங்கள் வேறுபடுவதால், “நாமும் இவ்வுலக சிந்தையுடையவர்களாக இருப்போம்” என்றும் கூறலாம்). அப்படியானால், நாம் கொண்டிருக்கும் அல்லது கொண்டிருக்க வேண்டிய இந்த மனப்பான்மையின் பின்னணி தான் என்ன? நாம் ஏற்கனவே பரிபூரணமானவர்கள் என்று நினைக்கிறோமா? நாம் இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாத விஷயங்களைக் கண்டுகொண்டோம், இன்னும் அடையாதவற்றை அடைந்துவிட்டோம், இருப்பினும், முழுமையடையாத நிலையில் இருக்கும் நாம் முழுமையானவர்கள் என்று நினைக்கிறோமா? அப்படியானால், நாம் பரிபூரணமானவர்கள் இல்லையென்றால், நாம் என்ன வகையான சிந்தனையைக் கொண்டிருக்கிறோம் அல்லது என்ன வகையான சிந்தனையைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்? உண்மையான விஷயம் இதுதான்: நாம் பரிபூரணமற்றவர்கள் என்பதையும், இன்னும் விஷயங்களை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பதையும் ஒப்புக்கொள்வதுதான் உண்மையான ஞானம். நீங்கள் பரிபூரணமற்றவர் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்; உண்மையாகச் சொன்னால், நீதிமானாக இருப்பவர் உயிரோடு இருக்கும்போது செய்யக்கூடிய மிகச் சிறந்த விஷயம் என்னவென்றால், அவர் முழுமையற்றவராக இருப்பதுதான். அதனால்தான் நீதிமொழிகள் நமக்குச் சொல்லும்போது, உண்மையான நீதியைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள் என்று சொல்கிறது. ஏனென்றால், ஒரு பொய்யான நீதியும் இல்லாவிட்டால், தேவனுடைய நீதி ஒருபோதும் உண்மையானது என்று வேண்டிய அவசியம் இருக்காது. அப்போஸ்தலர் தொடர்ந்து சொல்கிறார்: நீங்கள் இதைப் பற்றி வித்தியாசமாக சிந்தித்தால், தேவன் உங்களுக்கு உண்மையைக் காண்பிப்பார். இது எனக்கு விசித்திரமாகத் தோன்றுகிறது. இதோ ஒரு மனிதர், ‘நான் இன்னும் இலக்கை அடையவில்லை, நான் பரிபூரணமானவன் அல்ல’ என்று சற்று முன்பு சொல்லக் கேட்டோம்; கிறிஸ்து தனக்குள் வாழ்கிறார் என்பதில் மிகவும் உறுதியாக இருந்த இந்தத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மனிதர், ‘கிறிஸ்து என் மூலம் பேசுகிறார் என்பதற்கு உங்களுக்கு ஆதாரம் வேண்டுமா?’ என்றும் கேட்டார். இருப்பினும் தான் பரிபூரணமானவன் அல்ல என்பதை அவர் வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டார். ஆனால் இப்போது, தனக்காக உரிமை கோராத ஒன்றை அவர் அனைவருக்கும் சொல்கிறார்—அவர் தன்னை கூட்டத்தோடு சேர்த்துக்கொண்டு, ‘பக்குவமடைந்த நாம் அனைவரும், இப்படி சிந்திப்போம்’ என்கிறார். அதேநேரம் அவர் ஏன் அப்படிச் சொன்னார் என்பதை உடனடியாக விளக்குகிறார். ஆக, அவர் சொல்லும் விஷயம் இதுதான்—மனிதர்களாகிய நம்மால் முடிந்தவரை பரிபூரணமாக இருக்க முயன்றால், நாம் இன்னும் அந்த நிலையை அடையவில்லை என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். நாம் அதை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை, அல்லது நாம் நிச்சயமாகப் பரிபூரணமானவர்கள் அல்ல. ஆகையால் நாம் பரிபூரணமானவர்கள் அல்ல என்பதால் உண்மையான, முழுமையான பரிபூரணத்துடன் பொருந்தாத வழிகளில் நாம் சிந்திக்கக்கூடும். கடவுளின் முழுமையான அறிவு நமக்குச் சொல்வதிலிருந்து நமது சிந்தனை மாறுபட்டிருந்தால், கடவுள் உண்மையில் அதைப் பற்றி நமக்கு உணர்த்துவார். அதன் மூலம், தாவீது செய்தது போல நாமும் ஜெபித்து, ‘உமது பிரமாணத்தில் உள்ள அதிசயங்களைக் காணும்படி என் கண்களைத் திறந்தருளும்’ என்று கேட்கலாம்.
15. இவை அனைத்தும் பரிசுத்த வேதாகமத்தில் இரண்டு வகையான பரிபூரணம், இரண்டு வகையான நீதி, மற்றும் இரண்டு வகையான பயம் உள்ளன என்பதைக் காட்டுகிறது. முதலாவது, ஞானத்தின் தொடக்கமாக இருக்கும் அந்தப் பரிபூரணம், இணையற்ற சத்தியம், முழுமையான நீதி மற்றும் பயம் ஆகும்; இதை நாம் தேவனுடைய மகத்துவத்தைக் கொண்டு மதிப்பிட வேண்டும். இரண்டாவது, மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு உயிரினத்துக்கும் எட்டக்கூடியதாக இருப்பதுடன், நமது பலவீனத்தோடு முரண்படாதது. சங்கீதங்களில் நாம் வாசிப்பது போல: உம்முடைய பார்வையில் ஜீவனுள்ள ஒருவனும் நீதிமானாக்கப்படுவதில்லை; இது தேவனுடன் ஒப்பிடும்போது அல்ல, மாறாக தேவனால் அறியப்பட்டபடி பரிபூரணம் என்று அழைக்கப்படும் நீதியாகும். யோபு, சகரியா, எலிசபெத் ஆகியோர் ஒருநாள் அநீதியாக மாறக்கூடிய அந்த நீதியினின் நிமித்தமே நீதிமான்கள் என்று அழைக்கப்பட்டார்கள்; மாறாத ஒன்றின் நிமித்தம் அல்ல. அதைப் பற்றி மல்கியா 3:6-ல், “நான் தேவன், நான் மாறாதவன்” என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இதைப் பற்றியே அப்போஸ்தலர் வேறொரு இடத்தில் இவ்வாறு எழுதுகிறார்: (2 கொரிந்தியர் 3:10) “ஏனெனில் முன்னொரு காலத்தில் மகிமையுடையதாக இருந்த அந்த பழைய உடன்படிக்கை, இப்போது இந்த புதிய உடன்படிக்கையின் மிகச் சிறந்த மகிமையோடு ஒப்பிடும்போது, தன் மகிமையை இழந்துபோனதாகவே இருக்கிறது” என்று. அதாவது, திருச்சட்டத்தின் நீதியானது, நற்செய்தியின் கிருபையோடு ஒப்பிடும்போது, நீதியாகவே தோன்றவில்லை” என்றே கூறப்படுகிறது. ஏனெனில், அவர் கூறுகிறார், வாடிப்போவது மகிமையோடு இருந்ததானால், நிலைத்திருப்பது இன்னும் அதிகமாய் மகிமையோடு இருக்கும். இதுகுறித்து, 1 கொரிந்தியர் 13:9-10 இல், “நமது அறிவும் தீர்க்கதரிசனம் கூறும் திறனும் முழுமையுறாதவை. எனவே அவற்றிற்கு முடிவு உண்டு. முழுமையான ஒன்று வருகிறபொழுது முழுமையுறாத பொருள்கள் முடிவுறும்” என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம் சொல்லப்படுவது என்னவென்றால், நாம் கொஞ்சமாய் அறிந்திருக்கிறோம், தேவனுக்காக கொஞ்சமாய்ப் பேசுகிறோம்; ஆனால் முழுமையானது வரும்போது கொஞ்சமாய் இருப்பது முடிந்துவிடும் என்பதே. மேலும், 1 கொரிந்தியர் 13:12 இல், “தெளிவற்ற கண்ணாடிக்குள் பார்ப்பதுபோல நாம் இப்போது பார்க்கிறோம். எதிர்காலத்தில் தெளிவான பார்வை நமக்கு உருவாகும். இப்போது ஒரு பகுதியே எனக்குத் தெரியும். தேவன் என்னை அறிந்துகொண்டதுபோல அப்போது நான் முழுக்க அறிவேன்” என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. மேலும் சங்கீதங்களில், ‘அப்படிப்பட்ட அறிதல் எனக்கு மிகவும் பெரியது; அது உயர்ந்தது, என்னால் அதை அடைய முடியாது. மேலும், இதை நான் எப்படி அறிந்துகொள்ள முடியும் என்று நினைத்தபோது, அது எனக்கு மிகவும் கடினமாக இருந்தது; நான் தேவனுடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் சென்று, அவர்களுடைய முடிவை நினைக்கும் வரை. அதே இடத்தில், நான் உங்களுக்கு முன்பாக ஒரு மிருகத்தைப் போல இருந்தேன்; ஆனால், நான் எப்போதும் உங்களுடன் இருக்கிறேன்’ என்று கூறப்பட்டுள்ளது. மேலும் எரேமியா 10:14 இல், “ஒவ்வொரு மனிதனும் அறிவற்றவனாகவும், விவரம் அறியாதவனாகவும் ஆகிவிட்டான்” என்று கூறுகிறார். அப்போஸ்தலனாகிய பவுலிடம் மீண்டும் செல்வோமானால், 1 கொரிந்தியர் 1:25 “தேவனுடைய மதியீனம் மனிதர்களை விட ஞானமானது; தேவனுடைய சோர்வும் கூட மனிதரின் பலத்தைக் காட்டிலும் வலிமை உடையது” என்று சான்று பகர்கிறது. இன்னும் பல உள்ளன, ஆனால் சுருக்கமாக இருக்கவேண்டும் என்பதற்காக அவற்றை நான் விட்டுவிடுகிறேன்.
16. C. என் அன்புக்குரிய அட்டிகஸ், உங்கள் பேச்சு உண்மையிலேயே நினைவாற்றலின் ஒரு திறமையான வெளிப்பாடு. இருப்பினும் இந்த வல்லுநர் குழுவைத் திரட்டுவதில் நீங்கள் செய்துள்ள பணி எனக்கு உதவுகிறது. ஏனெனில், உங்களைப் போலவே நானும் மனிதனைக் கடவுளுடன் ஒப்பிடுவதில்லை, மாறாக சக மனிதர்களுடன் மட்டுமே ஒப்பிடுகிறேன்; அவ்வாறு ஒப்பிடுகையில், முயற்சி செய்பவன் பரிபூரணமாக இருக்க முடியும். ஆகவே, மனிதன் முயற்சித்தால் பாவமின்றி வாழ முடியும் என்று நாம் கூறும்போது, அதன் அளவுகோல் மனிதனுக்கு உரியதே தவிர, கடவுளின் மகிமை அல்ல; ஏனெனில், அவருடன் ஒப்பிடுகையில் எந்த உயிரினமும் பரிபூரணமாக இருக்க முடியாது.
A. இங்கே பாருங்கள் கிரிட்டோபுலஸ், அதைக் குறிப்பிட்டதற்கு நன்றி—உங்கள் இந்த நினைவூட்டலை நான் மிகவும் பாராட்டுகிறேன். பாருங்கள், எந்தவொரு உயிரினமும் உண்மையில் பரிபூரணமான, முழுமையான நீதியை அடைய முடியாது என்பதில் நான் உறுதியாக இருக்கிறேன். ஆனால் விஷயம் இதுதான்: வெளிப்படையாக, வெவ்வேறு நபர்களுக்கு வெவ்வேறு அளவிலான நீதி இருக்கிறது, இல்லையா? மேலும் ஒருவரின் நீதி மற்றொருவரின் நீதிக்குச் சமமானது என்று யாரும் வாதிடப் போவதில்லை. மேலும், நீங்கள் யாரை ஒப்பிடுகிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்து நீதி அதிகமாகவோ அல்லது குறைவாகவோ இருக்கலாம். மேலும் நேர்மையாகச் சொல்வதானால், ஒருவரை மற்றொருவருடன் ஒப்பிடும்போது நீதியுள்ளவராகத் தெரியாவிட்டாலும், அவருடைய சொந்த சூழ்நிலை மற்றும் திறன்களின் அடிப்படையில் நாம் அவரை நீதியுள்ளவர் என்று அழைக்கலாம். உதாரணமாக, அப்போஸ்தலன் பவுலை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் — இந்த மனிதர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பாத்திரம், மற்றைய எல்லா அப்போஸ்தலர்களை விடவும் கடினமாக உழைத்தவர் என்பதற்காக தனித்து காணப்படுகிறது. 2 தீமோத்தேயு 4:7-8-ல் அவர் தீமோத்தேயுவுக்கு எழுதியபோது, அவர் நிச்சயமாக நீதியுள்ளவராக இருந்தார் என்று நான் கூறுவேன்: “நான் திறமையாகப் போராடியிருக்கிறேன். நான் பந்தயத்தை முடித்துவிட்டேன். நான் விசுவாசத்தைப் பாதுகாத்திருக்கிறேன். இப்பொழுது எனக்காக ஒரு கிரீடம் காத்திருக்கிறது. அந்த நாளில் தேவன் என்னிடம் இதைக் கொடுப்பார். கர்த்தரே நியாயம் தீர்க்கிறவர். அவர் சரியாகச் செய்வார். அந்த நாளில் அவர் எனக்குக் கிரீடத்தைத் தருவார். அவரது வருகையை விரும்பி, அவருக்காகவே காத்திருக்கிற அனைவருக்கும் அவர் கிரீடத்தைத் தருவார்” என்று கூறியுள்ளார். தீமோத்தேயு பவுலின் மாணவராகவும் அவரைப் பின்பற்றுபவராகவும் இருந்தார். ஆகவே எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும், நற்பண்பு எப்படி இருக்கும் என்றும் பவுல் அவருக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார். அதேபோல, தீமோத்தேயுவும் நீதியுள்ளவராக இருந்தார். அப்படியென்றால், அவர்கள் இருவருக்கும் ஒரே மாதிரியான நீதி இருந்தது என்று நாம் உண்மையிலேயே நினைக்கக் கூடுமா? அது அர்த்தமற்றது, ஏனென்றால் குறிப்பாக பவுல் மற்றைய எல்லோரையும் விட அதிக உழைப்பைக் கொடுத்தபோது ஆனார் தனித்துவமாகக் காணப்படுகிறார். என் பிதாவின் வீட்டில் அநேக வாசஸ்தலங்கள் உண்டு. அங்கேயும் வெவ்வேறு நிலைகளில் தகுதி இருக்கும் என்று நான் யூகிக்கிறேன். ஒரு நட்சத்திரம் அதன் பிரகாசத்தில் வேறுபடுவது போல, மற்றொரு நட்சத்திரம் அதன் ஒளியில் வேறுபடுகிறது; அதுபோலவே, திருச்சபை எனும் ஒரே உடலில் வெவ்வேறு பாகங்கள் உள்ளன. சூரியனுக்கென்று ஒரு தனித்துவமான பிரகாசம் உண்டு; சந்திரன் இரவின் இருளை மென்மையாக்குகிறது; கோள்கள் எனப்படும் ஐந்து கிரகங்களும் வானத்தில் வெவ்வேறு பாதைகளிலும் வெவ்வேறு அளவிலான ஒளியுடனும் நகர்கின்றன. வானத்தில் நாம் பின்தொடரும் வேறு பல நட்சத்திரங்களும் உள்ளன. ஒவ்வொன்றிற்கும் தனக்கென ஒரு தனித்துவம் உண்டு; ஒவ்வொன்றும் தன்னுள் முழுமையானதாக இருந்தாலும், அதைவிடப் பெரிய ஒன்றின் அருகில் வைத்து ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது அது முழுமையானதாக இருப்பதில்லை. வெவ்வேறு பாகங்களைக் கொண்ட உடலிலும்கூட, கண் ஒரு பணியையும், கை வேறொரு பணியையும், கால் வேறொரு பணியையும் ஆற்றுகின்றன. இதுகுறித்து அப்போஸ்தலர் கூறும்போது, “கண் கையிடம், ‘எனக்கு நீ தேவையில்லை’ என்றோ, அல்லது தலை கால்களிடம், ‘எனக்கு நீ தேவையில்லை’ என்றோ சொல்ல முடியாது.” எல்லாரும் அப்போஸ்தலர்களா? எல்லாரும் தீர்க்கதரிசிகளா? எல்லாரும் போதகர்களா? எல்லாரும் அற்புதங்களைச் செய்பவர்களா? எல்லாரிடமும் குணமாக்கும் வரம் உள்ளதா? எல்லாரும் வெவ்வேறு மொழிகளில் பேசுகிறார்களா? சொல்லப்பட்டதை எல்லாரும் விளக்குகிறார்களா? ஆனால் மேலான வரங்களை விரும்புகிறார்கள். ஆனால் இந்த எல்லா காரியங்களையும் ஒரே ஆவியானவர் நிறைவேற்றுகிறார். அவர் விரும்பியபடி ஒவ்வொருவருக்கும் கொடுக்கிறார். மேலும், ‘ஒவ்வொரு அங்கத்தினரும் விரும்புவது போல’ என்று அவர் கூறவில்லை, மாறாக ஆவியானவர் தாமே விரும்புவது போல என்றே கூறுகிறார் என்பதை இங்கே நன்றாகக் கவனியுங்கள். ஏனெனில், பானை தன்னைச் செய்பவனிடம், “நீ என்னை ஏன் இப்படியோ அப்படியோ செய்கிறாய்?” என்று கேட்க முடியாது (ரோமர் 9:21). ஒரே களிமண் கட்டியிலிருந்து, ஒரு பகுதியை மேன்மைக்குரிய பானையாகவும், மற்றொரு பகுதியை அவமானத்திற்குரிய பானையாகவும் செய்வதற்கு குயவனுக்கு உரிமை இல்லையா? ஆகவே, அதற்குப் பிறகு அவர் மேலும் கூறுகையில், “மேலான வரங்களை நாம் மிகவும் விரும்புகிறோம், அதனால், விசுவாசத்தையும் கடின உழைப்பையும் பயன்படுத்தி ஏனைய வரங்களை விட மேலான ஒன்றைப் பெறவும், நம்முடன் ஒப்பிடும்போது இரண்டாம் அல்லது மூன்றாம் நிலையில் இருப்பவர்களை விடச் சிறந்தவர்களாக இருக்கவும் முடியும். ஒரு பெரிய வீட்டில், சில தங்கம், சில வெள்ளி, பித்தளை, இரும்பு, மரம் ஆகியவற்றால் செய்யப்பட்ட பல்வேறு பாத்திரங்கள் உள்ளன. ஆயினும், ஒரு பித்தளைப் பாத்திரம் அதன் தோற்றத்தில் முழுமையானதாக இருந்தாலும், அதை ஒரு வெள்ளிப் பானையுடன் ஒப்பிடும்போது அது முழுமையற்றது என்று அழைக்கப்படுகிறது. அதேபோல, ஒரு வெள்ளிப் பாத்திரத்தை ஒரு தங்கப் பாத்திரத்துடன் ஒப்பிடும்போது அது அவ்வளவு சிறந்ததாக இல்லை என்ற நிலைமையையே எதிர்கொள்கிறது. ஆகவே, ஒன்றோடு ஒன்றை ஒப்பிடும்போது, எல்லாப் பொருட்களும் முழுமையானவையாகவும் பூரணமானவையாகவும் இருப்பதில்லை” என்பதை இங்கே முக்கியமாகக் கூறவேண்டியுள்ளது. நீங்கள் நல்ல நிலத்தில் விதைகளை விதைக்கும்போது, ஒரே ஒரு விதைப்பு, நீங்கள் விதைத்ததை விட முப்பது மடங்கு, அறுபது மடங்கு, அல்லது நூறு மடங்கு அதிக விளைச்சலைத் தரக்கூடும். அந்த எண்களே, விளைச்சலின் பாகங்களில் வேறுபாடு இருப்பதையும், ஆயினும் ஒவ்வொன்றும் அதன் வகையில் பரிபூரணமானது என்பதையும் காட்டுகின்றன. ஆனால் ஒவ்வொரு விளைச்சலும் அதன் சொந்த வழியில் பரிபூரணமானது. எலிசபெத் மற்றும் சகரியாவை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்—நீங்கள் ஏதோ ஒரு கேடயம் போல தொடர்ந்து குறிப்பிடும் உதாரணங்கள்—அவர்கள் உண்மையில், கடவுளின் தாயான புனித மரியாளின் பரிசுத்தத்திற்கு எவ்வளவு தூரம் குறைவானவர்கள் என்பதை நமக்குக் காட்டுகிறார்கள். கடவுள் தனக்குள் வாழ்கிறார் என்பதை மரியாள் அறிந்திருந்தும், அவள் தயங்காமல், “இதோ, இனிமேல் ஒவ்வொரு தலைமுறையும் என்னை பாக்கியவதி என்று அழைக்கும். ஏனெனில் வல்லமையுள்ளவர் எனக்கு அற்புதமான காரியங்களைச் செய்திருக்கிறார், அவருடைய நாமம் பரிசுத்தமானது” என்று கூறினாள். அவருடைய இரக்கம் அவருக்குப் பயப்படுகிறவர்களின் தலைமுறை தலைமுறையாக எட்டுகிறது, மேலும் அவர் தமது புயபலத்தால் தமது வல்லமையைக் காட்டியிருக்கிறார். தன்னுடைய தகுதியினாலோ அல்லது நற்குணத்தினாலோ அல்ல, மாறாக தனக்குள் வாழும் கடவுளின் கருணையினாலேயே தான் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருப்பதாக புனித மரியாள் கூறுவதைக் கவனியுங்கள். மேலும், மனித குமாரர்களில் தன்னைவிடப் பெரியவர் எவரும் தோன்றியிராத நிலையில் தோன்றிய யோவான், தன் பெற்றோரைவிடச் சிறந்தவர். நம் ஆண்டவர் அவரைச் சாதாரண மனிதர்களுடன் மட்டுமல்ல, தேவதூதர்களுடனும் ஒப்பிடுகிறார். ஆயினும், பூமியில் மற்ற எல்லா மனிதர்களையும் விடப் பெரியவராக இருந்த யோவான், பரலோக இராச்சியத்தில் மிகவும் சிறியவரை விடவும் கீழானவர் என்று சொல்லப்படுகிறார்.
17. பரிசுத்தவான்களை ஒப்பிடும்போது, சிலர் சிறந்தவர்களாகவும், சிலர் மோசமானவர்களாகவும் இருப்பதைக் கண்டு நாம் அதிர்ச்சியடைய வேண்டியதில்லை? ஏனெனில் பாவங்களை ஒப்பிடும்போதும் இதுவே உண்மைதானே? பல பாவங்களால் காயப்பட்டு சேதமடைந்த எருசலேமைப் பார்த்து, புலம்பல்கள் 4:6 “உங்களால் சோதோம் செம்மை படுத்தப்பட்டது” என்று சொல்லப்படுகிறது. சதாகாலத்துக்கும் தூசியில் மூழ்கிப்போன சோதோம், தன் சொந்த முயற்சியால் நீதி பெற்றது என்பதற்காக அல்ல, மாறாக, மிகவும் சபிக்கப்பட்ட எருசலேமுடன் ஒப்பிடும்போது அது நீதியுள்ளதாகத் தோன்றுகிறது என்று எசேக்கியேல் 16:55-ல் கூறப்பட்டுள்ளது. ஏனெனில், எருசலேம் தேவனுடைய குமாரனைக் கொன்றது; சோதோமோ, அளவுக்கு அதிகமான ஆடம்பரத்தாலும் அளவுக்கதிகமான செல்வச் செழிப்பாலும் தன் ஆசைகளை எல்லா எல்லைகளையும் தாண்டி முன்னே சென்று கொண்டிருந்தது. நற்செய்தியில், தன் மார்பை மிக மோசமான எண்ணங்களின் களஞ்சியம் போல ஆக்கிக்கொண்டு, தன் குற்றங்களை உணர்ந்து, தன் கண்களை உயர்த்தத் துணியாத அந்த வரி வசூலிப்பவன் பெருமைமிக்க பரிசேயனை விட அதிகம் நீதியுள்ளவனாகக் கருதப்படுகிறான். மேலும், தாமார் ஒரு விபச்சாரியின் வேடத்தில் யூதாவை ஏமாற்றினாள்; ஏமாற்றப்பட்ட அந்த மனிதனின் பார்வையில், “தாமார் என்னைவிட நீதிவழுவாதவன்” (ஆதியாகமம் 38:26) என்ற வார்த்தைகளுக்கு அவன் தகுதியானவனாக இருந்தான். இவை அனைத்தும் தேவனுடைய மகத்துவத்துடன் ஒப்பிடும்போது மட்டுமல்ல, தேவதூதர்கள் மற்றும் நன்மையின் உச்சத்தை அடைந்த பிற மனிதர்களுடன் ஒப்பிடும்போதும் மக்கள் பரிபூரணமானவர்கள் அல்ல என்பதைக் காட்டுகிறது. நீங்கள் ஒருவரைக் குறைபாடுள்ளவர் என்று காட்டியிருந்தாலும், அவரைவிட நீங்கள் சிறந்தவராக இருக்கலாம். ஆயினும் மற்றொருவரால் தோற்கடிக்கப்படலாம்; அதன் விளைவாக, உண்மையான பரிபூரணம் உங்களிடம் இல்லாமல் போகலாம், ஏனெனில் அது பரிபூரணமாக இருந்தால், அது முழுமையானதாகவே இருக்கும்.
18. C. அட்டிகஸ், அப்படியென்றால் இறைவார்த்தை நம்மை எவ்வாறு பரிபூரணத்தை நோக்கி நகரத் தூண்டுகிறது?
A. சரி, நம்முடைய அழைப்புடன் வரும் அற்புதமான வெகுமதியைப் பற்றிக்கொள்ள நம்மால் முடிந்தவரை முயற்சி செய்து, நம்மிடம் உள்ள அனைத்தையும் கொண்டு நம்மை உச்ச வரம்பிற்குத் தள்ள வேண்டும் என்பதை நான் ஏற்கனவே தெளிவுபடுத்திவிட்டேன். சுருக்கமாகச் சொன்னால்: அப்போஸ்தலர் நமக்குச் சொல்வது போல, “சகலமும் கிறிஸ்துவின் அதிகாரத்துக்கு உட்பட்டதும் தேவனுடைய அதிகாரத்துக்குள் குமாரனும் (கிறிஸ்துவும்) உட்படுத்தப்படுவார். அனைத்தையும் கிறிஸ்துவின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் தேவனே உட்படுத்துகிறார். தேவன் எல்லாவற்றின் மீதும் முழுமையாக அதிகாரமுடையவராக இருக்கும் வகையில், கிறிஸ்து தேவனுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு இருக்கிறார்” என்று 1 கொரிந்தியர் 15:28 கூறுகிறது. சகலமும் இன்னும் தேவனுக்குக் கீழ்ப்படியவில்லை என்பதை இது மிகவும் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. அதனால்தான் தீர்க்கதரிசி, “என் ஆன்மா தேவனுடைய ஆளுகைக்கு மட்டுமே கீழ்ப்பட்டிருக்க வேண்டும்? ஏனென்றால், அங்கிருந்துதான் என் இரட்சிப்பு வருகிறது” என்று கேட்டு, தனது இறுதி கீழ்ப்படிதலைப் பற்றி முன்கூட்டியே பேசுகிறார். இங்கே விஷயம் என்னவென்றால், கிறிஸ்து திருச்சபை என்ற சரீரத்திற்குத் தலைவராக இருந்தாலும், சில அங்கங்கள் இன்னும் உடன்படாதிருப்பதால் முழு சரீரமும் தேவனுக்கு கீழ்ப்பட்டிருப்பது போல் தெரியவில்லை. உடலின் ஒரு பகுதிக்கு வலி ஏற்படும் போது, எல்லாப் பகுதிகளும் அதை உணர்கின்றன. மேலும் உடலின் எதோ ஒரு இடத்தில் ஏற்படும் வலியால் முழு சரீரமும் வேதனையை அனுபவிக்கிறது. இதை நான் இன்னும் தெளிவாக விளக்குகிறேன். இப்போது, மண்பாண்டங்களில் இடைப்பட்ட பொக்கிஷம் நம்மிடம் இருக்கும் வரையிலும், நாம் பலவீனமான சரீரத்தை அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், அழியக்கூடிய மற்றும் அழிந்துபோகும் சரீரத்தை அணிந்திருக்கும் வரையிலும் தனிப்பட்ட நற்பண்புகளிலும், நற்பண்புகளின் தனித்தனிப் பகுதிகளால் நாம் தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்திருந்தால், நம்மைப் பாக்கியவான்கள் என்று எண்ணுகிறோம். ஆனால், இந்த மரணத்தை எதிர்பார்த்திருக்கும் சரீரம் நித்திய ஜீவனை அணிந்துகொண்டு, இந்த சிதைந்துபோகும் சரீரம் திடமாகவும் நிரந்தரமாகவும் ஆகி, கிறிஸ்துவின் வெற்றியால் மரணம் முற்றிலுமாக ஒடுக்கப்படும்போது, தேவன் அனைவருக்கும் எல்லாமுமாக இருப்பார். அப்போது, தற்போது இருப்பது போல காரியங்கள் இருக்காது—இப்போது மன்னன் சொலமனிடம் ஞானமும், தாவீதிடம் இனிமையும், எலியா மற்றும் பினெகாஸிடம் அவர்களின் வைராக்கியமும், ஆபிரகாமிடம் விசுவாசமும், பேதுருவிடம் பரிபூரண அன்பும் (யோவான் 21:15-17-ல் இயேசு அவரிடம், “யோவானின் மகனே சீமோனே, நீ என்னை நேசிக்கிறாயா?” என்று கேட்டது நினைவிருக்கிறதா?) பவுலிடம் நற்செய்தியைப் பரப்புவதில் அவரது பேரார்வமும், மற்றைய அனைவரிடமும் ஆங்காங்கே சிதறியிருக்கும் ஓரிரு நற்பண்புகளும் இருந்தாக அறிகிறோம். மாறாக, கடவுள் அனைவரையும் முழுமையாக நிரப்புவார்; புனிதர்கள் அனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்து, ஒவ்வொரு நற்பண்பின் முழு வீச்சையும் பெற்றிருப்பதைக் கொண்டாடுவார்கள்; மேலும், கடவுள் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் முற்றிலும் எல்லாமுமாக இருப்பார்.
19. C. அப்படியானால், நான் சரியாகப் புரிந்துகொண்டது என்னவென்றால், ஒருவர் இந்த அழியக்கூடிய உடலில் இருக்கும்போது, அவர்களால் எல்லா நற்பண்புகளையும் கொண்டிருக்க முடியாது என்று சொல்கிறீர்கள், சரிதானே?
A. சரியாகச் சொன்னீர்கள், ஏனென்றால் இப்போது நாம் முழுச் சித்திரத்தின் ஒரு பகுதியை மட்டுமே பார்க்கிறோம், அதன் ஒரு பகுதியை மட்டுமே புரிந்துகொள்கிறோம். எல்லாரிடமும் எல்லாமே இருப்பது சாத்தியமில்லை, ஏனெனில் எந்த மனிதனும் சாகாவரம் பெற்றவன் கிடையாது. அல்ல.
C. அப்படியானால், ஒரு நற்பண்பைக் கொண்டிருப்பது, எல்லாவற்றையும் பெற்றிருப்பது போல் தோற்றமளிக்கும் என்று எழுதப்பட்டிருப்பதை நாம் ஏன் காண்கிறோம்?
A. ஏனென்றால், அவர்கள் அந்த நற்பண்புகளைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள், அவற்றை உண்மையில் சொந்தமாகக் கொண்டிருப்பதில்லை என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? மக்கள் சில குறிப்பிட்ட நற்பண்புகளில் மிகவும் வலிமையாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நீங்கள் இதை எங்கிருந்து புரிந்துகொள்கிறீர்கள் என்று எனக்கு உறுதியாகத் தெரியவில்லை.
C. தத்துவஞானிகள் இதுபோல ஏதாவது சொல்வதில்லையா?
A. ஒருவேளை தத்துவஞானிகள் சொல்லலாம், ஆனால் அப்போஸ்தலர்கள் சொல்லவில்லை. அரிஸ்டோட்டில் சொல்வதில் எனக்கு ஆர்வமில்லை—பவுல் கற்பிப்பதில்தான் எனக்கு அக்கறை இருக்கிறது.
C. சற்றுப் பொறுங்கள், “ஒருவன் தேவனின் அனைத்துக் கட்டளைகளையும் கடைப்பிடிப்பவனாக இருக்கலாம், ஆனால் அவன் ஒரே ஒரு கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாமல் இருந்தால், அவன் மற்றைய அனைத்து கட்டளைகளையும் மீறியவனாகிறான்” என்று அப்போஸ்தலனாகிய யாக்கோபு 2:10-ல் எழுதியிருப்பதை நீங்கள் காணவில்லையா?
A. இந்த எழுத்தாக்கம் தன்னைத்தானே விளக்குகிறது. விவாதத்தின் தொடக்கப் புள்ளியாக, ‘ஒரு ஏழையை விட ஒரு செல்வந்தனுக்கு மரியாதை கொடுப்பவன் விபச்சாரி அல்லது கொலைக் குற்றவாளி’ என்று யாக்கோபு கூறவில்லை. எல்லாப் பாவங்களும் சமமானவை என்று நம்பும் ஸ்டோயிக்குகளின் தவறான கருத்து அது. ஆனால் அவர் இவ்வாறு கூறுகிறார்: ‘விபச்சாரம் செய்யாதே என்று சொன்னவர், கொலை செய்யாதே என்றும் சொன்னார்’. ஆனால் நீங்கள் கொலை செய்யாவிட்டாலும், விபச்சாரம் செய்ததால் சட்டத்தை மீறிவிட்டீர்கள். இலேசான குற்றங்கள் இலேசானவற்றுடனும், கடுமையான குற்றங்கள் கடுமையானவற்றுடனும் ஒப்பிடப்படுகின்றன. பிரம்படி தண்டனைக்குத் தகுதியான ஒரு தவறுக்கு வாளால் தண்டிக்கவோ அல்லது வாளால் தண்டனை அளிக்கத் தகுதியான ஒரு குற்றம் பிரம்படி தண்டனையால் தடுக்கப்படக் கூடாது.
C. எந்த ஒரு நல்ல மனிதனுக்கும் எல்லா நல்ல குணங்களும் இருப்பதில்லை என்பது உண்மையானால், ஒருவன் தன்னால் இயன்றதைச் செய்தால், அவன் முழுமையானவன் என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்வீர்கள்.
A. நான் முன்பு சொன்னது உங்களுக்கு நினைவில்லையா?
C. அது என்ன?
A. ஒருவர் உண்மையில் சாதித்த விஷயங்களைப் பொறுத்தவரை எல்லாவற்றையும் திட்டமிட்டு வைத்திருப்பார், ஆனால் அவரால் செய்து முடிக்க முடியாத விஷயங்களைப் பொறுத்தவரை அவர் பரிபூரணமற்றவராய் பின்தங்கிவிடுவார்.
C. ஆனால் விஷயம் என்னவென்றால்—அவன் செய்த செயல்களைப் பொறுத்தவரை, அவன் அதைக் கச்சிதமாகச் செய்துவிட்டான் இல்லையா? ஏனெனில் அதைச் செய்யவேண்டுமென அவன் ஏற்கனவே முடிவெடுத்து விட்டான். எனவே, அவனை முழுமையற்றவனாகக் காட்டும் விஷயங்களைப் பொறுத்தவரை, இன்னும் செய்யாத காரியங்களை அவன் செய்யவேண்டும் என முடிவு செய்திருந்தால், அவற்றிலும் அவன் முற்றிலும் பரிபூரணமானவனாக இருந்திருக்க முடியும்.
A. பரிபூரணமான ஒன்றை அடைய எவர் தான் விரும்பமாட்டார்? அல்லது ஒவ்வொரு நற்பண்பிலும் வலிமை பெற யார் தான் கனவு காணமாட்டார்கள்? ஆனால் விஷயம் இதுதான்—ஒவ்வொரு மனிதரிடமும் எல்லா நற்பண்புகளும் இருக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் எதிர்பார்த்தால், பொருட்களின் வேறுபாடுகளையும், அருட்கொடைகளின் வேறுபாடுகளையும், அடைப்படையில் படைத்தவரின் படைப்புகளின் பன்முகத்தன்மையையும் நீங்கள் இல்லாமல் செய்துவிடுகிறீர்கள். . அதனால்தான் தீர்க்கதரிசி அந்தப் புனிதப் பாடலில் இவ்வாறு பாடுகிறார்: ஞானத்தோடு நீர் அனைவரையும் படைத்தீர். இதை பின்வரும் கோணத்தில் சிந்தித்துப் பாருங்கள்: சூரியனைப் போலத் தன்னால் பிரகாசிக்க முடியவில்லை என்பதால் சந்திரன் கோபமடையலாம். ஒவ்வொரு மாதமும் தான் ஏன் சூரியனின் பாதையைச் சுற்றி வர வேண்டும் என்று எண்ணி, தனது இருண்ட தன்மையையும் முடிவில்லாத உழைப்பையும் குறித்து சந்திரன் முறையிடலாம். சந்திரனை விடத் தான் ஏன் மெதுவாகச் செல்கிறேன் என்று சூரியன் முணுமுணுத்துக் கேட்கலாம். மேலும், சாதாரண மனிதர்களான நாம் தேவதூதர்களாக இல்லாமல் ஏன் மனிதர்களாகப் படைக்கப்பட்டோம் என்று வியக்கலாம். ஆனால், உங்கள் குருவான எல்லாவற்றிற்கும் ஊற்றாக விளங்கும் ஆதிமூலமாக இருப்பவர், உயிரினங்கள் அனைத்தும் ஒரு பந்தயத்தில் ஓடும் வீரர்களைப் போல சமமாகப் படைக்கப்பட்டு, ஒரே மாதிரியான நியாயமான தொடக்கத்தைப் பெற்றிருந்தன என்று கூறுகிறார். நம்மில் சிலர் பாதியிலேயே கைவிட்டுவிடலாம், ஆனால் மற்றும் சிலர் கடுமையாகப் போராடி, நாம் அனைவரும் குறிவைக்கும் வெற்றிக் கோட்டை உண்மையில் தாண்டி விடுகிறார்கள். யானைகளையும் சிங்கத்தின் உடலையும் கழுகின் தலையையும் கொண்ட கிரிபின்கள் (Griffin) என்ற கற்பனைத் தோற்றம் கொண்ட விலங்கையும் கற்பனை செய்து பாருங்கள், அவற்றின் பிரம்மாண்டமான உடல்கள், தங்கள் கனமான உடலமைப்பைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டும், தாங்கள் ஏன் நான்கு கால்களில் சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்று வியந்துகொண்டும் இருக்கின்றன என்று வைத்துக்கொள்வோம்; அதே சமயம் ஈக்களும் கொசுக்களும் தங்கள் சிறிய இறக்கைகளுக்கு அடியில் ஆறு கால்களை மறைத்துக்கொண்டு தப்பித்து வாழ்கின்றன. பின்னர், ஊர்ந்து செல்லும் உயிரினங்கள் உள்ளன, அவற்றுக்கு நூற்றுக் கணக்கான கால்கள் இருந்தாலும் அவற்றின் கூர்மையான கண்களால் ஒரே நேரத்தில் நிகழும் அவற்றின் உடல் அசைவுகள் அனைத்தையும் கண்காணிக்க முடியாது. படைப்பாளரின் கைவினையை நிராகரித்த மார்சியோனும் பிற மதத்துரோகிகளும் இந்த வகையான வாதத்தை முன்வைக்க முடியும். உங்கள் தர்க்கம் இதை எந்த அளவிற்கு எடுத்துச் செல்கிறது என்றால், உங்கள் பின்பற்றுபவர்கள் குறிப்பிட்ட விடயங்களில் குறை கண்டுபிடிக்கும்போது அவர்கள் அடிப்படையில் கடவுளைத்தான் தாக்குகிறார்கள். ஏன் அவர் ஒருவரே கடவுளாக இருக்கிறார் என்றும் ஏன் அவர் தமது வல்லமையை படைப்புகளுடன் பகிர்ந்து கொள்ள மாட்டார் என்றும் ஏன் அனைவருக்கும் சமமான திறன்களும் அந்தஸ்தும் இல்லை என்றும் அவர்கள் கேள்வி எழுப்புகிறார்கள். நீங்கள் அதை அநேகமாக சத்தமாகச் சொல்ல மாட்டீர்கள் (கடவுளை நோக்கி வெளிப்படையாக சவால் விடும் அளவுக்கு நீங்கள் ஒரு அறிவீனர் அல்ல), இருப்பினும் மனிதர்களுக்கு ஒரு தெய்வீக குணத்தைக் கொடுத்து, அவர்கள் கடவுளைப் போலவே பாவமற்றவர்களாக இருக்க முடியும் என்று நீங்கள் கூறும்போது, உண்மையில் நீங்கள் மேற்கூறியவற்றைத் தான் சொல்ல வருகிறீர்கள் என்பது புலனாகிறது. அதனால்தான் வரங்கள் எவ்வாறு வேறுபடுகின்றன என்பதைப் பற்றி அப்போஸ்தலர் உரக்கவும் தெளிவாகவும் பேசுகிறார்: 1 கொரிந்தியர் 12:4-5 இல், “ஆவிக்குரிய வரங்கள் பலவகை உண்டு. ஆனால், அனைத்தும் அதே ஆவியானவரால் வருபவை. ஊழியம் செய்வதற்குப் பல வழிகள் உண்டு. ஆனால் அந்த வழிகள் அனைத்தும் கர்த்தரிடமிருந்தே வருபவை” என்று விளக்கமளிக்கிறது.
20. C. எந்த ஒரு தனி நபராலும் ஒரே நேரத்தில் எல்லா நல்ல குணங்களையும் கொண்டிருக்க முடியாது என்று என்னை நம்பவைக்கும் முயற்சியில், இந்த வாதத்தை நீங்கள் மிகவும் கடுமையாகத் திணிக்கிறீர்கள். இது எப்படியென்றால் கடவுள் பொறாமை கொண்டவர் என்றோ அல்லது தனது சாயலுக்கும் உருவத்திற்கும் படைத்தவருடன் எல்லா விதத்திலும் பொருந்தும் திறனை வழங்கும் சக்தி அவரிடம் இல்லை என்றோ நீங்கள் கூறுவது போல் இருக்கிறது.
A. நான் வரம்பு மீறுகிறேனா அல்லது நீங்களா? ஏற்கனவே விடைகாணப்பட்ட கேள்விகளை நீங்கள் மீண்டும் எழுப்புகிறீர்கள். அத்தோடு, ஒற்றுமை என்பது வேறு சமத்துவம் என்பது வேறு என்பதை நீங்கள் புரிந்து கொள்ளவில்லை; முந்தையது ஒரு ஓவியம், பிந்தையது யதார்த்தம். ஒரு உண்மையான குதிரை சமவெளிகளிலும், திடலிலும் ஓடுகிறது. ஆனால் தேரோடு சேர்த்து சுவரில் வரையப்பட்ட குதிரை என்றும் நகராது. நீங்கள் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் கொடுக்கும் அதே மரியாதையை ஆரியர்கள் தேவனுடைய குமாரனுக்குக் கொடுப்பதில்லை. சிலர் கிறிஸ்து முழுமையான மனிதராக இருந்தார் என்பதை ஒப்புக்கொள்ள அஞ்சுகிறார்கள். ஏனெனில் அவருக்கு மனிதப் பாவங்கள் இருந்தன என்று அவர்கள் உணர்கிறார்கள்; கடவுளால் பரிபூரணமாகப் படைக்க முடியாது என்பது போல. ‘மனிதகுமாரன்’ என்ற பட்டமும் ‘தேவகுமாரன்’ என்ற பட்டமும் ஒன்றாக இருக்க முடியாது என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். ஆகவே, ஒன்று எனக்குப் பதிலளிக்க வேறு ஒரு கேள்வியைக் கொடுங்கள், அல்லது உங்கள் பெருமையை விட்டுவிட்டு தேவனுக்கு மகிமை செலுத்துங்கள்.
C. பாருங்கள், நீங்கள் முன்பு கூறிய ஒரு கருத்தை மறந்துவிட்டீர்கள்; மேலும் உங்கள் வாதத் தொடரை உருவாக்குவதிலும், கடிவாளம் அவிழ்ந்த குதிரையைப் போல உங்கள் வாதத் தொடரை உருவாக்குவதிலும், வேதாகமத்தின் திடல்களில் பாய்ந்து செல்வதிலும் மிகவும் மும்முரமாக இருந்ததால், முக்கியக் கருத்தைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட நீங்கள் கூறவில்லை. உங்கள் மறதி என்பது அடிப்படையில் பதில் அளிப்பதைத் தவிர்ப்பதற்கான ஒரு வீண் காரணம் மட்டுமே. உங்கள் கோரிக்கைக்கு தற்காலிகமாக ஒப்புக்கொண்டு, நீங்கள் பெற்றதை மனமுவந்து திருப்பித் தருவீர்கள் என்றும், நீங்கள் செலுத்த வேண்டியதைச் செலுத்த எந்தத் தூண்டுதலும் தேவையில்லை என்று நான் கருதியது எனது முட்டாள்தனம்.
A. நான் தவறாக நினைக்கவில்லை என்றால், சாத்தியமான கட்டளைகள் பற்றிய கேள்விக்கு பதிலளிப்பதை நான் பிற்போடுகிறேன். தயவுசெய்து உங்களுக்கு எது சிறந்ததெனத் தோன்றுகிறதோ அதன்படி தொடரவும்.
21. C. கடவுள் கொடுத்த கட்டளைகள் நிறைவேற்றக்கூடியவையாகவோ அல்லது நிறைவேற்ற முடியாதவையாகவோ இருக்கின்றன. நிறைவேற்றக்கூடியவையாக இருந்தால், நாம் விரும்பும் பட்சத்தில் அவற்றை நிறைவேற்ற முடியும். அதேநேரம் நிறைவேற்ற முடியாதவையாக இருந்தால், நம்மால் நிறைவேற்ற முடியாத காரியங்களைச் செய்யாததற்காக எம்மீது பழிசுமத்த அனுமதிக்க முடியாது. எனவே, கடவுள் செய்யக்கூடிய அல்லது செய்ய முடியாத கட்டளைகளைக் கொடுத்திருந்தாலும், ஒரு நபர் விரும்பினால் தான் தனது சொந்த இயல்பில் குற்றமற்றவராக இருக்க முடியும்.
A. உங்கள் பொறுமையுடனான செவிமடுத்தலை நான் மிகவும் போற்றுகிறேன், ஏனென்றால் நாம் உண்மையில் விரும்புவது மற்றவர்களைத் தோற்கடிப்பதல்ல—பொய்களை வென்று உண்மையை வெற்றிபெறச் செய்வதே ஆகும். கடவுள் அடிப்படையில் மனிதகுலத்திற்கு எல்லா விதமான திறமைகளிலும் தேர்ச்சி பெறக்கூடிய ஆற்றலை வழங்கியுள்ளார். மேலும் அநேகமான மக்கள் அதைச் சரியாகச் செய்திருப்பதையும் நாம் காணலாம். கைத்தொழில்களை (கிரேக்கர்கள் βάναυσοι என்று அழைத்தவை) நாம் தவிர்த்துவிட்டால், இலக்கணம், சொல்லாட்சி, தத்துவத்தின் மூன்று பிரிவுகளான இயற்பியல், ஒழுக்கநெறி மற்றும் தர்க்கம், அட்சரகணிதம், வானியல், ஜோதிடம், எண்கணிதம் மற்றும் இசை ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடலாம்; இவை அனைத்தும் தத்துவத்தின் ஒரு பகுதியாகும். பின்னர், கோட்பாடு, ஆராய்ச்சி மற்றும் நடைமுறை ஆகிய மூன்று பகுதிகளைக் கொண்ட மருத்துவம், மற்றும் பொதுவான மற்றும் குறிப்பிட்ட விடயங்கள் இரண்டிற்குமான சட்டங்களைப் பற்றிய அறிவு ஆகியவை உள்ளன. ஆனால் விஷயம் இதுதான்: நீங்கள் எவ்வளவு புத்திசாலியாக இருந்தாலும், இவை அனைத்திலும் உங்களால் உண்மையிலேயே தேர்ச்சி பெற முடியுமா? மிகச்சிறந்த பேச்சாளர்கள் கூட சொல்லாட்சி மற்றும் சட்டம் பற்றிப் பேசும்போது, ஒரு சிலர் ஒன்றில் சிறந்து விளங்கலாம், இரண்டிலும் ஒருவராலும் முடியாது என்று ஒப்புக்கொண்டனர். ஆக, உங்களுக்குப் புரிகிறது அல்லவா—கடவுள் உண்மையில் மனிதனால் செய்யக்கூடியதைக் கேட்டபோதிலும், சாத்தியமான அனைத்தையும் யாராலும் இயல்பாகச் செய்து முடிக்க முடியாது. அவர் பல்வேறு விதிகளையும் நற்பண்புகளையும் வழங்கியுள்ளார். அவை அனைத்தையும் நம்மால் ஒரே நேரத்தில் கொண்டிருக்க முடியாது. அதனால் என்ன நடக்கிறது என்றால், ஒருவரிடம் முழுமை படுத்தப்பட்ட ஒரு வலிமை, மற்றொருவரிடம் பகுதியளவு மட்டுமே இருக்கலாம். ஆனால் விஷயம் இதுதான்: உங்களிடம் இவையனைத்தும் இல்லை என்பதற்காக நீங்கள் பழிக்கப்படுவதில்லை, உங்களிடம் இல்லாததை நீங்கள் இழந்துவிட்டீர்கள் என்பதற்காக நீங்கள் கண்டிக்கப்படுவதும் இல்லை. மாறாக, உங்களிடம் உண்மையில் என்ன இருக்கிறதோ அதற்காகவே நீங்கள் பாராட்டப்படுகிறீர்கள். அப்போஸ்தலர் தீமோத்தேயுவுக்கு எழுதிய நிருபத்தில், ஒரு ஆயர் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதைத் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டார்—அப்படியானால், ஒரு ஆயர் பழிக்கு அப்பாற்பட்டவராகவும், ஒரே மனைவியை உடையவராகவும், நிதானமானவராகவும், தாழ்மையானவராகவும், ஒழுக்கமுள்ளவராகவும், விருந்தோம்பல் குணம் உடையவராகவும், போதிப்பதில் சிறந்தவராகவும் இருக்க வேண்டும். அவர் வாதம் செய்பவராகவோ அல்லது வன்முறையாளராகவோ இருக்கக்கூடாது, மாறாக சாந்தமானவராகவும், சண்டை சச்சரவுகளுக்குப் போகாதவராகவும், பணத்தின் மீது அதீத ஆசை இல்லாதவராகவும் இருக்க வேண்டும். அவர் தனது சொந்தக் குடும்பத்தை நன்கு நிர்வகித்து, தனது பிள்ளைகளை முழு மரியாதையுடன் தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும். மேலும், விசுவாச வாழ்க்கைக்குப் புதியவராக இருக்கக்கூடாது, அதனால் அவர் பெருமையால் அகந்தைகொண்டு, பிசாசு சந்தித்த அதே நியாயத்தீர்ப்பைச் சந்திக்க நேரிடாது. மேலும், சபைக்கு வெளியே உள்ள மக்களிடம் அவருக்கு ஒரு திடமான நற்பெயர் இருக்க வேண்டும். அதனால் அவர் தனது நிலையைச் சீர்குலைக்கவோ அல்லது பிசாசின் வலையில் விழவோ மாட்டார். பவுல் தனது மாணவரான தீத்துவுக்கு எழுதியபோது, எத்தகைய ஆயர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்பதை மிகவும் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டார்: “இதற்காகவே நான் உன்னைக் கிரேத்தாவில் விட்டுச் சென்றேன், நீ காரியங்களை ஒழுங்கமைத்து, நான் உனக்குச் சொன்னபடியே ஒவ்வொரு நகரத்திலும் மறைமூப்பர்களை நியமிக்க வேண்டும்; ஒருவன் குற்றமற்றவனாகவும், ஒரே மனைவியை உடையவனாகவும், உண்மையிலேயே விசுவாசிக்கும் பிள்ளைகளைக் கொண்டவனாகவும், அவன் கட்டுக்கடங்காதவன் என்றோ கட்டுப்பாடற்றவன் என்றோ யாரும் சொல்லாத பட்சத்தில் அவன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும்.” பாருங்கள், கடவுளின் மேலாளராகிய ஆயர், குற்றமற்றவராக (அல்லது எந்தக் குற்றச்சாட்டுகளிலிருந்தும் விடுபட்டவராக, இதுவே மூல உரையின் உண்மையான பொருள்) இருக்க வேண்டும்; அவர் பிடிவாதக் காரராகவோ, எளிதில் கோபப்படுபவராகவோ, சண்டையிடுபவராகவோ, சரீர ரீதியான தண்டனையில் நம்பிக்கை கொண்டவராகவோ, அநீதியாக வந்த பணத்தின் பின்னால் ஓடுபவராகவோ இருக்கக்கூடாது; மாறாக, மக்களை வரவேற்பவராகவும், கனிவானவராகவும், தாழ்மையானவராகவும், நியாயமானவராகவும், பரிசுத்தமானவராகவும், சுயகட்டுப்பாடு உள்ளவராகவும் இருக்க வேண்டும்; போதனையுடன் ஒத்துப்போகும் நம்பகமான செய்தியில் உறுதியாக நிலைத்திருக்க வேண்டும், அப்போதுதான் அவரால் உறுதியான போதனையின் மூலம் மக்களை ஊக்குவிக்கவும், அதற்கு எதிராக வாதிடுபவர்களை நல்வழிப்படுத்தவும் முடியும். வெவ்வேறு நபர்களுக்கான வெவ்வேறு விதிகள் அனைத்தையும் நான் இப்போது விவரிக்கப் போவதில்லை, ஆனால் ஆயரிடமிருந்து என்ன எதிர்பார்க்கப்படுகிறது என்பதைப் பற்றி மட்டுமே பேசுகிறேன்.
22. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட விழுமியங்கள் போதிக்கும் விதத்தில் ஆயர்கள் அல்லது குருக்கள் இருக்க வேண்டும் என்று கடவுள் நிச்சயமாக விரும்புகிறார். முதல் தகுதியைப் பொறுத்தவரை, எந்தக் குறையும் இல்லாத ஒருவரைக் கண்டுபிடிப்பது மிகவும் அரிது—அநேகமாக ஒருபோதும் சாத்தியமில்லை; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அழகான உடலில் ஒரு மச்சம் அல்லது மருவைப் போல, யாருக்குத்தான் சில குறைகள் இல்லை? நற்செய்தியின் சத்தியத்தைப் பொறுத்தவரை பேதுரு நேர்மையான பாதையில் நடக்கவில்லை என்றும், பர்னபாஸ் கூட அதே போலியான நடத்தைக்குள் இழுக்கப்படும் அளவுக்கு அவர் தவறு செய்திருந்தார் என்றும் அப்போஸ்தலரே சுட்டிக்காட்டும்போது, அப்போஸ்தலர்களின் தலைவரிடம் அது இல்லாதபோது, பேதுருவிடமிருந்து அது எதிர்பார்க்கப்படவில்லை என்றால் யார் வருத்தப்படப் போகிறார்கள்? அப்படியானால் ஒரே மனைவியுடைய கணவராகவும், நிதானமானவராகவும், நல்ல ஒழுக்கசீலராகவும், விருந்தோம்பும் குணம் கொண்டவராகவும் இருக்கும் ஒருவரை நீங்கள் கண்டுபிடித்துவிடுகிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம்—அடுத்த பண்பான (διδακτικόν), அதாவது இலத்தீன் பதிப்பு குறிப்பிடுவது போல கற்பிக்கப்படுபவராக மட்டுமல்லாமல், கற்பிக்கக் கூடியவராகவும் இருக்க வேண்டும்—இந்த எல்லா நல்ல குணங்களுடன் சேர்ந்த இவரைக் கண்டுபிடிப்பது உங்களுக்கு மிகவும் கடினமாக இருக்கும். சண்டையிடும், அடிதடியில் ஈடுபடும், அல்லது பணத்தை விரும்பும் ஒரு ஆயரையோ அல்லது குருவையோ அப்போஸ்தலர் நிராகரிக்கிறார். அதற்குப் பதிலாக, அவர் சாந்தமான, வாதம் செய்யாத, பணத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாத, தன் குடும்பத்தை நன்கு நிர்வகிக்கும், அத்தோடு இதிலுக்க கடினமான பகுதி என்னவென்றால்—தன் பிள்ளைகள், அவர்கள் தன் சொந்தப் பிள்ளைகளாக இருந்தாலும் சரி, ஆன்மீகப் பிள்ளைகளாக இருந்தாலும் சரி, அவர்களை முழுமையான பணிவுடன் தன் சொந்தக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் ஒருவரையே விரும்புகிறார். மிகுந்த அடக்கத்துடன் என்று அவர் கூறுகிறார். தாவீது கூறுவது போல, “பரிபூரண வழியில் நடப்பவன் எனக்கு ஊழியம் செய்வான்” என்பது போல, அவனுடைய பிள்ளைகள், தோழர்கள் மற்றும் ஊழியர்களின் அடக்கத்தால் அது மேம்படுத்தப்படாவிட்டால், அவனுக்குத் தன் சொந்த அடக்கம் மட்டும் போதாது. இதையும் சிந்தித்துப் பாருங்கள்—தன் பிள்ளைகளை மிகுந்த தாழ்மையுடனும் இருத்தல் வேண்டும் என்று சொல்லும்போது, தாழ்மைக்கு எவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது என்பதைக் கவனியுங்கள். அந்த நபர், தான் செய்வதில் மட்டுமல்ல, தான் சொல்வதிலும், நடந்துகொள்வதிலும் கூட கண்ணியமற்ற எந்த ஒரு விடயத்திலும் இருந்து விலகி இருக்க வேண்டும், இல்லையெனில் அவர் ஏலியைப் போல ஆகிவிடக்கூடும். ஏலி 1 சாமுவேல் 2:24 இல், உண்மையில் தன் மகன்களைக் கடிந்துகொண்டு, “இல்லை என் மகன்மாரே, உங்களைக் குறித்து நான் கேள்விப்படும் செய்தி நல்லதல்ல” என்றார். அவர் அவர்களைத் திருத்தினார். ஆனால் அவர்களைக் கடிந்துகொள்வதற்குப் பதிலாக வெளியேற்றியிருக்க வேண்டும் என்பதால் அவர் தண்டிக்கப்பட்டார். அப்படியானால், தவறு செய்வதைப் பற்றிக் கவலைப்படாத அல்லது அதைச் சரிசெய்யத் துணிச்சல் இல்லாத ஒருவருக்கு என்ன நடக்கும்? அப்படிப்பட்டவர் தன் மனசாட்சிக்குப் பயந்து, எல்லோரும் என்ன பேசுகிறார்கள் என்பதில் தனக்கு அக்கறை இல்லை என்பது போல் நடிப்பவரா? இதோ அடுத்த விஷயம்—ஒரு ஆயர் சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்டவராக இருக்க வேண்டும், திருச்சபைக்கு வெளியே உள்ளவர்களிடம் அவருக்கு ஒரு திடமான நற்பெயர் இருக்க வேண்டும், யாரும் அவர் மீது குற்றச்சாட்டுகளை சுமத்தக் கூடாது, மேலும் அவர் போதிப்பதை ஏற்காதவர்கள் கூட அவர் வாழும் விதத்தை மதிக்க வேண்டும். அப்படிப்பட்ட ஒருவரைக் கண்டுபிடிப்பது மிகவும் கடினமாக இருக்கும் என்று நான் சொல்வேன், குறிப்பாக விமர்சகர்களை எதிர்த்து நின்று தவறான கருத்துக்களை முடக்கக்கூடிய ஒருவரைக் கண்டுபிடிப்பது மிகவும் கடினம். யாரோ ஒரு புதியவர் ஆயராக நியமிக்கப்படுவதை அவர் விரும்பவில்லை. ஆனாலும் நம் காலத்தில், புதிய இளையோர் மிக உயர்ந்த நீதியின் பிரதிநிதியாகத் தேடப்படுவதைக் காண்கிறோம். உடனடியாக ஞானஸ்நானம் பெறுவது ஒருவரை நீதிமானாகவும், எல்லா நற்குணங்களாலும் நிரப்பப்பட்டவராகவும் ஆக்குமானால், அப்போஸ்தலர் ஒரு புதியவருக்கு மறுப்பு தெரிவிப்பதில் அர்த்தமிருக்காது. ஆனால் ஞானஸ்நானம் பழைய பாவங்களைக் கழுவிவிடுகிறது, என்றபோதிலும் புதிய நற்பண்புகளை வழங்குவதில்லை; அது உங்களைச் சிறையிலிருந்து விடுவிக்கிறது, மேலும் விடுவிக்கப்பட்ட நபர் அதற்கான உழைப்பைச் செலுத்தத் தயாராக இருந்தால், அது வெகுமதிகளை உறுதியளிக்கிறது. ஒரு ஆயருக்கு இருக்க வேண்டிய எல்லா நற்பண்புகளையும் கொண்ட ஒரு மனிதர் அரிதாகவே அல்லது ஒருபோதும் இருப்பதில்லை என்று நான் கூறுகிறேன். ஆயினும், ஒரு ஆயரிடம் அந்தப் பட்டியலில் உள்ள ஒன்று அல்லது இரண்டு நற்பண்புகள் இல்லையென்றாலும், அவர் இனி நீதிமான் என்று அழைக்கப்பட முடியாது என்றோ, அல்லது அவருடைய குறைகளுக்காக அவர் கண்டிக்கப்பட மாட்டார் என்றோ அர்த்தமாகாது; மாறாக, அவரிடம் உள்ளவற்றுக்காக அவர் திருநிலைப்படுத்தப்படுவார். ஏனெனில், எல்லாவற்றையும் பெற்று, எதிலும் குறைவின்றி இருப்பதே அவருடைய நற்பண்பாகும் (1 பேதுரு 2:22). அவர் பாவம் செய்யவில்லை; அவருடைய வாயில் வஞ்சனை காணப்படவில்லை; அவர் நிந்திக்கப்பட்டபோது, பதிலுக்கு நிந்திக்கவில்லை; நற்பண்பு குறித்த உணர்வில் உறுதியுடன், “இதோ, இவ்வுலகத்தின் அதிபதி வந்து, என்னிடத்தில் ஒன்றும் காணாதவன்” (யோவான் 14:30) என்று சொன்னவர்; தேவனுடைய வடிவத்தில் இருந்தும், தேவனுக்குச் சமமாக இருப்பதை அபகரிப்பாக எண்ணாமல், தம்மைத் தாமே வெறுமையாக்கி, ஒரு ஊழியக்காரனின் வடிவத்தை எடுத்து, மரணத்திற்கு மட்டுமல்ல, சிலுவை மரணத்திற்குக் கூட கீழ்ப்படிந்தவரானார். ஆதலால், பரலோகத்திலும் பூமியிலும், பூமிக்குக் கீழேயும் உள்ள யாவும் இயேசுவின் நாமத்தினாலே சிரந்தாழ்த்தித் துதிக்கும்படி, தேவன் எல்லா நாமங்களுக்கும் மேலான நாமத்தை அவருக்குக் கொடுத்தார். அப்படியானால், ஒரு ஆயரிடம், கட்டளையிடப்பட்ட காரியங்களில் சிலவற்றைக் கூட நீங்கள் காணமுடியவில்லை என்றாலோ அல்லது அவற்றைக் காண்பதில் சிரமம் இருந்தாலோ, எல்லாக் கட்டளைகளையும் நிறைவேற்றக் கடமைப் பட்டிருக்கும் பெரும்பான்மையான மக்களை நீங்கள் எப்படிச் சமாளிப்பீர்கள்?
23. பௌதீக காரியங்களிலிருந்து ஆன்மீக காரியங்களுக்குச் சென்று இதைப் பற்றி சிந்திப்போம். ஒருவன் வேகமாக நடக்கக் கூடியவன், ஆனால் பலமான கைகள் இல்லாதவன். அந்த மனிதனின் அசைவுகள் மெதுவானவை, ஆனால் அவன் போர்க்களத்தில் உறுதியாக நிற்கிறான். இந்த மனிதனுக்கு அழகான முகம் உண்டு, ஆனால் கரகரப்பான குரல் உண்டு: மற்றொருவன் பார்ப்பதற்கு அழகற்றவன், ஆனால் இனிமையாகவும் மெல்லிய குரலிலும் பாடுகிறான். அங்கே நாம் மிகுந்த திறமையுள்ள ஒரு மனிதனைக் காண்கிறோம். ஆனால் அதே அளவிற்கு நினைவாற்றல் குறைந்தவன்; இங்கே இன்னொருவன் இருக்கிறான், அவனது நினைவாற்றல் அவனுக்குப் பயன்படுகிறது, ஆனால் அவனது புத்தி மந்தமானது. நாம் சிறுவர்களாக இருந்தபோது பாடசாலை விவாதப் போட்டிகளில் ஈடுபட்டபோது ஒரு தலைப்பில் உரையாற்றத் தொடங்குவது, ஒரு கதையைச் சொல்வது, சம்பந்தமில்லாத விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுவது, நல்ல உதாரணங்களைக் கூறுவது அல்லது நேர்த்தியாக முடிப்பது என எல்லாவற்றிலும் எல்லோரும் சமமான திறமையுடன் இருக்கவில்லை. வெவ்வேறு மாணவர்கள் தங்கள் பேச்சில் வெவ்வேறு அளவிலான திறமையைக் காட்டினார்கள். திருச்சபை தலைவர்களைப் பொறுத்தவரை, சொல்வதற்கு இன்னும் நிறைய இருக்கிறது. அவர்களில் பலர் நற்செய்தியைப் பற்றி மிகச் சிறப்பாகப் பேசுகிறார்கள். ஆனால் அப்போஸ்தலர்கள் எதைக் குறிப்பிட்டார்கள் என்பதை விளக்க முயற்சிக்கும்போது, அவர்களால் அவ்வளவு சிறப்பாகச் செயல்பட முடிவதில்லை. வேறு சிலர் புதிய ஏற்பாட்டின் விஷயத்தில் மிகவும் கூர்மையாக இருக்கிறார்கள், ஆனால் சங்கீதங்களையும் பழைய ஏற்பாட்டையும் கையாளும்போது சற்றே தடுமாறுகிறார்கள். இந்த விஷயத்தில் அதாவது, எல்லோராலும் எல்லாவற்றையும் செய்ய முடியாது (Non omnia possumus omnes) என்ற வர்ஜிலின் கூற்றுடன் நான் முழுமையாக உடன்படுகிறேன் — மேலும், தங்களுடைய எல்லா விஷயங்களையும் கச்சிதமான சமநிலையுடன் வாழும் ஒரு செல்வந்தரை நீங்கள் காண்பது அரிது. நீங்கள் சொன்னது போலவே, கடவுள் நமக்குக் கொடுத்த கட்டளைகள் நம்மால் செய்யக்கூடியவைதான் என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன். ஆனால் விஷயம் என்னவென்றால் — நம்மால் எல்லா நற்பண்புகளையும் எளிதாகக் கற்றுக்கொள்ள முடியாது. அதற்குக் காரணம் நாம் இயல்பாகவே பலவீனமானவர்கள் என்பதல்ல (இப்படிச் சொன்னால் கடவுளுக்குப் பெரும் அவமானமாக இருக்கும்), மாறாக, நமது இதயங்களும் மனங்களும் சோர்வடைந்து, எல்லா நற்பண்புகளையும் ஒரே நேரத்தில் மற்றும் எல்லா நேரத்திலும் கையாள முடிவதில்லை. உண்மையைச் சொல்வதானால், நீங்கள் சோர்வடைந்து தவறுகளைச் செய்வதால் படைப்பாளரைக் குறை கூறப் போகிறீர்கள் என்றால், அவர் உங்களை ஒரு கடவுளாகப் படைத்திருந்தால், குறை கூறுவதற்கு உங்களுக்கு இன்னும் நிறைய இருந்திருக்கும். ஆனால் நீங்கள், “என்னிடம் தான் சக்தி இல்லையே, அதனால் நான் பாவம் செய்யவில்லையே” என்று வாதிடலாம். அப்படியானால் அது தவறு — வேறொருவர் செய்திருக்கக் கூடிய ஒன்றை நீங்கள் செய்யாததால் பாவம் செய்தீர்கள். மேலும், ஏதோ ஒரு வகையில் உங்களை விடச் சிறந்த மனிதரான அவரை உங்களுடனோ அல்லது வேறு ஒருவருடனோ ஒப்பிடும்போது, வேறு ஏதேனும் ஒரு நற்பண்பில் பின்தங்கித்தான் இருப்பார். ஆக, அடிப்படையில், யார் உச்சத்தில் இருப்பதாகத் தோன்றுகிறாரோ, அவர் வேறொரு துறையில் அவரை வெல்பவரை விட இறுதியில் மோசமான நிலையிலேயே இருப்பார்.
24. C. மனிதன் பாவமின்றி இருப்பது சாத்தியமில்லை என்றால், “உங்களைப் பாவமின்றி காக்கவும், தமது மகிமையின் பிரசன்னத்திற்கு முன்பாக உங்களைக் களங்கமின்றி நிறுத்தவும் வல்லவரான அவருக்கு” என்று அப்போஸ்தலனாகிய யூதா எழுதுவதன் மூலம் என்ன அர்த்தத்தைக் கொடுக்கிறார்? ஒரு மனிதனைப் பாவமின்றியும் களங்கமின்றியும் காப்பது சாத்தியம் என்பதற்கு இது ஒரு தெளிவான சான்றாகும்.
A. நீங்கள் இந்த வேதப்பகுதியைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. உங்கள் கருத்தின்படி, ஒரு மனிதன் பாவமின்றி இருக்க முடியும் என்று நமக்குச் சொல்லப்படவில்லை; மாறாக, தேவன் தாம் சித்தம் கொள்ளும் பட்சத்தில், ஒரு மனிதனைப் பாவத்திலிருந்து காத்து, தமது இரக்கத்தினால் அவன் களங்கமின்றி இருக்க அவனைக் காக்க முடியும் என்றே சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆனால், தேவனால் ஒரு காரியம் சாத்தியம் என்பதற்காக, ஒவ்வொரு மனிதராலும் அதைச் செய்து முடிக்க முடியும் என்று அர்த்தமல்ல; குறிப்பாக, படைக்கப்பட்ட எந்த ஜீவனும் இதுவரை செய்ய முடியாத ஒரு காரியத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது இது பொருந்தும்.
C. ஒரு மனிதன் பாவமற்றவன் என்று நான் கூறவில்லை; அது சாத்தியம் என்று ஒருவேளை உங்களுக்குத் தோன்றலாம். ஆனால், அவன் விரும்பினால் அவனால் பாவமற்றவனாக இருக்க முடியும். ஏனெனில் எது நிஜமோ அது ஒரு விஷயம், எது சாத்தியப்படும் என்பது மற்றொரு விஷயம். நிஜமானவற்றில் நாம் ஒரு உதாரணத்தைத் தேடுகிறோம்; எது சாத்தியப்படும் என்றால், சாத்தியப்படுத்துவதற்கான நமது சக்தி நிஜமானது என்று பொருள்.
A. நீங்கள் விளையாடுகிறீர்கள், ‘ஏற்கனவே செய்யப்பட்டதை மீண்டும் செய்யாதே’ என்ற பழமொழியை மறந்துவிடுகிறீர்கள். நீங்கள் திரும்பத் திரும்ப அதே சகதியில் சுற்றிக்கொண்டே மேலும் அழுக்கைப் பெருக்குகிறீர்கள். எனவே, அனைவருக்கும் தெளிவாகத் தெரியும் ஒன்றை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: இல்லாத, ஒருபோதும் இருந்திராத, ஒருவேளை ஒருபோதும் இருக்கப்போவதில்லை என்று என்ற ஒன்றை நீங்கள் நிரூபிக்க முயற்சிக்கிறீர்கள். உங்கள் சொந்த வார்த்தைகளையே பயன்படுத்தி, உங்கள் வாதத்தின் முட்டாள்தனத்தையும் தவறையும் காட்ட வேண்டுமென்றால், சாத்தியப்படாத, ஆனால் நடக்க வாய்ப்புள்ள ஒரு விஷயத்தை மட்டுமே நீங்கள் பாதுகாக்கிறீர்கள் என்று நான் கூறுகிறேன். ஏனெனில், ஒரு மனிதன் விரும்பினால் பாவமற்றவனாக இருக்க முடியும் என்ற உங்கள் கருத்து, ஒன்று சரி அல்லது தவறு. அது சரியானால், அந்த மனிதன் யார் என்று எனக்குக் காட்டுங்கள்; அது தவறு என்றால், எது தவறாக இருக்கிறதோ அது ஒருபோதும் நடக்கக்கூடாது. ஆகவே இதுபோன்ற எண்ணங்கள் இனி வேண்டாம். மேடையிலிருந்து அகற்றப்பட்டு, பொதுவெளியில் தோன்றுவதற்குத் துணிச்சல் இல்லாமல் போன அவை, புத்தக அலமாரிகளிலேயே தங்கிவிடட்டும்; யாரும் அவற்றின் குரலைக் கேட்க விட வேண்டாம்.
25. சரி, நாம் மற்றைய விஷயத்திற்குச் செல்வோம். நான் என் எண்ணங்களை எந்த இடையூறும் இல்லாமல் எடுத்துரைக்க வேண்டும்—ஆனாலும், நீங்கள் என் கருத்துக்களை மறுக்கவோ அல்லது என்னிடம் கேள்விகளைக் கேட்கவோ நான் நிச்சயமாக உங்களுக்கு வாய்ப்பளிப்பேன்.
C. நான் நீங்கள் சொல்வதைக் கேட்பேன், ஆனால் அதை நான் ரசிப்பது போல் நடிக்க மாட்டேன். உங்கள் வாதங்கள் கூர்மையாக இருக்கலாம், ஆனால் அவை ஆதாரமற்றவை என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்.
A. நான் சொல்வதை நீங்கள் உண்மையில் கேட்ட பிறகு, அது ஏற்கத்தக்கதா இல்லையா என்பதை உங்களால் கண்டறிய முடியும்.
C. உங்களுக்கு எது வசதியாக இருக்கிறதோ அதையே பின்பற்றுங்கள். நான் என் நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக இருக்கிறேன்—என்னால் ஒரு உறுதியான பதிலை அளிக்க முடியாவிட்டால், பொய்யான ஒன்றை நம்புவதற்குப் பதிலாக நான் அமைதியாக இருப்பேன்.
A. நீங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது நான் என் கருத்தை நிரூபிப்பதா அல்லது நீங்கள் அங்கே அமைதியாக அமர்ந்திருக்கும்போது நிரூபிப்பதா என்பது உண்மையில் ஒரு பொருட்டா? அது புரோட்டியஸைப் பற்றிய அந்தப் பழைய கதையைப் போன்றது—நீங்கள் அவரை விழித்திருக்கும்போது பிடித்தாலும் சரி, உறங்கும்போது பிடித்தாலும் சரி, நீங்கள் அவரை அடைந்துவிட்டீர்கள், அதுவே விடயம்.
C. உங்கள் வாதத்தை முன்வைத்து முடித்தவுடன், உங்களுக்குப் பிடிக்காத ஒன்றை நீங்கள் கேட்க நேரிடும். உண்மை தள்ளாடலாம், ஆனால் அதை வீழ்த்திவிட முடியாது.
A. உங்கள் கருத்துக்களை நான் சற்று ஆழமாக அலசி ஆராய விரும்புகிறேன். அப்போதுதான் உங்களைப் பின்பற்றுபவர்கள் நீங்கள் எவ்வளவு புத்திசாலி என்பதைப் பார்க்க முடியும். சட்டத்தை உண்மையாக அறிந்தவர்களால் மட்டுமே பாவத்தைத் தவிர்க்க முடியும் என்று சொல்கிறீர்கள் இல்லையா? அப்படிப்பார்த்தால், அடிப்படையில் ஏராளமான கிறிஸ்தவர்களை நீதியிலிருந்து விலக்கி வைக்கிறீர்கள். ஆக, நீங்கள் பாவமற்ற தன்மையைப் போதிக்கிறீர்கள், ஆனாலும் கிட்டத்தட்ட எல்லோரையும் பாவிகள் என்று தான் அழைக்கிறீர்கள். ஏனெனில், திருச்சபையின் பல அறிஞர்களிடம் அரிதாகவோ அல்லது கிட்டத்தட்ட பூஜ்ஜியமாகக் காணப்படும் அந்தத் திருச்சட்ட அறிவு, எத்தனை கிறிஸ்தவர்களிடம் இருக்கிறது? ஆனால் உங்கள் தாராள மனப்பான்மை மிகவும் பெரியது, உங்கள் ஆதரவாளர்களிடம் நல்ல பெயர் வாங்குவதற்காக, நீங்கள் வேறொரு இடத்தில், “பெண்களும் திருச்சட்டத்தைப் பற்றிய அறிவைப் பெற்றிருக்க வேண்டும்” என்று எழுதியுள்ளீர்கள்; ஆனால், பெண்கள் தேவாலயங்களில் மௌனமாக இருக்க வேண்டும் என்றும், எதையாவது தெரிந்துகொள்ள விரும்பினால் வீட்டில் தங்கள் கணவர்களிடம் கலந்தாலோசிக்க வேண்டும் என்றும் அப்போஸ்தலர் போதிக்கிறார். மேலும், உங்கள் கூட்டத்தினருக்கு இறை அறிவைக் கொடுத்ததோடு நீங்கள் திருப்தியடையவில்லை, மாறாக அவர்களின் பாடல்களையும் துதிகளையும் கண்டு மகிழ்கிறீர்கள். ஏனெனில், “பெண்களும் தேவனுக்குப் பாடல் இசைக்க வேண்டும்” என்ற பொருள்படும் ஒரு தலைப்பை நீங்கள் வைத்துள்ளீர்கள். பெண்கள், ஆண்களின் கூட்டத்திலிருந்தும், நெரிசலான சபையிலிருந்தும் விலகி, தங்கள் சொந்த அறைகளின் தனிமையில் பாட வேண்டும் என்பது யாருக்குத் தெரியாது? அதன் விளைவாக, யாரும் பார்க்காமல், அமைதியாகவும் தனிமையாகவும் செய்யப்பட வேண்டிய ஒன்றை, உங்களைப் பின்பற்றுபவர்கள் வெளியே சென்று ஒரு பெரிய பொது நிகழ்ச்சியாகக் காட்டுகிறார்கள்.
26. அத்தோடு நீங்கள் தேவனுடைய ஊழியர்கள் தங்கள் உதடுகள் வழியாக கசப்பான எதையும் பேசக்கூடாது—இனிமையான மற்றும் நல்ல விஷயங்களை மட்டுமே பேச வேண்டும் என்று குறிப்பிடுகிறீர்கள். அதேவேளை, நீங்கள் ஏற்கனவே வேறுவிதமாகக் கூறியிருந்தபோதிலும், திருச்சபையின் பாதிரியார்களையும் மருத்துவர்களையும் முற்றிலும் வேறுபட்ட நபர்களைப் போலப் பேசி, நிலைமையையே தலைகீழாக மாற்றுகிறீர்கள். மற்றொரு பகுதியில், பாதிரியார்களோ மருத்துவர்களோ என்ன செய்கிறார்கள் என்பதைக் கண்காணிக்க வேண்டும். அத்தோடு பாவம் செய்தோரைத் தயக்கமின்றி கண்டிக்க வேண்டும். இல்லையெனில் அவர் அவர்களுக்காகப் பொறுப்பேற்க நேரிடும். மேலும் அவர்களின் இரத்தம் உங்கள் கரங்களில் படிந்திருப்பது போலப் பேசுகிறீர்கள். நீங்கள் அதை ஒருமுறை மட்டும் சொல்லவில்லை—மீண்டும் மீண்டும் இரித்துரைத்து, பாதிரியார்களோ மருத்துவர்களோ யாரிடமும் முகஸ்துதி செய்யக்கூடாது, மாறாக மக்களைத் தைரியமாகக் கண்டிக்க வேண்டும், இல்லையென்றால் அவர்கள் தங்களையும், தங்களுக்குச் செவிசாய்க்கும் அனைவரையும் பாழாக்கிவிடுவார்கள் என்பதை ஆணித்தரமாக வலியுறுத்துகிறீர்கள். அப்படியானால் இங்கே என்னதான் நடக்கிறது? ஒரே கருத்து எப்படி இவ்வளவு குழப்பத்தை ஏற்படுத்துவதாக இருக்க முடியும், முன்பு என்ன சொன்னீர்கள் என்பது கூட உங்களுக்கு நினைவில் இல்லை அல்லவா? அதாவது, தேவனுடைய ஊழியர்கள் தங்கள் வாயிலிருந்து கசப்பை நீக்கிவிட்டு, எப்போதும் இனிமையாகவும் கனிவுடனும் பேச வேண்டும் என்றால், ஒன்று, பாவிகளைத் தைரியமாகக் கடிந்துகொள்ளவும், ஒருவரையும் முகஸ்துதி செய்யாமல் எல்லோரையும் தைரியமாகக் கண்டிக்கவும் கடமைப்பட்ட ஒரு குருவானவரும் வைத்தியரும் தேவனுடைய ஊழியர்களாக இருக்க மாட்டார்கள்; அதேபோல, ஒரு குருவானவரும் வைத்தியரும் தேவனுடைய ஊழியர்களாக இருப்பது மட்டுமல்லாமல், அவருடைய ஊழியர்களிடையே முதன்மையான இடத்தைப் பெற்றிருக்கும் பட்சத்தில், இனிமையான மற்றும் கனிவான பேச்சுகளை தேவனுடைய ஊழியர்களுக்காக ஒதுக்கி வைப்பது வீண்; ஏனெனில் இவை மதத்துரோகிகளுக்கும் வஞ்சனை செய்வோருக்கும் உரிய பண்புகளாகும்.
26. அத்தோடு நீங்கள் தேவனுடைய ஊழியர்கள் தங்கள் உதடுகள் வழியாக கசப்பான எதையும் பேசக்கூடாது—இனிமையான மற்றும் நல்ல விஷயங்களை மட்டுமே பேச வேண்டும் என்று குறிப்பிடுகிறீர்கள். அதேவேளை, நீங்கள் ஏற்கனவே வேறுவிதமாகக் கூறியிருந்தபோதிலும், திருச்சபையின் பாதிரியார்களையும் மருத்துவர்களையும் முற்றிலும் வேறுபட்ட நபர்களைப் போலப் பேசி, நிலைமையையே தலைகீழாக மாற்றுகிறீர்கள். மற்றொரு பகுதியில், பாதிரியார்களோ மருத்துவர்களோ என்ன செய்கிறார்கள் என்பதைக் கண்காணிக்க வேண்டும். அத்தோடு பாவம் செய்தோரைத் தயக்கமின்றி கண்டிக்க வேண்டும். இல்லையெனில் அவர் அவர்களுக்காகப் பொறுப்பேற்க நேரிடும். மேலும் அவர்களின் இரத்தம் உங்கள் கரங்களில் படிந்திருப்பது போலப் பேசுகிறீர்கள். நீங்கள் அதை ஒருமுறை மட்டும் சொல்லவில்லை—மீண்டும் மீண்டும் இரித்துரைத்து, பாதிரியார்களோ மருத்துவர்களோ யாரிடமும் முகஸ்துதி செய்யக்கூடாது, மாறாக மக்களைத் தைரியமாகக் கண்டிக்க வேண்டும், இல்லையென்றால் அவர்கள் தங்களையும், தங்களுக்குச் செவிசாய்க்கும் அனைவரையும் பாழாக்கிவிடுவார்கள் என்பதை ஆணித்தரமாக வலியுறுத்துகிறீர்கள். அப்படியானால் இங்கே என்னதான் நடக்கிறது? ஒரே கருத்து எப்படி இவ்வளவு குழப்பத்தை ஏற்படுத்துவதாக இருக்க முடியும், முன்பு என்ன சொன்னீர்கள் என்பது கூட உங்களுக்கு நினைவில் இல்லை அல்லவா? அதாவது, தேவனுடைய ஊழியர்கள் தங்கள் வாயிலிருந்து கசப்பை நீக்கிவிட்டு, எப்போதும் இனிமையாகவும் கனிவுடனும் பேச வேண்டும் என்றால், ஒன்று, பாவிகளைத் தைரியமாகக் கடிந்துகொள்ளவும், ஒருவரையும் முகஸ்துதி செய்யாமல் எல்லோரையும் தைரியமாகக் கண்டிக்கவும் கடமைப்பட்ட ஒரு குருவானவரும் வைத்தியரும் தேவனுடைய ஊழியர்களாக இருக்க மாட்டார்கள்; அதேபோல, குருக்களும் மருத்துவர்களும் வெறும் தேவனுடைய ஊழியர்கள் மட்டுமன்றி, நிஜவாழ்வில் மிக உயர்ந்த தர ஊழியர்கள் என்றால், அந்த இனிமையான மற்றும் மென்மையான பேச்சுகளை எல்லாம் ஏன் சாதாரண தேவனுடைய ஊழியர்களுக்காக ஒதுக்கி வைப்பதில் எவ்வித பலனுமில்லை. ரோமர் 16:18-ல் அப்போஸ்தலர் கூறுவது போல, அந்த மக்கள் நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவுக்கு ஊழியம் செய்வதில்லை. மாறாக, அவர்கள் தங்கள் சுயநல நோக்கங்களை நிறைவேற்றவே பாடுபடுகிறார்கள். பாமர மக்களை ஏமாற்ற அவர்கள் இனிமையான மற்றும் முகஸ்துதியான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். முகஸ்துதி எப்போதும் வஞ்சகமானதும், தந்திரமானதும், மென்மையானதுமாகவே இருக்கும். முகஸ்துதி செய்பவர் ஒரு நட்பு பாராட்டும் எதிரியைப் போன்றவர் என்று தத்துவஞானிகள் கூறுகிறார்கள். மறுபுறம், உண்மை கடுமையானதும் விமர்சிக்கப்படுபவர்களுக்கு ஏற்றுக்கொள்வதற்குக் கடினமானதுமாக இருக்கிறது. இதனால்தான் கலாத்தியர் 4:16-ல் அப்போஸ்தலர், “நான் உங்களுக்கு உண்மையைச் சொல்வதால் உங்கள் எதிரியாகிவிட்டேனா?” என்று கேட்கிறார். ஒரு நகைச்சுவைக் கவிஞர் அவரது உரையில், “முகஸ்துதி நட்பின் தாய், உண்மை பகைமையின் தாய்” என்று கூறுகிறார். கசப்பான மூலிகைகளுடன் நாம் உண்ணும் பஸ்கா உணவில் இது பிரதிபலிக்கிறது. பஸ்கா பண்டிகையை உண்மையுடனும் நேர்மையுடனும் கொண்டாட வேண்டும் என்பதை அது நமக்குக் கற்பிக்கிறது. நாம் உண்மையைப் பேசும்போது, அதைத் தொடர்ந்து சில கசப்புகள் நிறைந்த பின்விளைவுகள் ஏற்படும் என்று எதிர்பார்க்க வேண்டும்.
27. அடிப்படையில் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சுயவிருப்பத்தின் மூலம் தங்கள் சொந்த இஷ்டத்துக்கு செயல்படுகிறார்கள் என்று நீங்கள் முன்னொருமுறை கூறியிருந்தீர்கள். எந்தக் கிறிஸ்தவரால் இதைக் கேட்க முடியும்? அதாவது, அது ஒருவர் அல்லது ஒரு சிலர் அல்லது நம்மில் ஒரு குழுவினரோ மட்டுமல்ல, உண்மையில் நாம் அனைவரும் நமது சொந்த முடிவுகளை எடுக்கும்போது, தேவனுடைய உதவிக்கு எங்கே இடம் இருக்கிறது? “ஒவ்வொருவருக்கும் என்ன நிகழும் என்பதை கர்த்தர் முடிவு செய்கிறார். எனவே ஒருவனுடைய வாழ்க்கையில் என்ன நடக்கும் என்பதை மனிதன் எவ்வாறு புரிந்துகொள்ள முடியும்?” என்று கேட்கும் நீதிமொழிகள் 20:24-உடன் இதை நீங்கள் எப்படிப் பொருத்திப் பார்க்கிறீர்கள்? அல்லது எரேமியா 10:23-ல், ஒருவனுடைய வழி அவன் மனதிற்கு ஏற்றாற்போலவே திட்டமிடப்படுகிறது என்றும், யோவான் 20:11-ல் “தேவன் எதை ஒருவனுக்குக் கொடுக்கிறாரோ, அதையே ஒரு மனிதன் பெற்றுக்கொள்ள முடியும்” என்றும், 1 கொரிந்தியர் 4:7-ல், “உங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டவற்றையே நீங்கள் அனுபவிக்கிறீர்கள். உங்களுக்குத் தரப்பட்டவையே உங்களுக்கு வாய்த்திருக்கையில் அவற்றை உங்கள் வல்லமையால் பெற்றதாக நீங்கள் ஏன் பெருமை அடைய வேண்டும்” என்றும், யோவான் 6:38-ல், நம்முடைய கர்த்தரும் இரட்சகருமானவரே “நான் என் சொந்த சித்தத்தைச் செய்ய அல்ல, என்னை அனுப்பிய பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்யவே வானத்திலிருந்து இறங்கி வந்தேன்” என்று கூறுகிறார். அத்தோடு, லூக்கா 22:42-ல் கர்த்தர், “பிதாவே, முடிந்தால் இந்தப் பாத்திரம் என்னைவிட்டு நீங்கட்டும்; அது என் சித்தத்தின் படி அல்ல, உம்முடைய சித்தத்தின்படியே நிறைவேறட்டும்” என்று கூறுகிறார். மத்தேயு 6:10-ல் கர்த்தருடைய ஜெபத்தில்கூட, பரலோகத்தில் உம்முடைய சித்தம் செய்யப்படுவதுபோல, பூலோகத்திலும் செய்யப்படுவதாக என்று நாம் கேட்கிறோம். கடவுளின் எல்லா உதவிகளையும் எப்படி இப்படி எளிதாக ஒதுக்கிவிட முடியும்? வேறொரு இடத்தில், “தேவனுடைய கிருபையின்றி அல்ல” என்ற வார்த்தைகளைச் சேர்க்க நீங்கள் ஒரு வீணான முயற்சியை மேற்கொள்கிறீர்கள்; ஆனால் உண்மையைச் சொல்வதானால், நீங்கள் கூறுவதை வைத்துப் பார்க்கும்போது, நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள் என்பது தெளிவாகப் புரிகிறது—அதேநேரம், நீங்கள் அவற்றை எந்த அர்த்தத்தில் புரிந்துகொள்ள விரும்புகிறீர்கள் என்பதும் இந்தப் பகுதியிலிருந்து தெளிவாகிறது, ஏனெனில் நீங்கள் அவருடைய கிருபையைத் தனிப்பட்ட செயல்களில் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை, மாறாக அதை நமது படைப்பு, சட்டத்தின் வரம் மற்றும் சுயவிருப்பத்தின் சக்தி ஆகியவற்றுடன் இணைக்கிறீர்கள்.
28. அடுத்த பகுதியின் வாதம் இதுதான்: நியாயத்தீர்ப்பு நாளில், அநீதியாளர்களுக்கும் பாவிகளுக்கும் எந்த இரக்கமும் கிடைக்காது—அவர்கள் நித்திய அக்கினியில் எரிக்கப்படுவார்கள். ஆனால் விஷயம் இதுதான்: நியாயத்தீர்ப்பு நாள் வருவதற்கு முன்பே தேவனுடைய இரக்கத்தைத் தடுத்து, நியாயாதிபதியின் தீர்ப்பை ஆராய்ந்து பார்க்க நீங்கள் யார்? அநீதியாளர்களுக்கும் பாவிகளுக்கும் தேவன் இரக்கம் காட்ட விரும்பினாலும் கூட, நீங்கள் அதைத் தடுத்துவிட்டதால் அவரால் முடியாது என்று அடிப்படையில் அல்லவா கூறுகிறீர்கள். ‘பூமியிலிருந்து பாவம் மறைந்து போகட்டும். தீயோர் என்றென்றும் அழிந்து போவார்களாக.’ என்று கூறும் சங்கீதம் 104-ஐ நீங்கள் சுட்டிக் காட்டுகிறீர்கள். மேலும் ஏசாயா 1:28 இல், “துன்மார்க்கரும் பாவிகளும் ஒன்றாக அழிக்கப்படுவார்கள், தேவனை விட்டு விலகுகிறவர்கள் அழிவைச் சந்திப்பார்கள்” என்று கூறப்பட்டுள்ளது. அது உங்களுக்குப் புரியவில்லையா? தேவனுடைய இரக்கம் சில சமயங்களில் அவருடைய எச்சரிக்கைகளுடன் கலந்தும் வருகிறது. அவர்கள் நித்திய அக்கினியால் எரிக்கப்பட வேண்டும் என்று அவர் கூறவில்லை—அவர்கள் பூமியில் இல்லாதிருக்கட்டும், துன்மார்க்கர் இனி இல்லாமல் போகட்டும் என்று தான் அவர் கூறுகிறார். அது முன்னையதில் இருந்து வேறுபட்டது அல்லவா? அவர்கள் பாவம் செய்வதையும் தீயவர்களாக இருப்பதையும் நிறுத்துவது ஒரு பக்கம்; அவர்கள் சதாகாலத்துக்கும் நித்திய அக்கினியில் அழிந்து போவது முற்றிலும் வேறொரு விஷயம். நீங்கள் மேற்கோள் காட்டிய அந்த ஏசாயாவின் வசனத்தைப் பற்றி—”பாவிகளும் துன்மார்க்கரும் ஒன்றாக எரிக்கப்படுவார்கள்” என்ற வாசகத்தில், அவர் ‘என்றென்றைக்கும்’ என்பதைச் சேர்க்கவில்லை. ஆகவே, தேவனைப் புறக்கணிப்பவர்கள் அழிவைச் சந்திக்கப் போகிறார்கள். இது உண்மையில் மதத்துரோகிகளுக்குப் பொருந்தும்—விசுவாசத்தின் உண்மையான பாதையிலிருந்து விலகிச் செல்பவர்கள்—அவர்கள் மறுதலித்த கர்த்தரிடம் திரும்பி வராவிட்டால் அழிக்கப்படுவார்கள். மேலும் ஒரு எச்சரிக்கை; நீங்கள் நல்ல மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முயற்சி செய்யாவிட்டால் உங்களுக்கும் இதே நிலை ஏற்படலாம். இப்போது ஒரு வியக்கத்தக்க விஷயம்; அது என்னவென்று பார்ப்போம். துன்மார்க்கர்களுக்கும் பாவிகளுக்கும் இடையில் உண்மையில் ஒரு பெரிய வித்தியாசம் இருக்கும்போது, அவர்களை பக்தியற்றவர்களுடன் ஒன்றாகச் சேர்ப்பது மிகவும் துணிச்சலான செயல் அல்லவா? பக்தியற்ற ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒரு துன்மார்க்கரும் பாவியும் ஆவான். ஆனால் அதைத் தலைகீழாக மாற்றி ஒவ்வொரு பாவியும் துன்மார்க்கரும் பக்தியற்றவர்கள் என்று சொல்ல முடியாது. பக்தியின்மை என்பது உண்மையில் தேவனை அறியாதவர்களுக்கோ, அல்லது ஒரு காலத்தில் அவரை அறிந்திருந்தாலும், தவறு செய்வதன் மூலம் அந்த அறிவை இழந்தவர்களுக்கோ பொருந்தும். அதேநேரம், ஏனைய தவறுகளைப் போலவே, பாவத்தினாலும் அக்கிரமத்தினாலும் விளையும் சேதங்களை உண்மையில் சரிசெய்ய முடியும். அதனால்தான், பாவி கடுமையான தண்டனைக்கு உள்ளாகிறான் என்று சொல்லப்படுகிறது—அவன் நித்தியத்துக்கும் அழிக்கப்படுகிறான் என்று அது சொல்லவில்லை. அவ்வாறான தண்டனை மற்றும் வேதனையின் மூலமாக இஸ்ரவேலின் தவறுகள் சரிசெய்யப்படுகின்றன. எபிரேயர் 12:6 “தம் நேசத்துக்குரிய ஒவ்வொருவரையும் கர்த்தர் தண்டிக்கிறார். தம் மக்களாக ஏற்றுக்கொள்கின்ற எல்லோரையும் தண்டித்துத் திருத்துகிறார்” என்று கூறுகிறது. ஒரு ஆசிரியரோ அல்லது பெற்றோரோ தம் பிள்ளைகள் மீது அக்கறை காட்டுவதற்காக மெலிதான தண்டனை அளிப்பது ஒரு விஷயம். அதேநேரம் எதிராளிகளிடம் மிகவும் கொடூரமாக நடந்துகொள்வது என்பது முற்றிலும் வேறானது. இதனால்தான், துன்மார்க்கர் ஏற்கனவே தண்டனைக்குட்பட்டிருப்பதால் நியாயத்தீர்ப்பில் தோன்றமாட்டார்கள் என்றும், பாவிகள் நீதிமான்களோடு இருக்கமாட்டார்கள் என்றும் முதல் சங்கீதத்தில் நாம் வாசிக்கிறோம். உயிர்த்தெழுதலுக்கான வாய்ப்பை இழப்பது என்பது நித்தியத்துக்குமாக இழக்கப்படுவதற்குச் சமமானதல்ல. யோவான் 5:28-29-ல், மரணித்து, கல்லறையில் இருக்கிறவர்கள் அவரது சத்தத்தைக் கேட்கும் காலம் வரும். அப்போது அவர்கள் கல்லறையை விட்டு வெளியே வருவார்கள். தங்கள் வாழ்வில் நன்மையைச் செய்தவர்கள், எழுந்து நித்திய ஜீவனைப் பெறுவார்கள். தீமை செய்தவர்கள் எழுந்து தண்டனையைப் பெறுவார்கள்” என்று கூறுகிறது. அதேபோல, ரோமர் 2:12-ல் அப்போஸ்தலர் ரோமர்களை நோக்கி, “தேவனுடைய சட்டத்தை அறிந்தவர்களானாலும், அதைப்பற்றிக் கேள்விப்பட்டிராத மக்களாயினும் பாவம் செய்யும்போது ஒத்த நிலை உடையவர்ளாக ஆகிறார்கள். சட்ட அறிவு அற்றவர்களாகவும், பாவிகளாகவும் இருப்பவர்கள் கைவிடப்படுவார்கள். அதேபோல், சட்டம் தெரிந்தும் பாவம் செய்தவர்கள் அதே சட்டத்தின்படி தீர்ப்பளிக்கப் படுவார்கள்” என்று கூறுகிறார். திருச்சட்டத்தை அறியாதவன் அவிசுவாசி, அவன் என்றென்றைக்குமாக அழிந்துபோவான். திருச்சட்டத்திற்குக் கீழ்ப்பட்டவன் தேவனை விசுவாசிக்கிற பாவி; அவன் திருச்சட்டத்தின் படியே நியாயந்தீர்க்கப் படுவான், அழிந்துபோகமாட்டான். துன்மார்க்கர்களும் பாவிகளும் நித்திய அக்கினியால் தண்டிக்கப் படுவார்கள் என்றால், துன்மார்க்கரும் பாவியுமாகிய நீங்களே உங்களை துன்மார்க்கர் என ஒப்புக்கொண்டு, எல்லோரிடமும் பாவம் இருக்கிறது என்று சொல்லிக்கொண்டும், அவர்கள் பாவமற்றவர்களாக இருக்கலாம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளாமலும் இருப்பதால், உங்கள்மீதே நீங்கள் வரவழைத்துக்கொள்ளும் நியாயத்தீர்ப்பைக் குறித்துக் கவலைப்பட வேண்டுமல்லவா? விஷயம் இதுதான்: உண்மையில் காப்பாற்றப்படக் கூடிய ஒரே நபர், இதுவரை இருந்திராத, இப்போது இல்லாத, இனி ஒருபோதும் வராத ஒருவர் உட்பட, நாம் படித்தறிந்த நமது முன்னோர்கள் அனைவரும் அழிந்துபோக வேண்டும் என்பதும் தெளிவாகிறது. ஒரு கணம் உங்களைப் பற்றி யோசித்துப் பாருங்கள். உங்களிடம் கேட்டோவின் (Cato) கர்வம் அனைத்தும் இருக்கிறது. அதோடு மைலோவின் வலிமையான தோள்களும் இருக்கின்றன. ஆனால், சற்று யோசித்துப் பாருங்கள்! தவறுகள் செய்யும் நீங்கள், உங்களை ஒரு ஆசிரியர் என்று கூறிக்கொள்வது மிகவும் விசித்திரமாக இல்லையா? உண்மையிலேயே நீங்கள் நீதிமானாக இருந்து, ஒரு போலியான பணிவுடன் நீங்கள் ஒரு பாவி என்று சொன்னால் நாங்கள் ஆச்சரியப்படலாம். ஆனால் அத்தகைய ஒரு தனித்துவமான பொக்கிஷத்தைப் பெற்றிருப்பதிலும், பிதா, தீர்க்கதரிசி மற்றும் அப்போஸ்தலருக்குத் தெரியாத ஒருவரை எங்கள் நண்பர்களாகக் கருதுவதிலும் நாங்கள் மகிழ்ச்சியடைவோம். இப்போது, எந்தவொரு அறிவார்ந்த உயிரினமும் அழிக்கப்படக்கூடாது என்றும், சாத்தானுக்குக் கூட மனந்திரும்புவதற்கான ஒரு வாய்ப்பு உண்டு என்றும் ஓரிஜென் நினைக்கலாம். ஆனால் அது நிச்சயமாக எங்கள் கொள்கை அல்ல. நாங்கள் சொல்வது என்னவென்றால், சாத்தான், அவனது கூட்டாளிகள், மற்றும் அனைத்து தீய மக்களும், விதிகளை மீறும் அனைவரும் நிரந்தரமாக அழிவுக்கு உள்ளாவார்கள். தவறிழைத்து பாவம் செய்யும் கிறிஸ்தவர்களோ அதற்கான விலையைக் கொடுத்த பிறகே இரட்சிக்கப்படுவார்கள்.
29. பாருங்கள், நீங்கள் அடிப்படையில் ஒன்றுக்கொன்று முற்றிலும் முரண்படும் இரண்டு அதிகாரங்களை முன்வைக்கிறீர்கள். உண்மையைச் சொன்னால், அந்த அதிகாரங்கள் உண்மையாகவே இருந்திருந்தால் அவை உங்களை அடியோடு தோற்கடித்திருக்கும். முதலில் கற்காமல் ஞானத்தைப் புரிந்துகொள்ளவோ அல்லது வேதவாக்கியங்களைப் பெறவோ முடியாது இல்லையா? மேலும், போதனைகளைக் கேட்டிராத ஒருவர் தனக்குச் சட்டம் தெரியும் என்று பாசாங்கு செய்யக்கூடாது என்றும் நீங்கள் கூறுகிறீர்கள். எனவே, விஷயம் இதுதான்—உங்களுக்குச் சட்டம் உண்மையில் தெரியும் என்று நீங்கள் உரிமை கோரப் போகிறீர்கள் என்றால், நீங்கள் யாரிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டீர்கள் என்பதை எங்களுக்கு அறியத்தர வேண்டும். அல்லது உங்கள் ஆசிரியர் வேறு யாரிடமிருந்தும் கற்றுக்கொள்ளாமல், தனக்கே தெரியாத விஷயங்களை உங்களுக்குக் கற்பித்தவராக இருந்தால், உங்களுக்கு உண்மையில் எதுவும் போதிக்கப்படாத நிலையில், நீங்கள் வேதவாக்கியங்களைப் புரிந்துகொண்டதாக உரிமை கோருவதில் அர்த்தமில்லை. முதலில் ஒரு மாணவராக இல்லாமல் நேரடியாக ஆசிரியராக ஆகிவிட முடியாது. ஆனால், உங்கள் வழக்கமான போலி அடக்கத்துடன் எல்லாவற்றையும் அறிந்தவரான கர்த்தரே உங்கள் ஆசிரியர் என்று தற்பெருமை பேசுவீர்கள் என நான் யூகிக்கிறேன். அந்த மேகத்திலும் இருளிலும் மோயீசன் தேவனிடமிருந்து நேருக்கு நேராகப் பெற்றுக்கொண்டது போல, நீங்கள் தேவனுடைய வார்த்தைகளை நேரடியாகக் கேட்கிறீர்கள் போலத் தோன்றுகிறது. ஆக, இப்போது நீங்கள் நடந்துகொள்வதை பார்க்கையில், உங்கள் தலைக்கு மேல் ஒரு பெரிய ஒளிவட்டத்தை அணிந்துகொண்டு, எங்களையும் மற்றைய அனைவரையும் வழிநடத்துவது போல நடந்துகொள்கிறீர்கள் என்றே தோன்றுகிறது. உண்மையாகச் சொல்வதானால், இது உங்களுக்கு இன்னும் போதவில்லை— ஏனென்றால் திடீரென்று நீங்கள் முழுமையான ஸ்டோயிக் மனநிலைக்கு மாறி, சீனோவின் பிரம்மாண்டமான கொள்கைகளைக் கொண்டு எங்களைத் தாக்கத் தொடங்குகிறீர்கள்.ஒரு கிறிஸ்தவன், எவரேனும் தனது உடைமைகளைப் பறிக்க விரும்பினால், அதை மகிழ்ச்சியுடன் விட்டுவிடும் அளவுக்குப் பொறுமையுள்ளவனாக இருக்க வேண்டும். நம்மைத் தவறாக நடத்தி, நம்மை முழுமையாகச் சுரண்டி, பின்னர் அவர்களுக்கு நல்வாழ்த்துக்கள் கூறாமல், நமக்குச் சொந்தமானதை அமைதியாக இழப்பது மட்டும் போதாதா? நம்முடன் வழக்காடி, சச்சரவுசெய்து பலவந்தமாக நமது மேலங்கியைப் பறிக்க விரும்புகிறவனுக்கு, நமது போர்வையையும் கொடுக்க வேண்டும் என்று நற்செய்தி போதிக்கிறது. நமது உடைமைகளை இழக்கும்போது நன்றி செலுத்தவேண்டும் என்றும் மகிழ்ச்சியடையவேண்டுமென்றும் அது கட்டளையிடவில்லை. இதோ எனது கருத்து: உங்கள் யோசனை முற்றிலும் அபத்தமானது என்பதல்ல, ஆனால் நீங்கள் எல்லா இடங்களிலும் வரம்பு மீறிச் செல்லும் பழக்கத்தைக் கொண்டிருக்கிறீர்கள், எப்போதும் நடிப்பையே நாடுகிறீர்கள். அதனால்தான் ஆடம்பரமான ஆடைகளும் அலங்காரங்களும் அடிப்படையில் கடவுளின் எதிரி என்று நீங்கள் கூறுகிறீர்கள். என் அங்கி வழக்கத்தை விட சுத்தமாக இருந்தாலோ, அல்லது ஆயர், பாதிரியார், திருத்தொண்டர் அல்லது வேறு எந்தத் திருச்சபையினரும் பலிகளைச் செலுத்தும் போது வெள்ளை அங்கிகளை அணிந்தாலோ கடவுளுக்கு எதிராக என்ன பகைமை இருக்கிறது என்பதை நான் அறிய விரும்புகிறேன். மதகுருக்களே, ஜாக்கிரதை; துறவிகளே, ஜாக்கிரதை; விதவைகளே மற்றும் கன்னியர்களே, மக்கள் உங்களை அழுக்கு படிந்து கந்தல் ஆடைகளில் பார்க்காத வரை நீஉங்களுக்குத் பிரச்சினை இல்லை. அதேநேரம், விலையுயர்ந்த மற்றும் நாகரீகமான ஆடைகளை அணிவதைக் கண்டால், கடவுளுக்கு எதிராக வெளிப்படையாகப் போர் தொடுக்கும் சாதாரண மக்களைப் பற்றி நான் பேசுவதில் அர்த்தமில்லை என்று நினைக்கிறேன்.
30. மீதமுள்ளவற்றின் மீதும் நம் கவனத்தைச் செலுத்துவோம்: நாம் நம் அயலாரை நேசிப்பது போலவே நம் எதிரிகளையும் நேசிக்க வேண்டும். இருப்பினும், நீங்கள் இந்தக் கருத்தில் உடன்பாடு இல்லாதவர் போல் தெரிகிறது. நாம் ஒருபோதும் எதிரியை நம்பக்கூடாது என்று நீங்கள் கூறுகிறீர்கள். இந்த இரண்டு கருத்துக்களும் பொருந்தவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. இந்த இரண்டு கருத்துக்களும் வேதாகமத்திலிருந்து வந்தவை என்று நீங்கள் சுட்டிக்காட்டலாம். ஆனால் அந்த வசனங்களின் பின்னணியை நீங்கள் தவறவிடுகிறீர்கள். என் எதிரிகளை நேசிக்கவும், என்னைக் காயப்படுத்தியவர்களுக்காக ஜெபிக்கவும் எனக்குச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆனால், ஒரு போட்டியாளருக்கும் உறவினருக்கும் இடையில் எந்த வேறுபாடும் இல்லாமல், என் அண்டை வீட்டாரையும், குடும்பத்தினரையும், நண்பர்களையும் நேசிப்பது போலவே அவர்களையும் நான் நேசிக்க வேண்டும் என்று அதற்கு அர்த்தம் கொள்ளலாமா? என் அண்டை வீட்டாரைப் போலவே என் எதிரிகளையும் நான் நேசித்தால், என் நண்பர்களுக்கு நான் எப்படி கூடுதல் அன்பைக் காட்ட முடியும்? இதை நீங்கள் உண்மையிலேயே நம்பினால், நாம் ஒருபோதும் எதிரியை நம்பக்கூடாது என்று நீங்கள் சொல்லக்கூடாது. நம் எதிரிகளை எப்படி நேசிக்க வேண்டும் என்பதைச் சட்டம் நமக்குக் காட்டுகிறது. உபாகமம் 22:4-ல், “உங்கள் அயலவரது கழுதையோ, மாடோ பாதையில் விழுந்து கிடப்பதை நீங்கள் பார்த்தால், அதைக் கண்டும் காணாததுபோல் சென்றுவிடாமல், நீங்கள் அவருடன் சேர்ந்து அதைத் தூக்கிவிட உதவிசெய்ய வேண்டும்” என்று கற்றுக்கொள்கிறோம். அப்போஸ்தலன் பவுலும் ரோமர் 12:20-ல், உங்கள் பகைவன் பசியாய் இருந்தால் அவனுக்கு உணவைக் கொடுங்கள். அவன் தாகமாய் இருந்தால் அவன் குடிக்க ஏதாவது கொடுங்கள். இதன் மூலம் அவனை வெட்கப்படச் செய்யலாம்” என்று கூறுகிறார். இப்படிச் செய்வதன் மூலம், பலர் நம்புவது போல நீங்கள் அவரைச் சபிக்கவில்லை, மாறாக அவர் திருந்துவதற்கு அவரை ஊக்குவிக்கிறீர்கள். உங்கள் கருணை, அவர் எதிரியாக இருப்பதைக் கைவிட உதவுவதோடு, அவருக்கு அன்பையும் அரவணைப்பையும் உணரச் செய்யக்கூடும்.
31. எனவே, உங்கள் அடுத்த வாதம் என்னவென்றால், பரலோக இராச்சியம் பழைய ஏற்பாட்டிலேயே காணப்படுகிறது என்பதுதான். அதற்காக நீங்கள் அப்போக்ரிஃபாவிலிருந்து உதாரணங்களை எடுக்கிறீர்கள். ஆனால் விஷயம் என்னவென்றால், பரலோக இராச்சியம் உண்மையில் முதன்முதலில் ஸ்நாபக யோவான், நம்முடைய கர்த்தரும் இரட்சகருமாகிய இயேசு, மற்றும் அப்போஸ்தலர்களால் நற்செய்தியின் கீழ் அறிவிக்கப்பட்டது என்பது மிகவும் வெளிப்படையானது. நீங்களே நற்செய்தி நூல்களைப் படித்துப் பாருங்கள். ஸ்நாபக யோவான் வனாந்தரத்தில், “மனம் திரும்புங்கள், பரலோக இராச்சியம் சமீபமாயிருக்கிறது” என்று அழைக்கிறார் (மத்தேயு 3:2). மேலும், இரட்சகரைக் குறித்து சொல்லும்போது, “அக்காலத்திலிருந்து அவர் பிரசங்கிக்கவும், ‘மனந்திரும்புங்கள், பரலோக இராச்சியம் சமீபமாயிருக்கிறது’ என்று சொல்லவும் ஆரம்பித்திருக்கிறார்” என்று எழுதியிருக்கிறது. மேலும், இயேசு நகரங்கள் மற்றும் கிராமங்கள் தோறும் சுற்றி வந்து அவர்களுடைய ஜெப ஆலயங்களில் போதித்து, தேவனுடைய இராச்சியத்தைப் பிரசங்கித்தார். ஆகவே, பரலோக இராச்சியம் விரைவில் வரப்போகிறது என்று கூறி, தம்முடைய அப்போஸ்தலர்களுக்குப் புறப்பட்டுச் சென்று செய்தியைப் பரப்பும்படி அவர் கூறினார். ஆனால், சட்டத்தை விட நற்செய்திக்கு அதிக முக்கியத்துவம் உண்டு என்று நாங்கள் நினைப்பதாலும், சட்டம் என்பது அடிப்படையில் ஒரு நிழல் மட்டுமே என்றும், நற்செய்தியே நிஜம் என்றும் நாங்கள் கூறுவதாலும், நீங்கள் எங்களை மணீக்கியர்கள் என்று முத்திரை குத்துகிறீர்கள். உங்கள் அறிவின்மை உங்கள் அகந்தையுடன் எவ்வளவு கச்சிதமாகப் பொருந்துகிறது என்பதை நீங்கள் உணராமல் இருக்கிறீர்கள். மணிக்கேயு செய்தது போல, திருச்சட்டத்தைக் கண்டிப்பது ஒரு விஷயம்; திருச்சட்டத்தை விட நற்செய்திக்கு முன்னுரிமை கொடுப்பது வேறொரு விஷயம், ஏனெனில் இது அப்போஸ்தலர்களின் போதனைக்கு இசைவானது. திருச்சட்டத்தில் கர்த்தருடைய ஊழியர்கள் பேசுகிறார்கள்; நற்செய்தியில் கர்த்தர் தாமே பேசுகிறார்; முந்தையதில் வாக்குத்தத்தங்கள் உள்ளன, பிந்தையதில் அவற்றின் நிறைவேற்றம் உள்ளது; அங்கே தொடக்கங்கள் உள்ளன, இங்கே பரிபூரணம் உள்ளது; திருச்சட்டத்தில் கிரியைகளின் அஸ்திவாரங்கள் போடப்படுகின்றன; நற்செய்தியோ விசுவாசத்தையும் கிருபையையும் அதன் மேல் வைத்து முழு கட்டிடத்தையும் நிறைவு செய்கிறது. நமது மதிப்பிற்குரிய போதகரால் வழங்கப்படும் போதனையின் தன்மையைக் காட்டுவதற்காகவே நான் இதைக் குறிப்பிட்டேன்.
32. நூறாவது தலைப்பு அடிப்படையில் கூறுவது இதுதான்: ஒரு மனிதன் உண்மையிலேயே விரும்பினால், பாவமின்றி முழுமையாக வாழவும், கடவுளின் விதிகளை எந்தப் பிரச்சினையுமின்றிப் பின்பற்றவும் முடியும். மேலும் இதை நாம் ஏற்கனவே முழுமையாகப் பார்த்திருக்கிறோம். இப்போது விஷயம் இதுதான்—இப்படிப்பட்ட மனிதன் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வேதசாட்சியான சிப்ரியன், கிரினஸுக்காக எழுதிய தனது படைப்பில், தொடங்கியதைப் பின்பற்ற அல்லது முடிக்க முயற்சிப்பதாகக் கூறுகிறார். ஆனால் உண்மையில் அவர் சிப்ரியன் சொன்னதற்கு முற்றிலும் நேர்மாறான ஒன்றைக் கூறுகிறார். சிப்ரியன் தனது மூன்றாவது புத்தகத்தின் ஐம்பத்து நான்காவது தலைப்பில், பாவத்திலிருந்தோ அல்லது கறைகளிலிருந்தோ யாருக்கும் விலக்கு கிடையாது என்பதை மிகத் தெளிவாகக் கூறுவதோடு, அதை சில உறுதியான ஆதாரங்களுடன் நிரூபிக்கிறார். அவர் யோபு 14:4-லிருந்து “அசுத்தத்திலிருந்து சுத்திகரிக்கப்பட்டவன் யார்? பூமியில் ஒரே ஒரு நாள் வாழ்ந்தவன் அல்ல” என்று மேற்கோள் காட்டுகிறார். பிறகு சங்கீதம் 51இல், “இதோ, நான் அக்கிரமத்தினாலே உருவானேன், என் தாய் என்னைப் பாவத்தினாலே கருத்தரித்தாள்” என்றும், யோவானின் நிருபம், 1 யோவான் 1:8 இல், “நமக்குப் பாவமில்லையென்று நாம் கூறினால் நம்மை நாமே முட்டாளாக்கிக்கொள்வதோடு, நம்மில் உண்மையும் இருக்காது” என்றும் கூறுகிறார். ஆனால் நீங்களோ? ஒரு மனிதன் பாவமில்லாமல் இருக்க முடியும் என்று சொல்கிறீர்கள், மேலும் உங்கள் வாதத்தை நம்பகமானதாகக் காட்ட, ‘தேவன் விரும்பினால், அவருடைய கட்டளைகளை எளிதாகக் கைக்கொள்ள முடியும்’ என்பதையும் சேர்த்துக் கூறுகிறீர்கள். ஆனால் உண்மையில் யாரும் அப்படிச் செய்ததில்லை—அதாவது, ஒருபோதும் அல்லது ஏறக்குறைய ஒருபோதும் செய்ததில்லை. அப்படியானால், இந்த விதிகள் உண்மையில் எளிமையானவையாக இருந்திருந்தால், எல்லோரும் அவற்றைக் கடைப்பிடித்திருப்பார்கள் இல்லையா? ஆனால் நீங்கள் சொல்வதில் ஒரு நியாயம் இருக்கிறது என்றே வைத்துக்கொள்வோம்—ஒருவேளை, எப்போதாவது, யாராவது அதைச் சாதித்துவிடுகிறார்கள் என்றால், அது அரிதானதும் கடினமானதும் என்பதை அது நிரூபிக்கிறது. பின்னர், உங்கள் சொந்த நற்பண்புகளின் மேன்மையை வெளிக்காட்டும் விதமாகவும் (நீங்கள் ஒரு நல்ல மனசாட்சியின் ஆழத்திலிருந்து இந்த உணர்வை வெளிக்கொணர்கிறீர்கள் என்று நாங்கள் நம்ப வேண்டும்), நீங்கள் பின்வருமாறு ஒரு தலைப்பைக் கொடுத்துள்ளீர்கள்: நாம் இலேசான குற்றங்களைக் கூட செய்யக்கூடாது, ஏனென்றால் இலேசான என்பதன் பொருளை நீங்கள் படைப்பில் விளக்கவில்லை என்று யாராவது நினைத்துவிடுவார்களோ என்ற அச்சத்தில், ‘தன் குற்றங்களை யார் புரிந்துகொள்கிறார்?’ என்ற வார்த்தைகளை மறந்து, ‘நாம் ஒரு தீய எண்ணத்தைக் கூட நினைக்கக்கூடாது’ என்று சேர்க்கிறீர்கள். என்று கூறும் வேதப்பகுதியை நீங்கள் வசதியாக மறந்துவிடுகிறீர்கள். ஆண்டவரே, மறைவான குற்றங்களிலிருந்து என்னை விடுவித்து, உம் அடியானை அகந்தை போன்ற பாவங்களிலிருந்து காத்தருளும். திருச்சபை, தற்செயலான தவறுகளையும் எண்ணங்களையும் கூட பாவங்களாகக் கருதுகிறது என்பதை நீங்கள் உணர்ந்திருக்க வேண்டும்—உண்மையாகவே, அது தவறுகளுக்காகப் பரிகாரங்களைக் கோருகிறது. மேலும் அனைவருக்காகவும் ஜெபிக்கும் பிரதான குருவானவர், முதலில் தனக்காகப் பரிகாரங்களைச் செலுத்த வேண்டும். அவர் நீதிமானாக இல்லாவிட்டால், மற்றவர்களுக்காகப் பலி செலுத்தும்படி அவரிடம் சொல்லப்பட்டிருக்காது. அறியாமையின் பாவங்கள் அவரிடம் துளியும் இல்லையென்றால், அவர் தனக்காகப் பலி செலுத்த வேண்டியதில்லை. தவறும் அறியாமையும் பாவமாகக் கருதப்படுகின்றன என்பதை நான் நிரூபிக்க வேடணுமென்றால், அடிப்படையில் முழு வேதத்தையும் ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும்.
33. C. தயவுசெய்து, மத்தேயு 5:28-ல் சொல்லப்பட்டுள்ள, “ஒரு பெண்ணை இச்சையுடன் நோக்குகிறவன், தன் மனதாலேயே அவளுடன் விபசாரம் செய்துவிட்டவன் ஆகிறான்” என்பதை நீங்கள் வாசித்து அறியவில்லையா? தீய செயல்களுக்கான பார்வையும் தூண்டுதல்களும் மட்டுமல்ல, நாம் எதற்குச் சம்மதம் கொடுக்கிறோமோ அதுவும் பாவமாகக் கருதப்படுகிறது என்று தெரிகிறது. ஏனெனில், நாம் ஒரு தீய எண்ணத்தைத் தடுக்க முடிந்தால், அதன் விளைவாகப் பாவத்திலிருந்து விடுபடலாம்; நம்மால் அதைத் தவிர்க்க முடியாவிட்டால், அது தவிர்க்க முடியாத பாவமாகக் கருதப்படுவதில்லை.
A. சரி, உங்கள் வாதம் மிகவும் புத்திசாலித்தனமானது, ஆனால் ஒரு விஷயம். என்னவென்றால், அது வேதாகமம் உண்மையில் சொல்வதோடு ஒத்துப்போகவில்லை. வேதாகமம், அறியாமல் செய்யும் தவறுகள்கூட பாவமாகக் கருதப்படும் என்பதைத் தெளிவாகக் கூறுகிறது. அதனால்தான் யோபு தன் பிள்ளைகளுக்காகப் பலிகளைச் செலுத்தினார்; ஒருவேளை அவர்கள் அறியாமலேயே தங்கள் மனதால் தவறு செய்துவிடக்கூடும் என்பதற்காகவே இதைச் செய்தார். இதைக் கவனியுங்கள்: யாராவது விறகு வெட்டிக்கொண்டிருக்கும்போது, கோடரியின் தலை திடீரென்று கழன்று விழுந்து அது எவரையேனும் காயப்படுத்தியோ அல்லது உயிரையே எடுத்துவிட்டால், விறகு வெட்டிக்கொண்டிருந்த அந்த நபர் அடைக்கலம் தரக்கூடிய நகரங்களில் ஒன்றிற்குச் சென்று, அங்கிருக்கும் பிரதான குருவானவர் இறக்கும் வரை அங்கேயே தங்கியிருக்க வேண்டும். வேறுவிதமாகக் கூறினால், அவர்கள் இரட்சகரின் இரத்தத்தின் மூலம் நீதிமான்களாக்கப்பட வேண்டும்—அது ஞானஸ்நானத்தின் மூலமாகவோ அல்லது உண்மையான மனந்திரும்புதலின் மூலமாகவோ நிகழலாம்; மனந்திரும்புதல் என்பது அடிப்படையில் ஞானஸ்நானம் செய்வதையே பிரதிபலிக்கிறது. இரட்சகர் எவ்வளவு நம்பமுடியாத அளவிற்கு இரக்கமுள்ளவராக இருக்கிறார் என்பதாலேயே இவை அனைத்தும் சாத்தியமாகின்றன. யாரும் அழிக்கப்படுவதையோ அல்லது பாவிகள் இறப்பதையோ கூட அவர் விரும்பவில்லை. மாறாக, மக்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை மாற்றி, சத்தியத்தின் நிழலில் மனந்திரும்பி வாழ்வதையே விரும்புகிறார்.
C. நான் செய்ததாக என் மனசாட்சி ஏற்றுக்கொள்ளாத ஒரு தவறுக்காக என்னைக் குற்றவாளியாக்குவது எப்படியும் நியாயமற்றது. நான் பாவம் செய்தேன் என்பது எனக்குத் தெரியாது, அப்படியிருக்க, எனக்குத் தெரியாத ஒரு குற்றத்திற்காக நான் ஏன் தண்டனையை எதிர்கொள்ள வேண்டும்? நான் வேண்டுமென்றே பாவம் செய்தால், அதற்காக வேறு என்ன செய்துவிட முடியும்?
A. கடவுளின் நோக்கங்களையும் திட்டங்களையும் நான் விளக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்களா? ஞானப் புத்தகம் உங்கள் முட்டாள்தனமான கேள்விக்கு பதிலளிக்கிறது: ‘உங்களுக்கு மேலான காரியங்களைப் பார்க்காதீர்கள், உங்கள் தகுதிக்கு மீறிய பெரிய விடயங்களின் பின்னே போகாதீர்கள்’ என்று. மேலும் வேறொரு இடத்தில், பிரசங்கி 7:16 “உங்களை நீங்களே மிகவும் புத்திசாலியாகக் காட்டிக்கொள்ளாதீர்கள், தேவைக்கு அதிகமாக வாதிடாதீர்கள். அதே இடத்தில், புத்திசாலித்தனத்துடனும் இதயத்தின் நேர்மையுடனும் தேவனைத் தேடுங்கள்” என்கிறது. ஒருவேளை இந்தப் புத்தகம் உண்மையல்ல என்று நீங்கள் சொல்லலாம்; அப்படியானால், அப்போஸ்தலர் நற்செய்தியின் எக்காளத்தை ஊதுவதைக் கேளுங்கள்: ரோமர் 11:33-34 இல், “தேவனுடைய செல்வம் மிகவும் பெருமை மிக்கது. அவரது அறிவுக்கும் ஞானத்துக்கும் எல்லை இல்லை. தேவன் தீர்மானிப்பதை ஒருவராலும் விளக்க முடியாது. தேவனுடைய வழிகளை ஒருவராலும் புரிந்துகொள்ள முடியாது. கர்த்தரின் மனதை அறிந்தவன் யார்? தேவனுக்கு அறிவுரைகளைத் தரத் தகுந்தவர் யார்?” என்று எமக்குச் சொல்லப்படுகிறது. உங்கள் கேள்விகள், அவர் வேறு இடத்தில் குறிப்பிடுவதைப் போன்றவை: 2 தீமோத்தேயு 2:23 இல், “இவற்றை நீங்கள் சுத்தமான இதயம் உள்ளவர்களோடும் கர்த்தரிடம் நம்பிக்கை உள்ளவர்களோடும் சேர்ந்து செய்யுங்கள். முட்டாள்தனமான, அறிவற்ற விவாதங்களில் இருந்தும் விலகி நில்லுங்கள். இப்படிப்பட்ட விவாதங்கள் வளர்ந்து பெரிதாகும் என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள்” என்றும், பிரசங்கி 7:24-25 புத்தகத்தில் (எந்த சந்தேகமும் இல்லாத ஒரு புத்தகம்) நாம் வாசிக்கிறோம். அதில் நான் புத்திசாலியாக இருப்பேன் என்று சொன்னேன், ஆனால் அது எனக்கு எட்டாததாக இருந்தது. மிகவும் ஆழமானதை யாரால் கண்டறிய முடியும்?” என்று கேளிவியைத் தொடுக்கிறது. குயவன் ஏன் ஒரு பாத்திரத்தை கனத்திற்கும், மற்றொன்றை இலேசானதாகவும் செய்கிறான் என்று சொல்லும்படி என்னைக் கேட்கிறீர்கள். மேலும் தன் ஆண்டவருக்காகப் பதில் சொல்லும் பவுல் குறித்து நீங்கள் திருப்தியடைய மாட்டீர்கள், அப்படியானால் ரோமர் 9:20-ல், சொல்லப்பட்டிருப்பதாக கவனியுங்கள். அதிலே, “நீங்கள் மானிடர். மானிடர்களுக்கு தேவனைக் கேள்வி கேட்கும் அதிகாரம் இல்லை” என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.
இந்தப் புத்தகத்தின் மீதமுள்ள பகுதி, பழைய ஏற்பாட்டிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட தொடர்ச்சியான மேற்கோள்களால் நிரம்பியுள்ளது. வெளிப்படையான மற்றும் உணர்வுபூர்வமான செயல்கள் மட்டுமல்ல, தெய்வீக சித்தத்திற்கு எதிரான எதிர்ப்பும் பாவமாகக் கருதப்படுகிறது என்பதை விளக்குவதே இதன் நோக்கம். இந்த எதிர்ப்பு பெரும்பாலும் மறைமுகமாகவும், அரைகுறை உணர்வுபூர்வமாகவும் இருக்கும். மேலும், மேற்கோள் காட்டப்பட்ட வசனங்கள், அவர் முன்பு பயன்படுத்திய வாதத்தை எவ்வாறு வலுப்படுத்துகின்றன என்பதையும் பேச்சாளர் அவ்வப்போது காட்டுகிறார். அந்த வாதம் என்னவென்றால், மனிதர்கள் பொதுவாக நீதிமான்கள் என்று கூறப்பட்டாலும் அவர்களது செயல்கள் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டவை இல்லையென்றாலும், எண்ணம் அல்லது ஆசையின் விளைவான பாவங்களிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டவர்கள் அல்ல என்பதாகும்.
இங்கே குறிப்பிடப்படும் வேதாகமப் பகுதிகள்:
ஆதியாகமம் 8:21 – மனிதர்கள் சிறுவயதிலிருந்தே இயல்பாகவே தீமை செய்ய நாட்டம் கொண்டவர்களாக இருந்தாலும், தேவன் பூமியைச் சபிக்க மாட்டார்.
17:17-18, 12:18 – தேவனுடைய வாக்குறுதிக்கு பதிலளிக்கும் விதமாக ஆபிரகாமும் சாராளும் சிரித்தது.
37:35 – யாக்கோபின் அளவற்ற துக்கம்.
யாத்திராகமம் 21:12-13 – அறியாமல் பிறரைக் கொல்பவனின் குற்ற உணர்வு.
லேவியராகமம் 4:2, 27 – அறியாமையால் செய்த பாவங்களுக்கான காணிக்கைகள்.
5:3 – சடங்கு ரீதியான தீட்டுக்கான காணிக்கைகள்.
9:1 – ஆரோனின் பட்டாபிஷேக விழாவின்போது செலுத்தப்பட்ட காணிக்கைகள்.
12:6 – பிரசவித்த தாய்மார்களுக்காகச் செலுத்தப்பட்ட காணிக்கைகள்.
14:1, 6, 16:6, 12:7 – தொழுநோயாளிகளுக்காகச் செலுத்தப்பட்ட காணிக்கைகள்.
15:31, 16:2, 5 – பாவநிவாரண நாளில் சமூகத்திற்காகச் செலுத்தப்பட்ட காணிக்கைகள்.
22. 14. பரிசுத்தமானவைகளை அறியாமையால் புசித்தல்; இது 1 கொரிந்தியர் 11:27, 28-ல் உள்ள திருவருட்சாதனத்தில் கவனக்குறைவாகப் பங்கேற்பதோடு ஒப்பிடப்படுகிறது.
எண்ணாகமம் 6:1 – நாசரேயன் நேர்த்திக்கடன் செய்பவர்களுக்காகச் செலுத்தப்பட்ட பலிகள்.
14:7, 7:28-29 – தேவனுடைய இரக்கத்தை மன்றாடுவதற்கான காணிக்கைகள்.
28:15, 22, 29:5, 5:11, 17 – பண்டிகைகளின் போது செலுத்தப்படும் காணிக்கைகள்.
35:13 – தற்செயலாக ஒருவரின் மரணத்திற்குக் காரணமானவர்களுக்காகப் பாதுகாப்பான அடைக்கலம் நல்கும் நகரங்கள் அமைக்கப்பட்டன.
உபாகமம் 9:6, 18:13 – நீதியைக் குறித்துப் பெருமை பேச வேண்டாம் என்று இஸ்ரவேலர் எச்சரிக்கப்பட்டனர்.
18:9-12, 5:14-15 – விக்கிரக ஆராதனையைத் தவிர்ப்பதற்கு மட்டுமே பரிபூரணம் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
22:8 – ஒருவனின் கூரையில் பாதுகாப்புச் சுவர் இல்லையென்றால், அவன் அதற்குப் பொறுப்பாளியாகிறான்.
23:2 – அறியாத தனிப்பட்ட செயல்களால் ஏற்படும் மாசு.
யோசுவா 7:12 – ஆகானின் பாவத்தால் மக்கள் குற்றவாளிகளாக்கப்பட்டனர்.
11:19, 20. கானானியர்களின் இனரீதியாக இழைத்த குற்றம்.
1 சாமுவேல் 14:27. தேனைச் சுவைத்ததால் யோனத்தான் குற்றவாளியாக்கப்பட்டான்.
16. 6. கர்த்தர் வெளித்தோற்றத்தை அல்ல, இதயத்தையே பார்க்கிறார்.
2 சாமுவேல் 4. 11. இஸ்போசேத் நீதிமானாக வர்ணிக்கப்படுகிறான்.
6. 7, 8. கவனக்குறைவாக இருந்ததற்காக ஊசா தண்டிக்கப்பட்டான்.
2 சாமுவேல் 24. 10. தாவீது மக்களை எண்ணிய செயல்.
2 இராஜாக்கள் 4:27. சூனாமியனின் இதயத்தை எலியா காணுதல்.
1 இராஜாக்கள் 8. 46. சொலமனின் ஜெபம் — பாவம் செய்யாதவன் ஒருவனும் இல்லை.
xiv. 5. யெரொபெயாமின் மனைவி உண்மையில் எதை நாடுகிறாள் என்பதைத் தீர்க்கதரிசி கண்டறிகிறார்.
2 இராஜாக்கள் 4. 27. ஷுனாமைட்டின் உண்மையான உணர்வுகளை எலியா கண்டறிதல்.
1 நாளாகமம் 2. 32. Sept. அரைத் தீர்க்கதரிசிகள்.
அபக்கூக் 3. 1. Vulgate. அறியாமையின் பாவங்களுக்காக (ஷிகியோனோத்தின் மீது) செய்யப்படும் ஒரு ஜெபம், இது 1:2-4-ல் உள்ள அதீத துணிச்சலை அங்கீகரிக்கும் விதமாக இருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது.
எசேக்கியேல் 46:20. எசேக்கியேலின் புதுப்பிக்கப்பட்ட ஆலயத்தில் செலுத்தப்பட்ட காணிக்கை
எரேமியா 10:23 ஒருவர் என்ன செய்கிறார் என்பது உண்மையில் அவர் கையில் இல்லை.
xvii. 9. மனிதனின் இதயத்தில் ஒளிந்திருக்கும் பல தந்திரங்கள்.
நீதிமொழிகள் 14:12 தான் சுத்தமானவன் என்று எவன் பெருமை பேசக்கூடும்?
19. 21. மனிதனின் மனம் தந்திரத்தால் நிறைந்திருக்கிறது.
20. 9. தங்களிடம் தூய்மையான இதயம் இருப்பதாக யார் உரிமை கோர முடியும்?
17. தாங்கள் களங்கமற்றவர்கள் என்று யார் சொல்லப் போகிறார்கள்?
பிரசங்கி 7:16 ஒருவரின் இதயம் தீய காரியங்களால் நிரம்பியிருக்கிறது.
