Christian Doctrine – Book 1 in Tamil
முன்னுரை
1) இந்த வார்த்தையின் ஊடாக உண்மையுள்ள மாணவர்களுக்கு வேதாகமத்தை விளக்குவது குறித்து சில வழிகாட்டுதல்களை கற்பிப்பது மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன், அதனால் அவர்கள் புனித நூல்களின் இரகசியங்களை வெளிப்படுத்திய மற்றவர்களின் படைப்புகளைப் படிப்பதன் மூலமும், இந்த இரகசியங்களை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதன் மூலமும் பயனடையலாம். இந்த விஷயத்தைப் பற்றிய எனது தியானங்களில் எனக்கு உத்தரவாதம் அளிக்க விரும்பாத கருத்துக்களை நான் எழுதவிழையும் போது, நம்முடைய கர்த்தர் என்னைத் தடுக்கவில்லை என்றால், இந்த வழிகாட்டுதல்களை கற்றுக்கொள்ளும் திறனும் ஆர்வமும் உள்ளவர்களுக்கு இது பற்றிக் கற்பிக்கலாம் என நான் முன்மொழிகிறேன். இருப்பினும், இந்த முயற்சியைத் தொடங்குவதற்கு முன், நான் அவர்களுக்கு விளக்கமளிக்க வேண்டும். அத்தோடு இந்தப் பணியை எதிர்க்கும் அல்லது அப்படியான எண்ணம் கொண்ட நபர்களின் சந்தேகங்களை நிவர்த்தி செய்வது நல்லது என்று நான் நம்புகிறேன். மக்கள் இன்னும் எதிர்ப்பை வெளியிட்டாலும், குறைந்த பட்சம், அவர்கள் தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்ளத் தயாராக இல்லை என்றால், மற்றவர்களை – தங்களுக்கு மேல் அதிகாரம் உள்ளவர்களிடம் – ஒரு பயனுள்ள தெளிவிலிருந்து, அறியாமை என்ற சோம்பேறித்தனத்திற்குள் நகர்த்துவதற்கு அவர்களால் முடியாது.
2. இதன் விளைவாக, நான் வழங்கிய வழிகாட்டுதல்களை அவர்கள் புரிந்து கொள்ளாததால், சிலர் என்னுடைய இந்தப் பணியில் சிலர் குறைகளைக் காண நேரிடும். மேலும் சிலர் என் உழைப்பு வீண் என்று எண்ணக்கூடும், ஏனெனில் அவர்கள் விதிகளைப் புரிந்து கொண்டாலும், அவற்றைப் பயன்படுத்துவதற்கும், வேதாகமத்தை அவற்றிற்கு ஏற்ப விளக்குவதற்கும் அவர்கள் முயற்சித்ததில் அவர்களால் அதிலுள்ள சந்தேகங்களைத் தீர்த்துக்கொள்ள முடியவில்லை. இவர்கள் இந்தப் பணியானது பயனற்றது என்றும் யாருக்கும் எந்தப் பயனும் இல்லை என்பதைத் தங்கள் கருத்தாகக் கூறுவார்கள். ஆட்சேபனையாளர்களில் மூன்றாவது குழுவினர் உள்ளனர். அவர்கள் வேதாகமத்தை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள் மற்றும் அவர்கள் எல்லாம் அறிந்தவர்கள் என்றும் நம்புகிறார்கள். மேலும் அவர்கள் அறிந்திருப்பதை வைத்துக்கொண்டு (அல்லது கற்பனை செய்து கொண்டு) புனித நூல்களை எந்த விதமான வழிகாட்டுதல்களும் இன்றியும், படித்துக்கூடப் பார்க்காமல் அவற்றில் உள்ளவற்றை விளக்குகிறார்கள். நான் இங்கே சொல்வதென்னவென்றால், அத்தகைய விதிகள் யாருக்கும் தேவையில்லை, ஆனால் வேதாகமத்தில் மறைந்திருப்பவற்றை வெளிக்கொணர சரியாகச் செய்யப்படும் அனைத்தையும் கடவுளின் கிருபையால் சிறப்பாகச் செய்ய முடியும், என்பதை இங்கே கூற விரும்புகிறேன்.
3. இவை அனைத்திற்கும் சுருக்கமாக பதில் அளிப்பது கடமையாகிறது. இங்கு என்ன கூறப்பட்டுள்ளது என்று புரியாதவர்களுக்கு, எனது பதில் என்னவென்றால், அவர்கள் புரிந்து கொள்ள விரும்பாததற்காக நான் குற்றம் சொல்லவில்லை. புதிய நிலவையோ அல்லது தேய்ந்த நிலவையோ அல்லது தெளிவற்ற நட்சத்திரத்தையோ பார்க்க வேண்டும் என்று அவர்கள் ஆவலுடன் இருப்பதைப் போன்றது தான் அவர்களது நிலை. அதை நான் என் விரலால் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும்: என் விரலைக் கூட பார்க்கும் அளவுக்கு அவர்களுக்குப் பார்வையில் கோளாறு இருக்கும் என்றால், அவர்களுக்கு நிச்சயமாக உத்வேகம் இருக்காது. அப்படியான சூழ்நிலையில், அவர்களால் என்னுடன் உடன்படவும் முடியாது. எனது அறிவுரைகளை அறிந்தும் புரிந்து கொண்டும், வேதாகமத்தில் உள்ள மறைபொருள் பத்திகளின் அர்த்தத்தை புரிந்து கொள்ள முடியாத நபர்களைப் பொறுத்தவரை, நான் நினைத்ததுபோல், என் விரலை மட்டுமே அவர்களால் பார்க்க முடியும், நான் சுட்டிக்காட்டும் நட்சத்திரங்களை அல்ல. எனவே, இவ்விரு குழுவினரும் என்னை நோக்கி விரலை நீட்டுவதை விட்டுவிட்டு, பார்வைத் திறனைத் விருத்திசெய்து தருமாறு இறைவனிடம் மன்றாட வேண்டும். நான் என் விரலால் மட்டுமே சுட்டிக்காட்ட முடியும், மக்களின் கண்களைத் திறக்கும் சக்தி எனக்கில்லை. ஆதலால், நான் சுட்டிக்காட்டும் பொருளை அல்லது அதன் மூலம் நான் சுட்டிக்காட்டும் உண்மையை மட்டுமே அவர்கள் பார்க்க முடியும்.
4. இருப்பினும், நான் இப்போது முன்வைக்கத் திட்டமிட்டுள்ள வழிகாட்டுதல்களின் உதவியின்றி, வேதாகமத்தைப் பற்றிய புரிதல் மற்றும் புரிந்துகொள்ளும் திறனைப் பற்றி பெருமை பேசும் நபர்களும், தெய்வீக அருளைப் பற்றி பெருமையாகப் பேசுபவர்களும், நான் முன்பு கூறியது முற்றிலும் தேவையற்றது என்று நினைப்பார்கள். கடவுளின் மகத்தான வெகுமதியை நேர்மையாகப் பெற்று அதைக் கொண்டாடிய போதிலும், அவர்கள் தாங்களே சக ஆசிரியர்களிடமிருந்து தான் படிக்க கற்றுக்கொண்டார்கள் என்பதை நினைவுபடுத்தும் அளவுக்கு அவர்களுக்கு நிதானம் தேவை என்று நான் விரும்புகிறேன். இப்போது, எகிப்திய துறவியான அன்டனி கூட அவர்களை அலட்சியமாகப் பார்ப்பது சரிதான் தான் என்று அவர்கள் நினைப்பார்கள். அவர் ஒரு நீதிவழுவா புனிதமான மனிதர், ஆனால் படிப்பறிவற்றவர். மற்றையோர் சத்தமாக வாசிப்பதைக் கேட்டு, தனது புத்திசாலித்தனமான சிந்தனையின் மூலம் கிரகித்து, வேதாகமத்தை மனனம் செய்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அதன்மூலமாகவே அவர் அவற்றைப் பற்றிய விரிவான புரிதலை அடைந்திருக்க வேண்டும்; அல்லது அந்த காட்டுமிராண்டித் தனமாக நடத்தப்பட்ட அடிமையான கிறிஸ்டியானஸ் குறித்து நான் சமீபத்தில் மிகவும் மரியாதைக்குரிய மற்றும் நம்பகமான சாட்சிகளிடமிருந்து கேள்விப்பட்டேன். அவர் மனிதனிடமிருந்து எந்த விதமான வழிகாட்டுதல்களையும் வேறாமல், தனக்கு மறைநூல் போதனைகளை வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்று பிரார்த்தனை செய்ததன் மூலம் வாசிப்பு கலையின் முழு அறிவைப் பெற்றார். மூன்று நாட்கள் இடைவிடாத வேண்டுதலுக்குப் பிறகு, அந்த இடத்தில் ஆச்சரியமடைந்த பார்வையாளர்களால் அவருக்கு வழங்கப்பட்ட ஒரு புத்தகத்தை அவர் படிக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை ஒன்று முன்வைக்கப்பட்டது.
5. இருப்பினும், இந்தக் கதைகள் உண்மைக்குப் புறம்பானவை என்று யாராவது கூறினால், அதையிட்டு அவர்களை நான் நம்பவேண்டுமென வற்புறுத்தவில்லை. மனித வழிகாட்டுதலின்றி வேதாகமத்தைப் புரிந்துகொள்வதாகக் கூறும் கிறிஸ்தவர்களுடன் நான் பழகுவதால் (ஏனென்றால், அவர்களது அசாதாரணமாக புத்திக்கூர்மை பற்றி பெருமையாகப் பேசுகிறார்கள்), நாம் ஒவ்வொருவரும் நம் தாய்மொழியைக் கேட்பதன் மூலம் தான் கற்றுக்கொண்டோம் என்பதை அவர்கள் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும். அந்த மொழி சிறுவயது முதல் இடைவிடாது எம்மால் பேசப்படுகிறது. மேலும் நாம் கற்றுக்கொண்ட வேறு எந்த மொழியையும், அது கிரேக்க, ஹீப்ரு அல்லது வேறு எந்த மொழியாக இருந்தாலும், ஒரு மனித ஆசானிடமிருந்துதான் அதையும் கற்றுக்கொண்டோம் என்பதை நினைவிற் கொள்ளவேண்டும். பரிசுத்த ஆவியானவர் அக்கினி வடிவில் அப்போஸ்தலர்கள் மீது இறங்கிய உடனேயே, அவர்கள் எல்லா இனத்தினரின் மொழிகளையும் பேசினார்கள். அப்படியானால், இந்த மொழிகளில் எதையும் தங்கள் குழந்தைகளுக்குக் கற்பிக்க வேண்டாம் என்று நம் சகோதரர்களுக்குச் சொன்னால் எப்படியிருக்கும்? இதை அனுபவிக்காத எவருக்கும் நாம் இதுபற்றி எடுத்துக்கூறலாம். அப்படியான ஒருவரைப் பார்த்து, அவர் தன்னை ஒரு கிறிஸ்தவராக அடையாளப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறாரா அல்லது குறைந்தபட்சம் அவர் பரிசுத்த ஆவியைப் பெற்றிருக்கிறாரா என்றும் கேள்வி கேட்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இல்லவே இல்லை, மாறாக, பொய்யான அகந்தையை விடுத்து, மனிதனிடம் இருந்து கற்றுக்கொள்ளக் கூடியவற்றைக் கற்றுக்கொள்வோம். பிறருக்கு அறிவை அளிப்பவர் கர்வமும் ஆணவமும் இன்றி அதை செய்யட்டும். மேலும், பிசாசின் தந்திரத்தாலும், நம்முடைய சொந்த ஒழுக்கக்கேட்டாலும் நம்மை நாமே அழிவுக்குள் தள்ளிவிட அனுமதிக்க வேண்டாம். ஏனென்றால் நாம் ஒரு புத்தகத்தைப் படிக்கவோ, நற்செய்தியைக் கேட்கவோ அல்லது வேறொரு வாசிப்பு அல்லது பிரசங்கத்தைக் கேட்கவோ வேண்டியதில்லை என்று எண்ணலாம். ஏனெனில், 2 கொரிந்தியர் 12:2-4 கூறுவதுபோல, “ஒருவன் பரலோகத்துக்குத் தூக்கி எடுத்துச் செல்லப்பட்டதை நான் அறிவேன். அப்போது அவன் சரீரத்தோடு இருந்தானா இல்லையா என்பது எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் வார்த்தைகளால் விளக்க இயலாத சிலவற்றை அவன் கேட்டிருக்கிறான். மனிதனால் சொல்ல அனுமதிக்கப்படாதவற்றை எல்லாம் அவன் கேட்டிருக்கிறான்” என்கிறது அந்த வார்த்தைகள். அப்படியில்லாவிட்டால், கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைப் பார்த்து, மனிதர்களுடைய உதடுகளிலிருந்து சுவிசேஷத்தைக் கேட்காமல் அவருடைய சொந்த உதடுகளிலிருந்து சுவிசேஷத்தைக் கேளுங்கள், என்று சொல்லப்பட்டதைக் கேட்டானா என்பது தெளிவில்லை.
6. ஆடம்பரத்தால் ஏற்படக்கூடிய ஆபத்தான சோதனைகளைத் தவிர்ப்போம், அதற்குப் பதிலாக, பரலோகத்திலிருந்து வரும் கடவுளின் குரலால் கண்டிக்கப்பட்டு, எச்சரிக்கப்பட்ட போதிலும், திருத்தூதர் பவுல் ஒரு மனிதரிடம் சென்று நற்கருணையைப் பெறவும், திருச்சபையில் அனுமதிக்கப்படவும் அனுப்பப்பட்டார் என்ற உண்மையைப் பற்றி சிந்திப்போம் (அப்போஸ்தலர் 9:3) மற்றும் நூற்றுவர் தலைவரான கொர்னேலியஸ் பேதுருவிடம் அறிவுரைக்காக ஒப்படைக்கப்பட்டார். அப்போஸ்தலரின் கைகளிலிருந்து சடங்குகளைப் பெறுவதோடு மட்டுமல்லாமல், விசுவாசம், நம்பிக்கை மற்றும் அன்பு ஆகியவற்றின் சரியான பொருள்களைப் பற்றியும் பேதுரு அவருக்கு அறிவுறுத்தினார். அதுமட்டுமன்றி, ஒரு தேவதூதர், நூற்றுவர் தலைவனான கொர்னேலியஸ் முன் தோன்றி,அவருடைய ஜெபங்கள் கேட்கப் பட்டதாகவும், அவருடைய தான தர்மங்கள் நினைவுகூரப் பட்டதாகவும் கூறியபோதும், அவர் வழிகாட்டுதலுக்காக பேதுருவிடம் கொடுக்கப் பட்டார். பேதுரு அவருக்கு நற்கருணையை வழங்கியதோடு மட்டுமல்லாமல், விசுவாசம், நம்பிக்கை மற்றும் அன்பு ஆகியவற்றின் சரியான பொருள் என்னவாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்கான ஆலோசனைகளையும் வழங்கினார். மேலும் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, தேவதூதர்களைக் கொண்டே அனைத்தும் நிறைவெற்றியிருக்கலாம். ஆனால் கடவுள் தம்முடைய வார்த்தையை சக மனிதர்களுக்கு வழங்குவதற்கு மனிதகுலத்தைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வில்லை என்றால், மனித இனத்தின் நிலை மிகவும் மோசமாக இருந்திருக்கும். கடவுளுடைய ஆலயம் பரிசுத்தமானது, தேவனுடைய ஆலயத்தை அழிக்கும் ஒருவனை தேவன் அழிப்பார். ஏன்? தேவனுடைய ஆலயம் பரிசுத்தமானது. நீங்கள் தேவனுடைய ஆலயமாவீர்கள். (1 கொரிந்தியர் 3:17) என்று எழுதப்பட்டிருப்பது எப்படி உண்மையாக இருக்க முடியும்? கடவுள் தம்முடைய சொந்த ஆலயத்திலிருந்து எந்த வார்த்தைகளையும் கொடுக்கவில்லை, ஆனால் அவர் மனிதருக்குக் கற்பிக்க விரும்பிய அனைத்தையும் வெளிப்படுத்தியது பரலோகத்திலிருந்து அவரது அசரீரி வாயிலாகவா அல்லது, தேவதூதர்களின் ஊழியத்தின் மூலமாகவா? மேலும், மனிதர்கள் ஒருபோதும் ஒருவரிடமிருந்து எதையும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால், அவர்களை ஒற்றுமையின் பிணைப்பில் இணைக்கும் அன்பு, அதாவது, ஒரு ஆன்மாவில் இருந்து மற்றொரு ஆன்மாவிற்கு அன்பை ஊற்றவோ, அவர்களை ஒருவரோடு ஒருவர் கலந்துவிடவோ முடியாது.
7. தீர்க்கதரிசியான ஏசாயாவின் வார்த்தைகளைப் படித்தும், தான் படித்ததை புரிந்து கொள்ள முடியாமல் தவித்த அந்த அண்ணகனை அப்போஸ்தலர் ஒரு தேவதையிடம் அனுப்பப்படவில்லை, அல்லது தேவதூதன் மூலம் அவருக்கு விளக்கமும் கொடுக்கப்படவும் இல்லை, அல்லது மனிதனின் இடையீடு இல்லாமல் கடவுளின் அருளால் அவர் உள்ளத்தில் ஒளிர்ந்தாரா, அதுவும் இல்லை. மாறாக, கடவுளின் ஆலோசனையின் பேரில், அந்த அண்ணகனைப் புரிந்து கொள்ள முடிந்த பிலிப், அவரை அணுகி, அவருடன் அமர்ந்து, தான் அறிந்த மொழியையும் வாய் வார்த்தைகளையும் பயன்படுத்தி வேதவசனங்களை அவருக்கு விளங்கப்படுத்தினார். அப்போஸ்தலர் 8:26 இல் கூறப்பட்டிருப்பதுபோல, அவர் புத்திசாலித்தனமாக, பொறாமையோ கர்வமோ இல்லாமல், தம்மிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட மகத்தான மக்களின் விவகாரங்களை கவனிக்கவும் நிர்வகிக்கவும் தனது மாமனாரின் திட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டார் அல்லவா? யாத்திராகமம் 18:13 எடுத்துக் காட்டுவதுபோல, அது ஒரு ஞானத்துடனான திட்டம், அது எந்த எண்ணத்தில் தோன்றினாலும், அதை வகுத்த மனிதனுக்கு அல்ல, மாறாக சத்தியமான, மாறாத கடவுளுக்குகே கூறப்பட வேண்டும் என்பதை மோயீசன் அறிந்திருந்தார்.
8. இறுதியாக, தெய்வீக ஒளியின் மூலம், வேதாகமத்தின் தெளிவற்ற தன்மைகளைப் புரிந்துகொள்வதாக பெருமை பேசும் ஒவ்வொருவரும், இந்த சக்தி அவரிடமிருந்து வந்ததை விட கடவுளிடமிருந்து கிடைத்த கொடை என்று நம்புகிறார். இதன் காரணமாக, அவர் கடவுளின் மகிமையைத் தேடுகிறார், அவருடைய மகிமையை அல்ல. ஆனால் ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளரின் உதவியின்றி அவரால் படிக்கவும் புரிந்து கொள்ளவும் முடியும் என்றால், அவர் ஏன் மற்றவர்களுக்கு விளக்க முயற்சிக்கிறார்? மனித உதவியின்றி ஆவியின் போதனைகளிலிருந்து கற்றுக் கொள்ளட்டும் என்று அவர் ஏன் அவர்களை நேராக கடவுளிடம் அனுப்பவில்லை? மத்தேயு 25:26-27 இல் கூறியுள்ளபடி, சொல்லப் போனால், எஜமான் அவனை நோக்கி, ‘நீ ஒரு மோசமான சோம்பேறி வேலைக்காரன். நான் விதைக்காமலேயே அறுவடை செய்வதாகவும்; நடாமலேயே தானியங்களை சேகரிப்பதாகவும் கூறுகிறாய். எனவே நீ என் பணத்தை வங்கியில் செலுத்தியிருக்க வேண்டும். அப்படிச் செய்திருந்தால், நான் திரும்பி வரும்பொழுது, என் பணமும் எனக்குக் கிடைத்திருக்கும், அதற்கான வட்டியும் கிடைத்திருக்கும்’ என்று திட்டுவார்களோ என்று பயப்படுகிறார். அப்படியானால், இந்த மனிதர்கள் அவர்கள் புரிந்துகொண்டதை மற்றவர்களுக்கு பேச்சின் மூலமாகவோ அல்லது எழுத்தின் மூலமாகவோ கற்பிப்பதைப் பார்க்கும்போது, அவர்கள் புரிந்துகொண்டதை மட்டுமல்ல, அவர்கள் பின்பற்றும் விளக்க விதிகளையும் நான் கற்பித்தால் நிச்சயமாக அவர்களால் என்னைக் குறை சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால், உண்மைக்குப் புறம்பான விஷயங்களைத் தவிர்த்து, யாரும் எதையும் தங்களுக்குச் சொந்தமானது என்று ஏதன் மீதும் சொந்தம் கொண்டாடக்கூடாது. “நானே வழி, நானே சத்தியம், நானே வாழ்வு. என் மூலமாகத்தான் என் பிதாவிடம் போக முடியும்” என்று எமக்கு அறிவித்திருப்பவர், எல்லா உண்மைக்கும் ஆதாரமாக இருக்கிறார் என்று யோவான் 14:6 கூறுகிறது. அதேபோல், “உங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டவற்றையே நீங்கள் அனுபவிக்கிறீர்கள். உங்களுக்குத் தரப்பட்டவையே உங்களுக்கு வாய்த்திருக்கையில், அவற்றை உங்கள் வல்லமையால் பெற்றதாக நீங்கள் ஏன் பெருமை அடைய வேண்டும்?” என்று 1 கொரிந்தியர் 4:7 ஆதாரத்தோடு இந்தக் கேள்வியை முன்வைக்கிறது. தனக்கு முன் அமர்ந்திருக்கும் பார்வையாளர்களை நோக்கி ஒரு நபர் ஏதேனும் ஒரு அறிக்கையை வாசிக்கும்போது, அதை உரத்து வாசிக்கிறார். ஒரு நபர் எதையாவது கற்பிக்கும்போது, மற்றவர்கள் அதை நன்றாகக் கேட்டு, கிரகித்து, கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவ்வாறே உரத்து வாசிக்கிறார். இருப்பினும், ஒவ்வொருவரும் தான் கற்றுக்கொண்டது பற்றி மற்றவர்களுடன் கலந்து பேசுகிறார்கள். அவ்வாறே, தனக்குப் புரியும் வேதாகமத்தின் பகுதிகளை பார்வையாளர்களுக்கு விளக்கும் நபர், தனக்கு முன் உள்ளவர்களை நோக்கி வார்த்தைகளை உரக்க வாசிப்பவரைப் போன்றவர். மறுபுறம், விளக்கத்திற்கான விதிகளை வகுக்கும் மனிதன், படிக்க கற்றுக்கொடுப்பவனைப் போன்றவன். அதனால், படிக்கத் தெரிந்தவன் எவரையும் சார்ந்து இருக்காதது போல, ஒரு புத்தகத்தைக் கண்டால், அதில் என்ன எழுதப்பட்டுள்ளது என்பதை அறிந்து அதுபற்றிச் சொல்ல வேண்டும். எனவே, நான் விதிக்க முயற்சிக்கும் விதிகளை நன்றாக அறிந்த ஒரு நபர், அவர் படிக்கும் புத்தகங்களில் ஒரு தெளிவற்ற பத்தியைச் சந்தித்தால், அந்த தெளிவற்ற பகுதியை விளக்க அவருக்கு ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளர் தேவையில்லை. ஆனால், சில விதிகளை உறுதியாகக் கடைப்பிடித்து, சில வழிகளைப் பின்பற்றினால், அவர் எந்தப் பிழையும் இல்லாமல் வாசிப்பதோடு, குறைந்தபட்சம் எந்தவிதமான தடுமாற்றத்துக்கும் உள்ளாகாமல் நிறைவான உணர்வை அடைவார். சேவையைத் தவிர வேறு எந்த நோக்கமும் இல்லாத என்னுடைய இந்த முயற்சியை யாரும் நியாயமாக ஆட்சேபிக்க முடியாது என்பது நான் ஆற்றும் பணியின் போது நன்றாகத் தோன்றினாலும், ஆரம்பகாலத்தில் எழுந்த சர்ச்சைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதும், பூர்வாங்க ஆட்சேபணைகளுக்கு பதிலளிப்பதும் பொருத்தமானது என்று நான் உணர்ந்தேன். இந்தப் புத்தகத்தின் மூலம் நான் மேற்கொள்ளவிருக்கும் பயணத்தின் ஆரம்ப அடி இதுதான்.
புத்தகம் I
அத்தியாயம் 1- வேதாகமத்தின் பொருளை அறிந்து அதை வெளிப்படுத்துவது அதன் விளக்கத்தின் முதல் படியாகும்; இது கடவுளின் வழிகாட்டுதலின் உதவியுடன் செய்யப்பட வேண்டும்.
1) வேதாகமத்தின் அனைத்து விளக்கங்களும் இரண்டு அம்சங்களில் தங்கியுள்ளன. ஒன்று சரியான பொருளைக் கண்டறியும் முறை, மற்றையது அதைக் கண்டறியும் போது அதன் அர்த்தத்தை அறியும் முறை. முதலில் கண்டறிதல் முறையையும், அடுத்து பொருளைப் புரிந்துகொள்ளும் முறையையும் பார்ப்போம் – இது ஒரு பெரிய மற்றும் கடினமான பணியாகும், அதைச் செயல்படுத்துவது கடினம் என்றால், அதைச் செய்வதற்கு எனக்குக் கொஞ்சம் பயமாக இருக்கிறது. நான் என் சொந்த சக்தியை நம்பியிருந்தால், அது நிச்சயமாக தற்பெருமை மிக்க செயலாக இருந்திருக்கும். ஆனால் இந்த விஷயத்தில் பல சிந்தனைகளை ஏற்கனவே எனக்கு வழங்கியவர் மீது எனக்கு நம்பிக்கை இருப்பதால், அந்தப் பயம் என்னை விட்டுப் போய் விட்டது. ஏனென்றால், அவர் ஏற்கனவே கொடுத்ததை நான் பயன்படுத்தத் தொடங்கியவுடன் இன்னும் விரும்புவதை அவர் தொடர்ந்து வழங்குவார் என்ற நம்பிக்கை என் மனதில் பிறந்தது. ஏதேனும் ஒன்றை உடைமையாக வைத்திருந்த போதும், அதைப் பகிர்ந்து கொள்ளவில்லை என்றால், அது முழுமையான உடைமையாக இராது, ஏனென்றால் பகிர்வது அதைக் குறைக்காது. இதை “சிறிது புரிந்தவன் மேலும் விளக்கம் பெறுவான். தேவையானதை விடவும் அவனுக்கு அதிகம் கிடைக்கும். அதிகம் புரியாதவன், தான் அறிந்ததையும் இழப்பான்” என்கிறது மத்தேயு 13:12 எனவே, உள்ளவர்களுக்கு வழங்குவார்; வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், மக்கள் தங்களிடம் உள்ளதை சுதந்திரமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் பயன்படுத்தினால், அவர் தனது அருட்கொடைகளை அள்ளி வழங்கி பூரணப்படுத்துவார். சீடர்கள் பசித்தவர்களுக்கு அப்பங்களை விநியோகிக்கத் தொடங்கும் முன், அவர்களிடம் ஐந்து அப்பங்களும், இரண்டு மீன்கள் மட்டுமே இருந்தன. இருப்பினும், கர்த்தரின் அற்புதம் அங்கே நிகழ்த்தப்பட்டது. அவர்கள் அவற்றை விநியோகிக்கத் தொடங்கிய பிறகு, ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் தேவைகள் பூர்த்தி செய்தது மட்டுமன்றி, மீதமுள்ள ஏராளமான உணவை பன்னிரண்டு கூடைகளில் நிரப்பினர். இப்பொழுது, உடைக்கப்பட்ட அப்பம் பெருகியது போல, நான் அதை உடைத்தபோது, இந்தப் பணியை நிறைவேற்றுவதற்காக இறைவன் ஏற்கனவே எனக்கு அளித்துள்ள எண்ணங்களை, நான் மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளத் தொடங்கியவுடன், அவருடைய அருள் அங்கே பன்மடங்கு பெருகும். இதன்மூலம், நான் ஈடுபட்டுள்ள இந்தப் பகிர்ந்தளிக்கும் பணியில், நஷ்டம் மற்றும் கஷ்டத்தை சந்திக்காமல், செல்வத்தின் அற்புதமான அதிகரிப்பில் நான் மகிழ்ச்சியடைவேன்.
அத்தியாயம் 2. – அது எப்படிப்பட்ட ஒரு விடயம், எப்படிப்பட்ட ஒரு அடையாளம்!
2 அறிகுறிகள் மூலம் விஷயங்கள் கற்றுக் கொள்ளப்பட்டாலும், ஒவ்வொரு அறிவுறுத்தலும் விஷயங்களைப் பற்றியது அல்லது அறிகுறிகளைப் பற்றியது. இந்த நாட்களில், நான் “விஷயம்” என்ற வார்த்தையை கண்டிப்பாக பயன்படுத்துகிறேன், அது மரம், கல், கால்நடைகள் மற்றும் பலவற்றின் அடையாளமாக ஒருபோதும் பயன்படுத்தப்படவில்லை. இருப்பினும், இவை மற்ற விஷயங்களின் அறிகுறிகளாகும். அழுக்கான நீர் சுனைக்குள் மரமொன்றை எறியும்படி மோயீசனுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டதையோ (யாத்திராகமம் 15:25), யாக்கோபு தனது பயணத்தின் போது தலையணையாகப் பயன்படுத்திய கல்லைப் பற்றியோ (ஆதியாகமம் 28:11), முட்புதரில் சிக்கிக் கொண்டிருந்த ஆட்டுக்கடாவை விடுவித்து, தன் மகனுக்குப் பதிலாகப் பலியிட்ட ஆபிரகாமின் கதை போன்றவை இதில் அடங்கும் (ஆதியாகமம் 22:13). மற்றொரு வகை அடையாளம் என்பது வார்த்தைகள் போன்ற அறிகுறிகளைத் தவிர வேறு எதற்கும் பயன்படுத்தப்படாத ஒன்றாகும். வார்த்தைகள் வேறு எதையாவது குறிக்கும் வரையில் யாரும் வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துவதில்லை என்பதால், நான் குறிகளாகக் குறிப்பிடுவதைப் புரிந்து கொள்ள முடியும் – அதாவது, வேறு எதையாவது குறிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் விஷயங்கள். ஏனென்றால், ஒரு பொருள் அதன் தன்மையைக் கொண்டிராவிட்டால், அது ஒரு பொருளேயல்ல. ஆகவே, ஒவ்வொரு அடையாளமும் ஒரு விடயத்தைக் குறிக்கின்றன. இருப்பினும், எல்லாம் அறிகுறிகளாக இருப்பதில்லை. விஷயங்கள் மற்றும் அறிகுறிகளுக்கு இடையே உள்ள இந்த வேறுபாட்டைப் பொறுத்த வரையில், முரண்படாத வகையில் விஷயங்களைப் பிரிப்பது பற்றி நான் பற்றி பேசுவேன். அவற்றில் சில அடையாளங்களாகப் பயன்படுத்தப்பட்டாலும் கூட, விஷயங்களை முதலிலும், அறிகுறிகளை அதற்குப்பிறகு குறிப்பிடுவதும் இலகுவாக இருக்கும். இருப்பினும், விஷயங்களைப் பற்றி நாம் சிந்திக்க வேண்டும், அவை மற்ற விஷயங்களைக் குறிக்கின்றன என்பதை அல்ல என்பதை நாம் கவனமாக நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
அத்தியாயம் 3. – சில விடயங்கள் பயன்படுத்தவும், சில விடயங்கள் அனுபவிக்கக்கூடியனவாகவும் இருக்கின்றன
3. ரசிக்க வேண்டிய சில விஷயங்கள் உள்ளன, மற்றவை பயன்படுத்தப்பட வேண்டும், மற்றவை ரசித்துப் பயன்படுத்த வேண்டும். சுவாரஸ்யமாக இருக்கும் விஷயங்கள் நமக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகின்றன. பயனுள்ள விஷயங்கள் நமக்கு உதவுகின்றன, மேலும், ஒரு வகையில், மகிழ்ச்சியைத் தேடுவதில் நமக்கு ஆதரவளிக்கின்றன, இதனால் நாம் மகிழ்ச்சியைத் தரும் விஷயங்களை அனுபவிக்கலாம். எனினும், இந்த விஷயங்களைப் பயன்படுத்தி அனுபவிக்கும் நாம் இரண்டு வகையான பொருட்களால் சூழப்பட்டுள்ளோம். நாம் பயன்படுத்த வேண்டிய பொருட்களை அனுபவிக்கத் தொடங்கினால், அது நமது பாதையில் தடையை ஏற்படுத்துகிறது. அதன் காரணமாக, உடனடியாக இல்லாவிட்டாலும், எப்போதாவது ஒருமுறை, அதிலிருந்து விலகிச் செல்லவேண்டிய நிலைக்கு ஆளாகிறோம். இதன் விளைவாக, நாம் குறைந்த அளவில் மனநிறைவையே பெற்று, உண்மையான மற்றும் சரியான மகிழ்ச்சி தரக்கூடியவற்றில் பின்னடைவைச் சந்திக்கிறோம், அல்லது அதை முற்றிலும் கைவிடக்கூடிய சூழ்நிலைக்கு உள்ளாகிறோம்.
பாடம் 4. பயன்பாடு மற்றும் அனுபவித்தலுக்கு இடையே உள்ள வேறுபாடு
4. ஒரு விஷயத்தை ரசிப்பது என்பது திருப்தியுடன் அதில் ஒரு பகுதியாக இருப்பதுதான். மறுபுறம், பயன்பாடு என்பது, ஒருவர் விரும்புவதை அடைவதற்காக, ஒருவருக்குக் கிடைக்கும் வளங்களைப் பயன்படுத்துவதைக் குறிக்கிறது. அதற்கு பதிலாக, ஒரு சட்டவிரோத பயன்பாடு என்பது துஷ்பிரயோகமாகும். அப்படியானால், எங்கள் தாயகத்திற்கு வெளியே மனநிறைவோடு வாழ முடியாமல், நாங்கள் வேறு ஒருநாட்டில் நாடோடிகளாக இருப்பதாகவும், நாங்கள் பயணம் செய்யும் போது துன்பங்களை அனுபவித்ததாகவும், இப்போது எங்கள் துயரத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க விரும்புவதாகவும், வீட்டிற்குத் திரும்புவதாகவும் வைத்துக்கொள்வோம். எவ்வாறாயினும், எங்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரும் எம் தாய்நாட்டிற்குச் செல்வதற்கு, தரை வழியாகவோ அல்லது கடல் வழியாகவோ அல்லது வேறு எந்த வழியாகவோ நாம் சென்றடைய வேண்டுமாயின், ஏதாவது ஒரு போக்குவரத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதை நாங்கள் அறிவோம். ஆனால் நாம் பயணிக்கும் தேசத்தின் அழகும், அந்த இயற்கை தரும் மகிழ்ச்சியும் நம் இதயங்களைக் கவர்கின்றன. மேலும், நம் பயணத்தை நாம் விரைவுபடுத்த விரும்பவில்லை, ஏனென்றால் நம் மனங்கள் இன்பத்திலும் உண்மையான மகிழ்ச்சியிலும் மூழ்கிவிடுகின்றன. அவ்வாறான நிகழ்வுகள் இறுதியில் நமக்கு உண்மையான மகிழ்ச்சியைத் தரும். இது நமது நிலையற்ற வாழ்வின் நிஜமான நிலைமையை விளக்குகிறது. ரோமர் 1:20 இன் படி, “தேவனைப் பற்றிய பல உண்மைகள் மனிதர்களால் காண முடியாததாக உள்ளது. அவர் முடிவில்லாத வல்லமையும், தெய்வத்துவமும் கொண்டவர்.” இப்படிப்பட்ட நம் கடவுளை விட்டு நாம் வெகுதூரம் சென்றுவிட்டோம். நாம் நம் தந்தையின் வீட்டிற்கு மீண்டும் திரும்ப விரும்பினால், கடவுளால் படைக்கப்பட்ட, கண்ணுக்குத் தெரியாத விஷயங்களைத் தெளிவாகக் காணவும் புரிந்துகொள்ளவும் நாம் இந்த உலகத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும், அதை அனுபவிக்கக்கூடாது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், பொருள் மற்றும் நிலையற்ற விஷயங்களைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் ஆன்மீக மற்றும் நித்திய விஷயங்களை நாம் புரிந்து கொள்ள முடியும்.
அத்தியாயம் 5.- திரித்துவமே இன்பம் தரும் உண்மையான பொருள்
5. எனவே இன்பத்தின் உண்மையான பொருள்கள் பிதா, சுதன் மற்றும் பரிசுத்த ஆவியானவர் ஆகியோர். அவர்கள் அனைவரும் ஒரே பொருளானவர்கள், திரித்துவம் மகத்தானது, திரித்துவம் என்பது ஆதாரமாக இல்லாமல் ஒரு பொருளாக இருக்கின்றபடியால், அதை அனுபவிக்கும் அனைவராலும் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகிறது. அவரே எல்லாவற்றிற்கும் காரணமாக இருந்தாலும் கூட, அத்தகைய மகத்தான, இவ்வளவு பெரிய சிறப்பை வெளிப்படுத்தும் பெயரைக் கண்டுபிடிப்பது எளிதல்ல: எனவே பின்வருவனவற்றைப் பயன்படுத்துவது விரும்பத்தக்கது: திரித்துவம், ஒரே கடவுள், அவரே அனைத்தும், அவரிலேயே அனைத்தும் உள்ளன, அவர் மூலமாகவே அனைத்தும் நடக்கின்றன (ரோமர் 11:36). இதன் விளைவாக, பிதா, சுதன் மற்றும் பரிசுத்த ஆவி அனைவரும் தங்கள் சொந்த பொருளில் ஒரே பொருளானவர்கள். ஆகவே அவர்கள் அனைவரும் ஒரே கடவுள் ஆவர். அனைவரும் ஒரே முழுமையான பொருளானவர்கள். பிதாவானவர் பிதா மட்டுமே, சுதனானவர் சுதன் மட்டுமே, பரிசுத்த ஆவியானவர் பரிசுத்த ஆவியானவர் மட்டுமே. பிதாஎன்பவர் சுதனோ, பரிசுத்த ஆவியோ அல்ல, சுதனானவர் பிதாவானவரோ அல்லது பரிசுத்த ஆவியானவரோ அல்ல. மூன்றும், ஒவ்வொன்றும் ஒரே சக்தி, மகத்துவம், நித்தியம் மற்றும் மாறாத தன்மை ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளன. பிதாவில் ஒற்றுமையும், சுதனில் சமத்துவமும், பரிசுத்த ஆவியில் ஒற்றுமைக்கும் சமத்துவத்திற்கும் இடையே இணக்கம் உள்ளது. மேலும் இந்த மூன்று பண்புகளும் பிதாவின் காரணமாக ஒன்று, மகனின் காரணமாக அனைத்தும் சமம், மற்றும் பரிசுத்த ஆவியின் காரணமாக அனைத்தும் இணக்கமானவை.
அத்தியாயம் 6. கடவுள் அனைத்து வர்ணனைகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவர்
6. நான் கடவுளைப் பற்றி குறிப்பிட்டிருக்கிறேனா அல்லது தகுதியான முறையில் அவருடைய மகிமையை வெளிப்படுத்தியுள்ளேனா? இல்லை, பேச வேண்டும் என்ற ஆசையை மட்டும் வெளிப்படுத்தியதாக உணர்கிறேன்.எனக்கு அந்த ஆசை இருந்தால், நான் சொல்ல விரும்பியது அதுவல்ல. கடவுளைப்பற்றி புரிந்துகொள்ள முடியாத தன்மையைத் தவிர, இதை நான் எப்படி அறிவேன்? இருப்பினும், நினைத்துப் பார்க்க முடியாததாக இருந்திருந்தால், நான் என்ன செய்தேன் என்று சொல்லியிருக்க மாட்டேன். எனவே, கடவுளைப் பற்றி பேசும்போது, “எதுவும் சொல்ல முடியாது” என்று குறிப்பிடக் கூடாது. ஏனென்றால் இதைச் சொல்வது கூட அவரைப் பற்றி பேசுவதாகும். இவ்வாறு வார்த்தைகளில் ஒரு வினோதமான முரண்பாடு எழுகிறது. ஏனென்றால் பேச முடியாததை ‘பேச முடியாதது’ என்றும், சொல்ல முடியாததை ‘சொல்ல முடியாதது’ என்றும் அழைக்க முடியுமானால் அது சொல்ல முடியாதது என்று அர்த்தம் தருவதல்ல. மேலும், இந்த வார்த்தையை நியாயப்படுத்த, பேச்சைப் பயன்படுத்துவதை விட, மௌனம் ஒன்றே எதிர்ப்பைத் தவிர்ப்பதற்கான சிறந்த வழியாகும். அப்படியிருந்தும், கடவுள் தன்னைப் பற்றிச் சொல்வதற்கு அவருடைய மகத்துவத்திற்குத் தகுதியான எதுவும் இல்லை என்ற உண்மை இருந்தபோதிலும், மனிதர்களின் வாய் மூலம் மேற்கொள்ளும் வழிபாட்டை அனுமதித்துள்ளார். நம்முடைய சொந்த வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தி அவருடைய புகழ்ச்சியில் நாம் மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும் என்றும் அவர் விரும்புகிறார். இவ்வாறான சூழலில், அவர் கடமைகள் (கடவுள்) என்று அழைக்கப்படுகிறார். இலத்தீன் மொழிப் புலமை உடைய அனைவரும், அந்த இரண்டு ஈரெழுத்து சொல்லக் கேட்கும்போது, உள்ளார்ந்த முறையில் தெரிவிக்காவிட்டாலும் கூட, அவருடைய இயல்பைப் பற்றிய உண்மையான அறிவையும் , சிறந்த மற்றும் நித்தியமான தன்மையைக் கருத்தில் கொள்ளவும் தூண்டப்படுகிறார்கள்.
அத்தியாயம். 7.–கடவுள் என்ற வார்த்தை பற்றி மக்கள் என்ன புரிந்துகொள்கிறார்கள்?
7. வேறு தெய்வங்கள் இருப்பதாகக் கருதுபவர்களும், அந்தப் பெயரால் அவர்களைக் குறிப்பிடுபவர்களும், அவர்களைக் கடவுளாக வணங்குபவர்களும் கூட, கடவுள்களின் ஒரு உயர்ந்த கடவுளை நினைக்கும் போது, அவர்களின் எண்ணம் ஒரு முயற்சியின் வடிவத்தை அவர்கள் மனதில் கொண்டுவந்து நிறுத்தும். இதன் மூலம் அதை விட சிறந்த அல்லது உயர்ந்த எதுவும் இல்லை என்ற இயற்கையின் கருத்தாக்கத்தை கொண்டு வருவதற்கான முயற்சியாக நினைக்கிறார்கள். மக்கள் ஓரளவு புலன்களால், ஓரளவு புத்தி மற்றும் ஆன்மாவால் பல்வேறு வகையான இன்ப உணர்வுகளால், தூண்டப்படுவதால் அவர்கள் உணர்வுக்கு அடிமையானவர்களாக இருக்கிறார்கள். வானத்தில் அல்லது பிரபஞ்சத்தில் மிகவும் பிரகாசமாகத் தோன்றுவது கடவுளின் கடவுள் என்று நினைக்கிறார்கள். அவர்கள் பிரபஞ்சத்திற்கு அப்பால் செல்ல முயற்சித்தால், திகைப்பூட்டும் பிரகாசத்தைத் தரும் ஒன்றை அவர்கள் கற்பனை செய்து, அதை முடிவில்லாத அல்லது கற்பனை செய்யக்கூடிய மிக அழகான வடிவமாக நினைக்கிறார்கள்; அல்லது மற்ற அனைத்தையும் விட உயர்ந்தது என்று அவர்கள் நினைத்தால், அவர்கள் அதை மனித உடலின் வடிவத்தில் வைத்து கற்பனையில் மிதக்கிறார்கள். அல்லது ஒரே ஒரு உயர்ந்த கடவுளைக் காட்டிலும், எண்ணற்ற, முடிவில்லாத, சம அந்தஸ்துள்ள கடவுள்கள் இருப்பதாக அவர்கள் நம்பினால், ஒவ்வொரு மனிதனும் சிறப்பான வடிவமாக கருதும் படி வடிவமும் உருவமும் இருப்பதாக அவர்கள் இன்னும் கருதுகிறார்கள். மறுபுறம், கடவுளைப் பற்றிய ஒரு கருத்தை அடைய தங்கள் புத்தியைப் பயன்படுத்துபவர்கள் அவரை எல்லா உடல் மற்றும் புலப்படும் இயல்புகளுக்கும் மேலாகவும், அனைத்திற்கும் மேலாக, அறிவுசார் மற்றும் ஆன்மீக இயல்புகளுக்கு மேலாகப் போற்றுகிறார்கள். அத்தோடு, கடவுளின் சிறப்பை உயர்த்த ஒவ்வொருவரும் துணிச்சலுடன் முயற்சி செய்கிறார்கள் ஏனென்றால், கடவுள் ஒரு உயர்ந்தவர் என்று யாரும் நினைக்கவில்லை. எனவே, எல்லாவற்றுக்கும் மேலான கண்ணியத்தை உடையவர் கடவுள் ஒருவரே என்பதை அனைவரும் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்.
அத்தியாயம் 8 – கடவுள் அனைத்து மாட்சிமைக்கும் உரித்தானவர், அவர் மாறாத ஞானத்தை உடையவர்
8. மேலும் கடவுளைப் பற்றி நினைப்பவர்கள் அனைவரும் அவரை உயிருள்ளவர் என்று நினைப்பதால், அவரைப் பற்றிய அபத்தமான மற்றும் தகுதியற்ற எந்தவொரு கருத்தையும் அவர்களால் மட்டுமே உருவாக்க முடியும். ஏதோ உயிருடன் இருக்கிறதா இல்லையா என்பதை வாழ்க்கை தீர்மானிக்கிறது என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்கிறார்கள். அழகான, பெரிய உடல் அதற்கு ஆற்றலைக் கொடுக்கும் உயிரிலிருந்து வேறுபட்டது என்பதை அவர்கள் காண்கிறார்கள், மேலும் உடல் வடிவத்தை விட வாழ்க்கையே மிகவும் மதிப்புமிக்கது என்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள். உயிர்கள் இருக்க முடியுமா இல்லையா என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்வதோடு, இறந்தவர்களை விட உயிரினங்களை விரும்புகிறார்கள். அவர்கள் வாழ்க்கையை ஆராயும்போது, அதை அவர்கள் தாவரங்களைப் போன்ற அடிப்படை வாழ்க்கையாகக் கண்டால், விலங்குகள் போன்ற உணர்வுள்ள வாழ்க்கையை விட இது மதிப்பு குறைவானது என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். அவர்கள் மனித வாழ்க்கையைப் போன்ற அறிவார்ந்த வாழ்க்கையை இன்னும் அதிகமாக மதிக்கிறார்கள். இருப்பினும், அறிவார்ந்த வாழ்க்கை கூட மாறக்கூடும் என்பதை அவர்கள் உணராமலில்லை. எனவே அவர்கள் மாறாத மற்றும் எப்போதும் புத்திசாலித்தனமான வாழ்க்கையின் உயர்ந்த வடிவத்தை நாடுகிறார்கள். ஞானத்தைப் பெறுவதற்கு முன்பு இருந்த புத்திசாலித் தனத்தைப் போலல்ல, உண்மையான ஞானம் ஒருபோதும் விவேகமற்றதாக இருந்ததில்லை, அவ்வாறு இருக்க முடியாது. இந்த உண்மையான ஞானத்தை மக்கள் ஒருபோதும் அங்கீகரிக்கவில்லை என்றால், மாறாத ஞானமான வாழ்க்கை மாறுவதை விட சிறந்தது என்று அவர்களால் நம்பிக்கையுடன் சொல்ல முடியாது. இது தெளிவாகிறது, ஏனென்றால் மாறாத வாழ்க்கையை வெளிப்படுத்தும் உண்மை மாறாதது. அத்தோடு, இப்படிப்பட்டவர்கள் தங்களது இயலுமைக்கு அப்பால் சென்று பார்ப்பதன் மூலம் மட்டுமே அத்தகைய உண்மையைக் கண்டுபிடிக்க முடியும்.
அத்தியாயம் 9. மாறாத ஞானத்தை விட மாறக்கூடிய விமரிசை சிறந்தது என்பதை அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.
9. “மாற்றத்தை விட நிலையான ஞான வாழ்க்கை சிறந்தது என்று உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?” என்று கேட்கும் அளவுக்கு யாரும் முட்டாள் இல்லை. இந்த உண்மை அனைவருக்கும் தெளிவாக உள்ளது. அதைப் பார்க்காதவன் சூரிய ஒளியில் இருக்கும் குருடனைப் போல, அதன் பிரகாசத்தால் பயனடைய முடியாது. உண்மையைப் பார்க்கும் ஒருவர் ஆனால் அதைத் தவிர்ப்பவர் உடல் ஆசைகளில் அதிக கவனம் செலுத்துவதிலிருந்து பலவீனமான மனம் கொண்டவர். உண்மையைப் பார்க்கும் மனிதன், ஆனால் அதைத் தவிர்க்கும் மனிதன் பலவீனமான மனம் கொண்டவன், ஏனென்றால் அவன் உடல் ஆசைகளில் அதிக நேரம் கவனம் செலுத்துகிறான். இதன் விளைவாகவே தான், தவறான பழக்கவழக்கங்களால் மக்கள் தங்கள் உண்மையான நோக்கத்திலிருந்து விலகிச் செல்கிறார்கள் மற்றும் அவர்களுக்குத் தெரிந்ததை விட குறைவான மதிப்புமிக்க விஷயங்களைத் தெரிவு செய்கிறார்கள்.
அத்தியாயம். 10 – கடவுளை அடைய வேண்டுமானால், ஆன்மா தூய்மையாயிருக்க வேண்டும்
10. ஆதலால், என்றும் மாறாமல் வாழும் சத்தியத்தை முழுமையாக அனுபவிப்பது நமது கடமை என்பதாலும், திரித்துவத்தின் தேவன் தாம் உண்டாக்கியவற்றுக்கு இந்த சத்தியத்தின் ஊடாக அறிவுரை வழங்குவதாலும், அந்த ஒளியை உணரும் ஆற்றல் பெற, எம் ஆன்மா தூய்மையாக இருத்தல் வேண்டும். அதை பெற்றுக்கொண்டது, அதற்கு இசைவாக நாம் ஒழுக வேண்டும்.இந்த சுத்திகரிக்கப்பட்ட வாழ்வென்பது ஒரு வகையான பயணம் அல்லது நமது தாய்நாட்டிற்கு மீண்டும் செல்லும் ஒரு பயணமாகக் கருதுவோம். அவர் எல்லா இடங்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பதனால் புதிய இடத்திற்குச் செல்வதை விட, நல்ல பழக்கவழக்கங்களையும் தூய ஆசைகளையும் வளர்த்துக் கொள்வதன் மூலம் நாம் அவரை இலகுவாக அடைய முடியும்.
அத்தியாயம் 11 – ஞானம் அவதாரமாக மாறுவது சுத்திகரிப்பின் ஒரு அம்சம்
11. இருப்பினும், ஞானம் நமது பலவீனத்திற்கு அடிபணியாமல், நமது சொந்த மனிதாபிமானத்தின் வடிவத்தில் புனிதமான வாழ்க்கையின் முன்மாதிரியைக் காட்டாமல் இருந்திருந்தால், நாம் இதைச் செய்ய முற்றிலும் இயலாதவர்களாக இருந்திருக்க வேண்டும். இருப்பினும், நாம் அவரை அணுகும்போது புத்திசாலித்தனமாக செயல்படுவதால், அவர் நம்மை அணுகும்போது அவர் மிகவும் அறிவீனத்துடன் நடந்துகொண்டார் என்று பெருமையுள்ள மனிதர்கள் நம்பினர். மேலும், அவர் நம்மிடம் வந்தபோது பலவீனமானவராகக் கருதப்பட்டார், ஏனென்றால் அப்போதுதான் அவரிடம் வரும்போது நாம் பலமடைகிறோம். ஆயினும்கூட, “கடவுளின் அறிவீனம் என்பது மனிதர்களின் ஞானத்தைவிட மேலானது; கடவுளின் பலவீனம் மனிதர்களை விட வலிமையானது” (1 கொரிந்தியர் 1:25). எனவே, ஞானம் நம் சொந்த வீடாக இருந்தாலும், நாம் அங்கு செல்ல வேண்டிய வழியையும் அவர் தான் உருவாக்கினார்.
அத்தியாயம் 12 – எந்த வகையில் கடவுளின் ஞானம் நமக்குள் வந்தது?
அகக்கண் ஒளியுள்ளதாகவும் தெளிவாகவும் இருக்கும் போது அவர் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கிறார் என்றபோதும், புறக்கண் பார்வை பலவீனமாகவும் மங்கலாகவும் இருப்பவர்களின் கண்ணுக்குத் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ள அவர் இறங்கினார். “உலகத்தின் ஞானத்தால், உலகம் தேவனைக் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை. தேவனை விசுவாசிக்கிற மக்களைக் காக்கும்பொருட்டு மடமையாய்த் தோன்றும் தனது செய்தியை தேவன் பயன்படுத்தினார்” (1 கொரி. 21 :1).
12. அவர் விண்ணகத்துக்கு எழுந்தருளிப் போனதால் அல்ல, உயிருள்ள சரீர வடிவத்தில் மனிதர்களுக்கு தோன்றியதால் அவர் நம்மிடம் வந்ததாக கூறப்படுகிறது. அவர் உலகில் இருந்ததாலும், உலகம் அவரால் படைக்கப்பட்டதாலும், அவர் எப்போதும் இருந்த ஒரு இடத்திற்கு வந்தார். ஆயினும்கூட, நற்செய்தியாளர் உலகம் அவரை அடையாளம் காணவில்லை என்று கூறுகிறார்; ஏனென்றால் படைப்பாளரைக் காட்டிலும் படைக்கப்பட்ட உயிரினத்தின் ஸ்பரிசத்தை அனுபவிக்கும் அவசரத்தில் இந்த உலகத்தைப் போலவே வளர்ந்த மனிதர்கள் அவரை அடையாளம் காணவில்லை. இதை 1 யோவான் 1: 10, “நாம் பாவம் செய்ததில்லை என்று கூறினால் அதன் மூலம் தேவனைப் பொய்யராக்குகிறோம். நாம் தேவனின் உண்மையான போதனையையும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை” என்று கூறுகிறது. ஆகையால், உலகம் தன்னைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்று கடவுளுக்குத் தெரியும். அவர் ஏற்கனவே இருந்திருந்தால், விசுவாசிகளைக் காப்பாற்றுவதன் மூலம் கடவுளைப் பிரியப்படுத்த அவர் ஏன் மீண்டும் வந்தார்?
அத்தியாயம் 13 – வார்த்தையானவரே சரீரமானார்
13. இந்த வார்த்தையானது மாம்சமாகி, நம்மிடையே வாசம் செய்தார், என்பதைத் தவிர வேறு எந்த வழியில் வந்தார்? இதை யோவான் 1 1 4 இல், “வார்த்தையானவர் மாமிசமாகி எம்மோடு வாசம் செய்தார். அவரது மகிமையை நாம் பார்த்தோம். அந்த மகிமை தந்தையின் ஒரே மகனுக்கு உரியது. அவ்வார்த்தை கிருபையும், உண்மையும் நிறைந்ததாயிற்று” என்று கூறுகிறது. நாம் பேசும் போது, நம் மனதில் உள்ளதை காது வழியாக கேட்பவரின் மனதுக்குள் நுழைய வேண்டும் என்பதற்காக, நம் இதயத்தில் இருக்கும் வார்த்தை வெளிப்புற ஒலியாக மாறி, பேச்சு என்று அழைக்கப் படுகிறது; ஆயினும்கூட, நம் எண்ணங்கள் ஒலியில் காணாமல் போவதில்லை; மாறாக, அவை முழுமையடைகின்றன மற்றும் மாற்றத்தால் எந்த வகையிலும் மாறாமல் வார்த்தைகள் என்ற வடிவத்தை எடுக்கின்றன: எனவே, தெய்வீக வார்த்தையானது மாமிசமாக மாறியது. அதனால் அவர் இயற்கையில் மாறவில்லை என்றாலும் நம்மிடையே வாழும் பொருட்டே அவர் வந்தார்.
அத்தியாயம் 14 – கடவுளின் ஞானம் மனிதனைக் குணப்படுத்திய விதம்
14. மேலும், பரிகாரங்களைப் பெற்றுக்கொள்வது ஆரோக்கியத்திற்கான வழியாகும், எனவே இந்தப் பரிகாரம் பாவம் செய்தவர்களைக் குணப்படுத்தவும், அவர்களை மீட்டெடுக்கவும் பெறப்பட்டது. அறுவைசிகிச்சை நிபுணர்கள், காயங்களைக் கட்டும்போது, அதை மெதுவாகச் செய்யாவிடினும் கவனமாகச் செய்வார்கள். பயனுள்ளதாக இருப்பதற்கு மேலாக, கட்டுப்போடுதல் ஒழுங்காகவும் நேர்த்தியாகவும் இருக்கவேண்டும். எனவே, ஞானம் என்ற மருத்துவம், மனிதநேயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அது நமது ஒவ்வொரு காயங்களுக்கும் தனித்தனியாக சிகிச்சை அளித்தது. சிலருக்கு எதிராகவும் சிலருக்கு சார்பாகவும் அந்த சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டது. உடல் காயத்திற்கு சிகிச்சையளிக்கும் ஒருவர், சில சமயங்களில் குளிர்ச்சியான, சூடான, ஈரமான மற்றும் உலர்ந்த சிகிச்சைமுறைகளைப் பயன்படுத்துவதைப் போலவே, சில நேரங்களில் வட்ட வடிவமான காயங்களுக்கு வட்ட வடிவமான துணியையும், நீளமான காயங்களுக்கு நீள்வட்ட துணியையும் பயன்படுத்துகிறார். ஒவ்வொரு மூட்டுக்கும் ஒரே மாதிரியான கட்டுகளைப் பயன்படுத்துவதில்லை, மாறாக அவ்வந்த மூட்டுகளுக்கு ஏற்றவாறே பயன்படுத்தப்படுகிறது. எனவே மனிதனைக் குணப்படுத்துவதில் கடவுளின் ஞானம் தன்னைத்தானே குணப்படுத்துகிறது, அதுவே மருத்துவராகவும் மருந்தாகவும் இருக்கிறது. பெருமிதம் அவனது வீழ்ச்சிக்குக் காரணமானதைக் கண்டு மனத்தாழ்மையைக் காட்டி தேவன் மனிதனை மீட்டார். கடவுளின் அறிவீனம் இறுக்கிக்கொண்டிருக்கும் பாம்பின் ஞானத்திலிருந்து நம்மை விடுவிக்கிறது. பாம்பின் ஞானம் முட்டாள்தனமாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் பிசாசை ஜெயிப்பவர்களுக்குள் உண்மையாக ஞானம் குடிகொண்டிருக்கிறது. உண்மையில் கடவுளை வெறுப்பவர்களின் முட்டாள்தனமாக இருந்தது. நாம் மரணமடையும் வரை நமது அழியாத தன்மையை துஷ்பிரயோகம் செய்தோம், ஆனால் கிறிஸ்து நம்மை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க அவரது மரணத்தை மனமுவந்தது பயன்படுத்தினார். ஒரு பெண்ணின் தூய்மையான உடல், அவளது கலங்கிய ஆன்மாவால் ஏற்பட்ட நோயைக் குணப்படுத்தியது. ஆகவே, அவருடைய நற்குணத்தால் நமது குறைகளைச் சரி செய்ய முடியும் என்ற நம்பிக்கை ஒரு விடயத்துக்கு நேர்மாறாகப் பயன்படுத்துவதைப் போன்றது. எவ்வாறாயினும், இவை நம் உடலுக்கும் காயங்களுக்கும் கட்டப்பட்ட கட்டுகளைப் போன்றது: ஒரு பெண்ணால் வீழ்ந்த நம்மைக் காப்பாற்ற ஒரு பெண் மூலமாகப் பிறந்தார். அவர் நம்மைக் காப்பாற்ற ஒரு மனிதராகவும், மனிதர்களைக் காப்பாற்ற ஒரு மனிதராகவும், அவர்களைக் காப்பாற்றுவதற்காக தன்னை மரணத்துக்கு அர்ப்பணிக்கவும் வந்தார். கிறிஸ்தவர்களுக்கான உள மருத்துவத்தில் உள்ள தீர்வுகளைப் படிப்பது, சில சமயம் நேர்மறையாகவும், சில சமயம் எதிர்மறையானதுமாகவும் இருக்கும். இவ்வாறான பரிகாரங்களைக் கருத்தில் கொள்வதிலும், விஷயத்தை இன்னும் முழுமையாகப் பின்பற்றக்கூடிய மற்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட பணியை முடிக்க அவசரப்படாமல் இருப்பவர்களுக்கும் இது இன்னும் பல விஷயங்களைக் கற்பிக்கும்.
அத்தியாயம் 15 – கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதல் மற்றும் விண்ணேற்றம் விசுவாசத்தின் தூண்களாகவும் நியாயத்தீர்ப்பின் வெளிப்பாடாகவும் செயல்படுகிறது.
15. நம்முடைய கர்த்தரின் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுதல் மற்றும் பரலோகத்திற்கு எழுந்தருளியமை பற்றிய நம்பிக்கையால் எமது விசுவாசம் வலுப்பெற்றுள்ளது. இது எமக்கு ஒரு பெரிய நம்பிக்கையை அளித்துள்ளது. ஏனென்றால், அவரால் அவ்வாறு செய்ய முடிந்தபோதும் கூட, நமக்காக எவ்வளவு மகிழ்ச்சியுடன் மனமுவந்து தம் உயிரைக் கொடுத்தார் என்பது புலனாகிறது. ஆகவே, விசுவாசிகள் இருளில் இருக்கும்போதே அவர்களுக்காக இப்படிப்பட்ட துன்பங்களைச் சகித்ததற்காக அவர் எவ்வளவு பெரியவர் என்று அவர்களுக்குத் தெரிந்தபோது, அவர்களுடைய விசுவாசம் எத்தனை பெரிதாக இருந்திருக்கும்? சீவியருக்கும் மரித்தோருக்கும் நீதிபதியாக அவர் பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வருவார் என்று மக்கள் எதிர்பார்க்கும்போது, கவனக்குறைவாக இருப்பவர்களை அவரது வருகை அச்சம் கொள்ளச் செய்கிறது. இது அவர்களை தீவிரமாக தயார் செய்து ஒழுக்கத்துடன் வாழ வைக்கிறது, எனவே அவர்கள் தங்கள் பாவங்களுக்காக வருந்துவதற்குப் பதிலாக அவருடைய வருகையை எதிர்நோக்கி இருப்பதே சிறப்பாகும். இந்த உலக வாழ்க்கைப் பயணத்தில் நமக்கு ஆறுதலளிக்க அவர் எவ்வளவு தாராளமாக தம்முடைய ஆவியை நமக்குத் தந்திருக்கிறார் என்பதைச் சிந்திக்கும்போதும், நாம் தொடர்ந்து விசுவாசத்துடன் இருக்க முடியும் என்பதைச் சிந்திக்கும்போதும், அந்த உணர்வுகளை வார்த்தைகளால் விபரிக்கவோ அல்லது கற்பனையால் எண்ணிப்பார்க்கவோ முடியாது. இதுதான் இறுதியில் அவர் நமக்குத் தரும் வெகுமதி. நாம் இதுவரை காணாத அவரை நேசிக்கும் முகமாக அவருடைய திருச்சபையின் வளர்ச்சிக்குத் தகுந்த வெகுமானங்களை நம் ஒவ்வொருவருக்கும் அல்லி அள்ளிக் கொடுத்திருக்கிறார் என்ற காரணத்தால், அவர் செய்வது சரியென சுட்டிக்காட்டியதை நாம் முணுமுணுப்பு இல்லாமல், மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்வோமாக.
அத்தியாயம் 16 – உடலால் பட்ட துன்பங்களினூடாக கிறிஸ்து தனது திருச்சபையைத் தூய்மைப்படுத்தினார்
16. அப்போஸ்தலர்களின் போதனைகள், திருச்சபை தான் அவரது உடல் என்பதையும் அதுதான் அவரது துணை என்பதையும் குறிப்பிடுகிறது. எனவே, அவரது உடலின் உண்மையான ஆரோக்கியம் என்பது அதன் பல உறுப்புகளை பிணைக்கும் அன்பு மற்றும் ஒற்றுமையின் பிணைப்பாகும், அவை ஒவ்வொன்றும் ஒரு தனித்துவமான செயல்பாட்டைச் செய்கின்றன. மேலும், அவர் அதை இப்போது செயல்படுத்தி, ஆரோக்கியமான மருத்துவ குணங்களுடன் சுத்திகரிக்கிறார். இதனால் அவர் அதை இந்த உலகத்திலிருந்து நித்தியத்திற்கு மாற்றிய பிறகு, களங்கமற்ற மற்றும் அப்பழுக்கற்ற அந்த திருச்சபையைத் தனது மணமகளாக எடுத்துக் கொள்ள முடியும்.
அத்தியாயம் 17 – நம்முடைய பாவங்களை மன்னிப்பதன் மூலம், கிறிஸ்து நம் வாசஸ்தலத்துக்கு செல்லும் வழியைத் திறந்து விட்டார்
17. நமது கடந்த காலத்தின் பாவங்களால் ஏற்பட்ட குற்றவுணர்வுகள் காரணமாக, அடைபட்டிருக்கும் கடினமான பாதையில் நாம் பயணிக்கும்போது, நாம் திரும்பி வருவதற்கான பாதையாக அவருடைய வாழ்க்கை, நமது எல்லா பாவங்களையும் மன்னித்து, நமக்காக சிலுவையில் அறைந்து தன்னுடைய இன்னுயிரை விட்டதன் மூலம் எமக்கு அவர் காட்டியிருக்கும் ஒரே வழி, நம்முடைய எல்லா பாவங்களை மன்னித்து, மீண்டும் வருவதைத் தடுக்கும் கடுமையான விதிகளை நீக்குவது மட்டுமே.
அத்தியாயம் 18- திருச்சபைக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் திறவுகோல்கள்
18. இதன் விளைவாக, பூமியில் எது கட்டப்பட்டுள்ளதோ அது பரலோகத்தில் கட்டப்படும்படியும், பூமியில் எது தளர்த்தப் பட்டிருக்கிறதோ அது பரலோகத்திலும் தளர்த்தப்படும்படி அறிவிக்க அவர் தனது சபைக்கு தனது திறவுகோலைக் கொடுத்தார். இதன் அர்த்தம், திருச்சபையில் உள்ள ஒருவர் தனது பாவங்கள் மன்னிக்கப் பட்டதாக நம்பினால், அவை அவருக்கு மன்னிக்கப்பட மாட்டாது; அதற்கு பதிலாக, அவர் தனது மனதில் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி, மனந்திரும்பி, தனது பாவங்களிலிருந்து மீண்டுவர வேண்டும். மேலும் அவரை திருச்சபைக்குள் கொண்டு வந்த அதே நம்பிக்கை மற்றும் மனந்திரும்புதலால் மட்டுமே அவர் இரட்சிக்கப்படுவார். தன் பாவங்கள் மன்னிக்கப்படாது என்று நினைக்கும் ஒருவர், தனது சொந்த மனந்திரும்புதலின் முடிவுகளில் நம்பிக்கை வைப்பதை நிறுத்தும்போது தீயவராக இருப்பதை விட பெரிய நன்மை எதுவும் அவருக்கு இல்லை என்பது போல் அவரது நிலைமை ஆகிவிடுகிறது.
அத்தியாயம் 19 – உடல், ஆன்மீக மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதல்
ஆன்மாவின் “இறப்பை” பற்றி நாம் பேசும்போது, சில சமயங்களில் மனிதர்கள் மனந்திரும்பி தங்களுக்கு நல்லதல்ல என்று அவர்கள் செய்த செயல்களை நிறுத்திவிடுவார்கள். அந்த விஷயங்களுக்காக அவர்கள் வருந்தும்போதும், சிறப்பாக இருக்க விரும்பும்போதும் இந்த மாற்றம் நிகழ்கிறது. அது போலவே, நம் உடல் “இறக்கும்” போது, அது நமக்குள் இருக்கும் உயிர் தொழிற்படுவதை நிறுத்திவிடும், மேலும் நம் உடலால் அது செய்த காரியங்களை இனி செய்ய முடியாது. ஆன்மா, மனந்திரும்புதலால் விலகி, அதன் முந்தைய பழக்கவழக்கங்களை அழித்த பிறகு, ஒரு சிறந்த வடிவத்திற்குப் பிறகு புதிதாகப் படைக்கப்பட்டதைப் போலவே, அந்த மரணத்திற்குப் பிறகு, பாவத்தின் மூலம் கடனாக நாம் அனைவரும் கடன்பட்டிருக்கும் உடல், உயிர்த்தெழுதலின் போது ஒரு சிறந்த வடிவமாக மாற்றப்படும் என்று நாம் நம்ப வேண்டும்; இரத்தமும் சரீரமும் கடவுளின் ராஜ்யத்தை வாரிசாகப் பெறுவதில்லை (அது சாத்தியமற்றது) ஆனால் இந்த மரணம் அழிவடையாமைக்கு வழிவகுக்கும். 1 கொரிந்தியர் 15:50-53 இவ்வாறு, உடல், எந்தத் தேவையையும் உணர முடியாததால் எந்த அசௌகரியத்திற்கும் ஆதாரமாக இருப்பதால், ஒரு தூய்மையான மற்றும் மகிழ்ச்சியான ஆவியால் உயிர்ப்பிக்கப்பட்டு, அமைதியை அனுபவிக்கும்.
அத்தியாயம் 20 – உயிர்த்தெழுதல் மூலம் கிடைத்த கண்டனம்
19. ஒருவரின் ஆன்மா இந்த உலகத்தை விட்டு வெளியேறி சத்தியத்தைப் பின்பற்றத் தொடங்கவில்லை என்றால், அவரது உடல் இறக்கும் போது, அது பயங்கரமான மரணத்தை சந்திக்க நேரிடும், மேலும் அவர்கள் தங்கள் பூமிக்குரிய வாழ்க்கையை பரலோகத்திற்கு மாற்ற மாட்டார்கள், ஏனென்றால் பாவத்துக்கான தண்டனையை அவர்கள் அனுபவிக்க நேரிடும்.
அத்தியாயம் 21 – மரணத்தின் போது உடலோ, ஆன்மாவோ அழிவதில்லை
எனவே, மனித உடலும் ஆன்மாவும் முற்றிலும் அழிந்துவிடாது, ஆனால் நல்லவர்களுக்கு நித்திய வாழ்வு அளிக்கப்படுகிறது என்பதும், கயவர்கள் நினைத்துப்பார்க்க முடியாத தண்டனையை அனுபவித்திடவும், அதன்மூலம் நித்திய ஜீவனைப் பெறுவதற்கும் மீண்டும் எழுகிறார்கள் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது.
அத்தியாயம் 22 – கடவுளிடம் மட்டுமே மகிழ்ச்சி காணப்படுகிறது
20. இவை அனைத்திலும், நாம் சொன்ன உண்மையான இன்பப் பொருள்கள் மட்டுமே நித்தியமானவை, மாறாதவை. எஞ்சியவை பயன்படுத்தப்படுவதால், முந்தையவற்றின் முழு இன்பத்தை நாம் அடைய முடியும். இருப்பினும், மற்ற விஷயங்களை நாமே அனுபவித்து பயன்படுத்துகிறோம். உண்மையிலேயே ஒரு பெரிய விஷயம் என்னவென்றால், மனிதன் கடவுளின் உருவம் மற்றும் சாயலின் அடிப்படையில் படைக்கப்பட்டவன், அவன் அணிந்திருக்கும் அழியக்கூடிய உடலைப் பொறுத்தவரையில் அல்ல. ஆனால் பகுத்தறிவைப் பொறுத்தவரையில், அவன் ஆன்மாவினால் ஆளப்படுகிறான், அத்தோடு விலங்குகளுக்கு மேலாக மரியாதையும் கௌரவமும் உடையவனாக ஒரு உயர்ந்த நிலையில் உள்ளான். எனவே மக்கள் அனுபவிக்க வேண்டுமா அல்லது தங்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டுமா அல்லது இரண்டையும் செய்ய வேண்டுமா என்பது ஒரு முக்கியமான கேள்வியாகிறது. ஏனென்றால், நாம் ஒருவரையொருவர் நேசிக்க வேண்டும் என்று கட்டளையிடப் பட்டிருக்கிறோம்: ஆனால் மனிதன் தன் சொந்த நலனுக்காகவோ அல்லது வேறு ஏதாவது காரணத்திற்காகவோ தன்னை நேசிக்க வேண்டுமா என்பது ஒரு மற்றுமொரு கேள்வி. ஆகவே, அவனது சொந்த நலனுக்காக இருந்தால், நாம் அவனை அனுபவிக்கிறோம்; அது வேறு ஏதாவது காரணத்திற்காக இருந்தால், நாங்கள் அவனைப் பயன்படுத்துகிறோம். அப்படியானால், வேறு ஏதோ காரணத்துக்காக ஆவணி நேசிக்க வேண்டும் போல் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. ஏனென்றால், ஒரு பொருளை அதன் சொந்த நலனுக்காக நேசிக்க வேண்டும் என்றால், அதை அனுபவிப்பதில் ஒரு மகிழ்ச்சியான தன்மை உள்ளது. குறைந்த பட்சம், அதில் உண்மை இல்லையென்றாலும், நிகழ்காலத்தில் நமக்கு ஆறுதல் அளிக்கும் நம்பிக்கையாக இருக்கிறது. இதுகுறித்து “மற்ற ஜனங்கள் மீது மட்டும் நம்பிக்கை வைக்கிறவர்களுக்கு தீமை ஏற்படும். மற்ற ஜனங்களை சொந்த நலனுக்காக மட்டும் சார்ந்திருப்போருக்கு தீமை ஏற்படும். ஏனென்றால், அந்த ஜனங்கள் கர்த்தர் மீது நம்பிக்கை வைப்பதை நிறுத்தினார்கள்” என்று எரேமியா 17:5 அறிவிக்கிறது.
21. இந்த விஷயத்தை நீங்கள் தெளிவாகப் பார்த்தால், ஒருவரும் தன்னில் மகிழ்ச்சி அடையக்கூடாது, ஏனென்றால் ஒருவரும் தன் சொந்த நலனுக்காக தன்னை நேசிக்கக்கூடாது, ஆனால் இன்பத்தின் உண்மையான பொருளாகிய அவருக்காகவே நேசிக்க வேண்டும். ஒரு மனிதனின் முழு வாழ்க்கையும் மாறாத வாழ்க்கையை நோக்கிய பயணமாக இருந்து, அவனது நோக்கங்கள் முழுவதுமாக அதில் கவனம் செலுத்தினால், அவன் ஒருபோதும் நல்ல நிலையில் இருக்கமுடியாது. ஆனால் அவன் தன் பொருட்டுத் தன்னை நேசித்தால், அவன் தன்னைக் கடவுளின் ஒளியாகக் கருதுவதில்லை; மாறாக, அவன் தன்மீது மட்டுமே கவனம் செலுத்துகிறான், அவன் மாற்ற முடியாத விஷயங்களில் தலையிடுவதில்லை. இதன் விளைவாக, அவன் வாழ்க்கையை முழுமையாக அனுபவிக்கவில்லை, ஏனென்றால் அவனது எண்ணங்கள் முழுமையாக ஒருமுகப்படுத்தப்பட்டு, அவனது உணர்வுகள் ஈடுசெய்ய முடியாத நன்மையால் சூழப்பட்டிருக்கும்போது அவன் சிறப்பாக செயல்படுகிறான். இன்பத்தின் பாதையை அவன் கைவிடும்போது அல்ல. ஆகையால், கடவுளுக்காக நீங்கள் இன்னுமொரு மனிதரை நேசித்தால் வருத்தப்படுவதற்கு எந்த மனிதனுக்கும் உரிமை இல்லை. கடவுளுக்காக நீங்களே உங்களை நேசிக்கக்கூடாது, மாறாக உங்கள் அன்பின் பொருளான அவருக்காக நீங்கள் பிறரை அன்பு செய்ய வேண்டும். தெய்வீக அதிகாரத்தால் நிறுவப்பட்ட அன்பின் சட்டத்தின்படி, நீங்கள் உங்களைப் போலவே உங்கள் அயலவரை நேசிக்க வேண்டும் என்றபோதும், நீங்கள் உங்கள் முழு இதயத்தோடும், ஆன்மாவோடும் மற்றும் முழு மனதோடும் கடவுளையும் நேசிக்க வேண்டும். இதன் பொருள் என்னவென்றால், உங்கள் எண்ணங்கள், வாழ்க்கை மற்றும் அறிவுக்கூர்மை போன்ற அனைத்தையும் நீங்கள் யாரிடமிருந்து பெற்றீர்களோ அவரின் கிருபை மீதே நீங்கள் கவனம் செலுத்த வேண்டும். நம் வாழ்வின் எந்தப் பகுதியையும் மற்ற ஆசைகளுக்காக வெறுமையாக்காமல், நம் இதயம், ஆன்மா மற்றும் மனத்தால் முழுமையாக நேசிக்க வேண்டும் என்று அவர் கூறுகிறார். அதற்குப் பதிலாக, நம்முடைய எல்லா அன்பையும் முக்கியமான விஷயங்களை நோக்கியே செலுத்த வேண்டும். யாராவது தங்கள் அயலவரை உண்மையாக நேசித்தால், அவர்கள் முழு இதயத்தோடும், ஆன்மாவோடும், முழு மனதோடும் கடவுளை முழுமையாக நேசிக்கும்படி அவர்களை ஊக்குவிக்க வேண்டும். தன்னைப் போலவே அண்டை வீட்டாரையும் நேசிப்பதன் மூலம், ஒரு மனிதன் தனக்கும் மற்றவர்களுக்கும் உள்ள அன்பை கடவுளின் அன்பை நோக்கிய அன்பாகவே பார்க்கிறார். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் அவன் எதையும் இழந்து விடுவதில்லை.
அத்தியாயம் 23 – மனிதன் தன்னையும் தன் உடலையும் நேசிக்க யாருடைய உத்தரவும் அவசியமில்லை
22. எவ்வாறெனினும், உபயோகப் பொருட்களாக இருப்பவை அனைத்தும் விரும்பப்பட வேண்டியவை அல்ல, உடல் போன்ற வழிகளில் கடவுளின் நன்மையைக் கோருவது அல்லது மனிதர்கள் அல்லது தேவதைகள் போன்ற கடவுளுடன் பொதுவான உறவில் நிற்பது போன்ற வழிகளில் இது நமக்குத் தொடர்புடையது. துன்புறுத்துபவர்களின் ஒழுக்கக்கேட்டை கடவுளின் தயவைப் பெற பயன்படுத்திய போதிலும், தியாகிகள் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அதை அனுபவிக்கவில்லை. அன்பு செய்வதற்கு நான்கு விஷயங்கள் உள்ளன: முதலில், நமக்கு மேலே இருப்பது; இரண்டாவது, நாமே; மூன்றாவது, நமக்குச் சமமானது; மற்றும் நான்காவது, நமக்கு கீழே இருப்பது. நம்மை நேசிப்பதற்கு அல்லது நமக்குக் கீழே உள்ளதை நேசிப்பதற்கு நமக்கு விதிகள் தேவையில்லை. ஒருவர் உண்மையிலிருந்து எவ்வளவு தூரம் விலகிச் சென்றாலும், அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே நேசிக்கிறார்கள், தங்கள் உடலை நேசிக்கிறார்கள். மாறாத ஒளியிலிருந்து விலகிச் செல்லும் ஒரு ஆன்மா, தன் மீதும் தன் உடலின் மீதும் கட்டுப்பாட்டைக் கொண்டிருக்கச் செய்கிறது, எனவே அது இயற்கையாகவே தன்னையும் தன் உடலையும் நேசிக்காமல் இருக்க முடியாது.
23. மற்றவர்களைக் கட்டுப்படுத்த முடிந்தால் முக்கியமான ஒன்றைச் சாதித்துவிட்டதாக அது நம்புகிறது. பாவமுள்ள ஒருவன் கடவுளுக்குரியதைத் தனக்காக எடுத்துக்கொள்ள விரும்புகிறான். இந்த சுய-அன்பு உண்மையில் வெறுப்பின் ஒரு வடிவம். உங்களுக்கு கீழே உள்ளவர்கள் கீழ்ப்படிய வேண்டும் என்று விரும்புவது நியாயமற்றது, அதே நேரத்தில் உங்களுக்கு மேலே உள்ளவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிய உங்கள் மனம் மறுக்கிறது. தவறான செயலை விரும்புபவன் அவற்றை வெறுக்கிறான் என்பது உண்மைதான் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அதனால் ஆன்மா பலவீனமடைந்து துன்பத்திற்கு ஆளாகிறது, ஏனெனில், நிச்சயமாக, அது உடலை நேசிக்க வேண்டும், மேலும் அதன் சிதைவைக் கண்டு வருத்தப்பட வேண்டும். உடலின் அழியாத தன்மை ஆன்மாவின் ஆரோக்கியத்திலிருந்து வெளிப்படுகிறது. ஆரோக்கியமான ஆன்மா மாறாத கடவுளில் அதிக கவனம் செலுத்துகிறது. இருப்பினும், அந்த ஆன்மா மற்றவர்களை ஆதிக்கம் செலுத்த முயன்றால், அது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது.
அத்தியாயம் 24 – எந்த மனிதனும் தனது சொந்த உடலை வெறுக்கவில்லை, அதை துஷ்பிரயோகம் செய்பவர்கள் கூட
24. எந்த மனிதனும் தன்னை வெறுப்பதில்லை. இந்த விடயம் குறித்து, எந்தப் பிரிவினராலும் எந்தக் கேள்வியும் எழுப்பப்படவில்லை. ஆனால் எந்த மனிதனும் தன் உடலை வெறுப்பதில்லை, ஏனெனில், எந்த மனிதனும் தன் சொந்த சரீரத்தை வெறுத்ததில்லை என்று உண்மையாகவே அப்போஸ்தலர் கூறியதாக, எபேசியர் 5 2 9 இல், “எவன் ஒருவனும் தன் சொந்த சரீரத்தை வெறுக்கமாட்டான். ஒவ்வொருவனும் தம் சரீரத்தை நல்ல உணவு கொடுத்து காப்பாற்றுவான். இதைத்தான் கிறிஸ்துவும் சபைக்காகச் செய்தார்” கூறப்பட்டுள்ளது. மேலும் சிலர் உடல் இல்லாமல் இருப்பதையே விரும்புவதாகச் சொன்னால், அவர்கள் தங்களை முழுவதுமாக ஏமாற்றிக் கொள்கிறார்கள். ஏனென்றால், அவர்கள் வெறுப்பது அவர்களின் உடலை அல்ல, அதன் நன்மை-தீமைகளையும் அதன் கனத்தையும் தான். அவர்கள் உடல் இல்லாமல் ஒரு ஆவிபோன்ற உடல் வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்கள். அப்படியானால் அது உடலாக இருக்காது. சரியான மனப்பான்மையுடன் இதைச் செய்பவர்கள் தங்கள் உடலை வெறுப்பதாக அல்ல, மாறாக அவர்கள் அதற்குக் கீழ்ப்படிந்து அனைத்துக்கும் தயாராக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக இதை வேண்டுமென்று கேட்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் உடலுக்குத் தீங்கிழைக்கக்கூடிய இச்சைகள், மற்றும் பழக்க வழக்கங்களை அகற்ற கடுமையான உடற்பயிற்சிகளை செய்கிறார்கள். அதன் மூலமாக, அவர்கள் தங்களை அழித்துக் கொள்ளவில்லை; மாறாக தங்கள் ஆரோக்கியத்தைத் தான் கவனித்துக்கொள்கிறார்கள்.
25. வக்கிரமான முறையில் செயல்படுபவர்கள், தங்கள் சொந்த சரீரத்தையே ஒரு பிறவி எதிரியாகக் கருதி அதனோடு மல்யுத்தம் புரிகின்றனர். மேலும், “ஆன்மாவுக்கு எதிராக சரீரமும், சரீரத்துக்கு எதிராக ஆன்மாவும் இச்சையுடன் செயல்பட விரும்புகிறது. இவை ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை. ஆகையால் நீங்கள் உண்மையில் விரும்புவதை உங்களால் செய்ய முடியாது” என்ற கலாத்தியர் 5:17-இல் கூடியிருப்பதைத் தவறான விதத்தில் புரிந்துகொண்டு இந்த விஷயத்தில் அவர்கள் தவறாக வழிநடத்தப்படுகிறார்கள். இது உடலின் கட்டுப்பாடற்ற ஆசைகளை குறிக்கிறது, அந்த ஆன்மா உடலுக்கு தீங்கு விளைவிப்பதற்காக அல்ல, ஆனால் உடலின் இச்சையை – அதாவது, அதன் தீய பழக்கத்தை ஒழித்து ஆன்மாவின் கட்டுப்பாடுக்குள் தன்னைக் கொண்டுவரப் போராடுகிறது. உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு சரீரம் என்றென்றும் பரிபூரண அமைதியுடன் வாழும் என்பதால், அது ஆவியிடம் முழுமையாகச் சரணடைந்தவுடன், இந்த வாழ்க்கையிலும் நமது சரீர இச்சைகளை மாற்றுவதை இலக்காகக் கொள்ள வேண்டும், இதனால் அதன் அளவுக்கதிகமான ஆசைகள் ஆன்மாவுடன் முரண்படுவதைத் தவிர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். இது நடக்கும் வரை, ஆன்மா எதிர்க்கும் விஷயங்களை உடல் விரும்புவதோடு, ஆன்மா அதை எதிர்த்துப் போராடுகிறது, வெறுப்பின் காரணமாக அல்ல, மாறாக கட்டுப்பாட்டைப் பெறும் நோக்கத்துடனேயே அது அவ்வாறு செயலாற்றுகிறது. மேலும் அது, உயர்ந்த கொள்கையைப் பின்பற்ற விரும்புகிறது. அதேநேரம், உடலும் போராட்டத்தில் இணைந்துகொள்கிறது, அதுவும் வெறுப்பினால் அல்ல, தொடக்கம் முதலே அதனோடு ஒட்டிப்பிறந்த பழக்கவழக்கங்களால் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்ட அந்த சரீரத்தின் இயல்புகளை மாற்றுவதற்காகவே இவ்வாறான போராட்டத்தில் சரீரம் தன்னை இணைத்துக் கொண்டுள்ளது. உடலைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம், ஆன்மா கெட்ட பழக்கங்களிலிருந்து கிடைக்கும் தற்காலிகமான திருப்தியை அகற்றி, நல்ல பழக்கங்களிலிருந்து உண்மையான அமைதியை உருவாக்குகிறது. மக்கள் ஒரு கண்ணை எந்த வலியையும் அனுபவிக்காமல் தியாகம் செய்ய முடிந்தாலும், எஞ்சியிருக்கும் ஒரு கண்ணால் இன்னும் நன்றாகப் பார்க்க முடிந்தாலும், தவறான நம்பிக்கைகளால் தவறாக வழிநடத்தப்பட்டவர்கள் அந்தத் தவறுக்கு ஏதேனும் ஒரு வழியில் தீர்வைக் காண நேர்ந்தால், அதை மீண்டும் செய்ய மாட்டார்கள். “தன் சொந்த சரீரத்தை வெறுக்கிற ஒரு மனிதனும் இருந்ததில்லை” என்ற அப்போஸ்தலரின் வார்த்தைகள், இதே போன்ற அறிகுறிகளால் உறுதிப்படுத்தப்படுகின்றன. மேலும் இந்தக் கூற்று ஆர்வத்துடன் தேடுபவர்களுக்கு அவற்றின் உண்மையை நிரூபிக்க போதுமானது. திருச்சபையின் தலைவராக அவர் வகிக்கும் பங்கில் அவர் மீது அக்கறையும் மதிப்பும் இருப்பதாக எபேசியர் தனது 5:29 ம் வாசகங்களில் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “ஏனென்றால் எவன் ஒருவனும் தன் சொந்த சரீரத்தை வெறுக்கமாட்டான். ஒவ்வொருவனும் தம் சரீரத்தை நல்ல உணவு கொடுத்து காப்பாற்றுவான். இதைத்தான் கிறிஸ்துவும் சபைக்காகச் செய்தார்” என்று.
அத்தியாயம் 25 – ஒரு மனிதன் தனது உடலை விட அதிகமாக வேறு எதையாவது விரும்பலாம், ஆனால் அதன் நிமித்தம் அவன் தனது உடலை வெறுப்பதில்லை
26. ஆகையால், மக்களுக்குத் தன்பேரில் எவ்வளவு அன்பு செலுத்த வேண்டும் என்று கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். ஏனெனில் அவன் தன்னை நேசிப்பதோடு, தனக்குத்தானே நன்மை செய்ய விரும்புகிறான். இதை ஒரு முட்டாள் தவிர வேறு யாரும் சந்தேகிக்க மாட்டார்கள். தனது உடலை புத்திசாலித்தனமாகவும், உரிய வரம்புகளுக்குள் கவனித்துக்கொள்ளவும், எந்த அளவில் நேசிக்க வேண்டும் என்பதையும் அவருக்குக் கற்பிக்க வேண்டும். ஏனென்றால், அவர் தனது உடலை நேசிக்கிறார் என்பதும், அதை பாதுகாப்பாகவும் ஆரோக்கியமாகவும் வைத்திருக்க விரும்புகிறார் என்பதும் சமமாக வெளிப்படுகிறது. மேலும், ஒரு மனிதன் தனது உடலின் பாதுகாப்பு மற்றும் ஆரோக்கியத்தை விட அவர் விரும்பும் ஏதேனும் ஒன்றைக் கொண்டிருக்கலாம். பலருக்கு அவர்கள் நேசிக்கும் மிகவும் மதிப்புமிக்க பொருட்களைப் பெறுவதற்காக, அவர்களின் சில அவயவங்கள் மற்றும் உறுப்புகளை அல்லது இந்த இரண்டையும் தானாக இழக்க வருவதும் அதன்மூலம் அந்த மதிப்புமிக்க பொருட்களை அனுபவிப்பதும் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. ஆனால் தனது உடலின் பாதுகாப்பையும் ஆரோக்கியத்தையும் விரும்ப வேண்டாம் என்று யாரிடமும் சொல்லக்கூடாது, ஏனென்றால் அவர் இன்னும் அதிகமாக விரும்பும் ஒன்று உள்ளது. ஒரு உலோபி தன் பணத்தை மிகவும் நேசிக்கிறார் என்றாலும், தனக்கு வேண்டிய ஆகாரத்தை அவர் வாங்குவதை நிறுத்துவதில்லை; அதாவது, மேலும் மேலும் பணத்தைக் குவிக்கவேண்டும் என்று நினைக்கும் அவரது செல்வத்தைத்தான் கொடுத்து அவரது உணவைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அவ்வாறு கொள்வனவு செய்த உணவைத்தான் உண்டு அவரது உடல் ஆரோக்கியத்தைத் தக்கவைக்க வேண்டும் என்று அவர் நன்கு அறிந்துள்ளார். மிகவும் தெளிவான ஒரு விடயம் குறித்து நீண்ட நேரம் வாதிடுவது தேவையற்றது, ஆனால் பொல்லாதவர்கள் விடும் தவறு இதைத்தான் செய்யத் தூண்டுகிறது.
அத்தியாயம் 26 – கடவுளையும் நம் அயலவரையும் நேசிப்பதற்கான கட்டளை நம்மையும் நேசிப்பதற்கான கட்டளையை உள்ளடக்கியது
27 ஆக, ஒவ்வொரு மனிதனும் தன்னையும் தனது சொந்த உடலையும் நேசிக்க வேண்டும் என்ற கட்டளை தேவையில்லை என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு – அதாவது, நமக்குக் கீழே, நம்முடன் இணைந்திருப்பதை, இயற்கையின் விதியின் மூலம் பார்க்கிறோம். ஆகவே இந்த விதியானது மீறப்படவில்லை. மேலும் இது மிருகங்களுக்கும் நமக்கும் பொதுவானது தான் (ஏனெனில் மிருகங்கள் கூட தங்களையும் தங்கள் சொந்த உடல்களையும் நேசிக்கின்றன), நமக்கு மேலே உள்ள கடவுளைப் பற்றியும், நமக்கு அருகில் உள்ள நம் அயலவரைப் பற்றியும் நமக்கு கட்டளை இடப்பட்டிருப்பதை நாம் அறிந்துகொள்வது அவசியம். “உன் தேவனாகிய கர்த்தரை நேசிக்க வேண்டும். முழு இதயத்தோடும் ஆன்மாவோடும் முழு மனதோடும் நீ அவரை நேசிக்க வேண்டும்.’ இது தான் முதலாவதும் மிக முக்கியமானதுமான கட்டளை. இரண்டாவது கட்டளையும் முதலாவது கட்டளைப் போன்றதே; ‘நீ உன்னை நேசிப்பதைப்போலவே பிறரையும் நேசிக்க வேண்டும்.’ எல்லா கட்டளைகளும், தீர்க்கதரிசிகளின் எழுத்துக்களும் இந்த இரண்டு கட்டளைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவைதான்” என்ற மத்தேயுவின் 22:37-40 வார்த்தைகள் நினைவுகூரத்தக்கவை. இவ்வாறு இந்தக் கட்டளைகள் தரும் சாராம்சம் என்னவென்றால், அது அன்பு, அதுவும் இரு மடங்கு அன்பு, கடவுள் மீது காட்டும் அன்பு மற்றும் நமது அயலவர் மீது காட்டும் அன்பு. இப்போது, நீங்கள் உங்களை முழுவதுமாக எடுத்துக் கொண்டால் – அதாவது, ஆன்மாவும் உடலும் ஒன்றாக – மற்றும் உங்கள் அயலவரையும் அதேவிதமாக, ஆன்மாவும் உடலும் ஒன்றாக (ஏனென்றால் மனிதன் ஆன்மாவும் உடலும் கொண்டவன்) இந்த இரண்டு கட்டளைகளிலும் நேசிக்க வேண்டியவற்றில் எதுவும் குறையாக இருப்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள். ஏனென்றால், கடவுளின் அன்பு முதலில் வரும்போது, அவர் மீதான நமது அன்பின் மகத்துவம், மற்ற எல்லா விஷயங்களும் அவரில் மையமாகக் காணப்படுகின்றன என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தால், அந்த அன்பைப் பற்றி எதுவும் சொல்லப் பட்டதாகத் தெரியவில்லை; ஆயினும், ‘உன்னைப் போலவே உன் அயலவரையும் நேசிப்பாயாக’ என்று கூறும்போது, நம் மீதான அன்பு புறக்கணிக்கப்படவில்லை என்பது உடனடியாக எமக்குப் புலனாகிறது.
அத்தியாயம் 27 – அன்பின் ஆணை
28. இப்படிப்பட்ட ஒருவர், இப்போது நியாயமான மற்றும் நேர்மையான வாழ்க்கை வாழும் ஒரு மனிதனாக இருக்கிறார். அவர் தன்னை சூழ்ந்துள்ள விஷயங்களைப் பற்றி பாரபட்சமற்ற மதிப்பீட்டை உருவாக்கி, தனது இன்ப உணர்வுகளை கடுமையான கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வைத்திருக்கிறார். இதனால் அவர் நேசிக்க வேண்டியதை நேசிக்கவில்லை, குறைவாக நேசிக்க வேண்டியதை அதிகம் நேசிக்கவில்லை, குறைவாக அல்லது அதிகமாக நேசிக்க வேண்டியதை சமமாக நேசிக்கவில்லை, சமமாக நேசிக்க வேண்டியதை குறைவாகவோ அல்லது அதிகமாகவோ நேசிக்கவில்லை. கடவுளின் பொருட்டு, ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒரு மனிதனாக நேசிக்கப்பட வேண்டும், எந்த பாவியையும் பாவியாக நேசிக்கக்கூடாது. இருப்பினும், கடவுள் அவரது சொந்த நலனுக்காக நேசிக்கப்பட வேண்டும். மேலும் கடவுள் எந்த மனிதனை விடவும் அதிகமாக நேசிக்கப்பட வேண்டும் என்றால் ஒவ்வொரு மனிதனும் தன்னை விட கடவுளை அதிகமாக நேசிக்க வேண்டும். அதுபோலவே, நம் உடலை விட இன்னொரு மனிதனை நாம் அதிகமாக நேசிக்க வேண்டும், ஏனென்றால் எல்லாமே கடவுளுடன் தொடர்புடையதாக இருக்க வேண்டும். மேலும் நம் உடலால் கடவுளை உணர்வதில் பங்கு கொள்ள முடியாது, ஆனால், மற்றொரு மனிதனால் முடியும், ஏனென்றால் உடல் ஆன்மா மூலம் மட்டுமே வழிநடத்தப் படுகிறது. ஆகவே, ஆன்மா மூலம் தான் நாம் கடவுளை உணர்ந்து போற்றுகிறோம்.
அத்தியாயம் 28 – யாருக்கு உதவுவது என்பதை எப்படி தீர்மானிப்பது?
29 மேலும், அனைத்து மக்களையும் சமமாக நேசிக்க வேண்டும். ஆனால் நீங்கள் அனைவரையும் ஒரே நேரத்தில் நேசிக்க முடியாது என்பதால், சில நேரங்களில், சில இடங்களில், சில சூழ்நிலைகளில் தற்செயலாக உங்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புக்குள் வருபவர்களுக்கு நீங்கள் சிறப்பான இடத்தைக் கொடுக்க வேண்டும். ஏனென்றால், உங்களிடம் ஏராளமான பொருட்கள் இருக்கின்றன என்றும், அதை இல்லாத ஒருவருக்குக் கொடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறீர்கள் என்றும், அதை ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட நபர்களுக்குக் கொடுக்க முடியாத சூழ்நிலை ஏற்படுகிறது என்றும் வைத்துக் கொள்வோம்; இரண்டு நபர்களை உங்கள் முன் கொண்டுவந்து நிறுத்தினால் அவர்களில் எந்த ஒருவரும், தங்கள் தேவை காரணமாக அல்லது உங்களுடன் இருக்கும் பழக்கம் காரணமாக ஒருவரை விட மற்றொருவர் உங்களிடம் அதிக உரிமை கோரவில்லை என்றால், இருவருக்கும் கொடுக்க முடியாததை நீங்கள் கொடுக்க வேண்டிய நிலை வந்தால், ஏதாவது ஒரு குலுக்கல் முறையைத் தெரிவு செய்து, அதன்மூலம் தெரிவுசெய்யப்பட்ட நபருக்கு கொடுப்பதைத் தவிர வேறு எதுவும் செய்ய முடியாது. எல்லா மக்கள் மத்தியிலும் இப்படித்தான். ஆதலினால், உங்களால் மேற்கொள்ளப்பட்ட முடிவை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளத் தான் வேண்டும், ஏனென்றால் ஒவ்வொரு நபரும் உங்களுடன் நெருக்கமாக இருக்கிறார்கள் என்பதற்காக, அவர்கள் எல்லோருக்கும் ஏற்றவிதத்தில், அவர்களின் நன்மைக்காக உங்களால் எதேச்சையாக முடிவுகளை மேற்கொள்ள முடியாது.
அத்தியாயம் 29 – எல்லா மக்களும் கடவுளை நேசிக்க வேண்டும் என்று விரும்புவதோடு அதற்காக முயற்சியும் செய்கிறோம்.
30. கடவுளை அனுபவிப்பதில் எம்மோடு பங்கு கொள்ளக்கூடிய அனைவரிடமும், நமக்கு உதவி செய்யும் சிலரையும், நமக்கு உதவி செய்யும் மற்றவர்களையும், நமக்கு உதவி செய்து நம்மிடமிருந்து உதவி பெறும் சிலரையும், நாம் தயவு செய்யாத மற்றும் நம்மிடம் தயவு பெறாத சிலரையும் நேசிக்கிறோம். இருப்பினும், அவர்கள் அனைவரும் கடவுளிடம் நம் அன்பைப் பகிர்ந்து கொள்வார்கள் என்று நாம் நம்ப வேண்டும், மேலும் அவர்களுக்கு நாம் அளிக்கும் உதவி அல்லது அவர்கள் எம்மிடமிருந்து பெறும் எந்த உதவியும் அந்த இலக்கை நோக்கியதாகவே இருத்தல் வேண்டும். திரையரங்குகளில், காட்டப்படும் திரைப்படங்களில், அநீதியின் அடர்த்திகள் இருந்தாலும், ஒரு ரசிகன் ஒரு குறிப்பிட்ட நடிகரை விரும்பினால், தனது ஆர்வத்தை அந்த பெரிய அல்லது மிகப் பெரிய நடிகரை நல்லவர் என்று ஏற்றுக் கொண்டால், அந்த நடிகரை விரும்பும் அனைவரையும் அந்த ரசிகரும் விரும்புகிறார். தனக்கு பிடித்தவரைப் போற்றவேண்டும் என்பதற்காக அல்ல, எல்லோராலும் போற்றப்படும் காரணத்துக்காகவே அவ்வாறு போற்றப்படுகிறார். மேலும் ரசிகராக அவர் தனது விருப்பத்தில் அதிக ஆர்வமாக இருக்கிறார். தனக்குப் பிடித்த அந்த நடிகருக்கான பல புதிய ரசிகர்களை அவர் பக்கம் ஈர்க்க அந்த ரசிகர் தன்னால் முடிந்தவரை அதிகமாக உழைக்கிறார். மேலும் அவருடைய நடிப்புத்திறனை மற்றவர்களுக்குக் காட்ட அதிக ஆர்வமாக இருக்கிறார். அதேவேளை, ஒப்பீட்டளவில் அலட்சியமாக யாராவது இருப்பதைக் கண்டால், அவர் தனது விருப்பமானவரின் தகுதிகளை வலியுறுத்துவதன் மூலம் தனது ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்த, தன்னால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்கிறார். இருப்பினும், அந்த நடிகரை எதிர்க்கும் எவரையும் அவர் காண நேர்ந்தால், அங்கே அவர் முகம்கொடுக்கும் அவமதிப்பு காரணமாக அவர் மிகவும் அதிருப்தி உடையவராகக் காணப்படுகிறார். மற்றும் அதை அகற்றுவதற்கு தன்னால் முடிந்த எல்லா வழிகளிலும் பாடுபடுகிறார். இது உண்மையாக இருந்தால், உண்மையான மகிழ்ச்சியைத் தரும் கடவுளின் அன்பை அனுபவிக்கும் மக்களாக நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? நாம் அவருக்கு நம் இருப்புக்கும் அன்பும் கடமைப்பட்டுள்ளோம், மேலும் அவரை உண்மையாக அறிந்த எவரும் கைவிடப்பட மாட்டார்கள் என்பதை நாங்கள் அறிவோம். அவர் நம்முடைய அன்பை அவருடைய சொந்த நலனுக்காக அல்ல, ஆனால் நாம் நித்திய வெகுமதியைப் பெற வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். இதனாலேயே தான் நாம் நமது எதிரிகளைக்கூட நேசிக்கிறோம். நாம் அவர்களுக்கு அஞ்சத் தேவையில்லை. ஏனென்றால் நாம் விரும்புவதை அவர்களால் பறிக்க முடியாது. மாறாக, நாம் அவர்களுக்காக வருந்துகிறோம். அவர்கள் நம்மை எவ்வளவு அதிகமாக வெறுக்கிறார்களோ, அவ்வளவு அதிகமாக நாம் நேசிப்பவரிடமிருந்து தூர விலகிக் கொள்கிறார்கள். அவர்கள் அவரிடம் மீண்டும் திரும்பி வந்தால், அவர் தான் என்றென்றைக்கும் நல்லவர் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்து, இந்த மகத்தான ஆசீர்வாதத்தின் சக பெறுநர்களாக நம்மையும் நேசிப்பார்கள்.
அத்தியாயம் 30 – தேவதூதர்களையும் நம் அயலவராகக் கருத வேண்டுமா?
31. தேவதூதர்களைப் பற்றிய மேலதிகமான கேள்வி ஒன்று இந்தச் சூழலில் எழுகிறது. நாம் கொண்டாட விரும்பும் ஒருவரின் மகிழ்ச்சியில் அவர்களும் கொண்டாடி மகிழ்கிறார்கள். ஒரு இருண்ட கண்ணாடி ஊடாக பார்ப்பதன் மூலம், இந்த வாழ்க்கையில் நாம் அவரை எவ்வளவு அதிகமாக மகிழ்விக்கிறோமோ, அவ்வளவு எளிதாக நம் பயணத்தை சகித்துக்கொள்ளவும் மற்றும் அதன் முடிவுக்காகவும் நாம் ஏங்குகிறோம். இருப்பினும், தேவதூதர்களின் அன்பும் அந்த இரண்டு கட்டளைகளுக்குள் அடங்கியிருக்கிறதா என்று ஆச்சரியப்படுவது நியாயமானது. மனிதர்களைப் பொறுத்த வரையில், நமது அயலவரை நேசிக்கும்படி நமக்குக் கட்டளையிட்டவர் நமக்கு விதிவிலக்கல்ல என்பதை நற்செய்தியில் நம் ஆண்டவர் மற்றும் அப்போஸ்தலர் பவுல் இருவரும் நிரூபிக்கிறார்கள். ஏனென்றால், “எனது அயலவர் யார்?” என்று நமது கர்த்தரிடம் கேட்கப்பட்ட போது, அந்த இரண்டு கட்டளைகளையும் அவர்களிடம் கொடுத்து, எல்லா சட்டம் மற்றும் தீர்க்கதரிசனங்களும் அவற்றில் அடங்கும் என்று சொல்லி, எருசலேமிலிருந்து எரிகோவுக்குச் சென்று கொண்டிருந்த ஒரு மனிதனைப் பற்றி அவர் அவர்களிடம் சொன்னார். அந்த மனிதன் திருடர்களால் பிடிக்கப்பட்டு, கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டு, காயங்களுக்கு உள்ளாகிய அவனை நிர்வாணமாகவும் குற்றுயிரோடும் விட்டுச் சென்றார்கள் அந்தக் கொள்ளையர்கள். அந்த நேரத்தில், அந்த மனிதனுக்கு அவனைத் தவிர வேறு எந்த அயலவர்கள் துணையோ ஆதரவோ இல்லை என்பதை அவர் அவருக்கு தெளிவு படுத்தினார். அவர் அந்த மனிதனுக்காகப் பரிதாபப்பட்டதோடு, அவனுக்கு உதவவும் அவனுக்கு ஒத்தாசை புரியவும் முன்வந்தார். அந்த நபரிடம் விசாரணை நடத்தியபோது உண்மையை ஒப்புக்கொண்டார். அவர் நம் அயலவர் என்றும், அவருக்குத் தேவைப்படும் நேரத்தில் அவருக்கு உதவுவது நமது பொறுப்பு என்றும் அதேநேரம், அவருக்குத் தேவையிருந்தால் அவருக்கு உதவுவதும் நமது கடமை மற்றும் பொறுப்பு என்றும் நம் ஆண்டவர் கூறுகிறார். எனவே, பதிலுக்கு நமக்கு உதவுவது நமது அயலவரின் கடமையும், பொறுப்புமாகும். “அயலவர்” என்பது ஒரு தொடர்புடைய சொல் என்பதால், அயலில் இருக்கக்கூடியவர் மட்டுமே அயலவராக இருக்க முடியும். மேலும், நம் ஆண்டவர் நம் எதிரிகளையும் தனது ஆட்சி அதிகாரத்துக்குள் அரவணைத்து காத்து இரட்சிப்பதுபோல, அவரது கருணையில் இருந்து எவருக்கும் விதிவிலக்கு அளிக்கப்பட வில்லை என்பது ஒருவருக்கும் தோன்றவில்லையா? உங்களை இகழ்பவர்களை அன்புடனும் கருணையுடனும் நடத்துங்கள். இதை மத்தேயு 5:44 இல், “உங்கள் பகைவர்களையும் நேசியுங்கள். உங்களுக்குத் தீமை செய்கிறவர்களுக்காக ஜெபியுங்கள்” என்ற கர்த்தரின் வார்த்தைகளை மேற்கோள் காட்டியுள்ளார்.
32. இந்த கட்டளையில் அப்போஸ்தலன் அனைவரையும் சேர்க்கவில்லை என்று யாராவது நம்பினால், அவர்கள் அபத்தமான மற்றும் தீங்கு விளைவிக்கும் ஒன்றை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஒருவரின் மனைவியுடன் விபச்சாரம் செய்வது, அல்லது அவர்களைக் கொல்வது அல்லது அவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாக இல்லாவிட்டால் அல்லது அவர்கள் எதிரியாக இருந்தால் அவர்களின் உடைமைகளை விரும்புவது பாவம் அல்ல என்று அப்போஸ்தலன் நினைத்தார் என்று அவர்கள் நம்ப வேண்டும். இந்தக் கண்ணோட்டம் தெளிவாக முட்டாள்தனமானது. நாம் அனைவரையும் நம் அண்டை வீட்டாராகக் கருத வேண்டும், யாருக்கும் தீங்கு செய்யக்கூடாது என்பது தெளிவாகிறது.32. அப்போஸ்தலனாகிய பவுலும் இதைப் போதிக்கிறார்: இந்த காரணத்திற்காக, நீங்கள் விபச்சாரம், கொலை, திருட்டு, பொய் சாட்சி சொல்தல் அல்லது பேராசை கொள்ளுதல் ஆகியவற்றில் ஈடுபடக்கூடாது என்றும், வேறு ஏதேனும் கட்டளைகள் இருந்தால், அவை இந்த வார்த்தையில் சுருக்கமாக புரிந்து கொள்ளப்படுகின்றன: அதாவது, உன்னைப் போலவே உன் அயலவரையும் நேசிக்க வேண்டும் என்பது. அன்பு அயலவருக்குத் தீங்கு செய்யாது. இதை மேலும் விளக்கமாக, ரோமர் 13:9-10 “விபசாரம் செய்யாதிருங்கள். கொலை செய்யாதிருங்கள். களவு செய்யாதிருங்கள். அடுத்தவர்க்கு உரிய பொருட்களை விரும்ப வேண்டாம்.” சட்டவிதி இவற்றைச் சொல்கிறது. இவை எல்லா கட்டளைகளும், “தன்னை தானே நேசித்துக்கொள்வது போலவே ஒருவன் அடுத்தவனையும் நேசிக்க வேண்டும்” என்று ஒரு விதியையே சொல்கின்றன. அன்பானது மற்றவர்களுக்குத் தவறு செய்யாதது. எனவே, அன்பு சட்டவிதியின் நிறைவேறுதலாய் இருக்கிறது” இந்த கட்டளையில் அப்போஸ்தலன் அனைவரையும் சேர்க்கவில்லை என்று யாராவது நம்பினால், அவர்கள் அபத்தமான மற்றும் தீங்கு விளைவிக்கும் ஒன்றை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். பிறன் மனைவியுடன் விபச்சாரம் செய்வது, அல்லது கொலைசெய்வது அல்லது அவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாக இல்லா விட்டால் அல்லது அவர்கள் எதிரியாக இருந்தால் அவர்களின் உடைமைகளை விரும்புவது பாவம் இல்லை என்று அப்போஸ்தலன் நினைத்தார் என்று அவர்கள் நம்பியிருப்பார்களானால், அவர்களது இந்தக் கண்ணோட்டம் அடிமுட்டாள்தனமானது. நாம் அனைவரையும் நம் அயலவராகக் கருத வேண்டும், யாருக்கும் தீங்கு செய்யக்கூடாது என்பது இங்கே தெளிவாகிறது.
33. இருப்பினும், நாம் யாரிடம் இரக்கம் காட்ட வேண்டும் அல்லது நமக்கு யார் யார் இரக்கம் காட்ட வேண்டும் என்று அனைவரும் உரிமையுடன் ‘அயலவர்கள்’ என்று குறிப்பிடப்பட்டால், நம் நமது அயலவரை நேசிக்க வேண்டும் என்ற கட்டளை, தேவ தேவதூதர்களையும் உள்ளடக்கியது என்பது தெளிவாகிறது. பரிசுத்த வேதாகமத்தின் பல பகுதிகளின் மீது கவனம் செலுத்துவதன் மூலம் அவர்கள் நமக்காக செய்த கருணையின் நிகழ்வுகளை உடனடியாக நிரூபிக்க முடியும். நம் ஆண்டவராகிய கடவுள் கூட இந்த அடிப்படையில் நம்மை அவரது அயலவர் என்று குறிப்பிடப்பட விரும்பினார். ஏனென்றால், கொள்ளையர்களால் தாக்கப்பட்டு, குற்றுயிராய் பாதையில் விழுந்து கிடந்தவருக்கு உதவி செய்தவர், நம் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து தன்னைச் சுட்டிக் காட்டும் ஒரு மேன்மையான வடிவம். சங்கீதக்காரன் தனது பிரார்த்தனையில், “அவர் என் சகோதரனாகவோ அல்லது நண்பராகவோ இருந்ததைப் போல நான் செயல்பட்டேன்” என்று குறிப்பிடுகிறார். இருப்பினும், கடவுளை நேசிக்க வேண்டும் என்ற கட்டளை நம் அயலவரை நேசிக்க வேண்டும் என்ற கட்டளையிலிருந்து வேறுபட்டது, ஏனென்றால் தெய்வீக இயல்பு நம் இயல்பை விட மிக உயர்ந்தது மற்றும் மேன்மையானது. அவர் நல்லவர் என்பதால் அவர் நம்மீது இரங்குகிறார். அவர் நல்லவர் என்பதால் நாம் ஒருவருக்கொருவர் இரக்கம் கொள்கிறோம். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அவர் நம்மீது கருணை காட்டுகிறார், அதனால் நாம் அவரை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியும், நாம் அவரை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியும் என்பதால், நாம் ஒருவருக்கொருவர் இரக்கத்தைப் பரிமாறிக்கொள்கிறோம்.
அத்தியாயம் 31- கடவுள் நம்மை அனுபவிப்பதை விட, நம்மைப் பயன்படுத்துகிறார்.
34. நாம் விரும்புவதை அதன் சொந்த நலனுக்காக மட்டுமே நாம் உண்மையிலேயே அனுபவிக்க முடியும் என்றும், உண்மையான இன்பம் நமக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருவதிலிருந்து வருகிறது என்றும் கூறும்போது, தெளிவு தேவைப்படும் கேள்வியை எதிர்கொள்கிறோம். கடவுள் நம்மை நேசிக்கிறார், வேதாகமம் பெரும்பாலும் இந்த அன்பை நமக்கு அடிக்கடி நினைவூட்டுகிறது. அப்படியானால் அவர் எந்த விதத்தில் நம்மை நேசிக்கிறார்? பயன்பாட்டுப் பொருட்களாகவா அல்லது இன்பத்தைத் தரக்கூடிய பொருட்களாகவா? கடவுள் நம்மை அனுபவிக்கிறார் என்றால், அவருக்கு நம்மிடமிருந்து ஏதாவது நல்லது தேவை என்று தோன்றலாம், ஆனால் அது அர்த்தமற்றது. நாம் அனுபவிக்கும் அனைத்து நன்மைகளும் அவரிடமிருந்து வருகிறது அல்லது அவரில் ஒரு பகுதியாகும். ஒளி அது ஒளிரச் செய்யும் பொருட்களைச் சார்ந்து இல்லை என்பது போல, கடவுளுக்கு நம் நன்மை தேவையில்லை. சங்கீதக்காரன் தெளிவாகக் கூறுகிறார், “நான் கர்த்தரை நோக்கி: நீரே என் தேவன், ஏனென்றால் என் நன்மை உமக்குத் தேவையில்லை.” நாம் எதையாவது அனுபவித்து மகிழும் விதத்தில் தேவன் நம்மில் இன்பத்தைக் காணவில்லை என்பதை இது அறிவுறுத்துகிறது. மாறாக, அவர் நம்மைப் பயன்படுத்துகிறார். ஏனென்றால், அவர் நம்மை ரசிக்கவில்லை அல்லது பயன்படுத்தவில்லை என்றால், அவர் நம்மை எந்த விதத்தில் நேசிக்க முடியும் என்பதைக் கண்டறிய முடியாமல் தவிக்கிறேன்.
35. இருப்பினும், கடவுள் நம்மைப் பயன்படுத்துவது, நாம் பொருட்களைப் பயன்படுத்துவதைப் போன்றதல்ல. நாம் பொருட்களைப் பயன்படுத்தும்போது, கடவுளின் நற்குணத்தை முழுமையாகப் போற்றுவதற்காக அவ்வாறு செய்கிறோம். இதற்கு நேர்மாறாக, நம்முடன் கடவுளின் உறவு அவருடைய சொந்த நற்குணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அவர் நல்லவர் என்பதால் நாம் இருக்கிறோம், நாம் உண்மையாக இருக்கும் அளவிற்கு நாம் நல்லவர்கள். மேலும், கடவுளும் நீதியுள்ளவர் என்பதால், விளைவுகளைச் சந்திக்காமல் நாம் தீயவர்களாக இருக்க முடியாது; தீமையில் நாம் எவ்வளவு அதிகமாக ஈடுபடுகிறோமோ, அவ்வளவு குறைவாக நமது இருப்பு முழுமையடைகிறது. கடவுள் தான் இறுதியானவர், முற்றிலும் மாறாதவர், மேலும் “நான் தான் நான்” என்று உண்மையாக அறிவிக்க முடியும். யாத்திராகமம் 3:14-ல் கூறப்பட்டுள்ள படி, “நான் என்னை உங்களிடம் அனுப்பினேன்” என்று மோயீசனிடம் கடவுள் கூறினார். இதன் பொருள், இருக்கும் அனைத்தும் அதன் இருப்புக்கு அவருக்கு கடன்பட்டுள்ளன, மேலும் அவர் எந்த அளவிற்கு நன்மை செய்திருக்கிறாரோ அந்த அளவிற்கு மட்டுமே நல்லது என்று கருதப்படுகிறது. கடவுள் நம்மை நமது சொந்த நலனுக்காக பயன் படுத்துகிறார், அவருடைய சொந்த நன்மைக்காக அல்ல. கடவுளின் செயல்கள் அவருடைய நன்மையால் தூண்டப் படுகின்றன, அவருடைய சொந்த தேவையினால் அல்ல. நாம் மற்றவர்களிடம் இரக்கத்தையும் அக்கறையையும் காட்டும்போது, அது அவர்களுக்குப் பயனளிக்கிறது, ஆனால் நாம் காட்டும் கருணையை கடவுள் வெகுமதியாகக் கொடுப்பது போல, அது நமக்கும் பயனளிக்கிறது. கடவுளை முழுமையாக அனுபவித்து மகிழ்வதும், அவரில் ஒருவரையொருவர் அனுபவித்து மகிழ்வதுமே நமது மிகப்பெரிய வெகுமதியாகும்.
அத்தியாயம் 33 – மனிதன் எவ்வாறு பாராட்டப்பட வேண்டும்?
36. நாம் அடிக்கடி நம் வாழ்க்கைப் பயணத்தை இடைநிறுத்தி, அது மனிதனாக இருந்தாலும் சரி, தேவதையாக இருந்தாலும் சரி, மற்றவர்களிடம் மகிழ்ச்சியைத் தேடுகிறோம். நாம் இதைச் செய்யும்போது, பெருமையுடையவர்கள்—மக்கள் மற்றும் தேவதூதர்கள் இருவரும்—கவனம் செலுத்தி மதிப்புமிக்கவர்களாக உணர்கிறோம். இதற்கு நேர்மாறாக, தாழ்மையான மற்றும் புனிதமான மனிதனும் தேவதூதனும், நாம் சோர்வாக இருந்தாலும், ஓய்வெடுக்க விரும்பினாலும், கடவுள் வழங்கிய வெகுமதிகளால் நம்மை உயர்த்துவதில் கவனம் செலுத்துகிறார்கள். கடவுளை நோக்கிய பாதையில் முன்னேறிச் செல்ல அவர்கள் நம்மை ஊக்குவிக்கின்றனர். அங்கு நாம் ஒன்றாக உண்மையான மகிழ்ச்சியைக் காணலாம். “பவுல் உங்களுக்காக சிலுவையில் அறையப்பட்டாரா? அல்லது பவுலின் பெயரில் ஞானஸ்நானம் பெற்றீர்களா? (1 கொரிந்தியர் 1:13 ) என்றும், மீண்டும்: ‘எதையும் நடுகிறவனும் இல்லை, தண்ணீர் பாய்ச்சுகிறவனும் இல்லை; ஆனால் அதிகரித்த விளைச்சலைக் கொடுப்பவர் கடவுள் ஒருவர் மட்டுமே’ என்று (1 கொரிந்தியர் 3:7 ) கூறுகிறார். மேலும், ‘தம்மை ஆராதிக்கிற மனிதனை, தன் எஜமானராகவும், எவரின் கீழ் தானும் சக ஊழியனாக இருக்கிறானோ, அவரையே வணங்க வேண்டும் என்று தூதன் அறிவுறுத்துகிறான்’ (வெளிப்படுத்துதல் 19:10 ).
37. கடவுளின் காரணமாக ஒரு நபரில் நீங்கள் மகிழ்ச்சியைக் கண்டால், அந்த நபரை விட கடவுள்தான் உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறார். கடவுளுடனான உங்கள் தொடர்பின் காரணமாக நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறீர்கள், அவருடைய முன்னிலையில் நீங்கள் நம்பிக்கையையும் மகிழ்ச்சியையும் காண்கிறீர்கள். இது பிலேமோனுக்கான பவுலின் செய்தியில் பிரதிபலிக்கிறது, அங்கு அவர் கூறுகிறார், “ஆம், சகோதரனே, கர்த்தரால் உன்னில் நான் மகிழ்ச்சியைக் கண்டடையட்டும்.” “உன்னில் நான் மகிழ்ச்சியைக் காணட்டும்” என்று பவுல் எளிமையாகச் சொன்னால், “மகிழ்ச்சி” என்ற வார்த்தையின் அர்த்தம் ஒருவரைப் பற்றி மகிழ்ச்சியடைவதைக் குறிக்கும் என்றாலும், அவர் தனது மகிழ்ச்சிக்கான நம்பிக்கையை பிலேமோனின் மீது மட்டுமே வைத்திருந்தார் என்று மறைமுகமாகச் சொல்லியிருப்பார். நாம் விரும்பும் ஒன்று நமக்கு நெருக்கமாக இருந்தால், அது இயல்பாகவே நமக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. இருப்பினும், இந்த மகிழ்ச்சியை வெறுமனே அனுபவிப்பதைத் தாண்டி, நாம் நிரந்தரமாகத் தேடும் ஒன்றை அடைவதற்கான ஒரு வழியாக அதைப் பயன்படுத்த முயற்சித்தால், நாங்கள் அதை அனுபவிக்கிறோம் என்று சொல்லும்போது நாம் நம் வார்த்தைகளைத் தவறாகப் பயன்படுத்துகிறோம். மறுபுறம், ஆனால் நாம் அதை மட்டுமே பற்றிக்கொண்டு, அதில் எம் மகிழ்ச்சியை முழுமையாகக் காண்போமானால், அப்போது நாம் அதை உண்மையாகவும் சரியாகவும் அனுபவிக்கலாம். இருந்தாலும் இதை நாம் ஒருபோதும் செய்யக்கூடாது, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட திரித்துவத்துடன் மட்டுமே இதைச் செய்ய வேண்டும், ஏனென்றால் அவர் ஒருவர் மாத்திரமே இறுதியானவரும், மற்றும் மாறாத நல்லவருமாக இருக்கிறார்.
அத்தியாயம் 34 – கிறிஸ்துவே நம்மைக் கடவுளிடம் இட்டுச் செல்லும் பாதை
38. சகலவற்றையும் படைத்த, சத்தியமும் வார்த்தையானவருமாகிய கிறிஸ்து, நம்மிடையே வாழ சரீரத்தை உடையவராய் மாறியபோது, நாம் அவரை ஒரு முறை சரீர வடிவில் அடையாளம் கண்டு கொண்டாலும், இனி அவரை அப்படிக் காணமுடியாது என்பதை அப்போஸ்தலர் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார் (2கொரிந்தியர் 5:16). கிறிஸ்து தங்கள் பயணத்தை முடித்தவர்களுக்கு உடைமைகளை வழங்குவது மட்டுமல்லாமல், ஒரு மாமிச சரீரத்தை எடுக்கத் தீர்மானித்து, அந்தப் பயணத்தைக் தொடங்குபவர்களுக்கும் தாமே ஒரு வழியாக இருக்க விரும்பினார்.”அந்த வார்த்தையிலிருந்தும், கர்த்தர் தம்முடைய வழியின் தொடக்கத்திலும் என்னைப் படைத்தார்” என்பதை நீதிமொழிகள் 8:22, இதைப் பிரதிபலிக்கிறது. அதாவது, வர விரும்புகிறவர்கள் அவரில் தங்கள் பயணத்தைத் தொடங்குவார்கள் என்பதே இந்த வாசகங்கள் தரும் பொருள். அப்போஸ்தலர், தனது பயணத்தில் இருந்தபோதும், பரலோக வெகுமதியை நோக்கி கடவுளின் அழைப்பைத் தொடர்ந்தபோது, தன் கடந்த காலத்தை மறந்துவிட்டு, வரவிருப்பதில் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கினார் (பிலிப்பியர் 3:13). அவர் ஏற்கனவே இந்தப் பயணத்தின் ஆரம்பப் படிகளைத் தாண்டிச் சென்றுவிட்டார், எனவே அவற்றை மீண்டும் பார்க்க வேண்டிய அவசியமில்லை. எவ்வாறாயினும், உண்மையைக் கண்டறியவும் நித்திய வாழ்வைக் கண்டறியவும் ஒவ்வொருவரும் இந்தப் பயணத்தைத் தொடங்க வேண்டும். எம் கர்த்தராகிய இயேசு கூறியதுபோல், “நானே வழியும், சத்தியமும், ஜீவனுமாயிருக்கிறேன்” (யோவான் 14:6), அதாவது நாம் அவரிடம் வருகிறோம், அவரில் நம் இளைப்பாறுதலைக் காண்கிறோம். நாம் இயேசுவை அணுகும்போது, சுதனாகிய கர்த்தர் மூலம் பரம பிதாவை அறிவது போல நாமும் தந்தையை அடைகிறோம். பரிசுத்த ஆவியானவர் நம்மை ஒருங்கிணைத்து முத்திரையிடுகிறார், இறுதியான மற்றும் மாறாத நன்மையில் நீடித்த அமைதியைக் காண பரிசுத்த ஆவியானவரின் முத்திரையானது நமக்கு உதவுகிறது. நாம் முன்னேறும்போது எதுவும் நம்மைத் தடுக்காமல் இருப்பது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை நாம் பார்க்கவேண்டும். எமது வழிகாட்டியாக இருக்கும் இறைவன், தாமதிக்காமல் தொடர்ந்து செல்லுமாறு நம்மை ஊக்குவிக்கிறார். நிலையற்ற விஷயங்களை பலவீனமாகப் பற்றிக்கொள்ளாமல், நம்முடைய இயல்பைத் தம் தந்தையின் வலது பாரிசத்தில் நிலைநிறுத்திய அவரை அடைய நாம் முயற்சி செய்ய வேண்டும்.
அத்தியாயம் 35 – வேதாகமத்தின் முழுமை அடிப்படை யாவும் கடவுள் மீதும் அயலவர் மீது நாம் செலுத்தும் அன்பு மட்டுமே
39. நாங்கள் உரையாடலைத் தொடங்கியதிலிருந்து சொல்லப்பட்ட எல்லாவற்றின் முடிவும் இதுதான்: நியாயப்பிரமாணம் மற்றும் பரிசுத்த வேதாகமம் அனைத்தையும் நிறைவேற்றுவதும் முடிவு செய்வதும் ஒரு பொருளின் மீது அன்பு செலுத்துவதும், ரசிப்பதும் ஆகும் என்பதை நாம் முழுமையாக அறிந்திருக்க வேண்டும். நம்மோடு மற்றொன்றை சகவாசத்தில் அனுபவிக்கக்கூடிய ஒரு பொருள். ஏனென்றால் ஒவ்வொரு மனிதனும் தன்னை நேசிக்க வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை. நமது இரட்சிப்புக்கான முழுத் திட்டமும் கடவுளின் துணையால் வடிவமைக்கப்பட்டது, இந்த உண்மையை நாம் புரிந்துகொண்டு செயல்பட அனுமதிக்கிறது. இந்தத் திட்டத்தை நாம் அன்புடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் முழுமையாகத் தீர்த்துக் கொள்வதற்கான ஒன்றாகக் கருதாமல், ஒரு தற்காலிக வழிமுறையாக — ஒரு பாதை அல்லது வாகனம் போன்றவற்றைப் பார்ப்பதுபோல் பார்க்க வேண்டும். நமது உண்மையான இலக்கை அடைய உதவுவதில் இந்த கருவிகளின் பங்கிற்காக மட்டுமே நாம் அவற்றை நேசிக்க வேண்டும். நம் அன்பு, வழியில் நமக்கு உதவும் விஷயங்களுக்காக இருக்க வேண்டும் என்பதை விட, அந்த விஷயங்களுக்காக இருக்க வேண்டும் என்ற கருத்தை சிறப்பாக வெளிப்படுத்தும் மற்றொரு ஒப்புமை இருக்கலாம்.
அத்தியாயம் 36 – குறைபாடுகள் இருந்தபோதிலும், அன்பில் நம்மைப் பலப்படுத்தும் வேதாகமத்தின் விளக்கம் தீங்கு விளைவிக்கும் பொய்யோ அல்லது கொடூரமானதோ அல்ல; இருப்பினும், மொழிபெயர்ப்பாளர் திருத்தப்பட வேண்டும்
40. ஆகவே, பரிசுத்த வேதாகமத்தையோ அல்லது அவற்றில் ஏதேனும் ஒரு பகுதியையோ தனக்குப் புரியும் என்று நம்பும் எவரும், கடவுள் மீதும் நம் அயலார் மீதும் இந்த இரட்டை அன்பின் வளர்ச்சிக்கு பங்களிக்காத வகையில், அவற்றைப் புரிந்துகொண்டதாகக் கூறியும், அவர் அவற்றை இன்னும் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்றே பொருள் படும். இருப்பினும், அந்த இடத்தில் ஆசிரியர் சொல்ல விரும்பிய சரியான பொருளை ஒரு மனிதன் கண்டுபிடிக்காவிட்டால், அவனுடைய தவறு தீங்கு விளைவிப்பதில்லை, மேலும் நேர்மையற்றவர் என்ற குற்றச்சாட்டிலிருந்து அவர் முற்றிலும் விலக்கு அளிக்கப்படுவார். அவர் அவர்களிடமிருந்து ஒரு பொருளைப் பிரித்தெடுத்தால். அன்பை வலுப்படுத்த பயன்படுகிறது. ஏமாற்றுதல் என்பது பொய்யான ஒன்றைச் சொல்லும் நோக்கத்தை உள்ளடக்கியது. வேண்டுமென்றே மற்றவர்களை ஏமாற்றும் பலர் உள்ளனர், ஆனால் உண்மையில் யாரும் ஏமாற்றப்பட விரும்புவதில்லை. எனவே, ஏமாற்றும் சூழ்நிலைகளில், ஏமாற்றுகிற நபரை விட ஏமாற்றப்பட்டவர் ஒழுக்க ரீதியாக சிறந்தவர், ஏனெனில் அநீதி இழைப்பதை விட துன்பத்தை அனுபவிப்பது விரும்பத்தக்கது. ஒவ்வொரு முறையும் ஒருவர் பொய் சொல்லும்போது, அவர்கள் பாவம் செய்கிறார்கள். பொய் சொல்வது நன்மை பயக்கும் என்று யாராவது நம்பினால், அவர்கள் அடிப்படையில் அநீதி பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்றும் பரிந்துரைக்கிறார்கள். ஏனெனில் ஒரு பொய்யன் தான் பொய் சொல்வதை நம்பமாட்டான். தான் பொய் சொல்வதை ஏனையோர் நம்ப வேண்டுமெனவும், தன்மீது நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும் என்று அவன் விரும்புகிறான். அதேநேரம், அவனது பொய்யால் அந்த நம்பிக்கையை காட்டிக்கொடுக்கிறான் என்பது வெளிப்படை. நம்பிக்கையை மீறும் எந்த மனிதனும் எப்போதும் நியாயமற்றவன். எனவே, பொய் என்பது ஒருபோதும் உதவாது அல்லது அநீதி எப்போதாவது உதவியாக இருக்கும் என்று அந்த நபர் நினைக்கலாம் (இருப்பினும் இது சாத்தியமற்றது).
41. வேதாகமத்தை எழுதியவர் நினைத்ததை விட வித்தியாசமாக வியாக்கியானம் செய்பவர்கள் தவறாக வழிநடத்தப்படுகிறார்கள், ஏனென்றால் அவர்கள் வேதாகமத்தைத் திரிபு படுத்தியிருக்கிறார்கள். ஆனால், நான் ஏற்கனவே சொல்ல வந்ததைப் போல, பாதையில் போய்க்கொண்டிருக்கும் ஒருவர், தன்னிச்சையாக அந்தப் பாதையில் இருந்து விலகிச் செல்வதைப் போல அவர் வழிதவறிச் செல்கிறார், இருப்பினும் அவரது தவறான விளக்கம் அன்பை வளர்க்க முனைகிறது, அதன் மூலம் அதே இலக்கை அடைய அவன் வயல்வெளி ஊடாக ஒரு குறுக்கு வழியைக் கண்டுபிடிப்பான், இது தான் அந்தக் கட்டளையின் முடிவில் காணக்கூடியதாக இருக்கிறது. இருப்பினும், அப்படியாக வழித்தவரிப் போகும் நபர் திருத்தப்பட வேண்டும். நேரான பாதையை விட்டு விலகாமல் இருப்பது எவ்வளவு சிறந்தது என்பதை எடுத்துரைக்க வேண்டும், தொடர்ந்தும் வழிதவறிச் செல்லும் பழக்கத்திற்கு ஆளானால், அவர் சில நேரங்களில் குறுக்கு வழியைத் தேடிச் செல்லக்கூடும் அல்லது தவறான திசையில் பயணிக்கவும் கூடும்.
அத்தியாயம் 37 – தவறான விளக்கத்தால் ஏற்படக்கூடிய விளைவுகள்
யாராவது ஒரு உரையை, அதன் ஆசிரியரின் ஆக்கத்தைவிட வித்தியாசமான முறையில் விளக்கினால், அவர்கள் தங்கள் விளக்கத்திற்கு முரணான பிரதிபலன்களைச் சந்திக்க நேரிடும். இந்த அறிக்கைகள் உண்மை என அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டால், அவர்கள் அந்த உரையை ஆரம்பத்தில் விளங்கிக்கொண்ட விதம் தவறானது என்றே அர்த்தம். இங்கு, வித்தியாசமான விஷயம் என்னவென்றால், இது அவர்களின் சொந்தக் கருத்தின் மீது கொண்டிருக்கும் பற்றுதலின் காரணமாக, உரையின் மீது விரக்தி அடையச் செய்யும் சூழ்நிலைக்கு அவர்களை இட்டுச் செல்லக்கூடும். அந்த நபர் தொடர்ந்தும் தீமையை உள்ளே வர அனுமதித்தால், அது அவனை முற்றிலும் அழித்துவிடும். நாம் விசுவாசத்தையே நம்புகிறோம், நாம் பார்ப்பவற்றை அல்ல
(2 கொரிந்தியர் 5:7) வேதாகமத்தின் அதிகாரத்தின் மீது சந்தேகம் கொண்டால், அது விசுவாசத்தைப் பலவீனமடையச் செய்துவிடும். நம்பிக்கை பலவீனமடையும் போது, அன்பு அதன் சோபையை இழந்துவிடும். யாராவது நம்பிக்கையை இழந்தால், அவர்கள் அன்பையும் இழக்க நேரிடும். ஏனென்றால் இருக்கிறது என்று நம்பாத ஒன்றை அவர்களால் நேசிக்க முடியாது. ஆனால் அவர் இரண்டையும், அதாவது நம்பியும் நேசித்தும் வந்தால், தான் செய்யும் நல்ல செயல்கள் மூலமாகவும், ஒழுக்க விதிகளை விடாமுயற்சியுடன் கவனிப்பதன் மூலமாகவும், அவர் தனது அன்பின் பொருளை அடைய முடியும் என்று நம்புகிறார். எனவே நம்பிக்கை, விசுவாசம், அன்பு என்ற இந்த மூன்று விடயங்களுக்கு அனைத்துவிதமான அறிவு மற்றும் தீர்க்கதரிசனங்களும் கீழ்ப்படிகின்றன.
அத்தியாயம் 38 – அன்புக்கு என்றும் அழிவில்லை
42. நம்பிக்கை நோக்கங்களை மாற்றக்கூடும். ஆனால் நோக்கம் நம்பிக்கையை இடமாற்றம் செய்யும்; நாம் வரப்போகும் அந்த பரிபூரண பேரின்பத்தில் நம்பிக்கை முற்றாக உள்ளீர்க்கப்படும். மறுபுறம், மற்ற விஷயங்கள் தோல்வியடையும் போது, அன்பு என்றும் நிலைத்து வாழும். ஏனென்றால், நாம் இதுவரை அடையாததை நம்பிக்கையுடன் நேசிக்கும்போது, அதை அடைந்தால் நாம் எவ்வளவு அதிகமாக அதை நேசிப்போம்! தற்காலிக விஷயங்களுக்கும் நிரந்தர விஷயங்களுக்கும் குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடு உள்ளது. தற்காலிகமான ஏதேனும் நம்மிடம் இல்லாதபோது அவை அதிகமாக மதிக்கப்படுகின்றன. நாம் அவற்றைப் பெற்றவுடன், நித்திய விஷயங்களில் மட்டுமே உண்மையான பற்றுதலைக் காணும் ஆன்மாவின் ஆழமான ஏக்கங்களை அதை பெறுபவர்கள் நிறைவேற்றத் தவறுவதால், அவர்கள் குறைவான திருப்தியை உணர்கிறார்கள். இதற்கு நேர்மாறாக, நிரந்தரமானவற்றை விரும்புவதைக் காட்டிலும், ஒருமுறை நாம் அவற்றை எம்முடன் வைத்திருக்கும் போது இன்னும் அதிகமாகப் போற்றுவோம். அது நாம் ஆரம்பத்தில் எதிர்பார்த்ததை விட மதிப்புமிக்கதாக இருப்பதைக் காண்கிறோம். இந்த வழியில், நிரந்தரமானவற்றின் மதிப்பு, தற்காலிக விஷயங்களைப் போலல்லாமல், உடைமையின் பெறுமதியுடன் அதிகரிக்கிறது. எப்படியிருந்தபோதிலும், பெரும்பாலும் அந்தப் பெறுமதிமிக்க பொருட்களை வாங்கியவுடன் அவற்றின் கவர்ச்சி மங்கிப்போய்விடுகிறது.
அத்தியாயம் 39 – விசுவாசம், நம்பிக்கை மற்றும் அன்பில் முதிர்ச்சியடைந்த ஒருவருக்கு வேதாகம விளக்கம் அவசியமில்லை
விசுவாசம், நம்பிக்கை, அன்பு ஆகியவற்றில் வேரூன்றிய ஒரு நபர், இந்த மூன்று கொள்கைகளை நம்பியிருப்பார். தனிப்பட்ட வழிகாட்டுதலுக்காக, மற்றவர்களுக்கு கற்பிக்க வேதவசனங்கள் தேவையில்லை. இந்த மூன்று குணங்களை அடிப்படையாக கொண்டு தனிமையில் இருந்தாலும் பலர் நிறைவான வாழ்க்கையை வாழ்கின்றனர். அவர்களின் சூழ்நிலையில், “தீர்க்கதரிசனங்கள் தோல்வியடையும், வார்த்தைகள் ஸ்தம்பித்துவிடும், அறிவு மறைந்துவிடும்” என்ற பழமொழி உண்மையாக இருப்பதாகத் தெரிகிறது. இந்த கருவிகள் மூலம், நம்பிக்கை மற்றும் அன்பின் வலுவான அடித்தளம் அவர்களுக்குள் நிறுவப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் உண்மையிலேயே சரியானவற்றில் கவனம் செலுத்துகிறார்கள், ஓரளவு மட்டுமே சரியானதை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள் – குறைந்தபட்சம் இந்த வாழ்க்கையின் இறுதிவரைக்குமாவது. அடுத்த பிறவியுடன் ஒப்பிடும் போது, எந்த ஒரு நேர்மையான மற்றும் புனிதமான மனிதனும் இங்கு பூரணத்துவத்தை அடைவதில்லை. இதனால்தான் அப்போஸ்தலன் (1 கொரிந்தியர் 13:13ல்) “விசுவாசம், நம்பிக்கை, அன்பு இந்த மூன்றும் நிலைத்திருக்கும்; ஆனால் இவற்றில் பெரியது அன்பே” என்று கூறுகிறார். வாழும் இந்த உலகில், நம்பிக்கையும் எதிர்பார்ப்பும் முடிவுக்கு வந்தாலும், அன்பு நிலைத்து நிற்கும், அந்த அன்பு மற்றைய எல்லாவற்றிலும் மிக முக்கியமானதாகவும் உறுதியாகவும் இருக்கும்.
அத்தியாயம் 40 – வாசகர் எப்படி இருக்கவேண்டுமெனெ வேதாகமம் எதிர்பார்க்கிறது?
1 தீமோத்தேயு 1:5-ல் கூறப்பட்டுள்ளபடி, தூய உள்ளம், நல்ல மனசாட்சி மற்றும் உண்மையான நம்பிக்கை ஆகியவற்றிலிருந்து உருவான தர்மத்தை மேம்படுத்துவதே கட்டளையின் நோக்கம் என்பதை ஒருவர் புரிந்து கொண்டால், அவர் நம்பிக்கையுடன் வேதாகமத்தின் விளக்கத்தை ஏற்றுக்கொள்ளலாம். அப்போஸ்தலர் அன்பை வலியுறுத்தும் அதேவேளை, உண்மையிலேயே அன்புக்கு தகுதியானதை மட்டுமே ஒருவர் நேசிக்கிறார் என்பதை உறுதிப்படுத்த, தூய்மையான உள்ளத்தின் அவசியம் பற்றியும் குறிப்பிடுகிறார். நம்பிக்கையைப் பற்றிய தெளிவான மனசாட்சியுடன் அவர் இதை நிறைவு செய்கிறார். ஏனெனில், ஒரு மனிதனுக்கு மோசமான மனசாட்சியின் சுமை இருந்தால், அவன் நம்புவதையும் விரும்புவதையும் அடைவதில் எப்பொழுதும் விரக்தியையே காண்கிறான். அத்தோடு, அவர் நேர்மையான நம்பிக்கையின் முக்கியத்துவத்தை குறிப்பிடுகிறார். நம்முடைய விசுவாசம் உண்மையானதாகவும் எந்த வஞ்சகமும் இல்லாததாகவும் இருக்கும்போது, நம் அன்பிற்குத் தகுதியற்ற விஷயங்களை நேசிப்பதில் பயனில்லை. நேர்மையாக வாழ்வதன் மூலம், நமது எதிர்பார்ப்புகள் வீண் போகாது. என்று நம் உறுதியோடு நம்பலாம்.
இந்தக் காரணங்களுக்காக, எனது தற்போதைய இலக்குகளுக்கு என்ன தேவை என்பதை மனதில் வைத்து, நம்பிக்கை தரக்கூடிய விடயங்களைப் பற்றி விவாதிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை நான் உணர்ந்தேன். இதைப் பற்றி ஏற்கனவே என்னாலும் மற்றவர்களாலும் மற்ற புத்தகங்களில் நிறைய கூறப்பட்டுள்ளது. எனவே, தற்போதைய புத்தகத்தை முடிவுக்கு கொண்டு வருகிறேன். அடுத்த ஆக்கத்தில், கடவுள் எனக்கு அவரது ஒளியால் புரியவைக்கும் வரை, அறிகுறிகளின் தலைப்பை ஆராய்ந்து தொடரக் காத்திருக்கிறேன்.